zaterdag 18 augustus 2018

Zwijmelen op Zaterdag: Suzanne

Voor mijn tante R.

'Als je blijft geloven kan de zwaarste steen niet niet zinken'
Maar wat moet je, als je net dat geloof niet meer hebt... ?



Suzanne neemt je mee, naar een bank aan het water,
duizend schepen gaan voorbij
 en toch wordt 't maar niet later,
en je weet dat zij te gek is,
want daarom zit je naast haar
en ze geeft je pepermuntjes,
want ze geeft je graag iets tastbaars
en net als je haar wilt zeggen:
'ik kan jou geen liefde geven'
komt heel de stad tot leven
en hoor je meeuwen schreeuwen,
je hebt steeds van haar gehouden,
en je wilt wel met haar meegaan,
samen naar de overkant
en je moet haar wel vertrouwen,
want ze houdt al jouw gedachten in haar hand

en Jezus was een visser,
die het water zo vertrouwde,
dat Hij zomaar over zee liep,
omdat Hij had leren houden
van de golven en de branding,
waarin niemand kan verdrinken,
Hij zei: ' Als men blijft geloven,
kan de zwaarste steen niet zinken'.
Maar de hemel ging pas open,
toen Zijn lichaam was gebroken
en hoe Hij heeft geleden,
dat weet alleen die Visser aan 't kruis
en je wilt wel met Hem meegaan,
samen naar de overkant
en je moet Hem wel vertrouwen,
want Hij houdt al jouw gedachten in Zijn hand.

Suzanne neemt je mee,
naar een bank aan het water,
je onthoudt waar ze naar kijkt,
als herinnering voor later
en het zonlicht lijkt wel honing,
waaraan kinderen zich te goed doen
en het grasveld ligt bezaaid
met wat de mensen zoal weg doen,
in de goot liggen de helden,
met een glimlach op de lippen
en de meeuwen in de lucht,
lijken net verdwaalde stippen,
als Suzanne je lachend aankijkt
en je wilt wel met haar meegaan,
samen naar de overkant
en je moet haar wel vertrouwen,
want ze houdt al jouw gedachten in haar hand.

zaterdag 11 augustus 2018

Zwijmelen op Zaterdag: Why go


We zijn weer terug van vakantie dus er kan weer gezwijmeld worden. 
Wat hebben we het goed gehad deze vakantie met dat mooie weer. 
Eerst een weekje in ons 'zomerverblijf' aan zee. Toen een weekje Praag. En om langzaam af te bouwen sloten we de vakantie weer af in Ouddorp. 

Praag dus...
We gingen erheen om ons 20 jarig huwelijk te vieren. 
Kijk, zo ongeveer zag het er 20 jaar geleden uit :-).



En zo vertrokken we als een 20 jaar getrouwd stel uit Praag.



Praag was vooral heet en achterlijk druk.
Maar ook ontzettend mooi. Wat een hoop mooie grote gebouwen bij elkaar.
Door de warmte heb ik minder van Praag kunnen zien dan ik wilde. Maar ja... trek maar eens twee pubers mee op sleeptouw in zo'n belachelijk warme stad.

De eerste dag kwamen we halverwege de middag aan. Moeders wilde eigenlijk gelijk de stad in, maar het gezin wilde eerst afkoelen in het zwembad in het hotel. Ik heb me erbij neergelegd en eigenlijk was dat niet eens zo'n heel slecht idee. Tegen een uur of 5 gingen we de stad in. Met de metro. Wat is dat daar perfect geregeld. Voor een euro of 4 koop je een kaartje waarmee je 24 uur kan reizen. We zaten in en buitenwijk van Praag en met de metro zaten we binnen een kwartier in het centrum.
Omdat we de eerste avond nog niet helemaal doorhadden welke halte nu handig was om waar te komen hebben we veel kilometers gewandeld. En veel gemopperd op de warmte. Totdat Jip waterfietsen spotte op de Moldau en per se de toerist wilde uithangen op het water. Dit was een gouden zet. Op het water was het net een paar graden koeler. En hoe bijzonder is het dan als je op een prachtige zonnige dag in Praag op de Moldau vaart en dat je dan een regenboog ziet!


Het werd nog leuker toen we langs een boot gingen waar net een rockband aan het spelen was. Toen de vaartijd om was zijn we naar de boot gelopen en hebben we nog even geluisterd naar een meer dan goede band (Acid Row... mocht je ze ooit ergens in Europa tegenkomen... gaat het horen en zien!) 



Via de overkant van het water zijn we, langs 'de pinguins die wachten op een schip naar Antarctica', naar de beroemde Karelsbrug gegaan, waar we over de hoofden lopend weer teruggingen naar de andere oever. 


Over dag 2 kan ik niet zo heel veel melden.
De pubers hadden niet zo heel veel zin geslenter in de stad. Het was heet en de benen waren nog moe van de avond ervoor. Toch maar de metro genomen naar het centrum. Ik vond dat wel een belevenis op zich hoor. Enorm lange roltrappen die net een tandje sneller gaan dan in een gemiddeld warenhuis... Met mijn motoriek is dat nog een hele uitdaging!

Ik had twee doelen gesteld om te zien vandaag: Mede op verzoek van Janneke het draaiende hoofd van Franz Kafka (gemaakt door de kunstenaar Cerny) en de Astronomische Klok.



Het draaiende hoofd van Kafka  was kapot. Het draaide niet. Jammer. Want het is echt een gaaf kunstwerk. Ik plaats even youtubeje voor het juiste beeld. Ik kan hier uren autistisch naar zitten kijken.



Op naar de Astronomische Klok dan maar.
En die stond in de steigers....

Op het plein trad het hitteplan in werking. De oranje wagentjes sproeiden water over het plein om de ergste hitte weg te nemen.



De familie C. was intussen helemaal klaar met deze teleurstellingen, de warmte (35 graden is gewoon niet leuk in een stad) en de drukte en we verlangden naar het zwembad.
Intussen waren we aardig bedreven in het vinden van de juiste metrolijnen en het gebruik van Google Maps (echt.. je hoeft geen meter teveel te lopen hoor en verdwalen lukt al helemaal niet meer!) en we doken de metro weer in (oooh... die koele bries in de metro, steeds weer een verademing!), op naar het hotel, op naar het zwembad. De middag brachten we lekker lui door in het zwembad en op het terras van het hotel.
Ook de avond had weer een leuke verassing, vooral voor Jip. Schuin onder het hotel was in een kelder een Rockbar waar het niet druk maar onverwachts toch heel gezellig was. Jip vond er aansluiting met een paar andere Nederlandse Metalheads en ondertussen genoten wij van de goedkope pintjes, fijne muziek en een gezellig potje kaarten.

Ik had inmiddels wel afgedwongen dat ik op dag 3 echt wel wat meer van de stad wilde zien.
Ik had de route zo gekozen dat we via het park (verkoeling en minder drukte) met het boemeltje naar het klooster en de burcht boven de stad zouden gaan en dat was een prima keuze.
We vonden het allemaal leuk, zowaar, en het was tot aan de burcht goed te doen. Daar werd het langzaam weer warmer en drukker.



Via het Mucha-Museum, je weet wel, die man van die Jugendstil affiches (veel van verwacht, maar museum was erg klein en viel daarom tegen) zijn we weer hotelwaarts gegaan. Maar kudos voor mijn gezin! Zonder mopperen zijn ze deze dag achter me aangehobbeld zodat ik mijn verlanglijstje af kon werken.

En dat was Praag voor ons. Want de volgende dag vlogen we alweer terug.
Ik vond het jammer dat ik niet meer heb kunnen zien. De Joodse Wijk (en de Joodse begraafplaats) heb ik over moeten slaan. Ik had graag in alle vroegte in mijn eentje over de Karelsbrug gewandeld. Ik had graag de burcht wat beter willen bekijken. Omdat ik geen zin had in rijen mensen en redelijk overprikkeld was, heb ik daar toch veel dingen overgeslagen. Dus... er zit niets anders op... ik moet nog maar eens terug.

En omdat het vandaag zaterdag is moet er ook nog een liedje bij bij dit blog.
Ik heb gekozen voor een dance-nummer. Een genre welke eigenlijk niet in mijn favorietenlijstje voorkomt. Maar omdat het is opgenomen in de Praagse metro, omdat het met de enorme roltrappen zo lekker herkenbaar is en omdat het toch wel een lekker vrolijk clipje is, is toch mijn keuze op dit nummer van Faithless gevallen. Why go...



Ja...Why go to Praag... Het is werkelijk een prachtige stad (oké... op de Oostblokbuitenwijken na). Heel goed toegankelijk. Het is goedkoop. Nergens, behalve op de burcht en bij de écht toeristische attracties, had ik het gevoel dat ze een slaatje uit me wilden slaan. Een heel divers publiek. Fijne sfeer. En op verschillende plekken in de stad is de sfeer weer echt heel anders. Op de eilandjes in de rivier vind je een oase van rust, terwijl je 500 meter verderop, op de Karelsbrug en in de oude stad over de hoofden kunt lopen. En aan de andere kant van de rivier en op de burcht is de sfeer weer heel anders. Ik heb mijn hart er wel verloren en ben er op zeker niet voor het laatst geweest. 



zaterdag 7 juli 2018

Zwijmelen op Zaterdag: Wild Horses

Een nummer van The Stones op de dag dat je naar Pearl Jam gaat????
Klopt!!! Maar Eddie Vedder zingt een stukje mee met Mick.
Zwijmelwaardig en prachtig.

Het is een goede zomer voor me qua muziek hoor.
Begonnen met de musical Soldaat van Oranje begin juni. Door naar Parkpop (o.a. The Wolff (echt: gaat dat zien als je de kans hebt), Danny Vera (altijd een feestje)).
Ik won tickets voor Concert at Sea (Natuurlijk met Blof, maar ook weer Danny Vera, Racoon en Wipneus en Pim).

En vandaag de grote dag waar zoon Jip en ik al een half jaar naar uitkijken. Onze helden van Pearl Jam op Rock Werchter. Een paar jaar geleden zag ik ze daar al, maar toen was Jip er niet bij. En deze MOET hij gewoon gezien hebben.

We gaan nog even lekker wakker worden, de kater van gisteravond verwerken (Jip vierde dat hij 18 werd) en dan hop, naar België.
Zo'n zin in! het is prachtig festivalweer!


Kijk ze nou staan op het einde van het liedje, samen, armen om en kaar heen, en zingen maar... <3

vrijdag 22 juni 2018

Zwijmelen op Zaterdag: Let it be

In tijden van zorgen, vooral als het mijn kinderen aan gaat, denk ik vaak aan mijn moedertje. 
Wat zou haar wijze raad zijn? Hoe zou zij dit aanpakken? Wat is haar mening over hoe ik het aanpak? 
Momenteel worstelen we met onze zoon die niet goed weet hoe hij verder wil. Hij weet niet wat voor opleiding hij wil doen. Hij vindt niks leuk. Behalve dan muziek en gitaarspelen. 
Ik kan mijn moeder nooit om raad vragen,  ze is bijna 20 jaar geleden overleden.
Ze zal nooit een arm om mijn schouder kunnen slaan en zeggen: het komt wel goed schatje... 
Maar soms hè... dan heb ik echt het gevoel dat ze er gewoon even is. Dat ze me de goede richting wijst. Dat ze me net even een duwtje in de rug geeft. 
Vandaag gebeurde het tijdens een het kijken van de nieuwe Carpool Karaoke.
Op het einde wist ik niet meer of ik nou moest janken van ontroering, verdriet of van het lachen.... 




Paul McCartney vertelde in dit filmpje dat hij het nummer Let it be schreef nadat hij had gedroomd over zijn moeder. Ik luisterde naar de tekst en het verbaasde me dat ik in dit liedje in de afgelopen 20 jaar niet eerder de troost vond die ik soms nodig had...

When I find myself in times of trouble
Mother Mary comes to me
Speaking words of wisdom, let it be
And in my hour of darkness, she is standing right in front of me
Speaking words of wisdom, let it be

Het was net of mijn moeder (Ma)Rietje tegen me zei: "Hé... let je even op? Luister nou maar eens even goed naar deze tekst, m'n Pumpke..."
En het is echt zo... als ik goed luister en voel, dan weet ik dat ze voor me staat en wijze woorden zegt.

Ik keek het filmpje verder en ik dacht na over hoe mooi het is om muziek te kunnen maken.
Hoe mooi moet het zijn als je mensen tot tranen kunt roeren? Hoe tof moet het zijn als je, net zoals in het filmpje, met een paar akkoorden de sfeer in een kroeg kan laten omslaan tot een uitzinnig feestje? Hoe tof moet het zijn als je een menigte voor je hebt die totaal uit zijn pan gaat omdat jij daar mooie liedjes staat te spelen? Hoe gaaf is het als jouw muziek aanwezig is op belangrijke momenten in iemands leven? Als je muziek een déél is ván iemands leven?

En terwijl ik zat te kijken, snapte ik zo enorm dat Jip op dit moment alleen maar muziek wil maken.
We roepen altijd: "maar met muziek kun je geen brood verdienen. Je moet een vak leren!
En als je het wilt maken in de muziekwereld, dan moet je echt wel vroeg begonnen zijn en wel zovéél talent hebben..."
En ik sta daar ook wel achter dat ik dat roep. Maar aan de andere kant...waarom zouden we hem deze droom niet na laten jagen? Hoe mooi is het als je muziek kunt maken?
En hé... Jim Morrison van The Doors had ook nog niet eerder gezongen voordat ze begonnen met de band. En zie eens wat hij op muzikaal gebied heeft bereikt?

Nadat klaar was met lachen en huilen, luisterde ik Let it be even in zijn geheel.
En voor het eerst sinds weken voelde ik even een soort van rust.
Ik hoef me geen zorgen te maken hoe het volgend schooljaar moet voor Jip.
Ik hoef me geen zorgen te maken als de wereld te ingewikkeld voor hem is.
Of misschien moet ik het omdraaien... als de wereld zijn autisme te ingewikkeld vindt om mee te dealen.
We komen er wel, het zal niet altijd even makkelijk zijn, maar het komt wel goed.
Ik heb alleen nog geen idee op welke manier. Maar dat zien we wel.
Laat het allemaal maar gebeuren.





When I find myself in times of trouble
Mother Mary comes to me
Speaking words of wisdom, let it be
And in my hour of darkness, she is standing right in front of me
Speaking words of wisdom, let it be

Let it be, let it be, let it be, let it be
Whisper words of wisdom, let it be

And when the broken hearted people living in the world agree
There will be an answer, let it be
For though they may be parted, there is still a chance that they will see
There will be an answer, let it be
Let it be, let it be, let it be, let it be, yeah
There will be an answer, let it be
Let it be, let it be, let it be, let it be
Whisper words of wisdom, let it be
Let it be, let it be, let it be, let it be, yeah, let it be
Whisper words of wisdom, let it be

And when the night is cloudy there is still a light that shines on me
Shine until tomorrow, let it be
I wake up to the sound of music, Mother Mary comes to me
Speaking words of wisdom, let it be

Let it be, let it be, let it be, let it be, yeah, let it be
There will be an answer, let it be
Let it be, let it be, let it be, let it be, yeah, let it be
There will be an answer, let it be
Let it be, let it be, let it be, let it be, yeah, let it be
Whisper words of wisdom, let it be


zaterdag 16 juni 2018

Zwijmelen op Zaterdag: Racing in the Streets


Het is alweer een paar weken geleden dat ik gezwijmeld heb op zaterdag.
Lekkere weekendjes weg stonden de zwijmels in de weg.
En... ik heb nog niet verteld hier hoe het met mijn examen was gegaan...

Het blijft leuk om het te vertellen :-).
De eerste twee modules voor mijn opleiding tot coupeuse (de kinderlijn en couture technieken) heb ik afgerond met twee negens en een 10!!!

Wie had dat gedacht? Nou, eigenlijk iedereen om me heen, blijkt achteraf :-). Behalve ik zelf.

De laatste weken was echt hel.
De map met examenwerken die ik kwijt was, maar toch weer vond.
De examenstukken die af moesten.
Op de laatste dag voor het examen viel een een 'stud' (een klein glinstertje) af van het jurkje dat ik gemaakt had. De glinstertjes zaten per drie aan weerszijde ter versiering van de rits. Dus ik kon niet anders als dat ene glinstertje weer erop zetten. Dus ik hop, in de auto, 3 kwartier naar Breda tuffen, 3 minuten glinstertje erop zetten (daar was speciale apparatuur voor nodig), en hop 3 kwartier weer terug. Om vervolgens in de middag weer naar Breda te moeten tuffen voor het eerste deel van het examen.

Het tekenen van het patroon ging goed.
Door tijd tekort maakte ik net op het laatste moment een slordigheidsfoutje, welke ik me realiseerde op het moment dat ik mijn examen inleverde. Jammer, tijd was om, niets meer aan te doen. Achteraf wel zonde, anders had ik ook een 10 gehad voor dit onderdeel :-).

De kledingstukken en tekeningen die ik gemaakt had werden de volgende dag beoordeeld door de vakdocenten. Het opnoemen van de resultaten was heel spannend. De eerste vijf stukken die beoordeeld werden vond ik echt prachtig, maar zij waren allemaal gezakt vanwege een technische fout. Voor mezelf betekende dit dus dat het nog alle kanten op kon gaan.
Zelf had ik in mijn werkstukken ook wel wat dingen gezien die beter hadden gekund, maar deze zijn gelukkig door de examencommise niet opgemerkt. De examencommissie was vooral erg te spreken over mijn netheid van werken en de keurige uitvoering van de technieken en alles bij elkaar werd dit onderdeel beoordeeld met een 10! Ik was zo blij!



En nu?
Nu zijn we gelijk doorgegaan met de dames/herenlijn.
De druk is even van de ketel. Tegen de tijd dat het weer mei wordt, zal het weer wat stressiger worden omdat ik dan weer twee examenstukken moet inleveren. Maar ik hoef me nu maar te focussen op 1 module, en dat is fijn.

Het liedje dat ik heb gekozen heeft eigenlijk niks te maken met wat ik hier schrijf.
Maar ik hoorde het nummer op de terugweg van Breda toen ik de eerste les had gehad van de nieuwe module. Ik hoorde het nummer voor het eerst en het raakte me gelijk. Wat ik mooi vind aan het nummer is dat er zo lekker de tijd wordt genomen om een verhaal te vertellen. Dus ik hoop dat jullie er ook van dit nummer van Bruce Springsteen zullen genieten.