vrijdag 28 april 2017

Zwijmelen op Zaterdag: The Night We Met





Ik was deze week in de ban van een serie.
Jemig... dat was best heftig.
Ik ben nooit zo van de series, simpelweg omdat er teveel tijd in gaat zitten.
Maar deze heb ik voor mijn gevoel toch in een snel tempo verslonden, op verzoek van mijn dochter en aangemoedigd door alle reacties die ik online voorbij zag komen.

13 Reasons why.

Tja... ik geloof dat bijna de hele wereld de serie al heeft gezien op Netflix.
Het verhaal gaat over een meisje dat zelfmoord heeft gepleegd.
Voordat ze dit deed heeft ze cassettetapes ingesproken waarop ze uitlegt waarom ze zelfmoord pleegde.
13 afleveringen.
13 reasons why.

Dinsdagavond begon ik met de eerste aflevering: Tape 1. En ik kon niet stoppen met kijken. Ik móest weten hoe het verder ging. Maar ik moest ook gewoon werken en op tijd naar bed. Vanaf donderdag had ik een lang weekend en donderdagnacht om half 2 was ik klaar.
Ik was blij dat het afgelopen was. Ik kon weer verder met alles wat ik eigenlijk moest doen.

De zwijmel van vandaag is een nummer uit deze serie.
Het is een verhaal over liefde.
Het is een verhaal over hoe fucked up het leven van een tiener kan zijn.
Over hoe hard tieners voor elkaar kunnen zijn en wat ze elkaar aan kunnen doen.
Over hoe snel je leven overhoop kan liggen door bijvoorbeeld het delen van foto's via de mobiele telefoontjes.

Ik keek de serie dus op verzoek van mijn dochter die aan het begin staat van haar puberteit.
En mijn God... Wat hoop ik dat ik bij mijn dochter én bij mijn zoon weet wat er in hun koppies omgaat.
Ik denk dat ik het in grote lijnen wel weet.
Ik hóóp dat ik het weet.
En ik denk (of heb de illusie) dat ze altijd eerlijk tegen me zijn als het erop aankomt.
Maar wat nou als dat niet zo is? Wat nou als ik de signalen mis? Wat nou als ik signalen krijg maar er voor mezelf er een verkeerde uitleg aan geef?
Ik hoop zo dat ze zich gezien en gehoord voelen.
Door mij, door hun vader, door hun vrienden, door hun leraren.

Hier in de regio zeggen ze vaak: hij of zij doet maar een dotje.
Zo voelt het opvoeden voor mij ook weleens.
We geven ze het goede mee van wat wij van onze ouders heb meegekregen. Hier en daar pas ik wat inzichten toe die ik zelf in de loop van de jaren kreeg. Ik leef voor. Ik doe wat ik denk dat goed is. En ik doe ook maar een dotje.... in de hoop dat het het juiste is.

Voor mij in ieder geval voorlopig geen series meer. 13 uur zijn deze week verschwunden. En toch denk ik dat het niet helemaal nutteloos is geweest.


I am not the only traveler
Who has not repaid his debt
I've been searching for a trail to follow again
Take me back to the night we met

And then I can tell myself
What the hell I'm supposed to do
And then I can tell myself
Not to ride along with you

I had all and then most of you
Some and now none of you
Take me back to the night we met
I don't know what I'm supposed to do
Haunted by the ghost of you
Oh, take me back to the night we met

When the night was full of terrors
And your eyes were filled with tears
When you had not touched me yet
Oh, take me back to the night we met

I had all and then most of you
Some and now none of you
Take me back to the night we met
I don't know what I'm supposed to do
Haunted by the ghost of you
Take me back to the night we met

Lord Huron: The Night We Met



vrijdag 21 april 2017

Zwijmelen op Zaterdag: Bitter Sweet Symphony

Eigenlijk had ik een heel ander nummer vandaag in gedachten voor de zwijmel.
Maar ik zag in het grote zwijmeloverzicht bij Marja dat het nummer dat ik wilde plaatsen een paar weken geleden al bij iemand anders aan de beurt is geweest.
Het wordt steeds lastiger om iets te vinden dat nog niet is geplaatst.
Niet dat dat een vereiste is, maar ik vind het wel altijd een uitdaging om iets te vinden dat nog niet geplaatst is in de zwijmelrubriek.
Eigenlijk wilde ik gaan voor Sorry van Kensington. 
Vanwege zijn mooie stem en de mooie lyrics.

Ik kwam uiteindelijk bij deze uit: Bitter Sweet Symphony van The Verve. Die had ik tot mijn verbazing nog nooit in de zwijmel gezet!

Volgens mij een redelijke eendagsvlieg als het om grote hits gaat.
Maar het is wel een nummer waar we hier in huize C. alle vier vrolijk van worden.


Dat het nummer eigenlijk gewoon jatwerk van een orkestrale versie van The Last Time van The Stones is, dat mag de pret wat het luisteren betreft niet drukken. 
Luister hier maar naar: 







Meer zwijmelen/mee zwijmelen? Klik bij Marja!



vrijdag 14 april 2017

Zwijmelen op Zaterdag: The Penis Song



Zo na het avondeten besteden we weleens wat tijd aan het kijken van youtubejes. 
We laten elkaar dan even zien en horen wat voor bijzonders we hebben gehoord of gezien. 

Zoon Jip kwam met deze. En die wil ik jullie toch niet onthouden... :-)

vrijdag 7 april 2017

Zwijmelen op Zaterdag: Don't you Cry

Of we er zin in hebben dit weekend? 
Enorm! 
Zaterdag ga ik met een leuk cluppie mensen naar de Legends of Rock in Zoetermeer. 
Mijn zus, haar man, haar zoon, mijn zoon, mijn broer, mijn vriendinnetje Kleine Tas. En nog wat leukerds die aanhaken. 
Er treden allemaal tributebands op. Er is een avondvullend programma met muziek van Guns'n'Roses, Metallica, Iron Maiden, Rammstein en AC/DC. 

En zondag lekker bijkomen op de nieuwe loungeset op het dakterras. 
Ik ben er klaar voor hoor!

Speciaal voor de zwijmelrubriek heb ik een ballad gekozen.
Dan hoeft het geluid niet zacht...





vrijdag 31 maart 2017

Zwijmelen op Zaterdag: Dancing on my own

Weten jullie het nog? Dat ik in november een zwijmel schreef over de man die ik zag op het station , na de Zevenheuvelenloop, waarvan ik dacht dat het mijn eerste liefje was?
Ik durfde hem dus toen niet aan te spreken, maar thuisgekomen wist ik bijna zeker dat hij het was en een dag of wat later heb ik hem toch een berichtje gestuurd via facebook.

Het heeft een paar maanden geduurd. En gisteren was er een klonk er een Pling! op mijn telefoon: een berichtje van E.!

Hij zag nu pas mijn bericht, en hij bevestigde dat hij het was :-).
Ik vond het zó spannend.
Ik had hem geschreven dat er een sorry dwars zat, en dat ik dat graag had willen zeggen. Hij schreef dat sorry niet nodig was, en dat hij vooral benieuwd was hoe het met me ging.
We hebben even wat heen en weer gechat. Volgens mij is het nog net zo'n aardige jongen als 30 jaar geleden. We hebben allebei kunnen vertellen dat het goed met ons gaat!

Dus... ook hier kan in mijn hoofd een streep onder gezet worden. Het is klaar en afgesloten. Wellicht lopen we elkaar nog eens tegen het lijf bij een ander hardloop-evenement. En dan zal ik niet schromen om hem aan te spreken.

Dat is toch leuk hè, om dit te kunnen melden?

Als zwijmel vandaag een heel dramatisch liefdesliedje. Over een man die eenzaam toekijkt hoe zijn liefje er met een andere man vandoor gaat. Géén idee of hij dit destijds zo gevoeld heeft.
Ik denk eerder dat hij dacht: Gaat een end heen, sloerie. Of woorden in die strekking.
Maar ik vind het zo'n mooi plaatje... en op een bepaalde manier ook wel passend bij dit verhaal.



zondag 26 maart 2017

Ontdek je plekje: rondje om de skibaan in Zoetermeer

Een poosje geleden opperde ik bij mijn vader het plan om samen het Pieterpad te gaan lopen.
Mijn vader, die als 4-daagse-ganger meer van wandelen weet dan ik, vond het verstandig om eerst maar eens in de buurt te gaan proeflopen. En eigenlijk was dat een goed idee.
Begin december opperde ik 25 maart als De Dag. En jemig... wat pakte dat goed uit! Wat was het voorjaar!



Omgeving Zoetermeer werd het dus. Het leek me wel aardig, hoewel ik van tevoren nooit bedacht zou hebben om Zoetermeer te nemen als wandelattractie.
Het is een aanrader hoor! Ik bijna geen stad gezien!

Vanaf het Westerpark liepen we door naar het Buytenpark.
Langs de rand van stad en polder en het Noord Aa liepen we naar Zoeterwoude, Zoeterwoude-Dorp en over Zuidbuurt langs Stompwijk weer richting Zoetermeer en door de parken weer terug naar het beginpunt. Als je het zo in twee zinnen zegt, lijkt het maar een stukkie, toch?

Wat viel op?

Allereerst het weer. De zon scheen en er was een fris maar matig windje. En wat was het groen alweer snel opgekomen, in vergelijking met twee weken geleden, toen ik voor het laatst in het bos was! Er was al zoveel voorjaar te zien. Fris groen, bloesems, lammetjes, en voorjaarsbloemen.
Ik zag ontzettend veel narcissen. Dat vond ik mooi. Het was die dag precies 2 jaar geleden dat mijn schoonmoeder overleed en de narcissen die toen ook bloeiden zijn voor altijd in mijn gedachten aan haar verbonden.
We zagen zelfs een ooievaarpaartje op een nest.
En sorry voor moeder de gans, maar we hebben haar per ongeluk laten schrikken en van haar nest gejaagd.






Het viel op dat mijn vader zoveel meer ziet en hoort dan ik.
'Hoorde je die buizerd? En hoorde je de andere vogels alarm slaan?'
Ik had geen buizerd gehoord. Maar toen ik hem hoorde 'mauwen' in de lucht, kon ik me niet voorstellen dat ik hem gemist had.
Hij weet de vogels die hij hoort bij naam te noemen. Hij ziet vogels waar ik ze niet zie, totdat hij ze aanwijst.

Ik was er verbaasd over dat er zo midden in de Randstad zoveel groen en natuur is. Ik wist het eigenlijk wel, van vroeger. Toen fietsten we regelmatig rondjes in die omgeving, maar ik werd er opnieuw door verrast.

Er waren mooie oude boerderijen. Bijna allemaal hadden ze een bosje hout, al dan niet op een eilandje, voor de deur. Mijn vader doet als vrijwilliger veel knot- en kapwerk en hij wist van ieder bosje dat ze hadden onderhouden precies te vertellen hoeveel zweetdruppels er lagen :-).
Ik had weleens van zulke bosjes gehoord als 'Mildvuurbosjes'. Maar dat was in het noorden van het land. Daar werden de aan mildvuur overleden dieren op een afgelegen stukje land of eilandje begraven. En omdat mildvuur nog heel lang besmettelijk kon zijn, was zo'n bosje verboden terrein.
Hier werden het Pestbosjes of Houtgeriefbosjes genoemd.
Het werd niet dus niet alleen gebruikt als begraafplaats voor besmette dieren. Er waren ook bosjes aangelegd met snelgroeiend (wilgen)hout om de kachel te stoken en andere houtsoorten om werkgerei mee te maken.



Op allerlei plekken onderweg stonden informatieborden die wat vertelden over de omgeving en op verschillende plekken werd je door een bordje uitgenodigd om even de weg af te gaan en vooral ook even het weiland in te lopen. Op een bepaald ogenblik besloten ook wij van het pad af te gaan, en kwamen we boven op de dijk een trekpondje tegen. Die moesten we natuurlijk nemen!



Het viel ook op dat in de ene polder amper vogels zaten en dat er in de andere polder van alles zat: ganzen, kievitten, een enkele grutto, zwanen, eenden... Oorzaak? We hadden er geen verklaring voor.

Waar je niet omheen kon... Die lelijke skibaan die je vanaf elk moment op de route prominent in het landschap ziet staan. Ik snap dat er heel veel mensen zijn die hier plezier aan beleven. Maar allemachtig, wat is dat een lelijk ding!


Feitelijk kon ik dus constateren dat we een rondje om de skibaan hebben gelopen.

Ik vond het bijzonder om te ontdekken dat wandelen een hele andere tak van sport is als hardlopen. Ik heb hardlopend al best wat lange afstanden in de benen zitten, maar het is wandelend toch een hele andere belasting.

Hoe ik het wandelen vond gaan? Tja... ik had beter moeten weten. Vroeger, toen ik als puber met mijn vader ging wielrennen, toen werd een rondje altijd langer dan gepland. Een lusje hier, nog even daar langs... en ik wilde me toen natuurlijk nooit laten kennen.
Zo ging het ook deze dag. Ik schrok van tevoren al een beetje toen mijn vader aankondigde dat hij 20 kilometer wilde lopen. Maar ja. Ik was kilometers gewend, hardloopkilometers weliswaar,dus het moest kunnen, dacht ik.
Na 12 kilometer streken we neer voor een kopje koffie. Toen voelde ik eigenlijk al een beetje vermoeidheid in mijn benen. Dat was het punt dat mijn pa besloot om even een extra lusje in te lassen. En ja... Ik moest bewijzen dat ik Pieterpad-proof was, dus ik volgde wel. En ik wilde me, nu zo'n 30 jaar later, natuurlijk nog steeds niet laten kennen tegenover mijn vader.
De tweede stop was op 23 kilometer. Toen we daarna weer verder gingen, was het eigenlijk wel leuk geweest. De laatste kilometers heb ik min of meer lopen hinkepoten omdat er een blaar vervelend ging doen. Eenmaal thuisgekomen kon ik niet meer op of neer.

Ik kan stellen dat ik deels Pieterpad-proof ben. Ik heb 27 kilometer volbracht, maar ik zou niet de volgende dag nog een afstand kunnen lopen. Binnenkort komt mijn vader een keertje wandelen bij mij in de buurt. Ik voel me heel comfortabel bij het idee om eerst nog maar even te oefenen voordat we aan een Pieterpad beginnen.

Ik heb genoten. Van alles. Van het lopen. Van het horen en zien. Van het gezelschap van mijn vader en van zijn kwaliteiten als gids. Het was echt zo'n onwijs mooie dag!

zaterdag 25 maart 2017

Zwijmelen op Zaterdag: Walk

Een liedje over lopen vandaag. Want dat is wat ik ga doen.
Met mijn vader, in de zon.
En ik heb er zin in! Zoveel zin dat ik vanmorgen zonder wekker wakker werd. (<- en dat gebeurt zo ongeveer 2 keer per jaar). Gisteravond belde mijn vader nog. Of ik op tijd naar bed zou gaan :-). Nou... dat beloofd wat voor vandaag, zo'n waarschuwing. Maar ik heb naar hem geluisterd.

Hij heeft een route bedacht en ik ben benieuwd wat ik allemaal ga zien onderweg.
Veel zonnestraaltjes! Dat staat vast!
En tot het zover is zwijmel ik even bij de Foo Fighters (en vooral bij Dave Grohl... zucht...).
Ik hoop dat mijn wandelingetje iets relaxter zal zijn dan die van meneer Dave.

Medezwijmelaars... ik ken jullie smaak intussen... het volume mag zacht. Maar hard klinkt het net even lekkerder :-).



Meer zwijmelen/meezwijmelen? Klik bij Marja

donderdag 23 maart 2017

Puberprietje... of auti-prietje?


Ik heb nog niet eerder zó hard moeten lachen na het maken van een mammografie.

Thuisgekomen deed ik man en kinderen verslag van het bezoekje aan het ziekenhuis.
Dat het allemaal lekker vlotjes verliep: Ik stond alweer buiten voordat mijn afspraak eigenlijk zou beginnen... een unicum!
Dat de uitslag gelukkig weer goed was.
En dat het allemaal nogal ongemakkelijk en pijnlijk was.

Ik vertelde dat voor het maken van een foto mijn borsten tussen twee platen worden geplet en dat ze dan zo plat zijn als een pannekoek. 'Eigenlijk is het net een tosti-ijzer.'
Waarop Jip me verschrikt aankeek en vroeg: 'Wordt het dan ook net zo heet?'

Soms hè... dan komt er volgens mij ineens weer een vleugje autisme bij hem bovendrijven :-).








zaterdag 18 maart 2017

Zwijmelen op Zaterdag: Sharp Dressed Man

Eén van de leuke dingen aan een broer die gaat trouwen is dat je hem 'in een pak mag hijsen'. 
Althans, ik had die eer. Hij zocht een pak uit en ik mocht me ermee bemoeien. Samen met mijn zus en mijn vader.


Tailormade Suits in Rotterdam was de plek waar het ging gebeuren. En dat is eigenlijk ook de plek waar iedereen die een trouwpak gaat kopen zou moeten zijn.

We begonnen met niks.
We kregen stoffen, modellen, knopen en al kijkend en vergelijkend kwamen bij wat het zou moeten worden.
Vervolgens mag je kiezen over dingen waar je nooit over hebt nagedacht.
Met wat voor kleur garen wil je dat de knopen worden vastgezet? Hoeveel zakken wil je op je jasje? Hoeveel knopen wil je op je jasje? Hoeveel wil je er op je mouw? Wil je je initialen laten borduren op de manchetten van je blouse? Wat voor kleur moet het kraagvilt worden? Wil je daar misschien nog een tekst op geborduurd hebben? Of wil je dat misschien op de gulp van je broek (echt waar! het is is een optie)? Hoeveel zakken wil je op je broek? Moet de voering van je broekzak van dezelfde voering als je jasje?
En je gilet? Wil je die uit één soort stof? Of wil je de achterkant afwijkend? En wil je ook een gesp op de achterkant van je gilet?
De broekspijpen, met of zonder omslag? Je jasje, een split in het midden of twee splitten aan de zijkanten? Hoe breed wil je de revers van je jasje?
Man, man, man. Het was alsof we een nieuwe auto kochten en alle opties aangeboden werden. Supergaaf. En niks was te gek, geen vraag was stom en geen twijfel was gezeur.

Een adres waar een paar jonge gasten precies weten waar ze over praten en je echt van goede adviezen kunnen voorzien. En nu, na het meetwerk, moeten we nog twee maanden wachten tot het pak klaar is. Dan kunnen we zien of wat we voor ogen hadden ook echt mooi staat bij mijn broer. Superspannend. Dat ik mee mocht om de trouwjurk uit te kiezen voor zijn aanstaande vrouw was geweldig, maar dit was zeker zo leuk!

En wat ook leuk was... Mijn vader en mijn zus waren dus mee. Het was vlak bij het centrum van Rotterdam. En het was ook nog eens ontzettend lekker weer.
Terwijl mijn broer nog even voor een presentatie naar zijn werk moest, gingen mijn zus, mijn vader en ik nog even spazieren in de buurt van de Blaak. En wat is Rotterdam toch mooi en fotogeniek!
En wat heb je er toch ontzettend veel leuke winkeltjes! Dat kennen we hier in de provincie niet hoor!
Natuurlijk konden we een rondje reuzenrad niet overslaan...


blije zus in het bakkie
blije vader in het bakkie
blij met m'n pappie




Eigenlijk was deze dag gewoon goud! Zo genoten van de stad, het weer, elkaar.
Ik hoop echt dat we dit heel snel nog een keertje over gaan doen!

En o, ja. Het is zaterdag. Daar hoort natuurlijk een liedje bij.
Om in de stijl van mijn broer te blijven mag er iets wilder gezwijmeld worden vandaag. Met ZZ-top!
'Cause every girl crazy 'bout a sharp dressed man!'




Meer zwijmelen, meezwijmelen? Klik bij Marja.





vrijdag 10 maart 2017

Zwijmelen op Zaterdag: You're the voice

Laat je stem horen volgende week! 






We have the chance to turn the pages over
We canwrite what we want to write
We gotta make ends meet, before we get much older
We're all someone's daughter
We're all someone's son
How long can we look at each other
Down the barrel of a gun?

You're the voice, try and understand it
Make a noise and make it clear
Oh-wo-wo-wo, oh-wo-wo-wo
We're not gonna sit in silence
We're not gonna live with fear
Oh-wo-wo-wo, oh-wo-wo-wo




Met doedelzakkers. Ik hou ervan!

Voor het eerst sinds mijn stemcarrière sta ik vierkant achter mijn stem en loop ik niet zwevend naar het stemhokje.

Deels om mijn vriendin, die sinds een paar maanden een baan heeft bij die partij, aan het werk te houden :-). Maar vooral vanwege de ideeën van de partij.




Meer zwijmelen/meezwijmelen? Klik bij Marja

Marktplaatsperikelen




We zijn van de zolder een slaapkamer aan het maken.
En als er een plek met alleen maar bergruimte wegvalt, dan heb je ineens heel veel spullen over.

Ik hou niet van weggooien. Ik geef mijn rommel liever een tweede bestemming.
Zakken vol textiel zijn er inmiddels naar het Leger des Heils gegaan. Dozen vol spullen naar de kringloop.

Er zijn echter spullen waarvan we denken dat we ze nog wel via marktplaats kunnen verkopen. Maar sjongejonge… je maakt wat mee.

Ik denk er altijd veel te makkelijk over. Je plaatst je advertentie, iemand doet een redelijk bod, je gaat akkoord en je maakt een afspraak over ophalen als het niet in een doosje past, of opsturen. Soms gaat het inderdaad zo makkelijk. Maar soms…

De hardcase koffer van meer dan 100 liter die amper achter in mijn Twingootje past. Of ik genegen was om die per post te versturen. Nou… nee.
Kom hem maar halen. Zie je me al zeulen met het gevaarte naar het post-NL-punt bij de Jumbo? Ze zien me aankomen.

De dame die zondag mijn ‘bedtafeltje op wieltjes’ wilde komen halen.
Om een uur of 3 was er nog steeds niemand langs geweest. Ik stuurde haar een berichtje met de vraag of ze nog van plan was om te komen. Ze vroeg of ze diezelfde avond rond een uur of zeven met de bus kon komen, dan kon ze hem met de trein naar Utrecht vervoeren. Tja… de bus rijdt hier op zondag maar tot half 7. En meenemen met de trein naar Utrecht? Hoe dan?
We gaan het zien of ze komend weekend in de herkansing wil.
Voorlopig staat het ding al weken in de weg, maar ik geloof niet dat ik deze actie aan ga moedigen.

Dan de persoon die potjes kalligrafie-inkt wilde. Ik wilde ze per TNT-post verzenden, maar hij/zij had het liever toch via Kiala, omdat hij/zij het niet thuis wilde ontvangen. (???)
Kon ik het niet naar een Kiala-punt brengen?
Helaas, meneer/mevrouw… ik heb geen Kialapunt in de buurt.
Vervolgens mailde hij/zij me met de vraag of ik kon uitzoeken of ik het via TNT naar een Kialapunt bij hem in de buurt kon versturen.
Eh… zoek dat lekker even zelf uit en laat mij weten waar het heen mag.
Anderhalve week radiostilte. En net toen ik het verzamelde verpakkingsmateriaal en de bubbeltjesplastic had weggegooid toch weer een mailtje: stuur het toch maar op.
Zucht.

Maar ook leuke ontmoetingen.

Voor Jip haalden we laatst een gitaarstandaard op bij ene B. in Capelle. Het bleek een oude bekende te zijn die we viavia hadden leren kennen. Toevallig hoor. Een kleine wereld.

Of laatst ene Joey uit Geleen. Hij kwam af op de kapotte soundbar van Jip. Ik had er eerlijk bij gezegd dat het een opknappertje was, en dat ik niet wist of hij het nog zou gaan doen. Joey was niet eens de hoogste bieder, maar hij was zo aandoenlijk in zijn berichtjes: vol met taalfouten en vol enthousiasme. En of ik vooral niet wilde vergeten om het hoesje en de oplader ook mee te sturen, en of ik even een dagje geduld had, want hij moest het aan zijn moeder vragen of het mocht, en of ik dan nog een dagje wilde wachten, want hij had zijn salaris nog niet gekregen, en hij wilde hem zo graag hebben, want hij had er laatst ook één van zijn vriendje kunnen maken, en hij hoopte nu dat het ook zou lukken, en het was zo spannend, want het was toch en gok, en of ik het geld al ontvangen had, en of ik al naar het postkantoor was geweest, en of ik een track en trace voor hem had en zo ging hij maar door. Hij stalkte me wel met een berichtje of 10 per dag. Ik kon door zijn berichtjes zijn zenuwachtigheid gewoon voelen! 
Uiteindelijk kreeg ik een berichtje dat hij hem aan de praat had gekregen. Uit elkaar halen, een beetje schoonmaken en weer in elkaar zetten, en hij liep weer als een zonnetje. Joey was gelukkig. En ook dat liet hij me uitbundig weten.

En dan hadden we nog de kinderkamer van Jip. Voor een paar tientjes mocht de hele bubs de deur uit. Er kwamen twee mannen voorrijden met een klein vrachtwagentje. Er stond al een roze meisjeskamer in. Ze kwamen uit Tiel en ze reden een rondje Nederland om her en der spullen op te halen. Het bleek te gaan om een gezin uit Syrië. Na bijna een jaar rondzwerven in Nederland, van opvang naar opvang, hadden ze eindelijk een vaste plek toegewezen gekregen waar ze konden wonen. Maar ja… er was amper geld om een huis volledig in te kunnen richten.
Natuurlijk hebben we hier geen geld voor gevraagd. We hebben de hele kinderkamer in de vrachtwagen gestouwd en deden daar nog een zak kleren en lekkere warme winterjassen bij voor hun 12-jarige dochter. We hadden nog wat extra meubeltjes, die bij ons eigenlijk overbodig waren, en die ze graag wilden meenemen.
Ik geloof niet dat we ooit iets via marktplaats hebben weggedaan, wat beter op zijn plek is gekomen dan dit.

Of laatst die man, die Mr.C. zijn modelbouwboot kwam kopen. We hadden het niet verwacht, maar er was ontzettend veel animo voor. Die man die kwam, zag, en ging zomaar akkoord met de vraagprijs.
'Ach'..., zei hij... 'Hier heb je 50 euro extra. Het is een mooie boot.'

En dit is hoe het gaat. Je ziet vaak alleen de ergernissen. Maar er zijn ook heus wel leuke ontmoetingen. Rijk zullen we er niet van worden. Maar ik vind het altijd zo fijn als mijn overbodige spulletjes een tweede bestemming kunnen krijgen.

En het ruimt wel op hè?



Enne psssttt... Iemand nog een poppenhuis kopen? :-)
Ik heb er al een bod op gekregen van een tientje. Ze wilde er een hamsterkooi van maken.
Het is een erfstukje van mijn moeder. Ik ben er niet mee akkoord gegaan.

vrijdag 3 maart 2017

Zwijmelen op Zaterdag: Lover, Please Stay

Nothing But Thieves heeft er sinds deze week een fan bij.

Vorige week hoorde ik  dat deze band optreedt op Werchter. Ik besloot wat liedjes van Nothing But Thieves te luisteren en dit nummer raakte mij direct.
Wat mooi ingetogen, maar toch voluit... En wat een stem!
En ook een echte zwijmel, geknipt voor deze rubriek!


Het gekke was, bleek toen ik verder dook in Google: vorig jaar op Pink Pop traden ze ook op, maar toen is dat compleet langs me heen gegaan. Ik was toen bij De Staat aan het kijken...
Dit jaar zal ik zorgen dat ik erbij ben, als deze band optreedt. Het liefst vooraan.

Zin in een bonus? Van de week plaatste ik * hier* een blogje met een ander nummer van deze band.

Meer zwijmelen/meezwijmelen? Klik bij Marja.

donderdag 2 maart 2017

2 maart


Gisteren stuitte ik min of meer per ongeluk op dit stukje muziek.
Ik heb het intussen al een keer of 15 geluisterd.  
En keer op keer moet ik een beetje huilen als het nummer afgelopen is.

Hoe vaak heb ik niet gewenst dat ik mijn dromen kon sturen? 
Dat ik in mijn dromen weer even bij mijn moedertje kon zijn.
Dat ik weg kon kruipen in haar armen. 
Dat ik al mijn twijfels met haar kon delen.
En dat zij antwoord zou geven op al mijn vragen.
Dat ik me weer even kind mocht voelen.
Dat ik haar geur weer even kon ruiken. 
Vooral dat laatste. Haar geur.
De geur van veiligheid en geborgenheid.
De geur van Mama.

Ze zeggen dat het een truckje is, lucide dromen. 
Ik ben een dromer. Ontzettend bezig met van alles 's nachts. 
Maar mijn dromen sturen is me nog steeds niet gelukt. 

Vandaag zou mijn moeder jarig zijn.
Voor de 19e keer is ze er zelf niet bij, op haar verjaardag.
Het leek even te wennen, maar op één of andere manier doet het me dit jaar meer dan andere jaren.
Geen idee waarom...

Misschien wel omdat ik steeds naar dit mooie plaatje luister/kijk.








zaterdag 25 februari 2017

Zwijmelen op Zaterdag: Human


Dit nummer stond al een poosje op de nominatie om te plaatsen in de Zwijmel.
Ik vind'm prachtig.
Nu heb ik er een goede aanleiding voor!
Gisteren bevestigd: de zondag op Werchter treden ze op.
Leuk. Zoon Jip vindt ze minder leuk. Maar dan moet hij maar even lekker gaan chillen.
Of omdat zijn moeder het zo leuk vindt toch mee luisteren.
Ik ga vandaag eens even op zoek naar meer muziek van Rag'n'Bone Man.

zaterdag 18 februari 2017

Zwijmelen op Zaterdag: Shape of You


Deze foto is een samenvatting van het weekendje weg met mijn vriendin Kleine Tas. 
Wat hadden we het fijn vorige week, in het huisje bij zee. 
Vrijdagmiddag vertrokken we voor een weekendje bijkletsen en vooral niks hoeven. 
 Alle boodschappen hadden we meegesleept, zodat we ook daarvoor de deur niet meer uit hoefden.

Vrijdagavond maakten we spontaan een wandeling in de vers gevallen sneeuw. Heerlijk naar de duinen en naar het strand. Het was al donker, het was laat, maar omdat het door de volle maan en door de sneeuw toch erg licht was, hadden we niet echt het idee dat het eng of eenzaam was, zo in ons uppie op het strand. Na afloop maakten een vuurtje in de tuin. 

Zaterdagmorgen hadden we een loopje gepland staan. Ik had al in geen weken een normale afstand gelopen, dus ik had er eigenlijk een beetje een hard hoofd in. De loop begon een beetje rommelig met gedoe met haperende runkeeper, haperende muziek, storende telefoontjes en foto's die gemaakt moesten worden omdat het er zo mooi was. Maar toen de gang er eenmaal inzat ging het lekker. 
Thuisgekomen bleek dat we zomaar ineens meer dan 11 kilometer hadden weggetikt. Wat was ik trots op ons! Maar het allergaafste moment was toen er een enorm hert voor ons door de duinen heen sprong. Helaas... hiervan géén foto. Zo'n beessie gaat natuurlijk veel te snel. 

De rest van de zaterdag hebben we eigenlijk niets gedaan. Beetje tv gekeken, beetje zitten kletsen. Beetje koffie en thee geleut. Fijn hoor, niets hoeven. 

En je ziet het goed hoor, op de foto. Er staan flamingo's op. Die hebben we zondag gespot in de Grevelingen. Tussen Herkingen en Battenoord overwintert al een paar jaar een groepje flamingo's. Nou ja... ik zou het wel weten hoor, als ik flamingo was. Ik zou emigreren naar Spanje ofzo. Maar kennelijk hebben ze het hier erg naar hun zin. Zo gaaf om die beesten daar te zien!

De tijd ging veel te snel voorbij. We hebben het namelijk zo fijn samen, Kleine Tas en ik. We kunnen over alles praten. En er is zoveel te bepraten. 
Het weekend voor volgend jaar staat alweer vast en als we tussendoor nog een keer zin hebben... dan gaan we gewoon weer. 

In de zwijmel vandaag het nummer Shape of You van Ed Sheeran. 
Omdat naast alle mooie herinneringen die we dit weekend maakten, dit nummer voor altijd bij dit weekend hoort. 

Bedankt Kleine Tas, voor je trouwe vriendschap. Het is zo fijn om zo'n lieve vriendin te hebben.




vrijdag 10 februari 2017

Zwijmelen op Zaterdag: 7 seconds

Een paar weken geleden kreeg ik ineens een berichtje van L. 
De man van L. was lang geleden een collega van mijn man. 
Samen met nog een andere collega raakten de mannen goed bevriend. 
Het bleek dat wij vrouwen het ook heel goed met elkaar konden vinden.
Met zijn zessen waren we algauw een hecht clubje.

Wat hebben we veel gelachen, bij de vele etentjes die we toen organiseerden, en bij de bedrijfsuitjes waar we altijd met elkaar naartoe gingen. 
Het klikte zo goed dat we met zijn zessen op wintersport gingen. 
Ik heb het over begin jaren '90. Mr.C. en ik woonden toen net samen. 
Kijk, hoe gezellig we het een dikke 20 jaar geleden hadden. 
En vooral hoe jong we waren. 


Een dikke 20 jaar zijn er inmiddels voorbij. Eind jaren '90 hadden we voor het laatst contact. 
Althans. Met het ene stel zijn we altijd goed bevriend gebeleven, maar met L. en haar man is het contact verwaterd.
Ik heb nog vaak aan hun teruggedacht. De leuke herinneringen.
En rare flarden zijn blijven hangen. Dat we voor de 30e verjaardag van de man van L. een surpriseparty organiseerden, en dat we toen parika gingen koken voor in een gerecht (ja, gewoon in een pannetje water) en dat ik toen in mijn vingers sneed.
L. maakte toen ook een opmerking over dit liedje.
Ze was toen zwanger en ze merkte iets op over de zin: "and when the child is born, into this world".
En 20 jaar lang heb ik, als ik dit liedje hoorde, aan L. en haar man gedacht en me afgevraagd hoe het met hun zou zijn.




Youssou N'Dour - 7 Seconds ft. Neneh Cherry



L. zocht dus weer contact en we besloten dat het een goed idee was om weer eens met ons zessen te gaan eten. We hebben zo'n stikgezellige avond gehad. De verhalen van vroeger, bijpraten over wat er in 20 jaar in onze levens is gebeurd. En vooral het vertrouwde gevoel dat direct weer terug was. Zo bijzonder om te merken. We kwamen tot de conclusie dat we geen spat veranderd waren.
Dat we allemaal de menukaart niet meer konden lezen zonder leesbril wisten we mooi te omzeilen door het verrassingsmenu te vragen :-).

We eindigden de avond met de afspraak dat we er geen 20 jaar meer tussen laten zitten.
De volgende keer als we elkaar ontmoeten zoeken we weer een ronde tafel en gaan we dezelfde foto als hierboven weer maken. En dan mogen jullie de verschillen zoeken.


vrijdag 3 februari 2017

Zwijmelen op Zaterdag: Good Grief

Afgelopen woensdag was het eindelijk zo ver. 
Jannekes grote wens ging in vervulling: We gingen naar Bastille. 

Omdat ik met de auto geen held ben op onbekend terrein en in grote druktes besloten we om met de bus naar het Sportpaleis in Antwerpen te gaan. Van tevoren was ik best een beetje zenuwachtig. Hoe gaat dat met de bus in België? Kan je daar echt wel kaartjes kopen in de bus? En wat nou als we de weg kwijt raken? 
Haha, ze spreken daar ook gewoon Nederlands hoor, maar toch :-). 
Mr. C. zou ons na afloop met de auto weer ophalen. Goed geregeld. 

De busreis verliep natuurlijk prima. Om half 4 zaten we in de bus. Ik had een reisschema gemaakt, dus het kon niet missen. Toen we met een paar minuten vertraging bij het overstappunt bij de grens aankwamen zagen we onze aansluiting, bus zevenhonderdzoveel, net wegrijden. Wij in een sprintje erachteraan... De bus stopte, wij stapten in, kochten een kaartje hop daar gingen we, België in. Janneke pakte het reisschema erbij en... Paniek!!! We zaten in bus 720 en we hadden bus 776 moeten hebben. 
Gelukkig bleek deze bus ook bij ons overstappunt in Antwerpen te stoppen, dus het was paniek om niks. 
Janneke was net zo nerveus als ik. Ze twijfelde of ik wel precies wist waar we uit moesten stappen, en ik zei dat ik het wel zou herkennen als we er bijna waren. Met als resultaat dat ze om de 3 minuten vroeg of ik al iets bekends zag. Een hele tijd niet dus. Maar ineens was onze halte daar!

Bij de overstap kwamen we toevallig Jannekes vriendinnetje met haar ouders tegen en het was fijn om het laatste stukje samen te kunnen reizen. 

Om half 7 kwamen we aan op het Sportpaleis. De zaaldeuren gingen vrij snel na aankomst open. We vonden een plekje vlak voor het podium en daar begon het lange wachten met voorprogramma's en pauzes enzo. Vooral het tweede deel van het voorprogramma was verrassend goed. Rationale. Een beetje jaren '80 soul... niet echt passend voor al die jonge Bastille-meisjes, maar ik vond het een erg aangename show. 

Tijdens het voorprogramma stond de band aan de zijkant van het podium te wachten. Janneke sprong op mijn rug toen ze hen zag. Ze zwaaide, en zwaaide en zwaaide nog harder... en ja hoor! Zanger Dan Smith zwaaide terug! Geweldig. Ik had ineens een hysterisch kind op mijn rug. 

Janneke had de avond van haar leven! Ze heeft alle liedjes mee staan zingen. Zanger Dan kwam ook nog het publiek in en op twee meter afstand hebben we Dan voorbij zien komen. Hoe dichtbij wil je het hebben?!!! En hoeveel hysterisch gejoel kan een mens verdragen...


En ik? Ik heb me vooral oud gevoeld tussen al die gillende en joelende tienermeisjes. 
Ik heb genoten van mijn stralende dochter die zo lekker mee liep te zingen en mee liep te dansen. 
De muziek is niet helemaal in mijn straatje, maar de zanger was ontzettend leuk en energiek. Ik zag een band die heel veel plezier had op het podium. En ja... alleen het zwaaimoment al maakte het alle moeite en zenuwen voor de reis waard! Kijk d'r shinen! 


Voor de zwijmel heb ik gekozen voor Good Grief. Ik vind het grappig aan dit nummer dat het heel blij klinkt, maar dat de tekst eigenlijk best droevig is. 



Meer zwijmelen, mee zwijmelen? Klik bij Marja


zondag 29 januari 2017

De moeder/dochter tag.

Bij Zuster Klivia kwam ik een leuke tag tegen.
Ik neem hem over, omdat ik wel benieuwd ben wat mijn dochter Janneke nu echt van me vindt en hoe goed ze me nu eigenlijk kent. Ze heeft de vragen naar waarheid en ongecensureerd beantwoord.

Wat eet ze het liefste?
Het liefste eet ze gezond :P.
Avocado’s vind ze heel lekker en de slades van de Keutmann vindt ze heerlijk. Wat ze ook erg lekker vindt is de risotto met zeevruchten die pappa wel eens maakt.

Wat is haar minst leuke eigenschap?

Dat ze bijvoorbeeld 10 minuten voor dat ze de auto in gaat gestresst raakt.

En haar leukste?

Dat ze heel goed een moeder kan zijn :-)

Wat zou ze aan zichzelf willen veranderen als dat zou kunnen?

De blauwe plekken op haar buik (nee ze wordt niet mishandeld :P)

Wat vindt ze het allerstomste?
Dat als ze thuis komt dat de vaatwasser nog niet uitgeruimd is :P.
Ze vindt ruzie ook niet leuk.

Waaraan is ze verslaafd?
Wordfeud en haar telefoon/computeren.

Waarmee kun je haar pissig krijgen?

Als je op haar knieën gaat kietelen wordt ze wel pissig van :P

Waarvan wordt ze hartstikke blij?

Als je haar verrast met iets leuks ;-)

Als ze dingen over zou kunnen doen, wat zou dat dan zijn?
Haar bruiloft, niet dat die slecht gegaan is maar gewoon omdat het een mooie dag voor haar was.

Stel dat ze 1000 euro zou krijgen, wat zou ze dan als eerste kopen denk je?

Ze zou er niks van kopen, maar doneren aan Stichting No Guts No Glory :-)



Ik ben inderdaad gek op salades. Keutmann is het restaurant bij de camping in Duitsland waar we vaak eten. Ze hebben daar inderdaad een heerlijke salade met een soort zuurkool erbij en een heerlijke zure dressing. Het liefst zou ik daar alleen salade bestellen, zonder verder iets erbij, maar helaas... ze geven het alleen maar als bijgerecht...

Dat ik stressig ben als we weggaan, dat klopt. Ik kom niet graag te laat, vind het vervelend als ik dingen vergeet en als moeder moet ik vaak voor meerdere personen nadenken. Een autorit op zich vraagt al veel van mijn zenuwen, zeker als ik naar onbekend terrein moet. Dus ja... Janneke heeft hier niet gelogen.

Dat ik goed moeder kan zijn vind ik een groot compliment.

Tja, die blauwe plekken op mijn buik... Dat behoeft wel enige toelichting.
Janneke doelt hierbij op de 'Morphea': de verkleurde plekken op mijn romp door de Sclerodermie.
Ik schreef er al eerder iets over in mijn blog.
Ze zijn inderdaad niet fraai. Maar sinds ik bij de specialist ben geweest en er geconstateerd werd dat er eigenlijk niet veel aan te doen is, heb ik geaccepteerd dat het zo is.
Nu in de winter is het altijd bedekt en denk ik er eigenlijk nauwelijks aan.
In de zomer zie ik het vaker, maar ook dan schaam ik me er niet voor. Ik loop gewoon nog in mijn bikini op het strand hoor. 

De vaatwasser. Ja... Het is hun taak: Dat hebben we zo met de kinderen afgesproken.
Als ik iedere dag iets aan de kinderen moet vragen... dan zou het toch ook een keer spontaan gedaan kunnen worden? 

Ik zit behoorlijk vastgeplakt aan mijn telefoon/computer, maar als we in ons zomerhuisje zijn, mis ik het ook geen moment. Dus verslaafd wil ik het niet noemen :-).

Mijn knieën? Don't touch them! Wat een vreselijk gevoel is dat! 

Ik vind de kleine verrassingen van Janneke echt leuk. Soms komt ze na een middagje shoppen met haar vriendinnen uit de stad terug met een klein cadeautje voor mij. Of afgelopen vrijdag kwam ze bijvoorbeeld thuis met mijn lievelingsbroodje. En er stond ook nog eens een cake in de oven. Beter kan je weekend toch niet beginnen?

Mijn bruiloft was inderdaad een dag die ik zomaar over zou willen doen. Hier schreef ik eerder een stukje over deze prachtige dag. Ik zou er niks aan willen veranderen. Het was mooi zoals het was. Ik zou wel iedere seconde opzuigen en vasthouden, omdat ik nu weet hoe dierbaar de herinneringen aan die dag geworden zijn.

Het laatste antwoord daar moet ik wel om lachen hoor.
Zeker weten dat er een mooie donatie naar No Guts No Glory zou gaan.
Momenteel is de 14-jarige Sabine begunstigde van de stichting en voor haar behandelingen is heel veel geld nodig. Maar van dat bedrag zal ik ook een deel besteden om iets leuks met het gezin te doen. Een weekendje weg met mijn man, met Jip naar een festival, of met Janneke naar een mooie voorstelling of naar een concert.

Ik vond het best spannend hoor om dit door Janneke in te laten vullen. Kinderen spreken immers de waarheid, en je weet nooit waar ze mee komen. Maar het kan erger :-).
Janneke, je weet behoorlijk goed hoe je moedertje in elkaar zit.
Je bent een heerlijke griet. En ik vind het fijn dat we het altijd zo gezellig hebben met elkaar! 

zaterdag 21 januari 2017

Zwijmelen op Zaterdag: Circle of Life

Gisteren reed ik op het einde van de dag vanaf de stad naar huis. 
Als je de stad uitrijdt kijk je op een bepaald ogenblik vanaf 'de Zeekant' over de Binnenschelde. 
Vroeger was daar zee. Nu, sinds de aanleg van de Deltawerken, een paar grote binnenmeren.
En de wijk waar ik woon. 

De zon ging net onder toen ik aan kwam rijden. 
Een enorme rode vuurbal, van het formaat dat je alleen op natuurfilms over de savanne ziet. 

Ik besloot om even te stoppen aan de waterkant. 
Het werd iedere minuut mooier. 
De lucht spiegelde op het water. 
Het was alsof ik opgenomen was in een enorm aquarel.
Er kwam een zwaan voorbij zwemmen om voor me te poseren.








Ik stond daar en ik moest denken aan de Circle of Life.
De zon die iedere dag opkomt en weer ondergaat.
Dag en nacht.
Eten of gegeten worden.
Geboorte en sterven.
De kringloop van het water.
De seizoenen die komen en gaan.
Maar ook: Aan je kinderen doorgeven wat jij mooi en van waarde vindt!

Want morgen ga ik met mijn dochter naar de Lion King.
Een jaar of 20 (?) geleden zag ik deze voorstelling al. En ik vond het zo mooi!
Dus toen ik op tv aangekondigd zag dat hij weer draaide besloot ik: wat gebeurt, gebeurt, maar Janneke moet deze gaan zien.
Dus morgen gaan we. Samen met haar vriendinnetje en mijn vriendin. ( <- Ook moeder en dochter).


Ik heb er zoveel zin in!

vrijdag 13 januari 2017

Zwijmelen op zaterdag: I don't now how to love him


Vorige week kwamen er stuiterende berichten voorbij van mijn vriendin Kleine Tas.
Ze was naar de Musical Jesus Christ Superstar geweest en ze was werkelijk lyrisch over de musical en vooral over de vertolking van Ted Neeley als Jezus. 

De film werd uitgebracht in 1973, toen ik 1 jaar was. 


Nu, 43 jaar later speelt Ted Neeley nog steeds de rol van Jesus in de Musical Jesus Christ Superstar. 


Geen spatader veranderd toch?
Als ik mijn vriendin moet geloven doet hij nog altijd een aardig partijtje zang op het toneel.

Ik was dus een beetje teleurgesteld dat dit mij ontgaan was, en dat er alleen nog voorstellingen in Groningen en Amsterdam zouden zijn. Dat is mij toch iets te ver weg.

En paar dagen na de lyrische berichten van Kleine Tas zat ik te borrelen met mijn loopgroepje en  JCS kwam ter sprake. Er waren nog meer meiden die wilden gaan en wat bleek... er waren nog kaarten verkrijgbaar voor de voorstelling in Antwerpen. Zo gezegd zo geboekt... Zondag zit ik dus bij Jesus Christ Superstar!!!

De hele week ben ik al in de ban van de film. Om er toch maar even in te komen heb ik de film in etappes teruggeken op Youtube, en ik had echt een bizarre throw back in time ervaring. Ik zag mezelf zitten in de flat waar we woonden toen ik nog een klein meisje was. Ik herkende alle muziek. Ook van de delen die ik nog niet eerder in de film had gezien. (Ik zag het altijd te laat, en viel pas altijd halverwege de film binnen.) Ik rook zelfs de geur weer van het huis waar we toen woonden!
Bij navraag bleek dat mijn moeder de LP met de filmmuziek had en dat ze het inderdaad vaak draaide. Grappig om te zien hoe het geheugen werkt en hoe de laadjes open gaan.

Van dit nummer word ik altijd erg droevig. Mijn moeder had het gekozen om te draaien op haar uitvaart. Het is zo prachtig en gevoelig gezongen.

Ik heb ook maar even het bijbelverhaal weer terug gelezen. Ik zal het ongetwijfeld jaarlijks voorbij hebben horen komen in mijn jeugd, als we naar de kerk gingen, maar het lukte me daar nooit zo goed om te luisteren. De grote lijnen heb ik onthouden, maar de details waren toch nog even nuttig om terug te lezen.

Ik vind het overigens wel raar hoor, dat ik zo gewend ben aan de afbeelding van Jezus aan het kruis. Je gaat toch niet overal een afbeelding van een stervende man hangen? Dat is toch akelig om tegenaan te kijken? Toch heb ik het als kind nooit met afkeer bekeken bij ons thuis, of bij mijn opa en oma in huis, of in de kerk. Kennelijk vond ik de beeltenis van een stervende man aan een kruis zo normaal dat ik er geen gevoelens van afschuw bij had.
En ik vraag me altijd af... Stel nou dat hij was opgehangen aan een galg? Hadden we dan overal in kerken en in huizen galgen neergezet met een bungelende Jezus aan een touwtje? Dat lijkt me dan wel weer een akelig gezicht.

Nou ja... het verhaal blijft natuurlijk verschrikkelijk. Maar ik heb wel heel veel zin om zondag naar Jezus Christ superstar te gaan!

Volgende week in de zwijmel kom ik er ongetwijfeld op terug.


Noot voor Marja: De zangeres is Yvonne Elliman.

Meer zwijmelen/meezwijmelen: Kijk bij Marja.





zaterdag 7 januari 2017

Zwijmelen op Zaterdag: Pompeii

Hoe leuk is het om de droom van je dochter uit te laten komen?
Hoe fijn is het als de omstandigheden zo zijn dat het gewoon kan?

Bastille, de band waar mijn dochter fan van is, was in November voor een optreden in Amsterdam.
Maar ja... voordat je vanuit de Zuidwesthoek in Amsterdam bent en weer terug... En tja... de beste plaatsen waren al uitverkocht... We hebben het maar voorbij laten gaan.
Maar teleurgesteld was ze wel.

Nu hebben we hier in de Zuidwesthoek nog wel altijd Antwerpen als alternatief.
En laten er daar voor het concert in februari nog veldkaarten beschikbaar zijn!
Dus van de week besloot ik dat haar droom maar waarheid moest worden:  We gaan samen naar Bastille!

Ik hoop dat ik het leuk ga vinden. Ik ken de band niet zo goed. Ik weet niet hoe ze live zijn, maar na enig onderzoek blijk ik toch wel veel liedjes mee te kunnen zingen waarvan ik niet wist dat ze van Bastille waren. We gaan het zien...

Janneke werd bijna hysterisch toen ze hoorde dat we gaan!

Maar ik krijg een beetje de kriebels hoor. Ik bedoel... Antwerpen is dichterbij dan Amsterdam. Met 25 kilometer zit je er zo. Maar het is wel Het Buitenland, hè?

Sowieso ga ik met het openbaar vervoer.
Bij navraag bij een collega bleek dat het simpelst.
Want de bus die voor mijn huis stopt brengt me naar het station, dan pak ik de bus naar Putte, op de grens, en dan wacht ik 5 minuten op de bus naar Antwerpen.
Op mijn concertticket kan ik dan het laatste stukje metro van de Kinepolis naar het Sportpaleis nemen. En Mr.C. is zo lief om ons in de avond weer op te halen.

Moet goed komen.

Mocht je even niet weten wie Bastille is...
Dit nummer kennen de meesten vast wel van de radio.
Ik heb gekozen voor een mooie acoustische versie.

(Overigens... terwijl ik dit stukje tik draait Youtube verder met allemaal artiesten 'Acoustic, Live in Paris'. Er komen heel wat pareltjes voorbij!)