zaterdag 6 juni 2020

Zwijmelen op zaterdag: Release



Och, ik weet nog dat dit nummer zo enorm binnen kwam tijdens het hardlopen een paar maanden geleden. Het was in november. Ik heb hem toen ook al in de zwijmel gezet. God, wat voelde het toen zwaar. Ik zat heel slecht in mijn vel en was compleet overprikkeld.
Ik had allemaal rare klachten die achteraf denk ik gewoon verband hielden met totale overprikkeling van mijn zenuwstelsel.
Een stijve nekspier, maanden. Jeuk op mijn bovenarm, veroorzaakt door een beknelde zenuw in mijn nek. Een beknelde zenuw in mijn been, wat zorgde voor een doof gevoel en tegelijkertijd een rusteloos gevoel in mijn been. Ook maanden mee rondgelopen. Kaakklemmen. Klachten waarvoor je niet naar een dokter rent, maar die rete-irritant zijn. Natuurlijk slecht slapen. Door die stomme klachten. Maar ook door spanning en onrust in mijn hoofd. Buiten en in de auto vaak mijn zonnebril op omdat het licht te fel was.

Ik moest knopen doorhakken. Vooral voor mijn werk. Maar uit loyaliteit heeft dat proces te lang voor me geduurd.
Het 'release me' (bevrijd me/ laat me los) van Eddie Vedder klonk voor mij als een soort gebed. Als een wanhoopskreet.
Ik wilde dat ik op de golf mee kon drijven, waar het me ook mocht brengen, maar voor mijn gevoel zat ik vast in een soort draaikolk.

Ik heb in die tijd vaak verzucht dat het me zo heerlijk leek als alles even stil kwam te liggen.
Het werk, de opleiding, alle uitjes, verjaardagen, afspraken met vrienden, het huishouden, het gezin draaiend houden, willen sporten.
Het was (op het werk na) allemaal leuk, maar het was gewoon teveel.
Ik kon niet kiezen wat voorrang had. Dus ging ik maar door met alles.

En toen was daar corona. En vond ik een nieuwe baan. En nam ik ontslag.
En daardoor zat ik twee maanden thuis. En kon ik alleen maar thuis zijn en op mijn gemak afwikkelen van alles wat mij overprikkeld had. En dat ik zo uitgebreid kon afwikkelen, dat was een zegen. Hoe k*t die corona ook was. Is.

Vorige week kwam tijdens het hardlopen dit nummer weer voorbij en ik dacht aan die keer in november, toen dit nummer zo binnen kwam. Ik realiseerde me hoe anders ik nú in mijn vel zit.
Ik ging de laatste weken niet lopen om mijn hoofd rustig te krijgen. Mijn hoofd was als rustig als ik ging lopen. En dat is een fijn gevoel hoor!
Alle stomme kwaaltjes (nek, arm, been, kaak) zijn weg. Ik raak niet meer in de stress als ik mijn zonnebril vergeet. Ik val in slaap als ik mijn kussen raak. Het juk wat ik in november met me mee droeg is weg. De enige spanning die ik nog had waren de zenuwen voor mijn eerste werkdag op nieuwe werk. (Na 11 jaar werken op dezelfde plek vond ik de overstap best een groot ding, en hoe langer ik deze maanden thuis zat, hoe groter die stap in mijn hoofd werd). En ik was ook wel bang om weer terug te vallen naar hoe ik me in november voelde nu alles (werk, opleiding, sociale dingen) ineens allemaal weer van start gaat.

Mijn eerste werkdag is inmiddels achter de rug. En die is me 100 procent meegevallen. Het was gewoon leuk! Dus dat is een hele geruststelling en bemoedigend voor de komende tijd.
En ik hoop nu dat ik het herken als ik terug dreig te zakken in dat gevoel en dat ik nu (eindelijk eens een keer) heel verstandig wel op tijd zelf op de rem ga staan.

Dus... geheel tegen mijn eigen regels in (de Zaterdagse Zwijmel kent eigenlijk geen regels) plaats ik dit nummer nog een keer in de zwijmel, en geniet ik ervan dat ik me zoveel lekkerder in mijn vel zit , of eigenlijk, in mijn hoofd zit, dan een paar maanden terug.


I see the world, feel the chill
Which way to go, windowsill
I see the words on a rocking horse of time
I see the birds in the rain, ohh

Oh, dear dad, can you see me now?
I am myself, like you somehow
I'll ride the wave where it takes me
I'll hold the pain, release me

Oh, dear dad, can you see me now?
I am myself like you somehow
I'll wait up in the dark for you to speak to me
How I've opened up, release me
Release me, release me dad, release me

Meezwijmelen? Plaats hier je link.



You are invited to the Inlinkz link party!
Click here to enter

zaterdag 30 mei 2020

Zwijmelen op Zaterdag: Snuff




Nu de dagen weer zo mooi zijn en echt zomers aanvoelen denk ik steeds aan de festivals en concerten die we dit jaar gaan missen. Ik denk aan de 'belofte' die ik maakte met mijn zoon:
Zo lang als het kan minimaal 1 keer per jaar samen festivallen.
Niet wetende dat er nu al een jaar zou zijn dat het niet zou kunnen.
Maakt niet uit. Als we hier met elkaar maar zo goed mogelijk doorheen komen.

Vandaag een ballad in de zwijmel van Corey Taylor, de zanger van Stone Sour (en Slipknot).
Een prachtige, gevoelige vertolking...
Ik weet nog goed hoe ik van Stone Sour heb genoten op Rock Werchter een paar jaar geleden.
Wat een energie ging eruit van deze jongens. En ze leken me  ook zo sympathiek.
En ook weer het publiek hè? Volkomen los in de moshpit. Maar wel met respect voor elkaar. Ik stond het allemaal een beetje vanaf te zijlijn de bekijken en ik vond het prachtig.

(Ik twijfel nu ineens of Skar deze niet onlangs geplaatst heeft als zwijmel... in mijn herinnering stuurde mijn zoon deze onlangs naar me door. Maar het kan ook allebei geweest zijn.)

Het is nu eigenlijk donderdag. Ik vertrek lekker voor een paar dagen naar ons huisje bij zee.
Nog even alleen opladen met een volle e-reader voordat volgende week het werk en de naailessen weer losbarsten.
De zwijmel plan ik alvast in voor zaterdag. Wat een toewijding hè?

Geniet allemaal van een lang en hopelijk zonnig pinksterweekend.

Mee zwijmelen? Plaats hier je link:



You are invited to the Inlinkz link party!

Click here to enter

vrijdag 22 mei 2020

Zwijmelen op Zaterdag: Hold on to let go


En Natas, wat doe je zoal met al je vrije tijd?
Ben je het nog niet zat?

Nee....
Ik zou dit nog wel even vol kunnen houden. De dagen vliegen nog steeds voorbij.
Als ik (zonder wekker) wakker word dan kan ik altijd kiezen tussen nog even blijven liggen, gelijk boodschappen gaan doen nu er nog weinig mensen in de winkel zijn, een stukje wandelen of hardlopen, beginnen aan een huiswerk-opdracht of lekker lummelend beginnen met een bakkie koffie. Naarmate de tijd verstrijkt kies ik steeds vaker voor het laatste.

Er is altijd wel een wasje te draaien of te vouwen. Strijkwerk is er niet veel nu we allemaal thuis zijn.
Ik zie altijd wel wat te stofzuigen, een vaatwasser uit of in te ruimen, een onkruidje weg te halen, of een plantje dat juist water nodig heeft.
Als ik niks te doen heb dan pak ik een boek of ga ik lekker een stukje fietsen. Of zwemmen, de afgelopen dagen. Bij ons achter in de plas. Heerlijk.
Morgen gaan we voor het eerst met de loopgroep het bos weer in. Ook weer fijn dat dat weer kan.

Nog anderhalve week voordat alles weer gaat draaien. Werk. Naailessen. De hele rimram.
En hoe dichterbij alles komt, hoe minder zin ik heb om thuis nog iets nieuws beet te pakken.
Het lijkt alsof de druk me afremt.
Ik heb een beetje plankenkoorts, denk ik. Ik heb er zin in dat alles weer gaat draaien. Maar ik zie er eigenlijk ook wel een beetje tegenop.

Mee zwijmelen?
Plaats hier je link.





You are invited to the Inlinkz link party!
Click here to enter

vrijdag 15 mei 2020

Zwijmelen op Zaterdag: Binnen




Gisteren was mijn dag niet.
Ik stond op met een hoofd dat maar niet scherp wilde worden.
Maakt niet uit, ik ben nog vrij, dus ik hoef ook niet scherp te zijn.
Ik had om 10.00 uur al zes keer van alles  uit mijn handen laten flikkeren.
Ik kwam overprikkeld terug van boodschappen doen.
Ik liep te zuchten om niks en te steunen om alles.
In zo'n geval kan ik gewoon maar het beste een stukje gaan rennen. Dat helpt altijd.
Sterker nog: ik word gewoon door mijn gezin een soort van naar buiten gestuurd :-).

Tijdens het lopen probeerde ik te analyseren waar het gevoel vandaan komt.
Is het onrust omdat ik 3 juni met een nieuwe baan ga beginnen? Vind ik het (te) spannend?
Vind ik het naar dat mijn overzichtelijke leventje voorbij gaat zijn?
Ben ik het zat dat ik continu thuis mensen om me heen heb?
Komt het doordat er volgende week toch weer iedere dag afspraken in de agenda staan die me afhouden van de dingen die ik wil doen?
Is het frustratie omdat ik ieder naadje van het project dat ik naaide uit moest halen en nog een keer moest doen?
Ik weet het niet. Misschien een combinatie van.

Feit is, dat het altijd fijn is met mijn hoofd in de (op deze dag ijskoude) wind, de muziek in de oortjes, tijdens mijn rondje om de plas.
En dat ik 'genezen'terugkwam.
Ik had weer moed om verder te gaan met mijn project.
En tadaaaaaa! Mijn eerste lingerieset is af!



Het is de eerste die ik 'voor het echie' maakte.
De afwerking (vooral bij de beugels)  laat nog te wensen over. Maar dat zal een kwestie van oefening zijn die de kunst moet baren.
En hij zit echt heel lekker. En dat is mooi, want ik heb hem op eigen maten getekend.
Ik hoop dat ik nog wat kan oefenen voordat ik hier in oktober examen in kan gaan doen.

En nu het liedje. Want het is de Zaterdagse Zwijmel!
Ik heb, naar aanleiding van een leuk voorvalletje deze week, gekozen voor Binnen van Marco Borsato. Ik stapte met mijn zoon, ja, de metalhead, in de auto om hem weg te brengen en Binnen van Marco Borsato was op de radio. Hij zei: 'Hoe vaak ik deze niet geluisterd heb!!!!' En ik was flabbergasted. Mijn metalhead die naar Marco Borsato luistert? 'Ja', zegt hij,  'dit is gewoon een heel fijn nummer'.
Ik zei: 'Dit kan geen toeval zijn! Weet jij dat dit mijn liedje voor jou was toen ik zwanger was van jou?' Hij wist het niet. Kennelijk had ik het hem nooit verteld maar had hij het wel meegekregen. Maf hè?

'Binnen' was in die tijd heel vaak op de radio. Ik zie me nog gaan in mijn autootje. In het holst van de ochtend in de kou, op weg naar het ziekenhuis waar ik destijds werkte. Knabbelend aan wat droge creamcrackertjes omdat ik verder niks kon verdragen. Mijn hemel, ja die creamcrackers. Ik was het bestaan ervan alweer vergeten.
Net als warme vanillevla (in de avond) heb ik die na mijn zwangerschap nooit meer gegeten.



De tekst vond ik ontzettend toepasselijk in mijn prille zwangerschap en hij raakte me altijd. En zonder dat iemand me hoorde in de auto kon ik hem keihard meebrullen.

Open mijn ogen
En kijk om me heen
Alles lijkt veranderd
Mijn buik doet raar en ik voel me vreemd
En ik vraag me af wat dit gevoel veroorzaakt heeft
Mijn gedachten lijken zelfs niet meer van mij
Ik kan mezelf niet vinden
En de reden dat ben jij

Je bent
binnen
Binnen in mijn hart
Binnen in mijn ziel
Van binnen
Binnen sinds de dag
Dat ik voor jou viel
Binnen
Binnen in de droom
Die ik met je wil beginnen
Je bent binnen
Binnen

(open mijn ogen)
Het leven werd door mij alleen geregisseerd
Maar zonder iets te zeggen
(met mezelf te overleggen)
Heb ik alle rollen omgekeerd
En ik vraag me af waarom ik doe wat ik nu doe
Maar het antwoord op de vraag komt niet van mij
Ik Iijk gek te worden
En de reden dat ben jij

Dus... ik vond het een mooi momentje zo samen met mijn zoon in de auto, samen meezingend met een liedje dat totaal niet binnen ons genre ligt.

Mee zwijmelen?

Plaats hier je link!













You are invited to the Inlinkz link party!
Click here to enter

vrijdag 8 mei 2020

Zwijmelen op Zaterdag: Mother



Morgen is het moederdag.
Daarom kom ik vandaag met een liedje over een moeder.
Het nummer is zéker géén ode aan een moeder.
In de film/rockopera The Wall van Pink Floyd is de moederfiguur een overbezorgde moeder die er mede voor zorgt dat de hoofdfiguur (Pink) een muur om zich heen bouwt die ervoor zorgt dat hij uiteindelijk psychisch vastloopt.
En precies dat is waar ik als moeder mee worstel. Daarom raakt dit nummer mij altijd zo.
Die continue balans tussen waar laat ik het vieren, waar hou ik controle. Waar laat ik ze struikelen, waar neem ik dingen uit handen?
Wat voor mijn zoon een goede aanpak is, is dat voor mijn dochter juist niet.
En hoe voorkom ik dat de een lijdt onder de aanpak van de ander?
Ik heb hier al vaker over geschreven. En ondanks dat Jip intussen volwassen is, is de opvoeding zeker nog niet klaar.

Jip is er één met een redelijke gebruiksaanwijzing. Altijd al geweest. Er zijn in zijn jeugd maar een paar docenten/begeleiders geweest die zijn gebruiksaanwijzing niet nodig hadden. Die waren zeldzaam en goud waard. Degenen die de gebruiksaanwijzing wel nodig hadden, die konden er ook meestal niks mee. Ik voelde me op de lagere school vaak zo'n 'heb-je-haar-weer-moeder'. Vaak gesprekken met leraren over dingen die niet lekker liepen in de klas. Of eigenlijk gewoon over pestgedrag van klasgenoten waarvan ik toen al wist dat het hem zou schaden. Achteraf neem ik het mezelf kwalijk dat ik daar niet dagelijks bij de leraar heb gestaan. Ik heb het gevoel dat ik daarin niet genoeg heb gedaan. Aan de andere kant heb ik hem juist veel uit handen genomen. Had ik hem vaker zijn hoofd moeten laten stoten om het probleemoplossend vermogen te stimuleren? Of was hij daar juíst meer op vastgelopen? Was ik niet zo'n overbeschermende moeder? Of gaf ik hem toch juist wat hij nodig had?

Janneke is er één die overal doorheen lijkt te fietsen. Maar dan heb ik bij haar vaak weer het gevoel dat we haar minder aandacht gaven dan aan Jip. Janneke kan ik ook wat losser laten. Zij heeft een goed verantwoordelijkheidsgevoel. Heeft over het algemeen haar zaakjes goed voor elkaar en maakt (meestal, ze is en blijft een puber :-)  verstandige keuzes. Maar dan nog vraag ik me af hoe streng ik moet zijn. En zal ze dan niet het gevoel hebben dat wij minder om haar geven omdat we haar meer haar gang laten gaan dan Jip? Of ben ik bij haar ook overbezorgd omdat dat nu eenmaal de modus is die ik als moeder bij Jip aangenomen heb?

Pffff.... Ik maak het mezelf soms zo moeilijk hè, met al die vragen. We doen als moeder toch allemaal maar een dotje, zoals ze dat hier in het zuiden zo mooi uitdrukken? En ik gok dat mijn moeder dat ook zo deed. En ik had toch ook geen betere kunnen treffen.
Ik heb er weleens een gesprekje over hoor. Of ik niet teveel of te weinig heb gedaan.
Of ze meer nodig hadden. En dan vertellen ze me dat ik het over het algemeen best wel goed doe :-) .
En dat vind ik al heel wat. Ondanks al die steken die ik voor mijn gevoel heb laten vallen.

En daarom vind ik, ondanks dat moederdag gewoon eigenlijk maar commercieel gedoe is, deze speciale dag toch ook gewoon wel leuk. Ik krijg toch even een blijk van waardering. Ze steken moeite in cadeautje, in wat liefs. Het cadeautje van Janneke hebben we eerder deze week samen in het tuincentrum uitgezocht: 'kies maar mama. het is jou feestje'. Jip bestelde een cadeau waaruit blijkt dat hij het jammer vindt dat we voorlopig de festivals en concerten gaan missen.

De tijd zal het leren. De vragen die ik nu stel zullen vast ooit beantwoord worden.

Ik heb gekozen voor een versie van een live-optreden in Berlijn in 1990 met Sinéad O'Connor, ondanks dat ik her origineel prachtig vind. Maar in deze versie gebeurt veel. Veel extra muziekinstrumenten, meerdere zangers. Deze vond ik gewoon de leukste om naar te kijken van alle versies die op Youtube stonden. En het is gewoon ook een hele mooie uitvoering.

Mee zwijmelen? Plaats hier je link.


You are invited to the Inlinkz link party!
Click here to enter