vrijdag 14 mei 2021

Zwijmelen op Zaterdag: Unintended

Deze mooierd kwam van de week voorbij. 
Ik heb even de tijd genomen om stil te staan en luisteren. 
En nu weet ik niet of ik de akoestische versie moet plaatsen, de live-versie, of het origineel.
Muse heeft sowieso te weinig aandacht gekregen in mijn zwijmels. 
De muziek is redelijk briljant. Maar vaak net te stevig om mee te zwijmelen (hoewel ik ook weer vind dat zwijmelen met alle soorten muziek kan). 





Toch maar het origineel dan. 

Mee zwijmelen? 
Plaats hier je link: 





You are invited to the Inlinkz link party!

Click here to enter

vrijdag 7 mei 2021

Zwijmelen op Zaterdag: Loving you is sweeter than ever




Tja... Nick Kamen.
Hij is niet meer. 
Jeetje. Wat brengt die muziek me terug naar mijn jeugd. 
Niet dat ik zijn muziek zo geweldig vond. Maar het was er gewoon. En iedereen om me heen vond hem mooi. Hij was mooi. Maar ik viel niet zo op die gladde types. En bovendien: ik was op George (Michael). (Hoezo niet op gladde types :-)))) )

Ik dacht dat hij maar twee hitjes had ofzo. 
Maar hij had een aardig repertoire, blijkt nu ik een liedje uitzoek. Zelfs Madonna heeft ooit een nummer voor hem geschreven las ik. 

59 is hij geworden. 

Zullen we de reclame waarmee hij beroemd werd er ook nog maar even bij halen?
Het is en blijft immers een zwijmelrubriek. 





Memento Nick...

Mee zwijmelen? 
Plaats hier je link. 






You are invited to the Inlinkz link party!

Click here to enter

vrijdag 30 april 2021

Zwijmelen op Zaterdag: I don't care tot dance


Zo. 

Het oude huis is leeg. 
Het nieuwe huis is vol. Voller dan vol. 
Alle spullen zijn overgebracht. En langzaam zullen de dozen ruimte maken voor ruimte. 
Ik heb intussen weer een looppad naar de gordijnen, lichtknopjes, kastdeuren en mijn pc. 
En de kamers van de kinderen zijn klaar.  En die zijn netjes en af. Op de plinten en gordijnen na. 

Mijn bed staat nog in de woonkamer. 
Ik kan mijn eigen spullen nog niet opbergen in mijn slaapkamer en atelier omdat die nog niet klaar zijn.  Dus voorlopig blijft het een beetje rommelig. 

En ik ben versleten. Van de volle dagen. Van de emoties. Van de lange fietstocht die ik van de week maakte. Van alle dozen die ik twintig keer per dag in mijn handen heb om ergens bij te kunnen. Van het geduld dat ik moet opbrengen omdat nu eenmaal niet alles tegelijk kan. 
Maar ik juich bij iedere doos die uitgepakt is! 

Dus... vanavond een heel mooi, rustig liedje. 
Zo mooi dat ik er bijna om moet huilen. 
En ook de clip is zo mooi en eenvoudig. 
J.E. Sunde. Nooit van gehoord. 
Maar eentje die ik in de gaten wil houden. Dit najaar komt hij naar Nederland, dus tegen die tijd zal ik de poppodia in de gaten houden. Als hij in de buurt optreedt, wil ik er zéker naartoe (als de Covid ons gunstig gezind is...)

Heb een mooi weekend allemaal. 
En als je mee wil doen met het Zwijmelen, dan kun je hier je link plaatsen. 







You are invited to the Inlinkz link party!

Click here to enter

vrijdag 23 april 2021

Zwijmelen op Zaterdag: You took the words right out of my mouth

 Na mijn halfslachtige zwijmel van vorige week hoop ik het deze week weer netjes neer te kunnen zetten. 





Jim Steinman. 
Ik kan hier niet aan voorbij gaan. Groot songwriter. (In deze clip aan het begin te zien.)
Deze week overleden. 

Hij schreef nummers voor verschillende artiesten, o.a. voor Meatloaf. Groots en bombastisch klinken zijn nummers. 
Nog altijd draai ik zeker wel een paar keer per jaar het album Bad Out Of Hell van Meatloaf.
Als mijn zoon en ik een stuk moeten rijden in de auto dan nemen we altijd wat cd-tjes mee en Bad Out of Hell is vaak eerste keus omdat we het van voor tot achter mee kunnen zingen. We kennen bijna iedere noot op dat album. 

Het grappige aan de muziek van Steinman vind ik het typische en herkenbare geluid. 
Veel nummers zou je zo de stem van Meatloaf onder kunnen zetten zonder dat het raar klinkt. 

Neem bijvoorbeeld 'A total Eclipse of the Heart': 




Of deze, 'It's all coming back', van Celine Dion: 



Zo'n overlijden is altijd een verdrietig bericht. Maar mooi vind ik dan weer wel dat er weer veel mooie muziek van zijn hand voorbij kwam deze week. 

Mee zwijmelen? 
Plaats hier je link. 










You are invited to the Inlinkz link party!

Click here to enter

vrijdag 16 april 2021

Zwijmelen op Zaterdag

Ik vrees dat het niet lukt om een goede zwijmel met link te plaatsen. Ik zit te prutsen op mijn telefoon want ik ben ineens pc loos, tgv de verhuizing. 

Ik hoop dat vlg week alles weer op orde is. 

Medezwijmelaars, jullie kunnen je links posten in de reactie! 


O wacht... er volgt toch een liedje: 

https://youtu.be/BGaKZJ8X5DE


Deze plaats ik vanwege het prachtige in-1-take opgenomen droneshot. Knap werk  

Liefs, Natasja



vrijdag 9 april 2021

Zwijmelen op Zaterdag: Snow in April

 


Ik vond er maar weinig aan deze week. 
Wat een rotkou! 

Ik zat dus, zonder verwarming en zonder warm water, in mijn nieuwe huisje. 
Samen met de buurman had ik besloten (of eigenlijk besloot de buurman voor mij) het stuken goed aan te pakken en ook de muren achter de radiatoren beet te pakken. Maar dan moeten dus de radiatoren losgekoppeld worden en moet ook de stekker uit de ketel anders gaat de ketel stuk. 
De muren moesten drogen. Maar ik kon geen ramen en deuren open zetten omdat het zo koud was. En twee muren hadden deze winter al wat vochtproblemen gehad, vanwege een vuile dakgoot, dus het drogen wilde maar niet vlotten. Uiteindelijk heb ik maar besloten dat ik vandaag de muurtjes tóch maar ging primen, ze morgen ga witten,  zodat ze zondag droog genoeg zijn om de radiatoren weer op te kunnen hangen. En de rest stoken we dan maar droog. 

Dus ik sliep, voor de verandering, toch maar weer een paar nachten in mijn oude huis. Want daar was het warm, daar was een warme douche, daar was een vaatwasser. En niet geheel onbelangrijk... daar waren de kinderen ook nog. 

Mijn humeur wankelde deze week een beetje. Dingen kostten meer tijd dan ik wilde. Het eindpunt lijkt nog zo ver weg. Ik was blijven eten bij mijn ex, en hij zit daar dan, prinsheerlijk, in zijn al ingerichte huis blij te wezen met zijn nieuwe spullen. "Kijk, hoe handig, mijn Quooker!" Eh...ja, heel fijn voor je, maar voorlopig zit ik met pannetjes water op het fornuis als ik een kopje thee wil zetten. En ik gun hem zijn fijne plek. Zéker. Maar het contrast was zo groot... Voordat ik aan decoreren toe ben? Ik denk dat de zomer dan voorbij is... Ik kan gelijk de kerstboom optuigen denk ik. 

Maar... ik heb een vriendin bij wie ik mag uithuilen. Die relativeert. Die op een rijtje zet wat er allemaal al gedaan is. Die zegt hoe fijn het proces is dat ik ieder hoekje van het huis aanraak, mijn energie erin stop en eigen maak ( ik zou dit proces niet eens wíllen missen! )
En ik besefte dat ik volgend weekend al zover kan zijn dat ik de kinderkamers kan 'lamineren'. Hoe fijn is dat?
Dus ik heb gelijk de laminaat-koning en de laminaat-koningin geappt met de vraag of ze volgende week willen komen, en dat willen ze! En ja, dan gaat het ineens hard hoor. 

Vandaag had ik een hele fijne klusdag met mijn (bijna ex-) buurvrouw, die een heerlijke positieve vibe meenam. Morgen komt mijn (bijna-ex) buurman een paar uurtjes lakken en komt een vriendin haar handen laten wapperen. Zondag is het dreamteam, bestaande uit mijn zus, zwager en broer weer van de partij voor de radiatoren en andere hand en spandiensten. Dus ik ga echt weer meters maken deze week. 

En ondertussen zingt Danny Vera een heel mooi liedje over sneeuw in april en ander wereldleed. 

Meezwijmelen? 
Plaats hier je link. 





You are invited to the Inlinkz link party!

Click here to enter

vrijdag 2 april 2021

Zwijmelen op Zaterdag: Als ik je weer zie


Klik hier als het liedje niet laadt op je smartphone

Zo... even een update. 
Met een ode aan mijn vrienden in deze zwijmel. 
Want wat ben ik dankbaar dat ze er voor me zijn. 
Elk op hun eigen manier! 

18 maart kreeg ik de sleutel van mijn nieuwe huis. 
Ik begon heel moedig met het afsteken van het behang. En dan val je dus al van het één in het ander. 
De muren kwamen heel slecht onder het behang vandaan. 
Ik had op voorhand al een potje muurvuller gekocht, maar al gauw werd duidelijk dat ik het daar niet mee ging redden. 
Maar hoe zeer bof je als je een buurman  blijkt te hebben die aanbiedt om de boel te komen stuken, die beschikbaar is, en die het ook nog eens echt heel snel en netjes kan! 
Sommige mensen hebben ook altijd mazzel in hun leven ;-). 

Maar goed. De buurman houdt niet van half werk. Want als er gestuukt wordt moet er ook achter de radiatoren gestuukt worden. Dan moeten de radiatoren van de muur af en losgekoppeld worden. Dan moet de stekker van de ketel eruit. Dan blijkt dat er echt wel schimmel en doorslaand vocht is ten gevolge van een lekkage op het balkon. 
En terwijl ik beneden een plan zat te maken over hoe dit op te lossen, had de buurman de lekkage  boven al gefixt met de zak cement die ik die ochtend van hem bij de gamma vandaan mee moest nemen. 
Hij is goud die man. 

Net zo goud als mijn broer, mijn zus, mijn zwager en mijn vrienden die echt gewoon dagen keihard gebuffeld hebben, me moed ingesproken hebben, zich bemoeid hebben met de volgorde van aanpak en af en toe ook doorgepakt hebben op punten waar ik over twijfelde. 

Over het bouwmarkt gedoe met tijdsloten en afspraken enzo kan ik een blog vullen. 
Waarover later dus meer. 

Ik zit erbij als een student. Ben qua comfort gewoon weer 30 jaar terug in de tijd. Toen zat ik er zelfs beter bij, want toen had ik gewoon een douche en warm water :-). 
Maar... ik voel me de koning te rijk! 
Ik ben gewoon eigenaar van een heel fijn huis! Wederom met hele fijne buren!





Dankzij de helpende handjes staan de muren te drogen. Is alles boven geschuurd en gegrond. Staan de radiatoren in de lak (die waren toch van de muur, dus gelijk maar beetpakken) en kan ik morgen al beginnen met aflakken! Alle lelijke schrootjes zijn verwijderd. De Apentreiter is gerooid. 
We gaan met ons allen als een speer. 
Dus samengevat: een hele dikke emergo!!! 








En @Kleine Tas: Zelfs als ik je niet zie, voelt het nog altijd met zijn twee! 
Maar deze weken was ik blij dat ik je zag! 


Mee zwijmelen? Plaats hier je link: 


You are invited to the Inlinkz link party!

Click here to enter

vrijdag 26 maart 2021

Zwijmelen op zaterdag: something inside so strong


Klik hier als het liedje niet laadt op je smartphone. 

Jeetje, deze hoorde ik van de week weer eens op de radio. 
Lang geleden. Soms moet je rijp zijn voor het moment dat een tekst binnenkomt. 
Het was een nummer als support tegen de Aparteheid in Zuid-Afrika in 1987 als ik me niet vergis. 

Ik hou de zwijmel even kort. 
Ik zit in een enorme klusmodus. 
Het gaat als een speer. 
En geloof me, ik zit erbij als een student, qua comfort, maar ik ben de koning te rijk. 
Volgende week verhuis ik mijn pc, en dan heb ik vast weer tijd voor een update, om bij te lezen en luisteren en om te reageren op jullie zwijmels. 

Mee zwijmelen? 
Plaats hier je link. 





 

You are invited to the Inlinkz link party!

Click here to enter

donderdag 18 maart 2021

Zwijmelen op Zaterdag: Here I go Again

 


Weinig woorden. Weinig tijd. 
Mijn nieuwe toekomst is begonnen! 

Meezwijmelen? 
Plaats hier je link. 


You are invited to the Inlinkz link party!

Click here to enter

vrijdag 12 maart 2021

Zwijmelen op zaterdag: Show me the light to follow

Vandaag een nummer wat je niet zo gauw bij mij zou verwachten. 
Een nummer dat totaal aan mij voorbij zou zijn gegaan, ware het niet dat de tekst bij het moment van horen meer dan toevallig was. 



Het begon een paar jaar geleden. 

Jip, mijn oudste, was aan het 'genezen' van zijn depressie. 
Toen hij grote stappen voorwaarts zette in zijn proces zei hij: 'Mam, als ik ooit genezen ben, dan laat ik een tattoo zetten van een Noors kompas. Dat kompas droegen de Vikingen als symbool om altijd de weg naar huis te kunnen vinden. Ik wil dat symbool dragen omdat ik altijd de weg naar huis, naar jullie, terug wil kunnen vinden. Want jullie hebben mij in mijn depressie zo goed gesteund en heel vaak precies het juiste voor me gedaan.' 

Ik was ontroerd. Want ik had me juist heel vaak ontzettend machteloos gevoeld omdat ik bij God níet wist wat ik moest of kon doen. Kennelijk was dan toch wat mijn hart me ingaf het juiste. En ik hoopte dat, waar of hoe diep Jip ook was, dat hij altijd de weg naar mij, naar huis weer zou vinden. 
Dus ik zei dat tegen Jip, en: 'Als jij een Noors kompas laat zetten, dan laat ik een lichtbaken zetten, zodat je altijd makkelijk de weg naar huis kan vinden.'

We gingen naar een artiest die al verschillende familieleden van plakplaatjes had voorzien. We legden onze wensen uit en hij kwam met twee hele toffe ontwerpen. 1 voor Jip en 1 voor mij. Met verwijzingen in mijn tattoo naar die van Jip. 

Begin 2020 liet Jip de zijne zetten. Die van mij zou een paar weken later volgen. 
Maar in het begin van de corona tijd werd ik ziek. Ik verzette de afspraak. Er kwam een lockdown en mijn afspraak werd verzet naar april 2021.
En alsof mijn leven op dit moment nog niet spannend genoeg is kreeg ik maandag een appje. Er was morgen een uitvaller. Of ik toevallig zin en gelegenheid had om de tattoo te komen laten zetten :-).
Dus er staat nu een tattoo op mijn arm :-).
We kunnen nu niet meer  zeggen dat het een impulsief besluit is geweest. 

Tijdens het tatoeëren hadden we een gesprekje. Over dat ik het wel tof vond dat hij juist nu gezet werd, nu ik op de drempel stond van een nieuwe fase in mijn leven. De tatoeëerder antwoordde daarop dat dat geen toeval was, en dat er wel meer dingen in het leven méér dan toevallig waren. En ik vertelde  over de toevallige donderslagen bij het overlijden van mijn (toen) schoonvader en schoonzus, en we haalden wat anekdotes over andere toevalligheden in onze levens aan. 
En op dat moment, terwijl hij dus de vuurtoren op mijn arm aan het zetten was en we spraken over toevalligheden in het leven, wees hij me op de tekst van het liedje wat op de radio draaide. "Show me de light to follow'. 
Nou ja... dan heb ik kippenvel all over hoor! 

Dit is het kunstwerkvan Jip. 
Hij staat vol met symbolen uit de Noorse Mythologie. 
Het Noors kompas dus. De slang die de wereld omvat. Het gewei: symbool voor wederopstanding en kracht. De raaf (schedel): ook weer een mythologisch figuur. 




In mijn tattoo lag het het meest voor de hand dat de vuurtoren van Ouddorp het lichtbaken zou worden. 
De raaf en het Noors kompas verwijzen weer naar de tattoo van mijn zoon. 
En de plek? Die was voor mij ook heel vanzelfsprekend. Mijn linker bovenarm. 
Het is op dezelfde plek als die van Jip. En voor mij voelde mijn rechter bovenarm gewoon niet als een optie. De linkerarm is de arm waarmee ik Jip altijd heb gedragen, zodat ik rechts vrij had om mijn dingen te doen. 
Ik ben er ontzettend blij mee. Nu zijn we ook door inkt voor altijd met elkaar verbonden! 






Meezwijmelen? Plaats hier je link. 







You are invited to the Inlinkz link party!

Click here to enter

zondag 7 maart 2021

Emergo (12)

 Zondag 28 februari

We hobbelen de weken een beetje door. 
Ik ben zelf veel thuis, M. is veel in het vakantiehuisje. 
Een enkele keer zijn we samen in ons 'oude' huis. 
Dit weekend ben ik bij mijn vriendin. Ze kent M. en mij ook al ongeveer 100 jaar dus ze snapt precies hoe de vork in de steel zit. En ik hoef haar niks uit te leggen over gescheiden zijn. 
Ik krijg een rete-gul kado van haar en haar ex waar ik echt ondersteboven van ben. Jemig... mensen gunnen me echt zoveel! 
Ik heb een heerlijk weekend. Traditioneel maken we een plaatpizza en eten we pannenkoeken met ijs en chocola. En we drinken natuurlijk Hugo (zij) en wijn (ik). 
Op zondag wandelen we een kunstroute in Rotterdam. Een zalige, zonnige dag. Ik voel me blij en ontspannen. 




Dinsdag 2 maart 

Gisteren een lange werkdag van 7.45 tot 20.30 uur. 
We moeten wat over hebben hè, voor elkaar als collega's. 
Ons huis werd deze dag  verkocht. We hebben de volmacht al ondertekend dus we merkten er niks van. 
Vandaag moet ik ook extra werken. 
Mike is thuis want de auto, die stomme veel te dure bak, die al een paar jaar weg moet maar er nog steeds staat, moet voor de APK. En natuurlijk: hoge kosten. 
Het liefst weiger ik er aan mee te betalen want ik verwijt M. dat hij niet hard genoeg zijn best heeft gedaan om hem te verkopen in het verleden. En ik stond al niet achter de aanschaf. Maar ja... hij wou het graag. Soms moet je elkaar je speeltje gunnen. 
Uiteindelijk delf ik het onderspit. Die wagen hoort nu eenmaal bij de boedel, dus moeten we de kosten nog samen dragen. Het loopt hoog op. M. vertrekt weer naar het vakantiehuisje. Met ruzie weg gaan is nooit leuk. 
Daarbij komt: mijn moeder zou vandaag jarig zijn en ik mis haar enorm. 
Ik heb het echt even slecht vandaag. Maar... ik leer al: ook op slechte momenten mag ik mensen bellen, en verrèk... het helpt. 

Donderdag 4 maart

Er is er één jarig hoera, hoera, dat kun je wel zien dat ben ik! 
Ik begin de dag met tekenen voor mijn hypotheek. 
Dubbel feest. Nu nog heel even wachten op de bevestiging van de bank, en dan kan ik echt officieel mijn rondedansje doen! 
We houden vooralsnog de sleuteloverdracht op 18 maart. De tijd gaat snel. Het zou hooguit een paar dagen eerder worden. 
Ik krijg ontzettend veel lieve cadeautjes, kaarten, berichtjes, bloemen enzo. 
Ik voel me geliefd :-) . 
Van M. krijg ik een goed gevulde gereedschapskist. 
Van mijn zoon een heerlijke douchemousse. 
En van mijn dochter een prachtig gedicht geprint op plexiglas. Voor in mijn nieuwe huis. 
Dikke tranen hoor! Maar nu van ontroering. 






Zaterdag 6 maart

Ik kan niet slapen en om 5.30 uur besluit ik op te staan en naar het strand te rijden. Ik wil de zon daar op zien komen. Ik voel mezelf belachelijk maar ik heb geen spijt. 
Het is prachtig! Het licht schijnt zo mooi op de zee. De schuimkoppen lichten prachtig op doordat de zon er laag over de duinen op schijnt. 








Om half 9 ben ik uitgewandeld en ga ik naar M. Hij is al in het vakantiehuisje. 
We moeten vandaag de caravan schoonmaken: hij wordt verkocht. 
Gelukkig hebben we mooi weer en klaren we de klus in harmonie. 
Bij een nieuw leven horen nieuwe bestemmingen. Of oude bestemmingen in een andere vorm.
Ik bedank, in de stijl van Mari Kondo, de caravan voor bewezen diensten en de fijne tijden en ik hoop dat een ander gezin er fijne tijden mee gaat beleven. 




Zondag 7 maart 

Een applaus voor mezelf: 
Ik heb zojuist internet geregeld, gas en licht, en een man die de boom om komt halen. 
Ik geef mezelf echt een schouderklopje. Weer wat hobbels genomen. 




vrijdag 5 maart 2021

Zwijmelen op Zaterdag: Ik kan alleen zingen





Ondanks dat ik deze week pittige momenten had, hangt de vlag nog in de emergo stand.
2 maart blijft altijd een lastige dag. Dat is de dag waarop mijn moeder jarig was. 
En ik mis haar zo. Ik had zo graag samen met maar mijn nieuwe huis ingericht. 
Had zo graag willen weten hoe ze stond in mijn besluit. Had zo graag lekker willen mopperen over gedoe met M. Want dat kon ik zo lekker met haar: mopperen op alles en om niets.  
En ja... het is ook wel een beetje door haar dat ik zo lang heb gewild dat mijn huwelijk zou slagen. 
'Tot de dood ons scheidt' was letterlijk wat een einde maakte aan het huwelijk van mijn ouders. Vlak voordat mijn moeder overleed, en vlak voordat M. en ik gingen trouwen kreeg ik haar trouwring. 
Ik mocht het gaan dragen in mijn huwelijk. Zij had er toch niks meer aan zei ze. 
Dus ik heb jarenlang de trouwring van mijn moeder gedragen, met daarin de naam van mijn vader en de datum van hun trouwdag en de naam van mijn (ex-) man en onze trouwdatum. 
Beide data zijn er intussen helemaal uit gesleten. 
Maar door het feit dat ik die ring droeg, heb ik me wel heel lang een soort van verantwoordelijk naar haar toe gevoeld dat mijn huwelijk zou slagen tot de dood ook M. en mij zou scheiden. 
Het liep dus anders. 

En nu is dagelijks het liedje van Miss Montreal op de radio. Of eigenlijk van Stef Bos. 
Ik hou het niet droog bij deze. 
Ik moet steeds zo aan mijn moedertje denken. Hoe ik door haar nooit alleen ben... 
Maar het verdriet... dat was er van de week weer heel even. Dat diepe, donkere, koude gat waar ik eigenlijk niet wil zijn. Zo gauw ik daar in de buurt kom denk ik: "Wegwezen, Tas! Hier ben ik ooit geweest, hier wil ik nooit meer zijn." 
Geen idee of het goed is om er van weg te gaan. Maar ik wil er gewoon niet zijn. Punt. 

Maar... donderdag heb ik getekend voor mijn hypotheek. En was ik jarig. En heb ik weer zoveel liefde om me heen gevoeld. Dat was weer een goede dag! En een prachtig cadeau van mijn dochter: 
Mijn (momenteel) lievelingsgedicht geprint op plexiglas. Voor in ons nieuwe huis! 
Hij krijgt een ereplekje! 





Dus ja... mijn moedertje. Ze blijft bij me. Dwars door alles heen! 

En ik denk bij dit liedje denk ik ook steeds aan mijn lieve nichtje en haar moeder, die sinds deze week zonder (o)ma verder moeten. Ik stuur met deze zwijmel een hele dikke knuffel mee voor deze twee lieverds! 











Meezwijmelen? 
Plaats hier je link. 




You are invited to the Inlinkz link party!

Click here to enter
Wordpress shortcode [fresh_inlinkz_code id="9dca8256603e451386f014c750634262"]

vrijdag 26 februari 2021

Zwijmelen op Zaterdag: Learning to fly



Najaaa.... ik heb gewoon zin in een vrolijk liedje.
Ik zit ondanks de laatste loodjes voordat ik met mijn nieuwe leven kan beginnen nog steeds in een goede flow. En dit liedje past er gewoon bij. 
Ik heb mijn dipjes hoor. Mijn mijn baal en angstmomenten. 
Maar de grote lijn is nog steeds 'Emergo'.
En hoopvol vind ik dit liedje ook. 
Ik hoorde hem vandaag op de radio en sindsdien staat hij op repeat. 

Meezwijmelen? 
Plaats hier je link. 



 

You are invited to the Inlinkz link party!

Click here to enter

donderdag 25 februari 2021

Emergo (11)

Woensdag 17 februari

Ik ben onverwachts een dagje vrij. Personeelsoverschot. 
En eigenlijk komt het wel goed uit na mijn wat paniekerige reactie op het afsluiten van de hypotheek gisteren. 
Ik spreek af om te gaan wandelen met een vriendin. Eet gezellig bij mijn zus. En ik kan de avondklok omzeilen omdat mijn broer, die vlak bij mijn zus woont, nog een bedje over heeft. 
Samen met hem bekijk ik de opties voor de hypotheek en breng ik mijn financiën in kaart. 
Ik heb nog nooit van mijn leven een budget gemaakt. En nog nooit een budget bijgehouden. Maar nu is het toch echt wel slim om dat te doen. 
We maken een bestandje in Excel. En briljant: we delen het in Google-drive, zodat hij op afstand met me mee kan kijken en ook het bestand kan bewerken. Ik ben zo blij met mijn broer, mijn 'bewindvoerder'. Ik moet gewoon een stok achter de deur hebben. En hij is die stok. 
En wat ik al hoopte en vermoedde: het financiële plaatje ziet er gewoon prima uit. 
Ik geef mezelf een schouderklopje. 

Vrijdag 19 februari

Vanwege de Covid mogen we 1 maart niet bij de overdracht zijn van ons 'oude' huis. 
Via video bellen met de notaris zetten we een handtekening onder een volmacht. 
Echt... Corona is klote. Maar dit soort dingen mogen blijven. 
In plaats dat ik een vrije middag op moet nemen om naar de notaris te gaan, is het nu in 5 minuten gepiept. Zo gauw de handtekening gezet is scheur ik in mijn Twingo naar ons huisje bij zee.
Mijn vierde bed deze week. Ik lijk wel een nomade.  

Zondag 20 februari

Wat is dit een zalige dag. 
Ik heb me in geen tijden zo ontspannen gevoeld. Alles is geregeld qua financiën. Deze hobbel heb ik gewoon genomen. Met dank aan mijn geduldige en daadkrachtige financieel adviseur. Het plaatje ziet er goed uit. En dat geeft zo'n rust. Ik wist niet eens meer hoe ontspannen zijn voelde! 
Mijn vriendin Kleine Tas is er. Zoveel liefde voor Kleine Tas! We wandelen op het strand en op de slikken van Flakkee, genieten van de zon, eten en drinken allemaal lekkers. 
Mijn puberella komt langs met haar lief. Hij gaat zwemmen in de zee! (5 graden hè!!!, de bikkel.) 
En wat is het weer lekker! Vorige week nog schaatsen. En nu in een shirtje op het terras. 






vrijdag 19 februari 2021

Zwijmelen op Zaterdag: Don't look back

 


Klik hier las het liedje niet laadt op je telefoon

Het is weer bijna zaterdag. 
Time flies. 
Omdat ik het weekend weg ben, moet ik niet vergeten om de zwijmel alvast klaar te zetten. 
Ik lijd een beetje een nomadenbestaan de laatste weken. Vannacht slaap ik in het vierde bed deze week. 
Fijn dat alle mogelijkheden er zijn, maar het komt de rust niet ten goede. 
Maar... het is de 19e. Dus nog minder dan een maand voordat ik de sleutel heb van mijn nieuwe huis. 

Dit liedje zat deze week in mijn hoofd. 
Ik ben benieuwd hoor... of ik de rest van mijn leven vrijgezel zal blijven, of dat ik weer een lover vind die me bij de hand neemt, vraagt om niet terug te kijken en het me het vertrouwen geeft om mee te gaan en me weer kan laten zien hoe mooi de liefde kan zijn. 
Maar voorlopig: aan mijn lijf geen polonaise!

Mee zwijmelen? Plaats hier je link: 



You are invited to the Inlinkz link party!

Click here to enter

dinsdag 16 februari 2021

Luctor, maar ook Ermego! (10)

Zaterdag 13 februari

En dan hoop je winters lang op dit weer. Vrieskou, zon en een dikke ijslaag. 
En dan kan je ervan genieten, maar dan werkt je hoofd niet mee. 
Uiteraard ga ik schaatsen. En uiteraard is het fijn. 
Maar mijn hoofd komt niet in de genietstand ondanks deze ingrediënten. 

We zitten in de maand februari weer wat vaker samen in één huis, mijn kersverse ex en ik. 
En dat gaat best een poos goed. Maar daar komt een moment dat ik afstand moet nemen omdat het niet goed meer gaat. Gelukkig is daar dan nog het huis van mijn vriendin waar ik me af en toe terug kan trekken. Ik ga daar sinds het najaar regelmatig heen. In het begin voelde het echt als wennen aan het alleen zijn. Nu voelt het echt als een rustige, veilige plek waar ik even tot mezelf kan komen. 
Maar goed... dat het even niet goed gaat, zit het kunnen genieten in de weg. 





Zondag 14 februari
Zondagmorgen ben ik al vroeg op het ijs. Maar ook nu: te veel dwarse gedachtes. Ik voel me boos. Ben bang om te vallen. Bang om door het ijs te zakken. En ik ben alleen. En alleen is dan ook maar weer alleen. 
De vorige keren dat ik ging schaatsen brak ik mijn arm. 2x. En ik ben bang dat ik nu weer mijn arm zal breken, met mijn broze botjes. En wat nou als ik straks met een gebroken arm moet verhuizen en klussen? Dat kan toch helemaal niet? Dus ook zondag hou ik het al gauw voor gezien, maar maak ik ook wel een heerlijke wandeling rondom de plas. Er is genoeg te zien onderweg! 

Dinsdag 16 februari
Maandagavond begint de paniek toe te slaan. Dinsdag (vandaag dus) heb ik een gesprek over mijn hypotheek met mijn financieel adviseur. En als het over cijfers gaat... ik sla niks op en ik blokkeer. Ik kan maandagavond alleen maar huilen, ondanks de spreekbeurt die mijn broer houdt over 'hypotheken voor dummies'. Die nacht slaap ik amper. Voor dag en dauw alweer uit bed. En tegen de tijd dat ik weg moet zit ik in paniek te huilen en ben ik niet meer voor rede vatbaar. 
Bang dat ik het niet zal snappen. Dat ik dicht zal klappen. Dat ik zo'n grote beslissing niet zal kunnen overzien en niet zal kunnen maken. 
Ik zie het uiteindelijk als angst voor de tandarts: ook (deels) irrationeel. En tegen angstige patiënten zeg ik altijd aan de balie en aan de telefoon: maak het bespreekbaar, dat helpt. 
Dus ik kom binnen bij mijn financieel adviseur, en huilend begin ik te vertellen hoe zeer ik tegen dit gesprek op zie. En vanaf dat moment gaat het beter. Ik snap het verhaal. En ik ga met een gevoel van weer een overwinning naar huis. En het ziet er allemaal heel gunstig voor me uit. 
Doordat de banken me vanwege mijn lage salaris weinig hypotheek willen geven, heb ik straks wel weer een lekkere lage maandlast. En met alimentatie en kindgebonden budget sprokkel ik toch een bedrag bij elkaar waar ik zelfs wat van over lijk te houden om van te leven, mijn huis in te richten en nou ja... alles wat nodig is om het leven weer op te bouwen. 
Dus... ik sluit weer af met een dikke emergo! 

vrijdag 12 februari 2021

Zwijmelen op Zaterdag: Chiquitita

Nou ja... vanwege de toepasselijke, maffe sneeuwpop op de achtergrond. 
Iemand moet gedacht hebben dat die sneeuwpop een goed idee was. 
En niemand heeft diegene kunnen overtuigen dat het toch een beetje gek was. 
Hij lijkt ook wel een beetje bebloed af en toe. 
Brrr...  Ik zou er nachtmerries van krijgen. 
Maar... ondanks dat... een heel mooi liedje. 

Een fijn zwijmelweekend allemaal. 
Geniet van buiten en voorzichtig op het ijs! 






Meezwijmelen? 
Plaats hier je link! 


You are invited to the Inlinkz link party!

Click here to enter

donderdag 11 februari 2021

Emergo (9)

We zijn intussen een dikke week verder sinds mijn laatste Emergo blog.  
En het voelt een beetje alsof ik in een vacuüm zit. 
Ik kan niks doen. De spanning is weg. En nu moet ik wachten tot alles rond is. 
Gisteren is het huis getaxeerd voor de hypotheek en dan mag mijn financieel adviseur daarmee aan de slag om bij een bank een hypotheek los te peuteren. 
In de Lidl kom ik van alles tegen wat ik nodig heb. Een wasrek, een strijkplank, een stofzuiger. Ze hebben het ineens allemaal. Maar waar láát ik het allemaal. 
De garage en gang puilen inmiddels uit met ingepakte en alvast aangeschafte spullen. 
Ik gun mezelf maar wat rust voor de tijd die komen gaat. En de tijd die geweest is. Want ik heb maanden slecht geslapen en ik slaap weer als een roos de laatste weken. En ik hoop gewoon straks in maart vol aan de bak te kunnen gaan. 

Wat we wel alvast hebben gedaan: we hebben de dakgoot leeggeschept. Die zaten nog vol blad van de afgelopen herfst. Zonder sleutel was dat het enige wat we konden doen. Ik zag de bui al hangen met de naderende vorst en sneeuw: weer van die kletsen water die langs mijn muren zouden druppen. En alles wat nu niet meer nat wordt hoeft straks in maart niet meer te drogen. 
Gelijk punten gescoord bij de buurvrouw met deze actie.
En dankbaar dat mijn ex (het klinkt nog steeds een beetje raar hoor, dat ik hem niet meer mijn man noem) mij daarbij hielp (of eigenlijk: al het hoge en zware werk uit handen nam). 






En verder: genoten van de sneeuw. Gewerkt. Online les gehad. Geslapen. Middagdutjes en vroeg naar bed. 
En uitzingen. 
We zitten nu weer even tijdelijk samen in één huis en het gaat oké. 
Het is een beetje op eieren lopen. En het voelt steeds afstandelijker en ook een beetje raar. 
Het is meer dan gedogen. Het is een beetje naast elkaar leven. Een beetje liefdeloos. Soms op je tong bijten. Soms dingen negeren. Soms blij dat je nog gebruik kunt maken van elkaars talenten. 
Maar de wetenschap dat het eind in zicht is maakt het voor mij makkelijker te dragen dan een poosje terug. 









vrijdag 5 februari 2021

Zwijmelen op Zaterdag: Another 45 Miles


Another 45 miles to go
Another 45 miles before I'm home 

Deze regels heb ik zo vaak in mijn hoofd gehad de afgelopen tijd.
Afscheid nemen van mijn huis. Mijn huis dat steeds minder mijn thuis begon te worden.
En niet wetende wanneer ik me weer thuis zou voelen in mijn nieuwe huis. En waar dat huis zou staan. En hoe het huis zou voelen. En dat soort dingen. Het leek allemaal mijlenver weg. 

Maar... het komt ook steeds dichter bij! 
Eergisteren heb ik het koopcontract getekend van het huis waar ik een bod op heb gedaan. 
Wat een heerlijk gevoel is dat. 
Een aannemer heeft alle mankementen waar ik me vorige week zo'n zorgen om maakte kritisch bekeken en hij heeft gezegd dat het goed was. 
Alles wat aan het huis mankeert is te overzien qua werk en kosten. 
Hij heeft me op het hart gedrukt dat ik me geen zorgen hoef te maken en dat hij me gaat helpen met de dingen die ik niet zelf kan. Hoe fijn is dat! 

Ik had een paar dagen geleden al bedacht dat ik vanwege deze twee regels in dit lied deze zwijmel wilde plaatsen. Alhoewel George Kooymans in dit nummer een heel ander thuiskomen bezingt. 
Nou ja... met het nieuws dat Golden Earring vanwege de slechte gezondheid van George moet stoppen is het ook een gepast moment om even stil te staan bij al die mooie liedjes die deze band gemaakt heeft. Vreselijk voor George en voor de andere bandleden.
En hoe mooi is het om zo'n jonge George dit te zien zingen? Prachtig toch? 
Ik had geen idee dat dit nummer al zo oud was. 

Dit nummer stond ook op de cd The Naked Truth. Een live-cd van Golden Earring die steevast mee ging als we op vakantie gingen. Fijne herinneringen aan. Helaas... ook aan het bezit van deze cd is tijdens onderhandelingen van de boedelscheiding een einde gekomen... ;-)


Mee zwijmelen? 
Plaats hier je link: 



You are invited to the Inlinkz link party!

Click here to enter
(Hier een link naar Youtube voor als het liedje op de telefoon niet laadt)

woensdag 3 februari 2021

Emergo (8)

 03-02-2021

Het leven voelt zoveel lichter met een nieuw (weliswaar lek, maar toch :-) )  dak boven je hoofd. 

Op de terugweg van mijn werk in de auto had ik ineens een briljant plan: 

Wat nou hè... als 1 van de kinderen het huis uit is... of als ik 1 van de kinderen op de zolder parkeer. 
En ik maak dan van heel de benedenverdieping atelier. 
En op de bovenverdieping breek ik dan een kamer door en maak ik een kitchenette zodat ik boven kan wonen? De etage is groot genoeg. 
Dan kan ik beneden les geven en klanten ontvangen.
Natasja's naaikamertje :-)
Hoeven ze niet in mijn leefruimte te komen. 
En hoef ik geen ruimte te huren en zijn alle inkomsten voor mezelf? 
Hoe tof zou dat zijn? 

Ik zet op mijn lijstje: 
Uitzoeken wat de regels van de gemeente zijn voor het maken van een werkplek in een huis dat wonen als bestemmingsplan heeft. 

23.34 uur: 

Ik heb gewoon zojuist een huis gekocht! 
Het koopcontract is (onder voorbehoud van financiering) getekend. 
Echt. Nooit gedacht dat ik in mijn eentje een huis zou kunnen kopen. 
Oké... heel de wereld doet het. Maar ik voel me zo ongeveer de stoerste vrouw op aarde. 

En nu al nieuwe dingen geleerd: 
Ik heb geleerd wat een nokvorst is. 
Ik heb geleerd dat je documenten digitaal kunt ondertekenen via je bank app. 
Ooit je handtekening met de muis van je computer gezet? 
Ziet er niet uit, maar hé... rechtsgeldig dus oké. 

Enne... nog twee dingen waar ik trots op ben: 
Nu ik het zelf moet doen is ook mijn administratie op orde. 
Ik wist dat ik het kan hoor... want op mijn werk gaat het ook goed.
Maar: mijn inkomende mailbox is leeg. 
Alles keurig gearchiveerd in mapjes. 
Zo ook op mijn pc. 
Ik heb zelfs een eigen gealfabetiseerde papieren archiefmap aangemaakt. 


En nu neem ik nog een wijntje. Want je leven moet ook weer niet teveel op orde komen toch? 






De tussenstand is intussen 6-2.
6 Emergo's - 2 Luctors. 
Niet gek toch? 




dinsdag 2 februari 2021

Emergo (7)

 1-02-2021

Maandag. Wederom een gewone werkdag. 
Ik heb mijn zorgen n.a.v. het bouwtechnisch rapport uit staan bij verschillende mensen. 
Ik zit aan mijn telefoon vastgeplakt. 
Tegen de avond ben ik wel iets wijzer maar nog niet overtuigd. 

02-02-2021

Ik besluit aan te bellen bij mijn aanstaande buren van mijn nieuwe huis. 
Op haar sloffen en in ochtendjas doet mijn aanstaande buurvrouw open. 
Ik wil weten of zij problemen heeft met dat dak en vocht. 
Ik word allerhartelijkst ontvangen. 'Kom binnen meid, zullen we even koffie doen? Ja, ik werk thuis vandaag en de dag is zo druilerig dat ik nog geen zin heb om me aan te kleden.'
Ik geef haar groot gelijk. Als ik de deur niet uit had gehoeven dan had ik er net als haar bij gelopen. 

Ik ben verrast om te zien wat een mooi en warm huis je ervan kunt maken. 
En wat ze me vertelt, over het huis, over de buurt, over de buren... het is een fijn en positief gesprek. 
O.... en ze is ook niet gehecht aan de slangen-den vertelt ze me :-).

Eén van de aannemers die komt kijken is geregeld door een man die het nodig vindt om goed voor me te zorgen. Ik hou van deze mensen in mijn leven en ben daar ontzettend dankbaar voor. 
In de middag zijn verlossende telefoontje: 'Natas... het gaat helemaal goed komen. Het dak: dat is een kwestie van de nokvorst recht leggen Dat kost een paar tientjes aan materiaal en een paar uur werk. 
Als je gesetteld ben dan bel je me en dan stuur ik één van mijn jongens langs om het te fixen. 
Het optrekkende/doorslaande vocht? De dakgoot vegen en de afwatering van je balkon schoonmaken. Dan loopt er geen water meer langs de muren. De boel laten drogen, het komt goed.'
Hij benadrukt: 'Geen zorgen over het dak. Dat dak gaat langer mee dan jij. Je hebt een groot huis, in een fijne straat en alles wat je zelf niet kan daar kan ik je mee helpen.' 
Wat een ontzettend fijne man is dit! 

Ik hoef niet langer na te denken: ik bel de verkopende partij en de makelaar: Ik ga ervoor!  




In de tuin bloeit de camelia. Ik laat een camelia achter, maar krijg er een prachtige slangen-den voor terug. Some girls have all the luck! 


Luctor (6)

 29-01-2021

Het zag er allemaal zo rooskleurig uit gisteren. 
Een dag later ben ik helemaal van de leg. 
De 'wat vochtproblemen' uit het bouwtechnisch rapport lijken groter dan ik in eerste instantie inschatte. 
Alleen: hoe groot? Ik heb geen idee. 
Een eerste dakdekker die ik om advies vroeg kwam met de inschatting dat zijn advies zou zijn het hele dak te vernieuwen. Kosten: ruim 12.000 euro. 
Voor dat geld zou hij ook die lillijke den uit mijn tuin weghalen. Wat ik dan weer om te bescheuren vond. 
Ik moet gewoon werken vandaag en ik probeer tussendoor wat contact te leggen met aannemers. 
Veel wijzer word ik vandaag nog niet. Ik hoop dat het paniek is om niks. 

30-01-2021

En weer worden helpende handen geboden. Mensen die graag met me mee willen kijken. 
Alleen... ik moet tot maandag wachten tot ik antwoord krijg. 
Ik hoop dat het dak met lage kosten tijdelijk te fixen is en dat ik kan sparen voor groot onderhoud over een paar jaar. Die mogelijkheid tot sparen is er. Ik kan het alleen nu niet neerleggen. 
Als die mogelijkheid tot tijdelijke reparatie er is moet ik er maar gewoon voor gaan. Ik ben de zoektocht meer dan zat. 
Ik kan het niet opbrengen om dit huis naast me neer te leggen en weer bij 0 te beginnen. 
Mijn makelaar snapt het. Want wat ik ook koop binnen mijn budget: ik zal concessies moeten doen. Te oud, te klein, te ver weg, te gebrekkig. Dit huis heeft dat allemaal niet. Het is kennelijk alleen te vochtig :-( 

31-01-2021

We zijn weer met het hele gezin thuis dit weekend. Tijd voor M. en mij om dingen door te spreken. Spullen te verdelen. De veelbezongen stapel cd's komt op tafel. We moeten lachen om de onderhandelingen. Op het einde blijven de cd's over die we allebei niet kwijt willen. Er wordt keihard over onderhandeld. Onzin natuurlijk in een tijd dat alles op spotify te vinden is. Maar toch... 

We mesten kasten uit en komen inschrijfformulieren tegen van 10 jaar geleden. Zo lang zijn we dus al niet door de kasten gegaan. De dingen die we echt niet meer gaan gebruiken de komende weken stoppen we alvast in dozen. In mijn voorlopig koopcontract staat dat 18 maart de overdracht zal zijn.
Ik ga er toch nog van uit dat dat nog steeds zo zal zijn.  Als ik nog een paar weken wacht zal de tijd ineens kort zijn. 

Ik plaats deze blog. 
Maar ik beloof: de volgende is weer een hele dikke emergo! 

vrijdag 29 januari 2021

Zwijmelen op Zaterdag: Catch and Release

O, wat zou ik willen dat ik nog steeds in jubelstemming was. 
Dat huis waar jullie allemaal massaal voor geduimd hebben vorige week (waarvoor dank!): Mijn bod is geaccepteerd! 
Dus maandag en dinsdag kon ik mijn geluk niet op. 
Totdat ik woensdag het bouwtechnisch rapport ontving: er zijn issues met het dak. 
En nu moet ik erachter zien te komen of dat op te lappen is, of dat er, in het ergste geval, een nieuw dak op moet. Het rapport is er niet duidelijk over en zegt dat ik advies in moet winnen bij een dakdekker of aannemer. En als herstel van dat dak geen uitstel kan hebben... dan weet ik niet hoe het nu verder moet. 
Mijn hemel, ik wou dat ik een glazen bol had. Of een geldboom in de tuin. 

Mijn hoofd weigert te accepteren dat dit hem niet wordt hoor!
Ik ben de zoektocht zat. Ik zit al maanden hele dagen alle socials in de gaten te houden van meldingen van makelaars. Vandaag nog reageerde ik een paar uur te laat op een woning... omdat het even aan mijn aandacht was ontsnapt. De bezichtigingen zitten al vol. En het huis staat nog geeneens op Funda!!! 
Het is te belachelijk voor woorden. 
En wat ik ook koop met mijn budget: er zal altijd wat zijn. Te klein, te oud, te gebrekkig... 
Ik ben het zat om al die treurnissen aan woningen nog langer te moeten bezichtigen. Ik wil vooruit denken. Ik wil een kant op gaan denken. En het liefst de kant op van dit huis! 

Ik ben moe van het regelwerk. Moe van het heen-en-weer denken. Moe van de  lange werkweek. 
Moe van alles opzoeken en uitzoeken op internet en appen, mailen en bellen met weet ik allemaal wie. 
Ik kan hier ook even geen leuk liedje bij bedenken. 
Dus dan maar het zwijmelvoorstel van mijn dochter. 
Ik kan me wel vinden in de tekst. 




Ik schenk mezelf een portje in en ik hou het voor gezien voor vandaag. 

Fijn weekend allemaal! 


There's a place I go to
Where no one knows me
It's not lonely
It's a necessary thing
It's a place I made up
Find out what I'm made of
The nights I've stayed up
Counting stars and fighting sleep

Let it wash over me
I'm ready to lose my feet
Take me off to the place where one reveals life's mystery
Steady on down the line
Lose every sense of time
Take it all in and wake up that small part of me
Day to day I'm blind to see
And find how far to go
Everybody got their reason
Everybody got their way
We're just catching and releasing
What builds up throughout the day
It gets into your body
And it flows right through your blood
We can tell each other secrets
And remember how to love

Da da dum da dum dum dum
Da dum dum dum
Da da da dum dum
Da da dum da dum dum dum
Da dum dum dum
Da da da dum dum

There's a place I'm going
No one knows me
If I breathe real slowly
I let it out and let it in
It can be terrifying
To be slowly dying
Also, clarifying
We end where we begin
So let it wash over me
I'm ready to lose my feet
Take me off to the place where one reveals life's mystery

Steady on down the line
Lose every sense of time
Take it all in and wake up that small part of me
Day to day I'm blind to see
And find how far to go
Everybody got their reason
Everybody got their way
We're just catching and releasing
What builds up throughout the day
It gets into your body
It flows right through your blood
We can tell each other secrets
And remember how to love

Da da dum da dum dum dum
Da dum dum dum
Da da da dum dum
Da da dum da dum dum dum
Da dum dum dum
Da da da dum dum

Everybody got their reason
Everybody got their way
We're just catching and releasing
What builds up throughout the day
And it gets into your body
And it flows right through your blood
We can tell each other secrets
And remember how to love




Meezwijmelen? Plaats hier je link. 





You are invited to the Inlinkz link party!

Click here to enter

donderdag 28 januari 2021

Emergo (5)

 23-01-2021

Weer een korte nacht. 
van 1 tot 4 geslapen. 
Daarna gedommeld tot half 7. 
Ik kom maar weer moeilijk op gang vandaag. 
Ik moet denken aan een paar jaar geleden toen M. zonder werk zat. 
Mijn grootste angst was dat we ons huis moesten verkopen en dat we op 'De Zeekant' moesten gaan wonen. De wijk waar ik never nooit niet heen wilde. De wijk waar nu het huis staat waar ik voor bid dat ik het krijg. Een mensenhoofd zit raar in elkaar. 

24-01-2021

Voor het eerst in mijn leven doe ik in mijn eentje een bod op een huis! Hoe spannend! 
Ik bied de vraagprijs op het kleine huisje in de binnenstad. Het zal te weinig zijn, maar qua ruimte zijn er teveel bezwaren om hier meer voor te willen bieden. Maar ik ben wel verliefd op dit huisje. 
Morgen doe ik een bod op het andere, grotere, verstandiger huis op de Zeekant. (Geen zee meer in de buurt hoor... de zee, die is daar al 50 jaar geleden  verdrongen door het Delta-plan). 
Nu maar hopen dat niet allebei de biedingen geaccepteerd worden. 
Als ik ga slapen voel ik me gespannen. 
Maar ineens voel ik in me een hele diepe rust. Mijn innerlijke stem zegt: 'ga maar lekker slapen Tassie.. het komt goed'. Jullie denken: 'ze is koekoek geworden'. Maar dit is echt zo... ik heb dit nog nooit zo gevoeld. Desondanks is de nacht onrustig. 

25-01-2021
D-day. 
Het bod op het tweede huis wordt gedaan. 
Met trillende vingers. Ik ben op mijn werk. 
Het moet tussen de bedrijven door en ik ben bang dat ik de concentratie niet heb en fouten maak. 
De ochtend verstrijkt. Het duurt en het duurt maar. En dan het verlossende telefoontje: Mijn bod is geaccepteerd. Op het verstandige huis op de Zeekant. 
Achter de balie doe ik een ingehouden dansje. Ik jubel. Wat een opluchting is dit. 
De kinderen zijn opgelucht. Een grote slaapkamer en een huis dichtbij papa ligt in het verschiet. In de stad waar ze zijn opgegroeid. 
In de avond een telefoontje van de makelaar van het huisje in de binnenstad. Ze hebben gekozen voor een hoger bod. Ik doe door de telefoon alsof ik het jammer vind. Dat is het makkelijkst. Maar ik ben opgelucht. Hoef ik hierover ook niet in conclaaf. 

28-01-2021: 
Het gaat allemaal snel. 
Stukken moeten worden aangeleverd. De bouwtechnische rapportage is al gedaan en het rapport ontvangen. Er zijn wat vocht-issues, maar nog steeds geloof ik dat ik geen beter huis kan krijgen dan deze. Ik ga mijn makelaar nog om advies vragen. 
Een bericht van de advocaat: ook bij de gemeente waar we trouwden staat nu dat we gescheiden zijn.
Het is rond.... 
Ik heb de afgelopen nachten als een os geslapen. Heerlijk! 

zaterdag 23 januari 2021

Emergo (4)

 12-01-2021

Deze week ben ik weer een weekje thuis. Lekker in mijn eigen bed. 
Er komen wat huizen voorbij op de socials en ik plan bezichtigingen. Helaas kunnen ze pas voor volgende week gepland worden. Een groot huis dat er op de foto's erg leuk uitziet. Maar de makelaar waarschuwt dat het een klushuis is. 
Ik ga weer eens een dagje naar het atelier in Breda en knip een jas. 
Tegen beter weten in. Want geloof ik nou echt dat ik de komende tijd de tijd en moed en zin heb om deze in elkaar te zetten? 

14-01-2021

Met mijn buurvrouw bezichtig ik een huis. De foto's op de site ogen somber maar ik geef het een kans. 
Tijdens de bezichtiging probeer ik de moed erin te houden en de mogelijkheden te zien. 
Maar ach,ach... wat een ellende. 
Als dit mijn voorland is? 
Het is verhuurd aan 'arbeidsmigranten'. 
Niks is nog goed genoeg om tijdelijk te gebruiken. 
De grote kamers zijn in tweeën gesplitst. En in iedere kamer staat een onopgemaakt bed. 
In de trapkast komen we nog een opgerold matras met dekbed tegen. Dus kennelijk slaapt er nog een persoon.... ja, waar? In de gang? Op de overloop? In de keuken? Ik heb werkelijk geen idee. 
En die geur in huis! 
Nee... dit overzie ik niet... 
Huilend kom ik thuis. 
Voor volgende week staan er nog 3 bezichtigingen gepland: 3 nieuwe kansen. 

15-01-2021

Ik ben op mijn werk als ik een appje krijg van onze mediator: 
Hij heeft bericht gekregen van de advocaat: de scheiding is erdoor. 
Ik moet toch een beetje huilen. Maar mijn pauze is maar kort. 
Ik trek mijn scherm weer op en verschuil me achter mijn 'professionele glimlach'.  
The show must go on. 

16-01-2021

Gisteravond was het mijn beurt weer om naar ons vakantiehuisje te vertrekken. 
Gezien de eenzaamheid vorig weekend heb ik het nu anders aangepakt: ik heb mijn weekend volgestouwd met leuks. 
Zaterdagochtend maak ik een wandeling met een lieve vrouw die ik in geen jaren heb gezien. We gaan naar de Slikken van Goeree en het is er prachtig! 






Voor de sneeuwbui uit rij ik naar mijn nichtje om een nachtje te logeren. Ze zit zo'n beetje in hetzelfde schuitje als ik, dus we hoeven elkaar niet veel uit te leggen. We maken een prachtige wandeling in de sneeuw in het Linschoter bos. Een prachtig en bijzonder landschap (sinds vorig jaar Werelderfgoed) en ik vertel, bij het zien van al die knotwilgen in het landschap, aan  mijn nicht dat mijn vader met de knotploeg zich inzet voor het behoud van de wilgenbomen.
 
Er is een slaapplekje voor me in het 'washok'. We zijn allebei knetterkapot en zoeken om kwart voor 10 ons bed al op. De nacht is wat onrustig maar toch val ik in slaap en word ik wakker van het gekraai van een haan. 




18-01-2021

Een gewone werkdag. Na mijn werk rij ik naar huis om met het gezin samen te eten. 
Ik slaap in het huis van mijn vriendin. Het vierde bed deze week. 

17-01-2021

Twee bezichtigingen deze dag. 
M. gaat mee naar het eerste huis. Te koop aangeboden door de woningbouw. 
Verrassend groot. 4 slaapkamers (dus atelier-ruimte). Een tuin. Achterom bereikbaar. Een prima woonkamer. Keukenblok, douche en toilet eenvoudig, maar voorlopig bruikbaar. 
Alles heeft een lik verf en vloerbekleding nodig maar de basis staat. En het is op 500 meter van het huis van M. vandaan. Voor de kinderen ideaal. 
Hier word ik blij van. 
Maandag moeten alle gegadigden een bod uitgebracht hebben. De hoogste bieder wint. 
Ik heb wel iets ruimte om boven de vraagprijs te gaan, maar alles wat ik erboven biedt, gaat van mijn klusbudget af. Het zal een gok worden. 

Het tweede huis is drama. Groot. Maar ach, ach... wat een achterstallige bende weer.
Er blijkt dus iets te bestaan als een 'arbeidsmigrantenhuisgeur'. Ik word er misselijk van.
Ik moet er weer van huilen. Ondanks dat het eerste huis van vandaag zo leuk was... 

Ik rij weer terug naar ons huisje op Goeree.
Mijn vader belt: hoe het in godsnaam mogelijk is dat ik hem niet ben tegen gekomen in het Linschoter bos, terwijl hij daar aan het knotten was? Zo jammer! 

Ik slaap van die nacht  11 tot 1. En van half 4 tot half 6. Dan gaat de wekker weer. De stilte begint te wennen. 
Ik durf nu te slapen zonder de radio aan, maar met de oordopjes in. Maar de nachten blijven tobben.
De huizenjacht geeft onrust in mijn hoofd. En voor het eerst mis ik een paar stevige armen om in weg te kunnen kruipen. Om in te kunnen schuilen. 

19-01-2021

Ik ben weer een dagje in BoZ. De werkdag gisteren was lang na zo weinig slaap. Maar... mijn baliemaatje had me uitgenodigd voor het eten en ik heb daardoor de dag echt heel fijn af kunnen sluiten. En.... eindelijk weer een een nacht van 8 uur slaap gemaakt! Hoe fijn was dat!!!! 

Ik krijg een bemoedigend telefoontje van mijn aankoopmakelaar waardoor ik weer voel dat het universum met me is, en waardoor ik ga geloven in een goede afloop op het bod wat ik wil doen. We moeten er gewoon in geloven en ervoor gaan! 

Het laatste huisje van deze week om te bezichtigen. Aan de voet van de gevangenpoort. 
Ik ben verliefd. Alle praktische bezwaren vallen weg. De huiskamer is piepklein. Er is een kamer te weinig. Er is vanalles aan de hand met elektriciteit. Maar het voelt zo fijn. Het uitzicht op de gevangenpoort en alle oude gebouwen eromheen... 
Zondagavond wil de makelaar het bod binnen hebben. Maar maandag moet ik op het andere huis bieden. En wat nou als van beide huizen het bod geaccepteerd wordt? Kan ik er dan nog ongestraft van afzien? Ik heb geen idee.

Het eerste huis van dinsdag wordt de meest verstandige keuze en daar moet ik maar voor gaan. 



vrijdag 22 januari 2021

Zwijmelen op Zaterdag: The power of love

 



Het lijkt een wat onlogische keuze om 'The Power of Love' te kiezen als zwijmel als je huwelijk net op de klippen is gelopen.  Maar toch... het warme bad vol liefde waar ik me in bevind is... ja... wat is het...?  
Verrassend? Nee... Dat is niet het juiste woord. Ik weet al heel lang dat ik de juiste mensen om me heen heb.
Overweldigend? Ja... dat is het wel. 

Ik heb al vaker geschreven dat het pad goed voelt. Dat er 0 twijfels zijn. En dat ik soms echt verdrietig ben als ik weer een uitgewoond huis heb bezichtigd wat 15 jaar lang verhuurd is aan 'arbeidsmigranten'. 
En dat ik daarnaast écht gewoon een enorm vertrouwen heb dat het goed komt. 
Het universum is zo enorm met me de laatste maanden. 

Ik heb de juiste mensen om me heen. Een dozijn vriendinnen die ik kan bellen. Mijn familie. Ik voel me gedragen en gesteund. Ik ontmoet de juiste mensen, die me helpen op mijn pad. Ik vind het echt heel bijzonder. 

En in die zin ervaar ik écht 'The Power of Love'.  De kracht van de liefde van iedereen om me heen. Ik ben zo ontzettend dankbaar voor al die lieve mensen die er in mijn leven zijn. Een ieder geeft op zijn eigen manier en op zijn eigen moment zijn steun. Maar ik voel ook gewoon de kracht van de liefde in het universum. Of in mezelf. En misschien is dat wel hetzelfde? Geen idee. Het is er. Ik voel het en ik ben blij en dankbaar dat het er is. 

De komende week wordt ontzettend spannend. Maandag doe ik een bod op een huis wat ik ontzettend graag wil hebben. Het voldoet aan alles. Ruim genoeg. Zelf meer ruimte dan ik zou wensen.
Weten jullie nog dat ik in een eerder blog mijn makelaar vroeg om een plek met atelier-ruinmte? Dit huis heeft het gewoon!!! De plek is prima. De hoeveelheid kluswerk is een soort van behapbaar. De prijs is binnen budget. 
Maar... alle gegadigden moeten hun bod doen, en het hoogste bod wint. 
En ik heb wel wat ruimte in mijn budget. Maar ook niet heel erg veel. Dus het wordt een soort van gokken. 

Mijn innerlijke stem is rustig en wacht af. Het is de stem die zegt: 'Komt goed schatje. Als dit jouw huis is, dan is het jouw huis. Punt. Vis je achter het net: dan is het niet jouw huis, dan komt er wat beters op je pad. En dan had iemand anders het misschien harder nodig'. 
Maar mijn ongeduldige kant wil zo graag weten waar ik heen ga. Ik wil fantaseren over hoe mijn huis eruit gaat zien. Ik wil afronden. Ik wil beginnen aan mijn nieuwe toekomst. 

Dus mensen... kaarsjes, bidden, positieve energie naar de zuidwesthoek van het land. 
Maandag is het D-day voor dit huis. Ik heb jullie vibes nodig. 

The power of love is a curious thing
Make a one man weep, make another man sing
Change a hawk to a little white dove
More than a feeling, that's the power of love
Tougher than diamonds, rich like cream
Stronger and harder than a bad girl's dream
Make a bad one good, make a wrong one right
Power of love will keep you home at night
You don't need money, don't take fame
Don't need no credit card to ride this train
It's strong and it's sudden and it's cruel sometimes
But it might just save your life
That's the power of love
That's the power of love
First time you feel it, it might make you sad
Next time you feel it, it might make you mad
But do be glad baby when you've found
That's the power makes the world go 'round
And it don't take money, don't take fame
Don't need no credit card to ride this train
It's strong and it's sudden, it can be cruel sometimes
But it might just save your life
They say that all in love is fair
Yeah, but you don't care
But you know what to do (to do)
When it gets hold of you
And with a little help from above
You feel the power of love
You feel the power of love
Can you feel it
Mmm-hmmm
It don't take money and it don't take fame
Don't need no credit card to ride this train
Tougher than diamonds and stronger than steel
You won't feel nothin' till you feel
You feel the power
Just feel the power of love
That's the power
That's the power of love
You feel the power of love
You feel the power of love
Feel the power of love


Meezwijmelen? 
Plaats hier je link. 


You are invited to the Inlinkz link party!

Click here to enter
En als je meer wilt lezen over het pad wat ik bewandel? 
Onder de kopjes Emergo en Luctor staat het hele verhaal. 




vrijdag 15 januari 2021

Zwijmelen op Zaterdag: It's a new day

|

Blogster Djaktief plaatste dit nummer van de week op Twitter. 
Het kwam enorm bij me binnen. 
Al deze sterke, krachtige vrouwen... Wat hebben ze enorm veel bereikt. 
Als je in je dromen gelooft is heel veel mogelijk. 

En waarom raakte dit me zo? 
Ik denk omdat ik de komende tijd ontzettend op mijn eigen kracht aangewezen ga zijn. 
En ik ga het kunnen hoor. Maar jemig... er zijn nog zoveel hobbels te nemen. 
Opzien tegen de kracht van deze vrouwen terwijl je vorige week voor het eerst zelf je autobanden opgepompt hebt. Dan heb je nog een lange weg te gaan zegmaar. 

Ik moest denken aan het appje naar mijn aankoopmakelaar. 
Hij vroeg: Natasja, wat zijn je woonwensen? Dan kan ik gericht voor je op zoek. 
Mijn eerste antwoord was: Voor 175.000 hypotheek met een beetje spaargeld heb ik denk ik niet veel te wensen. Ik mag blij zijn als ik wat vind. 3 slaapkamers en een plekje in de zon zou fijn zijn. Maar als het leuk genoeg is ben ik bereid in te schikken en neem ik genoegen met 2 slaapkamers. 

Ik stuurde er een appje achteraan: 
Herstel! Je vroeg naar mijn wensen hè? Oké... dan mag ik dromen. 
Een huis op een fijne plek. Hoeft niet groot te zijn. Maar wel met een tuin en 3 slaapkamers. En een extra plek voor atelierruimte. 

Hij appte terug: Dit wordt een uitdaging met jouw budget, maar we gaan ervoor! 

Waarmee ik wil zeggen: als de instelling niet juist is, maakt het de kans niet groter dat het wél gaat lukken. 

Ik heb nog een hoop hobbels te gaan. Ik moet een huis kopen. Contracten afsluiten met energiebedrijven en internetproviders en nog meer instanties waarbij ik door de bomen het bos niet meer zie. Ik moet verhuizen. Dingen opknappen. Hulp vragen. Nieuwe dingen leren. Dingen waarvan ik echt over mijn huig kan gaan van angst of geen zin in. 
Maar als ik dan deze vrouwen zie dan denk ik: Kom op, Tas. Het is peanuts! 

Dus daarom: Bedankt Anouk, voor dit liedje. En complimenten voor de clip. Wat ontzettend mooi gedaan. 
En Djaktief... fijn dat je het even onder de aandacht bracht. 


Overigens: Ik ben begonnen met het bijhouden van mijn ervaringen op mijn nieuwe weg. Je kunt ze lezen onder het kopje Emergo (ik kom boven). En soms onder het kopje Luctor (ik worstel). Maar ik hoop dat ik die laatste niet te vaak hoef te gebruiken. 

Meezwijmelen? 

Plaats hier je link: 





 

You are invited to the Inlinkz link party!

Click here to enter