dinsdag 22 augustus 2017

Leeslijst van deze zomer (1)

Zoals elk jaar plaats ik na de vakantie graag een overzichtje van de boeken die ik deze zomer las. 
Ik vind het altijd leuk om bij anderen ideeën op te doen en ik hoop dat ik anderen ook weer inspireer met mijn boekenlijstje. 
Enne... ik mag dan wel meer dan 100 boeken op mijn e-reader hebben, maar dat krat met boeken moest gewoon mee hoor :-). 

Zonder moeder van Karina Schaapman



Dit boek plukte ik op goed geluk van een boekenkastje in het buurtcentrum. Zo'n kastje waar je boeken weg mag leggen en mee mag nemen. 
Het gaat over een meisje van Indische afkomst die eind jaren '60 opgroeit. In eerste instantie samen met haar moeder. Maar als haar moeder een relatie krijgt met iemand uit het circus, en als ze bij het circus gaat wonen breken er betere tijden aan. Karina voelt zich er helemaal thuis. Maar als haar moeder ziek wordt moet ze als 13-jarige voor zichzelf zorgen. Een sociaal netwerk hebben ze niet. De buren accepteren hun niet als 'Indo's'. Ze verwaarloost zichzelf. Ze moet bij haar vader gaan wonen die ze nog nooit heeft gezien en door wie ze heel slecht behandeld wordt. Ze leidt uiteindelijk een leven via kraakscene, prostitutie, de entourage van Herman Brood, naar de politiek. 
Ik vond het een aangrijpend boek over een sterke vrouw. Bijzonder dat ze zich als politica zo bloot durft te geven. 

Vrij man van Nelleke Noordervliet



Een roman van Nelleke Noordervliet is eigenlijk altijd fijn om te lezen, vind ik. 
Deze was echter iets ingewikkelder. Het verhaal gaat over Menno Molenaar, een man uit de middeleeuwen. Het boek begint met de ontmoeting tussen de schrijfster en Menno. Menno studeert aanvankelijk geneeskunde, maar wordt via allerlei omwegen een soort spion voor Johan de Witt. Na een geweldadige actie gaat hij op de grote vaart. In Nieuw York probeert hij een nieuw leven op te bouwen. De schrijfster loopt deels in het nu met Menno Molenaar mee, en dat maakt het verhaal wat ingewikkeld. Dit naast allerlei intriges die spelen maakte het voor mij een lastig boek. 
Ik was er vóór de vakantie in begonnen en merkte dat het verhaal beter te volgen was toen ik lekker door kon lezen in de vakantie. 

De levens van Jan Six van Geert Mak





Ik ben écht fan van Geert Mak. Wat heeft die man een kennis en wat kan hij goed vertellen. 
De levens van Jan Six gaat over een aantal generaties van de rijke koopmansfamilie Six in Amsterdam. De familie verzamelt al sinds de 16e eeuw kunstvoorwerpen en ook gebruiksvoorwerpen en geschriften zijn eeuwen lang bewaard gebleven. Tot en met de balboekjes aan toe :-).  Aan de hand van de voorwerpen in het huis van de familie Six aan een Amsterdamse gracht beschrijft Geert Mak het leven van de Jannen Six en maakt hij door de voorwerpen de geschiedenis bijna tastbaar. De oude familie Six ging om met de groten der aarde van die tijd: Rembrandt, Vondel, Nicolaas Tulp, etc. 
Het leuke was dat veel figuren uit dit boek ook voorkwamen in het leven van Menno Molenaar uit het boek van Nelleke Noordervliet. Ik las deze twee boeken vlak na elkaar en door de duidelijke beschrijvingen van Geert Mak kon ik het verhaal van Menno Molenaar ook beter plaatsen. 
Ik vind het jammer dat ik in de vakantie geen toegang had tot internet want ik had graag de kunstwerken die hij beschreef opgezocht. 
Dit boek vind ik écht een aanrader! 

Na wat zwaardere kost is het altijd fijn om even bij te komen met een wat luchtiger boek: 

DJ van Kluun




Tja... een lekker tussendoortje. Niets meer, niets minder. Een lekker vlot verhaal over een man die na een scheiding de kans krijgt om een tijdje mee te gaan als journalist met een jeugdvriend die inmiddels een wereldberoemde DJ is. Samen gaan ze naar het Burning Man Festival midden in de woestijn van Nevada waar ze betrokken raken bij een schandaal. De Burning Man heeft altijd een bepaalde aantrekkingskracht op mij. Alles wat ik daar over lees of zie verslind ik bijna. Het is een feest midden in de woestijn. Ineens is daar een stad met allemaal gekke dingen en gekke mensen, en na afloop mag er niets meer van te zien zijn. Er wordt ook altijd een marathon gehouden. Het lijkt me te gek om daar midden in de woestijn,  's ochtends vroeg als iedereen nog dik aan het feesten is, een marathon te lopen. Hij staat nog op mijn lijstje zegmaar... en ik denk dat hij daar altijd zal blijven staan...

Wordt vervolgd in een volgend blogje.

vrijdag 18 augustus 2017

Zwijmelen op Zaterdag: Guitar Man

De eerste werkweek zit erop. 
Het is op mijn werk bij de tandarts eigenlijk altijd druk, maar na de vakantie is het echt altijd gekkenhuis. 
De praktijk is 3 weken dicht geweest. De mailbox stroomt over. 
De telefoon staat de eerste dagen niet stil omdat veel mensen tijdens onze vakantie klachten hebben gekregen en blij zijn dat ze eindelijk weer bij ons terecht kunnen. 
En veel mensen zeggen hun afspraak af omdat ze toch nog een dagje weg gaan, of toch nog even op vakantie gaan. Of zijn het zodanig vergeten dat ze helemaal niet op komen dagen... 
Maar... éénmaal in het ritme is het werken ook wel weer fijn en gezellig met mijn collega's.

Gisteren zat ik weer even door mijn vakantiefoto's te scrollen. 
En tja... ik wil terug. Het duurt weer een paar weken voordat ik weer naar ons zomerhuisje kan en ik mis het. 
Het fijnste waren de avonden waarop ik met de kinderen naar het strand ging.

Jip met zijn gitaar. Samen genieten van de zee, die altijd maar in beweging is. Genieten van de ondergaande zon. 




Die gitaar was echt een schot in de roos. 
Vorig jaar kreeg Jip hem van een paar klasgenoten. Hij had al vaker om een gitaar gevraagd, maar ik dacht dat het een bevlieging zou zijn en schaarde het onder de categorie 'verloren investering'. 
Nou ja... hij doet bijna niet anders als tokkelen op zijn gitaar. 
Een paar maanden geleden kreeg hij een tweede gitaar van een vriendin van mij en kocht hij ook een elektrische gitaar met een versterker. Het wordt een hele verzameling. 
Zo leuk om te zien hoe hij zichzelf muziek leert spelen. 

Een liedje over een gitaarman vandaag in de zwijmel. 
Van Elvis. Omdat het deze week 40 jaar geleden was dat Elvis overleed. 







vrijdag 11 augustus 2017

Zwijmelen op Zaterdag: Fashion


De vakantie is weer voorbij.
We hebben 3 heerlijke weken vrij gehad.
We hadden eigenlijk gewoon een simpele vakantie.
Bijna 3 weken in ons huisje bij zee, en tussendoor een weekendje met de tent naar onze vertrouwde stek in Duitsland.
Eigenlijk heb ik vooral genoten van het niets hoeven.
Kijken wat de dag je brengt.
Mijn vriendin omschreef het zo mooi: Je laten leiden door de sfeer en de zin van de dag.
En dat was heerlijk. Omdat dat thuis eigenlijk nooit kan. Er is altijd wel iets dat moet, of niet kan wachten tot morgen. Of maar vast gedaan kan zijn, omdat er morgen vast weer heel veel te doen is.

Ik heb genoten van het strand, van fietstochtjes, van onze mooie tuin...
Op regenachtige middagen deden we een spelletje, of maakte ik eindelijk een haakwerkje af dat al een jaar lang lag te wachten. Ondanks het wisselvallige weer (we hebben 1dag op het strand kunnen liggen, in Duitsland, langs de Rijn en het zwembad hebben we dit jaar niet eens opgezet) hebben we écht een hele fijne vakantie gehad.
En mijn tas met boeken (die moest gewoon weer mee, ondanks dat er meer dan 100 boeken op mijn e-reader staan... je zou eens zonder komen te zitten :-))) ) die is bijna helemaal gelezen. Blog hierover volgt...

Nu zijn we nog een weekend thuis voordat we weer aan de slag gaan.
En het begint een beetje te kriebelen hoor. Een beetje zenuwachtig word ik wel.
29 augustus begint mijn opleiding.
Twee middagen in de week ga ik naar Breda om een opleiding te doen tot coupeuse.
En ik ben zo benieuwd hoe ik het in hemelsnaam ga bolwerken.
Van de 3 vrije dagdelen in de week, blijft nog maar 1 ochtend over. En daarop zal ik de boodschappen en het huishouden moeten doen.
Naast de opleiding zal er ook huiswerk gemaakt moeten worden. Naaien, patroontekenen, examen opdrachten. En als ik dan ook nog het sporten een beetje bij wil houden...
Ik ga het wel zien.
Voorop staat dat ik enorm veel zin heb om eraan te gaan beginnen!

Daarom vandaag een liedje over Fashion in de Zwijmel.
Van David Bowie.
Om alvast een beetje in de stemming te komen.



zaterdag 22 juli 2017

Zwijmelen op Zaterdag: Heavy

Donderagavond zat ik wat heen en weer te klikken op social media en ik dacht laat ik eens kijken wat trending is op Twitter.
Linkin Park was trending.
Raar, vond ik... want er was bij mijn weten geen optreden ofzo in Nederland.
Ik klikte verder en las dat zanger Chester was overleden.
Ik vloog naar boven om dit verdrietige nieuws aan Jip te vertellen. Jip is al een paar jaar fan van Linkin Park en dankzij Jip ben ik ook vaker naar deze muziek gaan luisteren.
Jip zei dat hij het net gelezen had...
Ik vroeg of hij spijt had van onze (of eigenlijk mijn) beslissing om een paar weken geleden op Rock Werchter niet voor Linkin Park te kiezen maar voor de Foo Fighters...
Hij wist het niet. Hij vond het wel raar dat het er nooit meer van gaat komen om deze band live te zien. Jip vond het ook heel erg dat Chester zelfmoord heeft gepleegd. Hij heeft er slecht door geslapen vannacht.
We hadden er nog even een gesprekje over. Dat het eigenlijk maar een raar gegeven is dat iemand die zo depressief is toch zichzelf zó kan geven bij optredens.
En ik prijs mezelf maar weer gelukkig dat ik écht géén idee heb hoe het is om je depressief te voelen. Laat staan hoe het moet zijn om je zo te voelen dat de dood de enige uitweg is.

Ik plaats twee nummers van Linkin Park in deze zwijmel.
Het eerste nummer heet Heavy. Ik kies voor de uitvoering op Rock Werchter... (Die we dus helaas niet gezien hebben...)
En jemig... ja... heavy...
Zeker nu we weten wat we nu weten...





I don't like my mind right now
Stacking up problems that are so unnecessary
Wish that I could slow things down
I wanna let go but there's comfort in the panic
And I drive myself crazy
Thinking everything's about me
Yeah I drive myself crazy
'Cause I can't escape the gravity

I'm holding on
Why is everything so heavy?
Holding on
To so much more than I can carry
I keep dragging around what's bringing me down
If I just let go, I'd be set free
Holding on
Why is everything so heavy?

You say that I'm paranoid
But I'm pretty sure the world is out to get me
It's not like I make the choice
To let my mind stay so fucking messy
I know I'm not the center of the universe
But you keep spinning round me just the same
I know I'm not the center of the universe
But you keep spinning round me just the same

I'm holding on
Why is everything so heavy?
Holding on
To so much more than I can carry
I keep dragging around what's bringing me down
If I just let go, I'd be set free
Holding on
Why is everything so heavy?

I know I'm not the center of the universe
But you keep spinning round me just the same
I know I'm not the center of the universe
But you keep spinning round me just the same
And I drive myself crazy
Thinking everything's about me

I'm holding on
Why is everything so heavy?
Holding on
To so much more than I can carry
I keep dragging around what's bringing me down
If I just let go, I'd be set free
Holding on
Why is everything so heavy?

Why is everything so heavy?
Why is everything so heavy?


En ik dacht het geheel iets luchtiger af te sluiten door een cover van Adèle te plaatsen: Rolling in the Deep. Maar ja... eigenlijk is deze net zo hartverscheurend om naar te luisteren...



Ik vind er niks aan, al die grootheden in de muziek die overlijden...

vrijdag 14 juli 2017

Zwijmelen op Zaterdag: Swedish Chef Singing

Gisteren kregen we eindelijk de uitslag van Jip's examen.
Nu pas? Ja, nu pas!
Omdat hij op speciaal onderwijs zit en staatsexamen moest doen, had hij pas gisteren zijn laatste mondelinge examen. Hoe stom het precies allemaal geregeld is schreef ik hier.

Van de 8 vakken die mijn zoon kon halen, heeft hij er 7 met een voldoende afgerond.
Hij had een nipte onvoldoende voor natuur/scheikunde. Apetrots op dit resultaat!

Hij was op basis van zijn cijferlijst onder voorbehoud en mits hij zijn certificaten zou halen, aangenomen op de koksopleiding.
Vanmorgen belde ik gelijk met zijn nieuwe school om te vragen of hij ondanks die ene onvoldoende toch mag komen. Helaas... ze zijn daar al met vakantie.
Tot 21 augustus is het dus nog niet zeker naar welke school hij gaat.

Omdat Jip, als hij gewoon een VMBO-examen had gedaan, met deze cijfers gewoon een diploma had gehad, neem ik aan dat ze op de koksschool niet moeilijk gaan doen over die ene onvoldoende.
Ik zou dat wel heel flauw vinden. Maar ja... Ik ben niet degene die beslist.
Ik ga er wel van uit dat het allemaal wel goed gaat komen.

Dus...
Een flauw liedje in de zwijmel van de Swedish Chef.
En een foto van een voldane moeder en zoon na een heerlijk etentje om het supergoede resultaat te vieren.





zaterdag 8 juli 2017

Zwijmelen op Zaterdag: Ballad of the Beaconsfield Miners

Jullie zijn natuurlijk allemaal benieuwd hoe Rock Werchter vorig weekend was... 
En met name het concert van de Foo Fighters. 
Nou... We hadden de tijd van ons leven! 
Voor Jip een beetje sneu, want hij is pas 17 en hij heeft nu al zo ongeveer het beste gezien dat hij ooit zal gaan zien in zijn leven. Althans... naar mijn mening. Veel beter dan dit gaat het niet worden. 
Alhoewel het volgens kenners zéker niet het beste optreden was dat de Foo Fighters ooit gedaan hebben. Voor ons een reden om ooit, als we de gelegenheid hebben, nog eens te gaan kijken of het écht niet beter kan. Wat een energie! Wat een muziek! Wat geweldig!
Jip heeft zo enorm staan genieten. En ik genoot volop mee. Bij de langzame nummers kreeg ik van hem een arm om me heen en voelde ik af en toe een kus op mijn kruin of in mijn nek.
Hij was zo lief... En dat hij en plein publiek zijn moeder knuffelt... Heerlijk joch!

We hebben die zondag dat we op Werchter kwamen eigenlijk maar 3 bands gezien.
Nothing but Thieves... check deze even... Een hele fijne band. Ik heb weleens eerder wat van hen geplaatst in de zwijmel. Beetje jammer dat ze zonder ons al begonnen waren en maar 40 minuten optraden.Maar een band die volgens mij nog heel ver gaat komen.

En Rag'n Bone Man. Ook leuk. Mooie stem en natuurlijk bekende hits. Dat zorgt altijd voor een leuke sfeer in de tent.

Verder heerlijk gechilld op de wei voor het podium.

De terugreis was hel. Het optreden was niet van dien aard dat we, om de grote drukte voor te zijn, wat eerder weg wilden gaan. Om 1 uur was de grote finale met vuurwerk. Daarna liepen we de meute achterna weer terug naar het parkeerterrein. Om 1.47 appte ik Mr.C. dat we bij de auto waren.
Vervolgens gebeurde er anderhalf uur niets. Noppes. Nada. Geen beweging in te krijgen. Pas om kwart over drie ging de boel een beetje rijden en konden we het parkeerterrein af.
Natuurlijk nam ik bij Antwerpen een verkeerde afslag waardoor de tomtom me de halve binnenstad doorstuurde. Gelukkig was het niet druk op de weg op dat tijdstip. Maar ik had wel knallende koppijn van de spanning en de slaap.

Om kwart voor 5 waren we thuis... Als dat geen Rock&Roll is... op maandagmorgen thuiskomen als het al licht is en de vogeltjes alweer fluiten.

Ik plaats geen nummer van het optreden vandaag. Ik heb gekozen voor een mooi en rustig akoestisch nummer van de Foo Fighters. Het nummer heet Ballad of the Beaconsfield Miners.
Er zit een mooi verhaal achter wist Jip me te vertellen.
In 2006 stortte er in Australië een mijn in. Er waren twee overlevenden en deze mannen hebben 14 dagen vastgezeten voordat ze bevrijd konden worden. Via een schacht konden ze levensmiddelen krijgen en ze vroegen ook om een ipod met muziek van de Foo Fighters. Dave Grohl (de zanger van de FF) stuurde een boodschap waarin hij zei dat, als ze het zouden overleven, dat ze dan welkom waren als gasten op zijn optreden. Dave was enorm geroerd dat zijn muziek mensen door moeilijke tijden kon slepen. Voor deze mijnwerkers schreef hij deze song, en hij heeft het bij een optreden voor de mijnwerkers gespeeld. Mooi verhaal toch? 


woensdag 5 juli 2017

Ik ga weer naar school!

Al een jaar of wat zit het me dwars.
Qua ontwikkeling sta ik de afgelopen tijd een beetje stil als het op leren aan komt.
Ik heb er met vriendinnen vaak genoeg gesprekken over gehad.
Wat wil ik, wat kan ik, wat vind ik leuk?
Welke opleiding zou ik nou leuk vinden om te doen? Wat is haalbaar?
Wat zou ik kunnen combineren met mijn huidige baan?
Ik kwam er maar niet uit. Laat staan dat ik iets kon besluiten.

Een paar maanden geleden besloot ik er niet meer over te piekeren.
Ik wist dat er een moment zou komen dat ik dacht: 'Dit gaat het worden'!
Ik had hier echt het volste vertrouwen in.

En het ging zoals ik dacht dat het zou gaan. Het Eureka moment kwam vanzelf.
En het gekke was... de keuze lag zo ontzettend voor de hand, dat het me verbaasde dat ik er nu pas mee kwam.

Ik ga een opleiding tot coupeuse doen!!!

Nou... als dat niet bij me past?!!!

Ik ben helemaal in mijn nopjes met mijn besluit.



Natuurlijk had ik een heel onhandig moment uitgekozen om uit te zoeken waar ik dat wilde doen.
Het bleek dat er niet echt een landelijk erkend diploma is.
Dus ik moest bij verschillende modevakscholen gaan informeren wat de mogelijkheden zijn, hoe het lesmateriaal eruit ziet, hoe de examens plaatsvinden, of het redelijk makkelijk te bereiken is, of de lestijden aansluiten bij mijn baan en vooral ook hoe de sfeer is. Ik zal er toch de komende 4 tot 6 jaar (echt!!! 4-6 jaar... ik schrok er ook van) minstens 1 keer in de week aanwezig zijn.
Alle modevakscholen in de buurt moest ik, vanwege de beginnende vakanties, binnen 1 week bezoeken.

Ik ben overal geweest... In 3 provincies. Van Middelburg tot Breda tot Rotterdam.

In Middelburg had ik ondertiteling nodig. Dat Zeeuws is echt niet te verstaan. Maar wel een oude rot in het vak waar ik ontzettend veel van kan leren.

In Rotterdam was het juist weer een multi-cultureel groepje (met een man :-) ). Maar de methode sprak me iets minder aan. En naar Rotterdam rijden vind ik op de één of andere manier niet zo leuk.

Breda, dát was het helemaal. Leuke klik met de lerares. Leuke groep mensen. Duidelijke methode. En vooral een wat hippere uitstraling dan de andere modevakscholen die ik bezocht. En het kan precies op mijn vrije dagen!

Dus... ik ga het allemaal leren: Verschillende modules als technieken, patroontekenen, kinderkleding, lingerie, avondkleding, galakleding, maatpakken... Leuk toch?

Natuurlijk gaat mijn hoofd gelijk weer stuiteren en ben ik in gedachten al bezig met mijn examenopdrachten ;-) .

We gaan het zien wat het brengt. En wat ik met al deze kennis ga doen.
Eerst maar eens lekker aan de slag in september.
Ik heb er zó ontzettend veel zin in!

zaterdag 1 juli 2017

Zwijmelen op Zaterdag: These Day's


O... man, man... het is zover.
Zondag ga ik naar Werchter.
Met mijn zoon.
Heerlijk een dagje ondergedompeld worden in muziek.
Wat heb ik er zin in!

We kijken zó ontzettend uit naar het optreden van de Foo Fighters.
Dus... ik laat jullie lekker meezwijmelen met deze lekkere muziek en deze mooie mannen.

Ik vind het toch bijzonder hoor... dat touren...
Ik las vandaag dat Adèle twijfelt of ze ooit nog op tournee gaat.
En als ik dan deze clip van de Foo Fighters bekijk, dan vind ik het ook nogal wat.

Wat wij zien, is een knallende show.
Maar het is niet alleen de show die wij gaan zien. Het zijn avond aan avond aan avond optredens.
En momenten van heimwee. En het gewoon baggerzat zijn. En gewoon weer wat anders willen, zoals lekker nieuwe muziek schrijven, of gewoon helemaal niks.
Belangrijke dingen van thuis missen. Er niet kunnen zijn als ze je thuis nodig hebben.
En iedere keer maar weer die kolkende mensenmassa voor je...
Ik geef het je te doen. Voor mij zal het ook niks zijn.

Nou ja, mijn respect hebben ze. Alle artiesten!

En wat ik ook nog steeds zo gaaf vind... Jip vindt het nog steeds niet uncool om met zijn moeder op pad te gaan. (Hahaha, waarschijnlijk omdat zij de tickets betaalt...)

Ik laat het volgende week wel weten, hoe het is geweest...




vrijdag 16 juni 2017

Zwijmelen op zaterdag: Stirb nicht vor mir

Kun je een openingsdans op een huwelijksdag stijlvol uitvoeren op muziek van Rammstein? 
Ja, het lijkt onwaarschijnlijk, maar het is mogelijk. 
Dat hebben mijn broer en schoonzus van de week bewezen. 
Ze openden de feestavond op Stirb nicht vor mir. 
Inclusief een lift! 
Volgens mij hebben ze maanden geoefend :-). 




Het was een prachtige dag.
Heerlijk, om weer eens geknipt, gelakt, gemake-upt en in een leuk kleedje gehesen op pad te mogen... een bruiloft is toch altijd een mooie gelegenheid om het hele gezin weer eens goed in het nieuw te steken.

Ik doe gewoon even wat foto's van de dag.
Foto's van de bruid en de gom zet ik er niet bij... Ze hebben zelf nog niets online geplaatst.

Moeder en dochter in matching colours.


Onderweg...


Mijn nichtje, mijn broers dochter... vol spanning voor de deur:
"Is papa daar al bijna?"


Ons gezinnetje. Zelfs het langharig tuig wilde een pak aan!




Zoonlief met zijn nichtje... 


Het was van het begin tot het eind een mooie dag. Een mooie ceremonie. Een prachtige bruid en bruidegom. Twee prachtige kindjes als bruidsmeisje. Het weer deed goed mee. Ik heb gedanst (dat doe ik alleen maar als de feestjes écht goed zijn ;-) ). En het mooiste van alles is dat ik er nu officieel een schoonzusje bij heb! En een toffe! Dat ook nog eens.







zaterdag 10 juni 2017

Zwijmelen op Zaterdag: Take 5

Ze waren met 5.
Vijf boys. Vijf broers.
Een band waar niemand aan kon komen.
Een band waar niemand tussen kwam.
Stuk voor stuk levengenieters.
Stuk voor stuk verhalenvertellers.
Liefhebbers van Jazz.

Eén van de broers vloog al vroeg over naar Amerika.
Maar de band werd er niet minder om.
Ze belden elkaar regelmatig.
De overige broers kwamen regelmatig bij elkaar. Vertelden elkaar (volgens mij vaak dezelfde) sterke verhalen.

Vorige week plaatste ik een zwijmel van Frank Sinatra. Fly me to the moon.
Omdat de broers nu weer samen konden klaverjassen.
Het was een nummer dat vorige week op de begrafenis van ome A. gedraaid werd.
Ik had toen nog niet de woorden kunnen vinden die ik vandaag wel vond.

Er waren niet veel mensen meer in het leven van Ome A. Hij was 86 jaar.
Drie van zijn broers waren hem al voor gegaan. De vierde is ook al oud en niet meer in staat om de vlucht naar Nederland te maken.
Met alle neven en nichten zaten we op de voorste bank in de aula.
Het was een mooi afscheid.
Voor mij een afscheid van een oom, die ik eigenlijk maar een paar keer had gezien en vooral kende van de sterke verhalen.
Voor de nichten en de neven een afscheid van hun geliefde oom.

Toch heb ik tijdens de dienst meer gehuild dan redelijk zou zijn om een oom die ik niet zo heel vaak heb gezien.
Er kwamen (weer) sterke verhalen voorbij, die ongetwijfeld al meer dan 100 keer waren verteld.
De nicht en neef die spraken hadden de vertelkunst duidelijk in het bloed zitten.
Er kwamen herinneringen voorbij aan de familie, aan het gezin van mr.C.
De nichten en de neven hadden allemaal niet lang geleden afscheid moeten nemen van hun vader.
En het voelde voor mij als meer dan een afscheid van een (voor mij redelijk onbekende) oom.
Het voelde als een afscheid van een tijd die nooit meer terugkomt.
Het voelde als ook weer opnieuw een soort afscheid van mijn schoonouders.

We zullen ze nooit meer zien op het terras van ons huisje in Ouddorp, waar vroeger de ouders van Mr.C. woonden. We zullen de verhalen nooit meer horen, tenzij we ze zelf vertellen. Ik hoop dat we de mannen, door het vertellen van hun verhalen, toch nog in het leven kunnen houden.

Ome A. had de laatste tijd vaak aangeven dat hij benieuwd was wat er achter het grote blauw dak zou zijn. Ik hoop dat hij er een bad van liefde vindt. Een grote klaverjastafel. En natuurlijk hoop ik dat zijn broertjes naast hem zitten. Met zelfgemaakte kroketten. Met mooie muziek om samen mee te kunnen zingen. Liefst meerstemmig. Met goeie flessen whiskey die nooit leeg raken. Ik zie het voor me!

Daarom nog een keer een plaatje voor the boys.
Take 5! (Dave Brubeck)




Meer zwijmelen, mee zwijmelen? Klik bij Marja!

zaterdag 3 juni 2017

Zwijmelen op Zaterdag: Fly me to the Moon

Voor ome Ad, Ome Leo, ome Joop en Kleine Jantje. 
Omdat ze nu weer met hun vieren kunnen klaverjassen. 


donderdag 1 juni 2017

Kan iemand me het nog één keer uitleggen?

Ik wil mijn ongenoegen uiten.
Ik weet al ongeveer een jaar dat het gaat zoals het gaat, maar nu ik ervaar hoe het gaat, vind ik het toch wel heel vervelend.
Het gaat over mijn zoon Jip. En over zijn examen.
Hij zit op speciaal onderwijs. Een fijne school, bij een lieve juf en 'meneer' in een klas van ongeveer 10 kinderen. Allemaal 'autisten' en 'ADHD-ers'.

Hij zit in het vierde van het VMBO. Het examenjaar dus. Je zou verwachten dat ze netjes, zoals iedere VMBO-er, met een diploma van school gaan.
Maar dat is niet zo.
Alle VMBO-ers op het speciaal onderwijs lager dan TL krijgen per vak een deelcertificaat. Haalt hij een onvoldoende voor het vak, dan krijgt hij er ook geen certificaat voor. Dan is het jammer. Een herkansing zit er niet in voor deze VMBO-leerlingen.

Waarom? Dat is omdat de leraren op school geen examenbevoegdheid hebben. Daarom doen de leerlingen op het speciaal onderwijs staatsexamen. Het examen bestaat uit een schriftelijk en een mondeling gedeelte.

In april is Jip begonnen met zijn schriftelijke examens. Daar was hij begin mei mee klaar.
Op 17 juni, op een zaterdag, beginnen zijn mondelinge examens. Deze duren tot 13 juli. De hele examenperiode duurt dus ongeveer twee maanden.
Beide examens tellen voor de helft.

Resultaten die hij eerder dit jaar gehaald heeft tellen, in tegenstelling tot het regulier onderwijs, niet mee. Dat komt er dus op neer dat als hij een slechte dag heeft en een slecht cijfer haalt, hij het nauwelijks kan compenseren. Het is voorgekomen dat er net voor het examen een heftig incident was in de klas waardoor hij zich maar moeilijk kon concentreren. En incidenten gebeuren regelmatig in klassen met kinderen met ADHD en autisme, omdat ze vaak toch minder sociaal vaardig zijn en minder goed met spanningen om kunnen gaan.

Volgend punt:
De examens worden afgenomen door externe docenten. Deze worden ingevlogen uit het regulier onderwijs. Dit doen zij buiten hun eigen drukke programma om. Zij hebben immers ook bij hun eigen leerlingen examens af te nemen. Vandaar dat er uitgeweken wordt naar een zaterdag.
Dat de examens niet afgenomen worden door hun vertrouwde docenten vind ik ook raar. Kinderen met autisme kunnen over het algemeen niet zo heel goed tegen veranderingen. Ze zijn vaak ook niet zo sociaal vaardig. Waarom moeten ze dan in hemelsnaam hun mondeling examen afleggen tegenover een onbekende docent? Een docent die misschien niet gewend is om om te gaan met kinderen met autisme? Een docent die misschien het gedrag van het kind niet begrijpt?

Goed.  Vanaf 17 juni is het mondeling examen. Vóór die tijd hebben ze ook nog geen uitslag van het schriftelijk deel dat ze in april al afgelegd hebben. Ze hebben dus géén idee hoe ze ervoor staan. Kan in je voordeel werken, maar ook in je nadeel. Bij Jip zal dit in zijn nadeel zijn... hij wil altijd graag weten waar hij aan toe is.

Uiteindelijk krijgen ze pas op 14 juli de uitslag. Op de dag dat ze ook hun certificaten uitgereikt krijgen.

We hebben Jip intussen al aangemeld op de koks-opleiding (MBO). Daar is hij, op basis van zijn cijferlijst en onder voorbehoud van behalen van zijn certificaten, al aangenomen. Maar stel nou, dat hij een paar vakken niet haalt, of in het ergste geval, dat hij volledig door het ijs gaat en voor alles zakt... Dan kan hij daar niet naartoe. Om dat te tackelen hebben we hem ook ingeschreven bij een entree-opleiding. Dat is ook een MBO opleiding. Die opleiding duurt 1 jaar en van daaruit zou hij dan volgend  jaar door kunnen stromen naar bijvoorbeeld de koks-opleiding.

14 juli dus de uitslag. En de zomervakantie begint, jawel!!!... op 14 juli. Dan kunnen we dus niemand bereiken om te overleggen of hij misschien toch toegelaten kan worden tot de opleiding, als hij bijvoorbeeld zakt op 1 vak met een paar tiende puntjes.
In dat geval zit Jip (en wij ook) dus tot september, wanneer de scholen weer beginnen, in onzekerheid naar welke school hij zal gaan. Ik had geloof ik al genoemd dat hij graag weet waar hij aan toe is, toch?

Ik ga voor nu maar van uit dat alle zorgen voor niks zijn, dat hij alle certificaten haalt en dat hij gewoon op 14 juli de zekerheid heeft dat hij in september met de koksopleiding kan gaan starten.

Al met al vind ik het ontzettend stom geregeld. Je zou juist denken dat de examenperiode voor deze leerlingen allemaal net wat 'behapbaarder' gemaakt zou worden.
Juist voor mensen met autisme is het belangrijk voor hun welbevinden dat er sprake is van structuur en zekerheden. En juist bij deze kinderen wordt het hele examengebeuren zo moeilijk gemaakt dat er van zekerheden en weten waar je aan toe bent totaal géén sprake is. En dat voor een periode die duurt van april tot september.

Ik vind het belachelijk en ik kan me er boos om maken. Maar dit helpt niet.
Ik zucht en ik schrijf een blogje om mijn ongenoegen kwijt te kunnen.
Het lijkt mij een situatie die met een beetje nadenken, inleven en inzet makkelijk veranderd kan worden.
Misschien dat ik er maar eens een belletje of een mailtje aan waag naar de minister van Onderwijs?
Ik ben wel benieuwd wat zij van deze stomme en onhandige situatie vindt. Of zij überhaupt op de hoogte is van deze gang van zaken.
Misschien kan zij me nog één keer uitleggen waarom dit gaat zoals het gaat.
Misschien dat ik het dan snap en er begrip voor heb.

Ik wil graag benadrukken dat de school er alles aan doet om het voor de leerlingen zo goed mogelijk te laten verlopen. Maar school is aan de regels gebonden en staat min of meer met de rug tegen de muur. Er zijn andere mogelijkheden, die ook zeker niet zaligmakend zijn. Voor deze manier van examineren is door de school gekozen omdat dit de beste optie is voor de leerlingen van deze school. 

donderdag 25 mei 2017

Ontdek je Plekje: Buitengebied Bergen op Zoom

Na onze monsterlijke wandeltocht rondom de skitoren bij Zoetermeer een paar maanden geleden, leek het mijn vader en mij leuk om eens een rondje te doen bij mij in de omgeving.
Afgelopen dinsdag was het zover. Het was een mooie wandeldag, prachtig weer, niet te warm niet te koud, met een verkoelend briesje op de plekken waar we niet beschut liepen.

Van tevoren had ik een mooie route bedacht langs alle mooie plekjes in de omgeving die ik aan mijn vader wilde laten zien.
We vertrokken om 10 uur vanuit mijn huis. Als je 100 meter de straat uitloopt sta je eigenlijk al met twee benen in het natuurgebied.

Het eerste deel van de route ging naar de vogelkijkhut aan het Markiezaatsmeer.


Aan vogels was er niet veel te zien, we zagen wel veel paardjes.


Over de Kraaijenberg (tweede stop de uitkijktoren) liepen we via Hoeve Hildernisse richting Landgoed Mattemburgh. Dit deel van de route is echt 'waar Brabant Zeeland kust'. Links de Brabantse Wal, met de hoogte verschillen en de bossen, rechts de uitgestrekte vlaktes en het water van Zeeland. 



Helaas was de Oranjerie van Mattenburgh gesloten en werd het kopje koffie waar we zo'n trek in hadden ons door de neus geboord. 


Onder het tunneltje van de snelweg door liepen we verder via Zuidgeest naar Landgoed Lievensberg. Dat is een stuk bos waar ik wekelijks kom en waar ik ieder pad inmiddels ken. We waren zomaar anderhalf uur verder voordat we eindelijk  bij Stay Okay ons felbegeerde kopje koffie konden bestellen. 

Het volgende deel van de etappe was een bonus-lusje van een kilometer of 4 in het Zoomvliet-bos naar de Zeezuiper. Een stukje bos dat ik niet zo goed ken en waar ik eigenlijk altijd de weg een beetje kwijt raak. Extra kilometers dus, dat dan weer wel, maar vanwege de Zeezuiper kon ik het gewoon niet overslaan. Ik vind dit écht de meest mysterieuze en bijzondere plek in de omgeving, dus ik moést deze aan mijn vader laten zien. 




Via landgoed Lievensberg keerden we weer huiswaarts. Dit keer door een ander stukje bos, langs de bloeiende rododendrons. 


Over de Heimolen (later als ik groot ben wil ik daar wonen) liepen we door de Markiezaten weer terug naar de Bergse Plaat.
Het laatste lusje van 7 kilometer rondom de Binnenschelde lieten we maar even voor wat het was.
Tijdens de wandeling hebben we 28 (!) kilometer weggetikt, dus het was eigenlijk wel welletjes.

Vorige keer ontdekte ik al dat mijn vader prima wandelgezelschap is. Hij ziet veel en hij hoort veel onderweg, waardoor ik ook weer met een andere blik met hem mee om me heen kijk. Heel leuk om te ontdekken. En ik vind het gewoon geweldig dat ik vader heb die hier ook van kan genieten én dat hij gewoon de conditie heeft om dit te doen. Sterker nog... Ook als het op wandelen aankomt maakt mijn vader nog een kleine van me.

Het ging me beter af dan de vorige keer. Nu, een dag later, heb ik spierpijn in mijn benen en voel ik echt wel dat ik een zware inspanning heb gedaan. Ik heb blaren op mijn hielen, maar minder dan vorige keer.
Ik zeg: voor herhaling vatbaar. Dus pa... ik plan in september, na de zomervakantie graag weer een rondje bij jou in de buurt!

Ontdek je Plekje: Tiengemeten

Zo ééns in het jaar spreek ik met mijn vriendin af om ergens een stuk te gaan wandelen.
We hebben ontdekt dat wandelen een heerlijke manier is om lekker bij te praten. Beter als samen ergens lunchen of afspreken voor een diner. Hoewel deze activiteiten natuurlijk ook prima met elkaar gecombineerd kunnen worden.

Ik wilde al heel lang heel graag naar het eiland Tiengemeten.
Als jonge puber van een jaar of 13 las ik ooit een boek dat zich afspeelde op dat eiland.
Een paar jaar geleden hoorde ik dat het eiland terug gegeven was aan de natuur en sindsdien wilde ik het een bezoeken.  Omdat Tiengemeten ongeveer in het midden van mijn vriendin en mij gelegen is, was dit een mooi moment om er nu eindelijk eens heen te gaan.
En buiten het feit dat het een heerlijk weerzien was met mijn vriendin (we kennen elkaar al sinds de 2e van de middelbare school) hebben we ook een prachtige wandeltocht gemaakt.

Wil je er echt bijhoren, dan moet je goene kleren met stevige stappers aandoen en een grote verrekijker of camera op je rug binden. Zonder deze attributen mag je ook overvaren hoor. Niemand zal je erop aankijken. Het voelt hooguit wat ongemakkelijk als je zo uit de toon valt.

Handig om te weten: De pont vaart één keer per uur. Op het hele uur heen, op 10 over weer terug.
En een wandeling beginnen met een overtochtje met de pont is natuurlijk altijd leuk!



Op Tiengemeten zijn een 3-tal routes die je kunt wandelen.
Eén route van ongeveer 10 kilometer rechtsom, en twee routes van ongeveer 5-6 kilometer linksom.
Wij kozen, omdat we ontzettend veel bij te praten hadden, de route van 10 kilometer, met daarna de lus van één van de andere routes. Zo hebben we bijna het hele eiland gezien.



En was was het er mooi! Zoveel natuur. Weidse uitzichten. Continu vogelgezang om je heen. De bootjes varend in de verte op 'Het vuile gat' en het Haringvliet.
We zagen een bruine kiekendief vliegen. Niet dat we dat wisten hoor. Maar een meneer met verrekijker, groene kleren en een vogelboekje wist ons er meer over te vertellen.
Onderweg kwamen we een kudde Schotse Hooglanders tegen.
Ik vond het doodeng om er langs te moeten ('houdt minimaal 25 meter afstand' staat er er op de waarschuwingsborden) maar toen ik zag dat andere mensen zonder nare gevolgen pal voor de koeien gingen staan om ze te fotograferen durfde ik er best wel met een boogje omheen te lopen :-).



Wat we niet hebben gezien: Het uitkijkpunt waar je zee-arenden kunt spotten, de herberg, het bezoekerscentrum, het Rien Poortvliet museum, en de Speeldernis (natuurspeeltuin).
Maar dat is misschien leuk voor een volgende keer.


Dat we onderweg slechts één buitje troffen, op het einde van de wandeling pas een hagelbui over ons heen kregen en dat we zeiknat precies de aansluiting met de pont hadden, dat was mazzel te noemen.
(Les 1: stop in Nederland, hoe goed te weersvoorspellingen ook zijn, altijd een regenjasje in je tas!)







En dat we na een kilometer of 13 ook weer helemaal bijgepraat waren was ook fijn te noemen!

Ik vind het echt een aanrader om ernaartoe te gaan. Het is door de korte wandelroutes voor veel mensen heel toegankelijk, en voor gezinnen is de Speeldernis ook erg leuk.

Ik ga er zeker nog eens heen. Het is echt een plek waar ieder seizoen zijn charmes heeft en waardoor het iedere keer weer anders zal zijn.

zaterdag 20 mei 2017

Zwijmelen op Zaterdag: Black hole Sun


En dan deze week dit bericht... Chriss Cornell.  De zanger van Soundgarden overleden :-(.
Tragisch, zo jong.

Daarom een gouwe ouwe van Soundgarden in de Zwijmel vandaag.


vrijdag 12 mei 2017

Zwijmelen op Zaterdag: Home

Omdat ik nog steeds zo blij ben dat ik binnenkort met mijn zoon de Foo Fighters ga zien! 
Een paar weken geleden heeft hij mijn telefoon volgestort met nieuwe muziek, waaronder twee albums van de Foo Fighters. En het is nu zo lekker hardlopen en wandelen. Ik word eindelijk weer eens verrast met wat nieuws. 
Als ik dit nummer hoor word ik altijd helemaal blij. 
Voor hardlopen niet echt lekker up-tempo. Maar ik haal nog steeds de 10 kilometer per uur niet, dus wat dat betreft past het wel bij me. 

En voor de zwijmelrubriek vind ik dit een prachtig nummer.

Wish I were with you, but I couldn't stay
Every direction leads me away
Pray for tomorrow, but for today
All I want, is to be home

Stand in the mirror, you look the same
Just looking for shelter, from the cold and the pain
Someone to cover, safe from the rain
And all I want, is to be home

The echoes and silence, patience and grace
And all of these moments I'll never replace
Fear of my heart absence of faith
All I want, is to be home

All I want, is to be home

People I've loved, have no regrets
Some might remember, some might forget
Some of them livin', some of them dead
All I want, is to be home

Meer zwijmelen/mee zwijmelen? Klik bij Marja. 


vrijdag 5 mei 2017

Zwijmelen op Zaterdag: Freedom

Hebben jullie dat nou ook zo vaak?
Dat je 's avonds in je bed ligt en dat je er zo van geniet hoe lekker zacht de dekens zijn?
Dat je zo ontzettend dankbaar bent dat je bij de lucky few op aarde behoort die het geluk hebben om iedere avond in zo'n lekker warm bed kunnen stappen? Dat je je zo geborgen kunt voelen in je veilige huis? O, wat hoop ik hartgrondig dat jullie ook op dit laatste ja kunnen zeggen...

En dan lig ik verder te denken...
Dat ik zo gelukkig ben dat mijn kinderen ook veilig en gezond in hun bed liggen. Dat mijn lief bij me is. Dat we het vertrouwen hebben dat het morgen weer een fijne dag gaat worden.
Intens dankbaar en gelukkig voel ik me dan vaak. 

En vooral ook prijs ik mezelf gelukkig dat ik geen angst ken. Dat mijn kinderen natuurlijk wel gewoon bang zijn voor dingen, maar dat ze niet dagelijks hoeven te vrezen voor hun leven. 
Zéker in een week als deze besef ik hoe waardevol het is dat we in vrijheid mogen leven. 

Ik heb voor de zaterdagse zwijmel gekozen voor het nummer Freedom van George Michael.
Er zijn van die momenten die je heel lang bij blijven. 
Ik weet nog goed dat ik een dikke 10 jaar geleden in Ahoy stond bij een concert van hem en dat hij dit nummer zong. Kippenvel van kruin tot tenen. 
Wat een energie in de zaal! Het was prachtig. Het nummer kickte ineens binnen, zegmaar...
Ik geloof niet dat ik dat moment ooit ga vergeten...
Het filmpje dat ik heb uitgekozen klopt wel aardig met wat ik destijds live zag.

Dus... omdat ik dankbaar ben. Een soort van ode aan de vrijheid.



I won't let you down

I will not give you up

Gotta have some faith in the sound
It's the one good thing that I've got
I won't let you down
So please don't give me up
‘Cause I would really, really love to stick around, oh yeah

Heaven knows I was just a young boy
Didn't know what I wanted to be
I was every little hungry schoolgirl's pride and joy
And I guess it was enough for me
To win the race? A prettier face!
Brand new clothes and a big fat place
On your rock and roll TV
But today the way I play the game is not the same
No way
Think I'm gonna get myself happy

I think there's something you should know
I think it's time I told you so
There's something deep inside of me
There's someone else I've got to be
Take back your picture in a frame
Take back your singing in the rain
I just hope you understand
Sometimes the clothes do not make the man

All we have to do now
Is take these lies and make them true somehow
All we have to see
Is that I don't belong to you
And you don't belong to me yea yea
Freedom
Freedom
Freedom
You've gotta give for what you take
Freedom
Freedom
Freedom
You've gotta give for what you take

Heaven knows we sure had some fun boy
What a kick just a buddy and me
We had every big shot good-time band on the run boy
We were living in a fantasy
We won the race
Got out of the place
I went back home got a brand new face
For the boys on MTV
But today the way I play the game has got to change
Oh yeah
Now I'm gonna get myself happy

I think there's something you should know
I think it's time I stopped the show
There's something deep inside of me
There's someone I forgot to be
Take back your picture in a frame
Don't think that I'll be back again
I just hope you understand
Sometimes the clothes do not make the man

All we have to do now
Is take these lies and make them true somehow
All we have to see
Is that I don't belong to you
And you don't belong to me, yea yea
Freedom
Freedom
Freedom
You've gotta give for what you take
Freedom
Freedom
Freedom
You've gotta give for what you take

Well it looks like the road to heaven
But it feels like the road to hell
When I knew which side my bread was buttered
I took the knife as well
Posing for another picture
Everybody's got to sell
But when you shake your ass
They notice fast
And some mistakes were built to last

That's what you get
That's what you get
That's what you get
I say that's what you get
That's what you get for changing your mind
That's what you get for changing your mind

That's what you get
That's what you get
And after all this time
I just hope you understand
Sometimes the clothes
Do not make the man

All we have to do now is take these lies
And make them true somehow
All we have to see is that i don't belong to you
And you don't belong to me yea yea
Freedom
Freedom
Freedom
You've got to give for what you take
Freedom
Freedom
Freedom
You've got to give for what you take
Yea you've got to give for what you, give for what you give

May not be what you want from me
Just the way it's got to be
Lose the face now
I've got to live I've got to live



Meer zwijmelen, meezwijmelen? Klik bij Marja!

En mijn dochter deed ook een keertje mee aan deze rubriek. Luisteren jullie daar ook even mee? 

vrijdag 28 april 2017

Zwijmelen op Zaterdag: The Night We Met





Ik was deze week in de ban van een serie.
Jemig... dat was best heftig.
Ik ben nooit zo van de series, simpelweg omdat er teveel tijd in gaat zitten.
Maar deze heb ik voor mijn gevoel toch in een snel tempo verslonden, op verzoek van mijn dochter en aangemoedigd door alle reacties die ik online voorbij zag komen.

13 Reasons why.

Tja... ik geloof dat bijna de hele wereld de serie al heeft gezien op Netflix.
Het verhaal gaat over een meisje dat zelfmoord heeft gepleegd.
Voordat ze dit deed heeft ze cassettetapes ingesproken waarop ze uitlegt waarom ze zelfmoord pleegde.
13 afleveringen.
13 reasons why.

Dinsdagavond begon ik met de eerste aflevering: Tape 1. En ik kon niet stoppen met kijken. Ik móest weten hoe het verder ging. Maar ik moest ook gewoon werken en op tijd naar bed. Vanaf donderdag had ik een lang weekend en donderdagnacht om half 2 was ik klaar.
Ik was blij dat het afgelopen was. Ik kon weer verder met alles wat ik eigenlijk moest doen.

De zwijmel van vandaag is een nummer uit deze serie.
Het is een verhaal over liefde.
Het is een verhaal over hoe fucked up het leven van een tiener kan zijn.
Over hoe hard tieners voor elkaar kunnen zijn en wat ze elkaar aan kunnen doen.
Over hoe snel je leven overhoop kan liggen door bijvoorbeeld het delen van foto's via de mobiele telefoontjes.

Ik keek de serie dus op verzoek van mijn dochter die aan het begin staat van haar puberteit.
En mijn God... Wat hoop ik dat ik bij mijn dochter én bij mijn zoon weet wat er in hun koppies omgaat.
Ik denk dat ik het in grote lijnen wel weet.
Ik hóóp dat ik het weet.
En ik denk (of heb de illusie) dat ze altijd eerlijk tegen me zijn als het erop aankomt.
Maar wat nou als dat niet zo is? Wat nou als ik de signalen mis? Wat nou als ik signalen krijg maar er voor mezelf er een verkeerde uitleg aan geef?
Ik hoop zo dat ze zich gezien en gehoord voelen.
Door mij, door hun vader, door hun vrienden, door hun leraren.

Hier in de regio zeggen ze vaak: hij of zij doet maar een dotje.
Zo voelt het opvoeden voor mij ook weleens.
We geven ze het goede mee van wat wij van onze ouders heb meegekregen. Hier en daar pas ik wat inzichten toe die ik zelf in de loop van de jaren kreeg. Ik leef voor. Ik doe wat ik denk dat goed is. En ik doe ook maar een dotje.... in de hoop dat het het juiste is.

Voor mij in ieder geval voorlopig geen series meer. 13 uur zijn deze week verschwunden. En toch denk ik dat het niet helemaal nutteloos is geweest.


I am not the only traveler
Who has not repaid his debt
I've been searching for a trail to follow again
Take me back to the night we met

And then I can tell myself
What the hell I'm supposed to do
And then I can tell myself
Not to ride along with you

I had all and then most of you
Some and now none of you
Take me back to the night we met
I don't know what I'm supposed to do
Haunted by the ghost of you
Oh, take me back to the night we met

When the night was full of terrors
And your eyes were filled with tears
When you had not touched me yet
Oh, take me back to the night we met

I had all and then most of you
Some and now none of you
Take me back to the night we met
I don't know what I'm supposed to do
Haunted by the ghost of you
Take me back to the night we met

Lord Huron: The Night We Met



vrijdag 21 april 2017

Zwijmelen op Zaterdag: Bitter Sweet Symphony

Eigenlijk had ik een heel ander nummer vandaag in gedachten voor de zwijmel.
Maar ik zag in het grote zwijmeloverzicht bij Marja dat het nummer dat ik wilde plaatsen een paar weken geleden al bij iemand anders aan de beurt is geweest.
Het wordt steeds lastiger om iets te vinden dat nog niet is geplaatst.
Niet dat dat een vereiste is, maar ik vind het wel altijd een uitdaging om iets te vinden dat nog niet geplaatst is in de zwijmelrubriek.
Eigenlijk wilde ik gaan voor Sorry van Kensington. 
Vanwege zijn mooie stem en de mooie lyrics.

Ik kwam uiteindelijk bij deze uit: Bitter Sweet Symphony van The Verve. Die had ik tot mijn verbazing nog nooit in de zwijmel gezet!

Volgens mij een redelijke eendagsvlieg als het om grote hits gaat.
Maar het is wel een nummer waar we hier in huize C. alle vier vrolijk van worden.


Dat het nummer eigenlijk gewoon jatwerk van een orkestrale versie van The Last Time van The Stones is, dat mag de pret wat het luisteren betreft niet drukken. 
Luister hier maar naar: 







Meer zwijmelen/mee zwijmelen? Klik bij Marja!



vrijdag 14 april 2017

Zwijmelen op Zaterdag: The Penis Song



Zo na het avondeten besteden we weleens wat tijd aan het kijken van youtubejes. 
We laten elkaar dan even zien en horen wat voor bijzonders we hebben gehoord of gezien. 

Zoon Jip kwam met deze. En die wil ik jullie toch niet onthouden... :-)

vrijdag 7 april 2017

Zwijmelen op Zaterdag: Don't you Cry

Of we er zin in hebben dit weekend? 
Enorm! 
Zaterdag ga ik met een leuk cluppie mensen naar de Legends of Rock in Zoetermeer. 
Mijn zus, haar man, haar zoon, mijn zoon, mijn broer, mijn vriendinnetje Kleine Tas. En nog wat leukerds die aanhaken. 
Er treden allemaal tributebands op. Er is een avondvullend programma met muziek van Guns'n'Roses, Metallica, Iron Maiden, Rammstein en AC/DC. 

En zondag lekker bijkomen op de nieuwe loungeset op het dakterras. 
Ik ben er klaar voor hoor!

Speciaal voor de zwijmelrubriek heb ik een ballad gekozen.
Dan hoeft het geluid niet zacht...





vrijdag 31 maart 2017

Zwijmelen op Zaterdag: Dancing on my own

Weten jullie het nog? Dat ik in november een zwijmel schreef over de man die ik zag op het station , na de Zevenheuvelenloop, waarvan ik dacht dat het mijn eerste liefje was?
Ik durfde hem dus toen niet aan te spreken, maar thuisgekomen wist ik bijna zeker dat hij het was en een dag of wat later heb ik hem toch een berichtje gestuurd via facebook.

Het heeft een paar maanden geduurd. En gisteren was er een klonk er een Pling! op mijn telefoon: een berichtje van E.!

Hij zag nu pas mijn bericht, en hij bevestigde dat hij het was :-).
Ik vond het zó spannend.
Ik had hem geschreven dat er een sorry dwars zat, en dat ik dat graag had willen zeggen. Hij schreef dat sorry niet nodig was, en dat hij vooral benieuwd was hoe het met me ging.
We hebben even wat heen en weer gechat. Volgens mij is het nog net zo'n aardige jongen als 30 jaar geleden. We hebben allebei kunnen vertellen dat het goed met ons gaat!

Dus... ook hier kan in mijn hoofd een streep onder gezet worden. Het is klaar en afgesloten. Wellicht lopen we elkaar nog eens tegen het lijf bij een ander hardloop-evenement. En dan zal ik niet schromen om hem aan te spreken.

Dat is toch leuk hè, om dit te kunnen melden?

Als zwijmel vandaag een heel dramatisch liefdesliedje. Over een man die eenzaam toekijkt hoe zijn liefje er met een andere man vandoor gaat. Géén idee of hij dit destijds zo gevoeld heeft.
Ik denk eerder dat hij dacht: Gaat een end heen, sloerie. Of woorden in die strekking.
Maar ik vind het zo'n mooi plaatje... en op een bepaalde manier ook wel passend bij dit verhaal.



zondag 26 maart 2017

Ontdek je plekje: rondje om de skibaan in Zoetermeer

Een poosje geleden opperde ik bij mijn vader het plan om samen het Pieterpad te gaan lopen.
Mijn vader, die als 4-daagse-ganger meer van wandelen weet dan ik, vond het verstandig om eerst maar eens in de buurt te gaan proeflopen. En eigenlijk was dat een goed idee.
Begin december opperde ik 25 maart als De Dag. En jemig... wat pakte dat goed uit! Wat was het voorjaar!



Omgeving Zoetermeer werd het dus. Het leek me wel aardig, hoewel ik van tevoren nooit bedacht zou hebben om Zoetermeer te nemen als wandelattractie.
Het is een aanrader hoor! Ik bijna geen stad gezien!

Vanaf het Westerpark liepen we door naar het Buytenpark.
Langs de rand van stad en polder en het Noord Aa liepen we naar Zoeterwoude, Zoeterwoude-Dorp en over Zuidbuurt langs Stompwijk weer richting Zoetermeer en door de parken weer terug naar het beginpunt. Als je het zo in twee zinnen zegt, lijkt het maar een stukkie, toch?

Wat viel op?

Allereerst het weer. De zon scheen en er was een fris maar matig windje. En wat was het groen alweer snel opgekomen, in vergelijking met twee weken geleden, toen ik voor het laatst in het bos was! Er was al zoveel voorjaar te zien. Fris groen, bloesems, lammetjes, en voorjaarsbloemen.
Ik zag ontzettend veel narcissen. Dat vond ik mooi. Het was die dag precies 2 jaar geleden dat mijn schoonmoeder overleed en de narcissen die toen ook bloeiden zijn voor altijd in mijn gedachten aan haar verbonden.
We zagen zelfs een ooievaarpaartje op een nest.
En sorry voor moeder de gans, maar we hebben haar per ongeluk laten schrikken en van haar nest gejaagd.






Het viel op dat mijn vader zoveel meer ziet en hoort dan ik.
'Hoorde je die buizerd? En hoorde je de andere vogels alarm slaan?'
Ik had geen buizerd gehoord. Maar toen ik hem hoorde 'mauwen' in de lucht, kon ik me niet voorstellen dat ik hem gemist had.
Hij weet de vogels die hij hoort bij naam te noemen. Hij ziet vogels waar ik ze niet zie, totdat hij ze aanwijst.

Ik was er verbaasd over dat er zo midden in de Randstad zoveel groen en natuur is. Ik wist het eigenlijk wel, van vroeger. Toen fietsten we regelmatig rondjes in die omgeving, maar ik werd er opnieuw door verrast.

Er waren mooie oude boerderijen. Bijna allemaal hadden ze een bosje hout, al dan niet op een eilandje, voor de deur. Mijn vader doet als vrijwilliger veel knot- en kapwerk en hij wist van ieder bosje dat ze hadden onderhouden precies te vertellen hoeveel zweetdruppels er lagen :-).
Ik had weleens van zulke bosjes gehoord als 'Mildvuurbosjes'. Maar dat was in het noorden van het land. Daar werden de aan mildvuur overleden dieren op een afgelegen stukje land of eilandje begraven. En omdat mildvuur nog heel lang besmettelijk kon zijn, was zo'n bosje verboden terrein.
Hier werden het Pestbosjes of Houtgeriefbosjes genoemd.
Het werd niet dus niet alleen gebruikt als begraafplaats voor besmette dieren. Er waren ook bosjes aangelegd met snelgroeiend (wilgen)hout om de kachel te stoken en andere houtsoorten om werkgerei mee te maken.



Op allerlei plekken onderweg stonden informatieborden die wat vertelden over de omgeving en op verschillende plekken werd je door een bordje uitgenodigd om even de weg af te gaan en vooral ook even het weiland in te lopen. Op een bepaald ogenblik besloten ook wij van het pad af te gaan, en kwamen we boven op de dijk een trekpondje tegen. Die moesten we natuurlijk nemen!



Het viel ook op dat in de ene polder amper vogels zaten en dat er in de andere polder van alles zat: ganzen, kievitten, een enkele grutto, zwanen, eenden... Oorzaak? We hadden er geen verklaring voor.

Waar je niet omheen kon... Die lelijke skibaan die je vanaf elk moment op de route prominent in het landschap ziet staan. Ik snap dat er heel veel mensen zijn die hier plezier aan beleven. Maar allemachtig, wat is dat een lelijk ding!


Feitelijk kon ik dus constateren dat we een rondje om de skibaan hebben gelopen.

Ik vond het bijzonder om te ontdekken dat wandelen een hele andere tak van sport is als hardlopen. Ik heb hardlopend al best wat lange afstanden in de benen zitten, maar het is wandelend toch een hele andere belasting.

Hoe ik het wandelen vond gaan? Tja... ik had beter moeten weten. Vroeger, toen ik als puber met mijn vader ging wielrennen, toen werd een rondje altijd langer dan gepland. Een lusje hier, nog even daar langs... en ik wilde me toen natuurlijk nooit laten kennen.
Zo ging het ook deze dag. Ik schrok van tevoren al een beetje toen mijn vader aankondigde dat hij 20 kilometer wilde lopen. Maar ja. Ik was kilometers gewend, hardloopkilometers weliswaar,dus het moest kunnen, dacht ik.
Na 12 kilometer streken we neer voor een kopje koffie. Toen voelde ik eigenlijk al een beetje vermoeidheid in mijn benen. Dat was het punt dat mijn pa besloot om even een extra lusje in te lassen. En ja... Ik moest bewijzen dat ik Pieterpad-proof was, dus ik volgde wel. En ik wilde me, nu zo'n 30 jaar later, natuurlijk nog steeds niet laten kennen tegenover mijn vader.
De tweede stop was op 23 kilometer. Toen we daarna weer verder gingen, was het eigenlijk wel leuk geweest. De laatste kilometers heb ik min of meer lopen hinkepoten omdat er een blaar vervelend ging doen. Eenmaal thuisgekomen kon ik niet meer op of neer.

Ik kan stellen dat ik deels Pieterpad-proof ben. Ik heb 27 kilometer volbracht, maar ik zou niet de volgende dag nog een afstand kunnen lopen. Binnenkort komt mijn vader een keertje wandelen bij mij in de buurt. Ik voel me heel comfortabel bij het idee om eerst nog maar even te oefenen voordat we aan een Pieterpad beginnen.

Ik heb genoten. Van alles. Van het lopen. Van het horen en zien. Van het gezelschap van mijn vader en van zijn kwaliteiten als gids. Het was echt zo'n onwijs mooie dag!