zaterdag 18 februari 2017

Zwijmelen op Zaterdag: Shape of You


Deze foto is een samenvatting van het weekendje weg met mijn vriendin Kleine Tas. 
Wat hadden we het fijn vorige week, in het huisje bij zee. 
Vrijdagmiddag vertrokken we voor een weekendje bijkletsen en vooral niks hoeven. 
 Alle boodschappen hadden we meegesleept, zodat we ook daarvoor de deur niet meer uit hoefden.

Vrijdagavond maakten we spontaan een wandeling in de vers gevallen sneeuw. Heerlijk naar de duinen en naar het strand. Het was al donker, het was laat, maar omdat het door de volle maan en door de sneeuw toch erg licht was, hadden we niet echt het idee dat het eng of eenzaam was, zo in ons uppie op het strand. Na afloop maakten een vuurtje in de tuin. 

Zaterdagmorgen hadden we een loopje gepland staan. Ik had al in geen weken een normale afstand gelopen, dus ik had er eigenlijk een beetje een hard hoofd in. De loop begon een beetje rommelig met gedoe met haperende runkeeper, haperende muziek, storende telefoontjes en foto's die gemaakt moesten worden omdat het er zo mooi was. Maar toen de gang er eenmaal inzat ging het lekker. 
Thuisgekomen bleek dat we zomaar ineens meer dan 11 kilometer hadden weggetikt. Wat was ik trots op ons! Maar het allergaafste moment was toen er een enorm hert voor ons door de duinen heen sprong. Helaas... hiervan géén foto. Zo'n beessie gaat natuurlijk veel te snel. 

De rest van de zaterdag hebben we eigenlijk niets gedaan. Beetje tv gekeken, beetje zitten kletsen. Beetje koffie en thee geleut. Fijn hoor, niets hoeven. 

En je ziet het goed hoor, op de foto. Er staan flamingo's op. Die hebben we zondag gespot in de Grevelingen. Tussen Herkingen en Battenoord overwintert al een paar jaar een groepje flamingo's. Nou ja... ik zou het wel weten hoor, als ik flamingo was. Ik zou emigreren naar Spanje ofzo. Maar kennelijk hebben ze het hier erg naar hun zin. Zo gaaf om die beesten daar te zien!

De tijd ging veel te snel voorbij. We hebben het namelijk zo fijn samen, Kleine Tas en ik. We kunnen over alles praten. En er is zoveel te bepraten. 
Het weekend voor volgend jaar staat alweer vast en als we tussendoor nog een keer zin hebben... dan gaan we gewoon weer. 

In de zwijmel vandaag het nummer Shape of You van Ed Sheeran. 
Omdat naast alle mooie herinneringen die we dit weekend maakten, dit nummer voor altijd bij dit weekend hoort. 

Bedankt Kleine Tas, voor je trouwe vriendschap. Het is zo fijn om zo'n lieve vriendin te hebben.




vrijdag 10 februari 2017

Zwijmelen op Zaterdag: 7 seconds

Een paar weken geleden kreeg ik ineens een berichtje van L. 
De man van L. was lang geleden een collega van mijn man. 
Samen met nog een andere collega raakten de mannen goed bevriend. 
Het bleek dat wij vrouwen het ook heel goed met elkaar konden vinden.
Met zijn zessen waren we algauw een hecht clubje.

Wat hebben we veel gelachen, bij de vele etentjes die we toen organiseerden, en bij de bedrijfsuitjes waar we altijd met elkaar naartoe gingen. 
Het klikte zo goed dat we met zijn zessen op wintersport gingen. 
Ik heb het over begin jaren '90. Mr.C. en ik woonden toen net samen. 
Kijk, hoe gezellig we het een dikke 20 jaar geleden hadden. 
En vooral hoe jong we waren. 


Een dikke 20 jaar zijn er inmiddels voorbij. Eind jaren '90 hadden we voor het laatst contact. 
Althans. Met het ene stel zijn we altijd goed bevriend gebeleven, maar met L. en haar man is het contact verwaterd.
Ik heb nog vaak aan hun teruggedacht. De leuke herinneringen.
En rare flarden zijn blijven hangen. Dat we voor de 30e verjaardag van de man van L. een surpriseparty organiseerden, en dat we toen parika gingen koken voor in een gerecht (ja, gewoon in een pannetje water) en dat ik toen in mijn vingers sneed.
L. maakte toen ook een opmerking over dit liedje.
Ze was toen zwanger en ze merkte iets op over de zin: "and when the child is born, into this world".
En 20 jaar lang heb ik, als ik dit liedje hoorde, aan L. en haar man gedacht en me afgevraagd hoe het met hun zou zijn.




Youssou N'Dour - 7 Seconds ft. Neneh Cherry



L. zocht dus weer contact en we besloten dat het een goed idee was om weer eens met ons zessen te gaan eten. We hebben zo'n stikgezellige avond gehad. De verhalen van vroeger, bijpraten over wat er in 20 jaar in onze levens is gebeurd. En vooral het vertrouwde gevoel dat direct weer terug was. Zo bijzonder om te merken. We kwamen tot de conclusie dat we geen spat veranderd waren.
Dat we allemaal de menukaart niet meer konden lezen zonder leesbril wisten we mooi te omzeilen door het verrassingsmenu te vragen :-).

We eindigden de avond met de afspraak dat we er geen 20 jaar meer tussen laten zitten.
De volgende keer als we elkaar ontmoeten zoeken we weer een ronde tafel en gaan we dezelfde foto als hierboven weer maken. En dan mogen jullie de verschillen zoeken.


vrijdag 3 februari 2017

Zwijmelen op Zaterdag: Good Grief

Afgelopen woensdag was het eindelijk zo ver. 
Jannekes grote wens ging in vervulling: We gingen naar Bastille. 

Omdat ik met de auto geen held ben op onbekend terrein en in grote druktes besloten we om met de bus naar het Sportpaleis in Antwerpen te gaan. Van tevoren was ik best een beetje zenuwachtig. Hoe gaat dat met de bus in België? Kan je daar echt wel kaartjes kopen in de bus? En wat nou als we de weg kwijt raken? 
Haha, ze spreken daar ook gewoon Nederlands hoor, maar toch :-). 
Mr. C. zou ons na afloop met de auto weer ophalen. Goed geregeld. 

De busreis verliep natuurlijk prima. Om half 4 zaten we in de bus. Ik had een reisschema gemaakt, dus het kon niet missen. Toen we met een paar minuten vertraging bij het overstappunt bij de grens aankwamen zagen we onze aansluiting, bus zevenhonderdzoveel, net wegrijden. Wij in een sprintje erachteraan... De bus stopte, wij stapten in, kochten een kaartje hop daar gingen we, België in. Janneke pakte het reisschema erbij en... Paniek!!! We zaten in bus 720 en we hadden bus 776 moeten hebben. 
Gelukkig bleek deze bus ook bij ons overstappunt in Antwerpen te stoppen, dus het was paniek om niks. 
Janneke was net zo nerveus als ik. Ze twijfelde of ik wel precies wist waar we uit moesten stappen, en ik zei dat ik het wel zou herkennen als we er bijna waren. Met als resultaat dat ze om de 3 minuten vroeg of ik al iets bekends zag. Een hele tijd niet dus. Maar ineens was onze halte daar!

Bij de overstap kwamen we toevallig Jannekes vriendinnetje met haar ouders tegen en het was fijn om het laatste stukje samen te kunnen reizen. 

Om half 7 kwamen we aan op het Sportpaleis. De zaaldeuren gingen vrij snel na aankomst open. We vonden een plekje vlak voor het podium en daar begon het lange wachten met voorprogramma's en pauzes enzo. Vooral het tweede deel van het voorprogramma was verrassend goed. Rationale. Een beetje jaren '80 soul... niet echt passend voor al die jonge Bastille-meisjes, maar ik vond het een erg aangename show. 

Tijdens het voorprogramma stond de band aan de zijkant van het podium te wachten. Janneke sprong op mijn rug toen ze hen zag. Ze zwaaide, en zwaaide en zwaaide nog harder... en ja hoor! Zanger Dan Smith zwaaide terug! Geweldig. Ik had ineens een hysterisch kind op mijn rug. 

Janneke had de avond van haar leven! Ze heeft alle liedjes mee staan zingen. Zanger Dan kwam ook nog het publiek in en op twee meter afstand hebben we Dan voorbij zien komen. Hoe dichtbij wil je het hebben?!!! En hoeveel hysterisch gejoel kan een mens verdragen...


En ik? Ik heb me vooral oud gevoeld tussen al die gillende en joelende tienermeisjes. 
Ik heb genoten van mijn stralende dochter die zo lekker mee liep te zingen en mee liep te dansen. 
De muziek is niet helemaal in mijn straatje, maar de zanger was ontzettend leuk en energiek. Ik zag een band die heel veel plezier had op het podium. En ja... alleen het zwaaimoment al maakte het alle moeite en zenuwen voor de reis waard! Kijk d'r shinen! 


Voor de zwijmel heb ik gekozen voor Good Grief. Ik vind het grappig aan dit nummer dat het heel blij klinkt, maar dat de tekst eigenlijk best droevig is. 



Meer zwijmelen, mee zwijmelen? Klik bij Marja


zondag 29 januari 2017

De moeder/dochter tag.

Bij Zuster Klivia kwam ik een leuke tag tegen.
Ik neem hem over, omdat ik wel benieuwd ben wat mijn dochter Janneke nu echt van me vindt en hoe goed ze me nu eigenlijk kent. Ze heeft de vragen naar waarheid en ongecensureerd beantwoord.

Wat eet ze het liefste?
Het liefste eet ze gezond :P.
Avocado’s vind ze heel lekker en de slades van de Keutmann vindt ze heerlijk. Wat ze ook erg lekker vindt is de risotto met zeevruchten die pappa wel eens maakt.

Wat is haar minst leuke eigenschap?

Dat ze bijvoorbeeld 10 minuten voor dat ze de auto in gaat gestresst raakt.

En haar leukste?

Dat ze heel goed een moeder kan zijn :-)

Wat zou ze aan zichzelf willen veranderen als dat zou kunnen?

De blauwe plekken op haar buik (nee ze wordt niet mishandeld :P)

Wat vindt ze het allerstomste?
Dat als ze thuis komt dat de vaatwasser nog niet uitgeruimd is :P.
Ze vindt ruzie ook niet leuk.

Waaraan is ze verslaafd?
Wordfeud en haar telefoon/computeren.

Waarmee kun je haar pissig krijgen?

Als je op haar knieën gaat kietelen wordt ze wel pissig van :P

Waarvan wordt ze hartstikke blij?

Als je haar verrast met iets leuks ;-)

Als ze dingen over zou kunnen doen, wat zou dat dan zijn?
Haar bruiloft, niet dat die slecht gegaan is maar gewoon omdat het een mooie dag voor haar was.

Stel dat ze 1000 euro zou krijgen, wat zou ze dan als eerste kopen denk je?

Ze zou er niks van kopen, maar doneren aan Stichting No Guts No Glory :-)



Ik ben inderdaad gek op salades. Keutmann is het restaurant bij de camping in Duitsland waar we vaak eten. Ze hebben daar inderdaad een heerlijke salade met een soort zuurkool erbij en een heerlijke zure dressing. Het liefst zou ik daar alleen salade bestellen, zonder verder iets erbij, maar helaas... ze geven het alleen maar als bijgerecht...

Dat ik stressig ben als we weggaan, dat klopt. Ik kom niet graag te laat, vind het vervelend als ik dingen vergeet en als moeder moet ik vaak voor meerdere personen nadenken. Een autorit op zich vraagt al veel van mijn zenuwen, zeker als ik naar onbekend terrein moet. Dus ja... Janneke heeft hier niet gelogen.

Dat ik goed moeder kan zijn vind ik een groot compliment.

Tja, die blauwe plekken op mijn buik... Dat behoeft wel enige toelichting.
Janneke doelt hierbij op de 'Morphea': de verkleurde plekken op mijn romp door de Sclerodermie.
Ik schreef er al eerder iets over in mijn blog.
Ze zijn inderdaad niet fraai. Maar sinds ik bij de specialist ben geweest en er geconstateerd werd dat er eigenlijk niet veel aan te doen is, heb ik geaccepteerd dat het zo is.
Nu in de winter is het altijd bedekt en denk ik er eigenlijk nauwelijks aan.
In de zomer zie ik het vaker, maar ook dan schaam ik me er niet voor. Ik loop gewoon nog in mijn bikini op het strand hoor. 

De vaatwasser. Ja... Het is hun taak: Dat hebben we zo met de kinderen afgesproken.
Als ik iedere dag iets aan de kinderen moet vragen... dan zou het toch ook een keer spontaan gedaan kunnen worden? 

Ik zit behoorlijk vastgeplakt aan mijn telefoon/computer, maar als we in ons zomerhuisje zijn, mis ik het ook geen moment. Dus verslaafd wil ik het niet noemen :-).

Mijn knieën? Don't touch them! Wat een vreselijk gevoel is dat! 

Ik vind de kleine verrassingen van Janneke echt leuk. Soms komt ze na een middagje shoppen met haar vriendinnen uit de stad terug met een klein cadeautje voor mij. Of afgelopen vrijdag kwam ze bijvoorbeeld thuis met mijn lievelingsbroodje. En er stond ook nog eens een cake in de oven. Beter kan je weekend toch niet beginnen?

Mijn bruiloft was inderdaad een dag die ik zomaar over zou willen doen. Hier schreef ik eerder een stukje over deze prachtige dag. Ik zou er niks aan willen veranderen. Het was mooi zoals het was. Ik zou wel iedere seconde opzuigen en vasthouden, omdat ik nu weet hoe dierbaar de herinneringen aan die dag geworden zijn.

Het laatste antwoord daar moet ik wel om lachen hoor.
Zeker weten dat er een mooie donatie naar No Guts No Glory zou gaan.
Momenteel is de 14-jarige Sabine begunstigde van de stichting en voor haar behandelingen is heel veel geld nodig. Maar van dat bedrag zal ik ook een deel besteden om iets leuks met het gezin te doen. Een weekendje weg met mijn man, met Jip naar een festival, of met Janneke naar een mooie voorstelling of naar een concert.

Ik vond het best spannend hoor om dit door Janneke in te laten vullen. Kinderen spreken immers de waarheid, en je weet nooit waar ze mee komen. Maar het kan erger :-).
Janneke, je weet behoorlijk goed hoe je moedertje in elkaar zit.
Je bent een heerlijke griet. En ik vind het fijn dat we het altijd zo gezellig hebben met elkaar! 

zaterdag 21 januari 2017

Zwijmelen op Zaterdag: Circle of Life

Gisteren reed ik op het einde van de dag vanaf de stad naar huis. 
Als je de stad uitrijdt kijk je op een bepaald ogenblik vanaf 'de Zeekant' over de Binnenschelde. 
Vroeger was daar zee. Nu, sinds de aanleg van de Deltawerken, een paar grote binnenmeren.
En de wijk waar ik woon. 

De zon ging net onder toen ik aan kwam rijden. 
Een enorme rode vuurbal, van het formaat dat je alleen op natuurfilms over de savanne ziet. 

Ik besloot om even te stoppen aan de waterkant. 
Het werd iedere minuut mooier. 
De lucht spiegelde op het water. 
Het was alsof ik opgenomen was in een enorm aquarel.
Er kwam een zwaan voorbij zwemmen om voor me te poseren.








Ik stond daar en ik moest denken aan de Circle of Life.
De zon die iedere dag opkomt en weer ondergaat.
Dag en nacht.
Eten of gegeten worden.
Geboorte en sterven.
De kringloop van het water.
De seizoenen die komen en gaan.
Maar ook: Aan je kinderen doorgeven wat jij mooi en van waarde vindt!

Want morgen ga ik met mijn dochter naar de Lion King.
Een jaar of 20 (?) geleden zag ik deze voorstelling al. En ik vond het zo mooi!
Dus toen ik op tv aangekondigd zag dat hij weer draaide besloot ik: wat gebeurt, gebeurt, maar Janneke moet deze gaan zien.
Dus morgen gaan we. Samen met haar vriendinnetje en mijn vriendin. ( <- Ook moeder en dochter).


Ik heb er zoveel zin in!