maandag 11 december 2017

Je krijgt een zonnetje... het wordt de hel...

Een week of twee geleden won ik kaartjes kaartjes voor een leuk optreden.
Het was een klein concert van Danny Vera in een klein kerkje in Middelburg.
En ik mocht iemand mee nemen die het verdiende om in het zonnetje gezet te worden.
Omdat mijn lieve zus al een paar jaar zware karren moet trekken, vond ik dat zij met mij mee mocht gaan. En gewoon omdat ze mijn zus is en omdat ze er altijd voor me is.

foto: www.restauratiekennis.nl
Ik wilde haar dus een dagje in het zonnetje zetten... Ik bracht haar hel.

Het leek zo leuk. We zouden lekker op tijd naar Middelburg gaan. Wat kijken in de stad, wat drinken, genieten van een mooi concert en na afloop lekker wat eten bij ons in Bergen op Zoom. Via Social Deal hadden we geregeld dat we veel voor weinig konden eten in het restaurant waar Jip stage loopt.
Lekker ruim de tijd ingepland. Geen stress. Gewoon een lekker dagje samen.

Maar er was sneeuw. En er was een geblokkeerde Van Brienenoordbrug met een opstopping van meer dan 3 kwartier. Om half 1 appte Simone dat ze was vertrokken. 4 uur voor aanvang. Moet ruim genoeg zijn. 3 kwartier later appte ze dat ze al 3 kwartier stil stond voor de Brienenoord. Om half 3 had ik niets meer van haar vernomen (als je rijdt, kan je niet altijd je telefoon opnemen) en besloot ik zelf maar alvast naar Middelburg te rijden. Mijn dochter moest ik daar nog bij een vriendinnetje afzetten en voor mijn zus zou het toch al gauw een halfuurtje reistijd schelen als niet eerst langs mij en vriendinnetje hoefde maar rechtstreeks naar de Oosterkerk zou gaan.

Zelf was ik ruim op tijd op locatie. De werkelijkheid leek totaal niet op de zonnige foto van het kerkje hierboven. Denk sneeuw, plassen, donkere luchten, regen- en windvlagen...
De binnenkant was prachtig. Ken je de 'unplugged' sessies van vroeger van MTV, met Nirvana bijvoorbeeld en Pearl Jam? Nou, zo'n setting was het ongeveer. Leuk, met wat strijkers, een contrabas en een vleugel.


Er waren hooguit 100 mensen, het sfeertje was heel gezellig en intiem en er zouden tv-opnames voor omroep Zeeland gemaakt worden. 
Ik ging alvast een mooi plekje voor ons uitzoeken. Simone was nog steeds onderweg. 
Om half 5 zou het concert beginnen. Het was inmiddels 16.25 uur. Van de organisatie kreeg ik door dat de band ook wat vertraagd was. Er werd gezegd dat als de camera's eenmaal draaiden, dat ze niet meer naar binnen kon. 
Om 16.30 kreeg ik een laatste telefoontje van Simoon: Ik ben in de buurt, heb geparkeerd, ik moet nu nog zoeken waar ik moet zijn. Hierna moesten de telefoontjes uit in verband met de opnames en was contact met Simone niet meer mogelijk. 
Ik zat met geknepen billen... Het zou toch niet zo zijn dat ze 4 uur in de auto zit en dan nèt twee minuten te laat is, en dat ze voor een dichte deur staat? 
Om 16.37 kwam ze binnen. Ik was nog nooit zó blij geweest om haar te zien! 
Om 16.38 kwam de band op en begonnen de camera's te draaien. Wat een timing!Het zorgde nog wel even voor leuke interactie. Danny Vera kletst graag met zijn publiek en hij vroeg halverwege het concert of er ook nog mensen van buiten Zeeland kwamen en hoe de reis dan geweest was. Dus Simone riep dat ze 4 uur had gereden. Waar Danny Vera dan weer een leuk antwoord op gaf en zei dat hij dankbaar was en respect voor haar had dat ze speciaal voor hem die rit had ondernomen. Hij zou zelf halverwege zo'n monsterrit zeggen: Doei, Danny, ik keer om en ik zie je wel op de telvisie :-).
We gaan het zien of dit onderonsje de uiteindelijke uitzending gehaald heeft. 


foto geplukt van Danny Vera's facebookpagina

Het optreden was gaaf. We zaten echt recht voor Danny's smoel. De sfeer was mooi. Zijn stem kwam heel mooi uit in de akoestiek van de kerk.

Na afloop bood Danny Vera aan om nog even een rondje lelijke selfies te maken (zijn woorden).Wat is het toch een leuke en charmante man! Voor iedereen een aardig woord en alle geduld om met iedereen op de foto te gaan!


Om een uur of 6 keerden we, via het vriendinnetje van Janneke, weer richting Bergen op Zoom.
Anderhalf uur de tijd voordat we in het restaurant verwacht werden.
Maar ook dat ging natuurlijk niet vanzelf.

Het vriendinnetje woont in een huis met een soort van greppeltje voor de deur. In alle drukte, zoeken, slecht licht, parkeerde Simone haar bus met zijn neus precies in de greppel.Geen beweging meer in te krijgen!
Ik heb haar niet vaak in paniek gezien, maar op dat moment had mijn altijd koelbloedige zus toch echt bijna dat stadium bereikt. Ze was er helemaal klaar mee. En ik zag ons etentje ook al in het water vallen. Ze stond al klaar om de ANWB te bellen toen de vader van het vriendinnetje met beleid, precisie en een flinke portie geluk, toch de auto weer vlot wist te trekken. Wij als een speer richting Brabant en we kwamen hollend en hijgend het restaurant binnenrollen.

Echt... het had een ontspannen dagje moeten worden, maar het was alleen maar jagen er jekkeren.

Maar toch is het een dag geworden die we nooit meer gaan vergeten. Het concert was gaaf en hadden we niet willen missen. En voortaan als we Danny Vera op TV zien zullen we lachend terugdenken aan deze dag. Want sjongejongejonge... hoeveel tegenslag kun je hebben. En hoe kan het dan allemaal nèt nog goed komen.

Ik ga me beraden op een andere manier om mijn zus eens in het zonnetje te zetten. Dit moet beter kunnen.

2e kerstdag om 18.00 uur zal de uitzending zijn op omroep Zeeland. En op nieuwjaarsdag, op mijn zussies verjaardag, zal deze nog herhaald worden. We gaan het zien wat ze ervan gemaakt hebben!

vrijdag 8 december 2017

Zwijmelen op Zaterdag: In my House

Ik ga ontzettend cryptisch zijn in deze zwijmel, omwille van de privacy.
Maar degene voor wie deze zwijmel bedoeld is gaat helemaal snappen dat dit nummer uitgevoerd door juist deze band, juist vandaag, helemaal klopt. Niet alleen de titel, maar de hele tekst.

Lieve....
Voor maandag. Ik duim. Keihard. Omdat ik zo hoop op een heerlijk thuis voor je.
En voor je lieve dwarsligger vandaag.

En natuurlijk is het nummer niet voorbehouden voor de persoon in kwestie.
Iedereen die hier langskomt mag even genieten van de gouwe ouwe van The Golden Earring, toen ze nog de Golden Earrings heetten.

Maar beloven jullie dan wel dat jullie, terwijl je toch zit te luisteren (o... hoor dat orgeltje!!!) de duimpjes even laten draaien?
Of dat je positieve energie de kosmos instuurt? Of desnoods bidden als dat beter bij je past?
Ze kunnen heel veel duimpjes gebruiken.

En mijn dank is groot!





In my house
There is anything you need
In my house, yeah baby
You don't have to wipe your feet
In my house
You will see that good times come
In my house, baby
You will see here I belong

And someday you'll gonna be happy
And someday you will feel fine
And someday you'll gonna be happy
And someday you will be mine

In my place
There is nobody who cares
By the way you walk
By the way you hang your hair
In my place, darling
You will really see the sun
Please come over to my house
Don't waste time, you'd better run

And someday you'll gonna be happy
And someday you will feel fine
And someday you'll gonna be happy
And someday you will be mine

vrijdag 1 december 2017

Zwijmelen op Zaterdag: De Vondeling van Ameland




Soms...
Soms komt er ineens een liedje voorbij dat al een poosje blijkt te bestaan en dat je wonderlijk genoeg nog nooit hebt gehoord. Een liedje dat je pakt, van de eerste tot de laatste zin.
Een liedje waarbij je bij iedere regel een plaatje voor je ziet.
De vondeling van Ameland is zo'n liedje.
Ik hoorde het een paar weken geleden voorbijkomen op de radio. En ik moest er gewoon van huilen.
Geschreven door Freek de Jonge.
Gezongen door Boudewijn de Groot.



vrijdag 24 november 2017

Zwijmelen op Zaterdag: Let There Be Rock!

Ga ik het doen vandaag in deze zwijmelrubriek? 
Jawel... ik doe het. Ik gooi er gewoon een bak met herrie in.
Als eerbetoon aan gitarist Malcolm Young, oprichter/gitarist van AC/DC, die eerder deze week overleden is. Een bericht waar hier in huize C. veel aandacht voor was, omdat met name Jip erg geraakt was door dit bericht. Weer een Rock-virtuoos verdwenen van deze planeet. 
En ik plaats het ook omdat ik er een verhaaltje bij heb...

Zoon Jip heeft er namelijk een enorme hekel aan dat het momenteel hip is bij de chickies op zijn school om shirtjes te dragen van rockbands, terwijl die meisjes niet eens de band, of nummers van de band kennen. Met name het Nirvanashirt was bij hem op school erg populair, vanwege de grappige smiley.


Jip heeft daarom als stelregel, dat als je een shirt van een band wil dragen, dat je dan toch wel minimaal 3 titels van nummers van de band op moet kunnen dreunen zonder er over na te hoeven denken. 

Voor Jip zelf, de muziekkenner hier in huis, hebben we de regels aangescherpt. Als hij zelf een bandshirt wil, of een badge wil dragen op zijn jasje, dan moet hij naast 3 albums, op zijn minst de naam van de drummer van de band weten.


Vorige week was ik met mijn dochter kleren kopen bij H&M. E
r was een rek met 1+1 gratis. Daar zag ze wat leuks hangen en er hing een AC/DC shirtje naast. Helemaal leuk toch, zo'n gratis AC/DC shirt? Dochter Janneke is geen fan van AC/DC, maar we vonden het leuk om het shirtje mee te nemen, al was het maar om Jip ermee te treiteren. Nu lukte het haar prima om 3 nummers van AC/DC op te noemen, maar ons plannetje was gelukt. Jip reageerde naar verwachting: hij was pissed off.
Nou ja... ik kan alleen maar zeggen... ze ziet er prachtig uit in haar AC/DC shirtje, toch?


Het is onmogelijk denk ik om over AC/DC te praten en daar dan een rustig zwijmelrubriekwaardig nummer bij te plaatsen. Ik moet dat denk ik ook niet willen. Zoekend op youtube kwam ik dit tribute aan Malcolm Young tegen van één van mijn favoriete bands: the Foo Fighters. Let There Be Rock!


Oke... dan ook nog even het origneel. Ik vind dit echt een supergrappig fimpje van een hele jonge AC/DC uit 1978:






vrijdag 17 november 2017

Zwijmelen op Zaterdag: World Gone Mad

Omdat de lievelingsband van mijn dochter een nieuw nummer uitbracht 'moet' ik vandaag van haar de zwijmel aan Bastille wijden. 

Komt-ie dus...: