Soms moet je inhaken op dingen die voorbijkomen. Ik doe dat best vaak eigenlijk, denk ik. Deels omdat ik alleen ben... Niemand vindt er iets van als ik niet thuis ben. Niemand bemoeit zich met wat ik wel of niet doe. Mensen juichen hooguit met me mee, of zijn soms een beetje bezorgd. Of allebei tegelijk.
Vorige week vertelde een vriendin dat ze een reis naar Marokko had geboekt. Zo'n reis met een vliegtuig en een bus, en allemaal mensen en een gids met een rood parapluutje. Ze vroeg of ik mee wilde.
Tja, ik heb nog nooit ergens de wens gehad om naar Marokko te gaan. En een reis met een bus? Ik vind het helemaal niet aantrekkelijk, want er zijn mensen in zo'n bus. Mensen waar je een hele week aardig tegen moet doen. En vliegen? Ik kan me de laatste bijna zenuwinzinking van mijn laatste vliegreis nog levendig voor de geest halen.
Maar... eerlijk is eerlijk: mijn laatste vakanties in mijn uppie waren best pittig. Leuk, maar vol uitdagingen en eerste keertjes alleen. Daarbij heb ik op het werk best pittige weken (maanden) gehad. Dus het lijkt me even heel fijn om een poosje in een compleet andere wereld als een schaapje achter een gids aan te lopen. En mijn vriendin is bij me, ze reist veel, dus ze loodst me vast wel het vliegveld over.
En het leuke is: het is al over een paar weken! Ik moet me nog volledig inlezen en voorbereiden op de reis. Geen idee waar we naartoe gaan. De reis gaat naar 'De koningssteden'. Marrakech in blijven hangen... maar verder? Natuurlijk wil ik goed beslagen ten ijs komen. Dus de voorpret kan beginnen!
Wil je mee zwijmelen? Plaats dan je link in de comments.
Het is alweer bijna een half jaar geleden dat ik mijn laatste zwijmel plaatste. Er kwam een plotselinge verhuizing tussendoor, daarmee ook de verkoop van een huis. Heel veel opruimen, inpakken, weggooien, en alles een nieuw plekje geven in mijn nieuwe huis.
En daarbij gebrek aan tijd, vermoeidheid en gebrek aan inspiratie om wekelijks een zwijmel te plaatsen. Maar ik ging het zwijmelen missen. Er kwam weer inspiratie. En ik weet ook niet of ik het wekelijks weer op wil pakken, maar gewoon beginnen met 1 zwijmel kan ook gewoon, dacht ik. En er nog altijd meer dan genoeg muziek in mijn leven. En het leven is nooit saai dus ik kan nog genoeg verhalen vertellen.
En ik wil gelijk maar even iets aan de kaak stellen: Waar komt toch in hemelsnaam ineens die wildgroei aan rare vormen van achterlichten bij auto's vandaan?
Ik ben de afgelopen maanden veel met vriendin Auri op pad geweest, en zij deelt met mij (mijn zoon ook, zou het een autistisch trekje zijn?) de ergernis aan al die rare vormen achterlichten die je tegenwoordig ziet. Vroeger was het simpel: ze waren vierkant, rond, soms wat ovalig of rechthoekig. Maar het was duidelijk: het was een achterlicht. En als je afsloeg, knipperde er naast je rode lampje een oranje, ook een rond- of vierkantachtig lampje. Maar tegenwoordig komt er vanalles voorbij. Pistoolvorm, 3 verticale strepen, pijlvormig, horizontale strepen,
Het ergste is De Streep. De smalle Streep die over de hele achterkant van de auto loopt. En wat ik vandaag zag sloeg alles: boven de streep lichtte het logo (de ringen van de audi, hoe kan het ook anders) ook rood op. Ik weiger gewoon om achter een auto met een compensatiestreep te rijden.
Wat ik ook irritant vindt: achterlichten die uit gaan als de knipper aangezet wordt. Wat is het nut of voordeel daarvan?
Maar het allerergste: Lampjes die 'heen en weer' bewegen. Je bent verdorie Knightrider niet... Ik hoorde van de week dat het een naam heeft: het cascade-effect. Ik heb het niet kunnen googelen, want google gaf zo gauw hits op de zoekopdracht. Maar het doet er niet toe. Ik hoef het niet, en ik wil het niet, dus ik hoef het ook niet te weten.
Wat ik dan wel weer leuk vind zijn de Engelse vlaggetjes achterop de Mini Cooper. Maar dan zou ik dus weer recalcitrant willen zijn en het linker lampje rechts willen hebben en het rechter lampje links, zodat de lampjes samen geen goede Engelse vlag tonen.
En het is heus geen kift hoor, omdat mijn oude trouwe Twingootje gewone vierkantachtige verlichting heeft. Sterker nog: als ik een nieuwe auto koop en hij heeft rare of protserige verlichting? Dan keur ik hem af en dan gaat hij het niet worden.
Gelukkig is het over een paar weken weer wat langer licht en wordt vanzelf de ergernis over die wildgroei van rare lichtjes weer kleiner.
Het liedje dat ik hierbij vond passen is Rearview mirror van Pearl Jam. Als ik tijdens het rijden in mijn achteruitkijkspiegel kijk, dan zie ik minder van die gekke achterlampen. Sowieso kijk ik, als ik rijd, bijna net zoveel in mijn achteruitkijkspiegel als vooruit. Zouden meer mensen moeten doen...
Ik nodig, zoals ik gewend was, mensen uit om mee te zwijmelen.
De inlogs van de partylink om je link te delen krijg ik niet meer geactiveerd dus plaats gerust je link in de comments.
Vorige week zag ik een prachtige docu in de bios: Oceans van David Attenborough. Op een leeftijd van 99 jaar gaat hij gewoon nog altijd door met wat hij zijn leven lang gedaan heeft: prachtige docu's maken. Het was een verdrietig en hoopvol verhaal tegelijk. Het ging vooral over overbevissing. Grote zeeschepen ploegen in 1 keer de zeebodem om waardoor alle leven verdwijnt. Gemeenschappen die al eeuwen afhankelijk zijn van kleinschalige visserij hebben ineens geen inkomsten meer. De positieve boodschap was dat als we het de kans geven om te herstellen, dat de zeebodem zich heel snel kan herstellen. Met 5 jaar kan er al veel gewonnen worden. Maar dan moet wel heel de wereld zich inzetten om de kusten te beschermen. Er worden stapjes in de goede richting gezet.
Een dag na deze voorstelling stond ik te genieten van een geweldig optreden van Iron Maiden. Het was hun 50 jarig bestaan, en dat vierden ze met een tour. Zo mooi om op alle socials een soort van ontploffingen te zien van berichten waarin iedereen unaniem was: Het was een geweldig concert!
En daarom de Rime of the ancient Mariner. De combi van één van de nummers die ze speelden is een bruggetje naar de film die ging over de zee. Over dood, schuld, onheil en vergeving.
Ik zet deze link klaar voor over een week. Volgende week hoop ik me onder te dompelen in een zee van muziek met duizenden Metalheads op Wacken.
Wil je mee zwijmelen? Plaats dan je link in de comments.
Ik weet even niet hoe ik moet beginnen met deze zwijmel. Het was zo'n rare week.... ook op muzikaal gebied. Het overlijden van Ozzy. Het overlijden van Georges Kooymans. Het begin van mijn vakantie, wat betekent dat ik de laatste voorbereidingen aan het treffen ben voor een week Wacken: een groot Metal Festival in het uiterste noorden van Duitsland. Er was een werkelijk fantastisch optreden van Iron Maiden in Gelredome.
Maar dit alles overschaduwd door een hele verdrietige gebeurtenis nabij. Het nummer van Black Sabbath, Changes, vind ik passend bij de gebeurtenissen van deze week.
Voor nu laat ik het erbij... Ik ga nog een zwijmel voor volgende week klaarzetten. Want op Wacken zal de stroom en datavoorziening beperkt zijn.
Als je mee wil zwijmelen: De link mag in de comments.
Ik blijf nog even in de sfeer van de afgelopen weken. Ik plaatste vooral nummers van The Hu, Mongoolse Folk, en van Halestorm.
Halestorm had ik (onbewust) al eens half en half live gezien op een festival. Het was op het moment dat bij mijn zoon de overprikkeling inkickte, en we even wat verder van het podium op het veld zaten te chillen. Pas later leerde ik de muziek van Halestorm beter kennen, en besefte ik wat voor geweldig optreden ik gemist moest hebben. Sindsdien stond Halestorm hoog op mijn lijstje.
Afgelopen woensdag was het zover. Halestorm tourt momenteel mee Iron Maiden (die ik over 2 weken ga zien!) mee in het voorprogramma, en daardoor konden ze een show geven in Eindhoven. Het was een geweldig optreden. Met veel sweet memories aan de tijd waarin ik deze muziek samen met mijn (toenmalige) liefje beleefde.
Wat een dijk van een stem heeft zangeres Lzzy Hale. En de muziek van de band was ook fantastisch!
En hoe leuk is het als je, al luisterend naar een spotifylijstje, een combinatie hoort van twee dingen die je wel heel bekend voorkomen. Onmiskenbaar The Hu... maar zingt Lzzy Hale daar nu mee? Mooi, hoe deze twee dingen deze week samen kwamen.
Vandaag maak ik me klaar voor het leukste kleinschalige festival van Nederland. Rosrock! De kampeerspullen liggen klaar om ingeladen te worden in de auto. Ik verheug me speciaal op de Spunny Boys en de Amsterdamse punk-band Asociaal Kabaal (Meer Koet, Minder Politie!)
Wil je mee zwijmelen? Plaats dan link in de comments, dan kom ik bij je lezen/ luisteren.
