Ontdek je Plekje: Buitengebied Bergen op Zoom

Na onze monsterlijke wandeltocht rondom de skitoren bij Zoetermeer een paar maanden geleden, leek het mijn vader en mij leuk om eens een rondje te doen bij mij in de omgeving.
Afgelopen dinsdag was het zover. Het was een mooie wandeldag, prachtig weer, niet te warm niet te koud, met een verkoelend briesje op de plekken waar we niet beschut liepen.

Van tevoren had ik een mooie route bedacht langs alle mooie plekjes in de omgeving die ik aan mijn vader wilde laten zien.
We vertrokken om 10 uur vanuit mijn huis. Als je 100 meter de straat uitloopt sta je eigenlijk al met twee benen in het natuurgebied.

Het eerste deel van de route ging naar de vogelkijkhut aan het Markiezaatsmeer.

Aan vogels was er niet veel te zien, we zagen wel veel paardjes.

Over de Kraaijenberg (tweede stop de uitkijktoren) liepen we via Hoeve Hildernisse richting Landgoed Mattemburgh. Dit deel van de route is echt 'waar Brabant Zeeland kust'. Links de Brabantse Wal, met de hoogte verschillen en de bossen, rechts de uitgestrekte vlaktes en het water van Zeeland. 

Helaas was de Oranjerie van Mattenburgh gesloten en werd het kopje koffie waar we zo'n trek in hadden ons door de neus geboord. 

Onder het tunneltje van de snelweg door liepen we verder via Zuidgeest naar Landgoed Lievensberg. Dat is een stuk bos waar ik wekelijks kom en waar ik ieder pad inmiddels ken. We waren zomaar anderhalf uur verder voordat we eindelijk  bij Stay Okay ons felbegeerde kopje koffie konden bestellen. 

Het volgende deel van de etappe was een bonus-lusje van een kilometer of 4 in het Zoomvliet-bos naar de Zeezuiper. Een stukje bos dat ik niet zo goed ken en waar ik eigenlijk altijd de weg een beetje kwijt raak. Extra kilometers dus, dat dan weer wel, maar vanwege de Zeezuiper kon ik het gewoon niet overslaan. Ik vind dit écht de meest mysterieuze en bijzondere plek in de omgeving, dus ik moést deze aan mijn vader laten zien. 

Via landgoed Lievensberg keerden we weer huiswaarts. Dit keer door een ander stukje bos, langs de bloeiende rododendrons. 

Over de Heimolen (later als ik groot ben wil ik daar wonen) liepen we door de Markiezaten weer terug naar de Bergse Plaat.
Het laatste lusje van 7 kilometer rondom de Binnenschelde lieten we maar even voor wat het was.
Tijdens de wandeling hebben we 28 (!) kilometer weggetikt, dus het was eigenlijk wel welletjes.

Vorige keer ontdekte ik al dat mijn vader prima wandelgezelschap is. Hij ziet veel en hij hoort veel onderweg, waardoor ik ook weer met een andere blik met hem mee om me heen kijk. Heel leuk om te ontdekken. En ik vind het gewoon geweldig dat ik vader heb die hier ook van kan genieten én dat hij gewoon de conditie heeft om dit te doen. Sterker nog... Ook als het op wandelen aankomt maakt mijn vader nog een kleine van me.

Het ging me beter af dan de vorige keer. Nu, een dag later, heb ik spierpijn in mijn benen en voel ik echt wel dat ik een zware inspanning heb gedaan. Ik heb blaren op mijn hielen, maar minder dan vorige keer.
Ik zeg: voor herhaling vatbaar. Dus pa... ik plan in september, na de zomervakantie graag weer een rondje bij jou in de buurt!

Ontdek je Plekje: Tiengemeten

Zo ééns in het jaar spreek ik met mijn vriendin af om ergens een stuk te gaan wandelen.
We hebben ontdekt dat wandelen een heerlijke manier is om lekker bij te praten. Beter als samen ergens lunchen of afspreken voor een diner. Hoewel deze activiteiten natuurlijk ook prima met elkaar gecombineerd kunnen worden.

Ik wilde al heel lang heel graag naar het eiland Tiengemeten.
Als jonge puber van een jaar of 13 las ik ooit een boek dat zich afspeelde op dat eiland.
Een paar jaar geleden hoorde ik dat het eiland terug gegeven was aan de natuur en sindsdien wilde ik het een bezoeken.  Omdat Tiengemeten ongeveer in het midden van mijn vriendin en mij gelegen is, was dit een mooi moment om er nu eindelijk eens heen te gaan.
En buiten het feit dat het een heerlijk weerzien was met mijn vriendin (we kennen elkaar al sinds de 2e van de middelbare school) hebben we ook een prachtige wandeltocht gemaakt.

Wil je er echt bijhoren, dan moet je goene kleren met stevige stappers aandoen en een grote verrekijker of camera op je rug binden. Zonder deze attributen mag je ook overvaren hoor. Niemand zal je erop aankijken. Het voelt hooguit wat ongemakkelijk als je zo uit de toon valt.

Handig om te weten: De pont vaart één keer per uur. Op het hele uur heen, op 10 over weer terug.
En een wandeling beginnen met een overtochtje met de pont is natuurlijk altijd leuk!

Op Tiengemeten zijn een 3-tal routes die je kunt wandelen.
Eén route van ongeveer 10 kilometer rechtsom, en twee routes van ongeveer 5-6 kilometer linksom.
Wij kozen, omdat we ontzettend veel bij te praten hadden, de route van 10 kilometer, met daarna de lus van één van de andere routes. Zo hebben we bijna het hele eiland gezien.

En was was het er mooi! Zoveel natuur. Weidse uitzichten. Continu vogelgezang om je heen. De bootjes varend in de verte op 'Het vuile gat' en het Haringvliet.
We zagen een bruine kiekendief vliegen. Niet dat we dat wisten hoor. Maar een meneer met verrekijker, groene kleren en een vogelboekje wist ons er meer over te vertellen.
Onderweg kwamen we een kudde Schotse Hooglanders tegen.
Ik vond het doodeng om er langs te moeten ('houdt minimaal 25 meter afstand' staat er er op de waarschuwingsborden) maar toen ik zag dat andere mensen zonder nare gevolgen pal voor de koeien gingen staan om ze te fotograferen durfde ik er best wel met een boogje omheen te lopen :-).

Wat we niet hebben gezien: Het uitkijkpunt waar je zee-arenden kunt spotten, de herberg, het bezoekerscentrum, het Rien Poortvliet museum, en de Speeldernis (natuurspeeltuin).
Maar dat is misschien leuk voor een volgende keer.

Dat we onderweg slechts één buitje troffen, op het einde van de wandeling pas een hagelbui over ons heen kregen en dat we zeiknat precies de aansluiting met de pont hadden, dat was mazzel te noemen.

(Les 1: stop in Nederland, hoe goed te weersvoorspellingen ook zijn, altijd een regenjasje in je tas!)

En dat we na een kilometer of 13 ook weer helemaal bijgepraat waren was ook fijn te noemen!

Ik vind het echt een aanrader om ernaartoe te gaan. Het is door de korte wandelroutes voor veel mensen heel toegankelijk, en voor gezinnen is de Speeldernis ook erg leuk.

Ik ga er zeker nog eens heen. Het is echt een plek waar ieder seizoen zijn charmes heeft en waardoor het iedere keer weer anders zal zijn.

Ontdek je plekje: rondje om de skibaan in Zoetermeer

Een poosje geleden opperde ik bij mijn vader het plan om samen het Pieterpad te gaan lopen.
Mijn vader, die als 4-daagse-ganger meer van wandelen weet dan ik, vond het verstandig om eerst maar eens in de buurt te gaan proeflopen. En eigenlijk was dat een goed idee.
Begin december opperde ik 25 maart als De Dag. En jemig... wat pakte dat goed uit! Wat was het voorjaar!

Omgeving Zoetermeer werd het dus. Het leek me wel aardig, hoewel ik van tevoren nooit bedacht zou hebben om Zoetermeer te nemen als wandelattractie.
Het is een aanrader hoor! Ik bijna geen stad gezien!

Vanaf het Westerpark liepen we door naar het Buytenpark.
Langs de rand van stad en polder en het Noord Aa liepen we naar Zoeterwoude, Zoeterwoude-Dorp en over Zuidbuurt langs Stompwijk weer richting Zoetermeer en door de parken weer terug naar het beginpunt. Als je het zo in twee zinnen zegt, lijkt het maar een stukkie, toch?

Wat viel op?

Allereerst het weer. De zon scheen en er was een fris maar matig windje. En wat was het groen alweer snel opgekomen, in vergelijking met twee weken geleden, toen ik voor het laatst in het bos was! Er was al zoveel voorjaar te zien. Fris groen, bloesems, lammetjes, en voorjaarsbloemen.
Ik zag ontzettend veel narcissen. Dat vond ik mooi. Het was die dag precies 2 jaar geleden dat mijn schoonmoeder overleed en de narcissen die toen ook bloeiden zijn voor altijd in mijn gedachten aan haar verbonden.
We zagen zelfs een ooievaarpaartje op een nest.
En sorry voor moeder de gans, maar we hebben haar per ongeluk laten schrikken en van haar nest gejaagd.

Het viel op dat mijn vader zoveel meer ziet en hoort dan ik.

'Hoorde je die buizerd? En hoorde je de andere vogels alarm slaan?'
Ik had geen buizerd gehoord. Maar toen ik hem hoorde 'mauwen' in de lucht, kon ik me niet voorstellen dat ik hem gemist had.
Hij weet de vogels die hij hoort bij naam te noemen. Hij ziet vogels waar ik ze niet zie, totdat hij ze aanwijst.

Ik was er verbaasd over dat er zo midden in de Randstad zoveel groen en natuur is. Ik wist het eigenlijk wel, van vroeger. Toen fietsten we regelmatig rondjes in die omgeving, maar ik werd er opnieuw door verrast.

Er waren mooie oude boerderijen. Bijna allemaal hadden ze een bosje hout, al dan niet op een eilandje, voor de deur. Mijn vader doet als vrijwilliger veel knot- en kapwerk en hij wist van ieder bosje dat ze hadden onderhouden precies te vertellen hoeveel zweetdruppels er lagen :-).
Ik had weleens van zulke bosjes gehoord als 'Mildvuurbosjes'. Maar dat was in het noorden van het land. Daar werden de aan mildvuur overleden dieren op een afgelegen stukje land of eilandje begraven. En omdat mildvuur nog heel lang besmettelijk kon zijn, was zo'n bosje verboden terrein.
Hier werden het Pestbosjes of Houtgeriefbosjes genoemd.
Het werd niet dus niet alleen gebruikt als begraafplaats voor besmette dieren. Er waren ook bosjes aangelegd met snelgroeiend (wilgen)hout om de kachel te stoken en andere houtsoorten om werkgerei mee te maken.

Op allerlei plekken onderweg stonden informatieborden die wat vertelden over de omgeving en op verschillende plekken werd je door een bordje uitgenodigd om even de weg af te gaan en vooral ook even het weiland in te lopen. Op een bepaald ogenblik besloten ook wij van het pad af te gaan, en kwamen we boven op de dijk een trekpondje tegen. Die moesten we natuurlijk nemen!

Het viel ook op dat in de ene polder amper vogels zaten en dat er in de andere polder van alles zat: ganzen, kievitten, een enkele grutto, zwanen, eenden... Oorzaak? We hadden er geen verklaring voor.

Waar je niet omheen kon... Die lelijke skibaan die je vanaf elk moment op de route prominent in het landschap ziet staan. Ik snap dat er heel veel mensen zijn die hier plezier aan beleven. Maar allemachtig, wat is dat een lelijk ding!

Feitelijk kon ik dus constateren dat we een rondje om de skibaan hebben gelopen.

Ik vond het bijzonder om te ontdekken dat wandelen een hele andere tak van sport is als hardlopen. Ik heb hardlopend al best wat lange afstanden in de benen zitten, maar het is wandelend toch een hele andere belasting.

Hoe ik het wandelen vond gaan? Tja... ik had beter moeten weten. Vroeger, toen ik als puber met mijn vader ging wielrennen, toen werd een rondje altijd langer dan gepland. Een lusje hier, nog even daar langs... en ik wilde me toen natuurlijk nooit laten kennen.
Zo ging het ook deze dag. Ik schrok van tevoren al een beetje toen mijn vader aankondigde dat hij 20 kilometer wilde lopen. Maar ja. Ik was kilometers gewend, hardloopkilometers weliswaar,dus het moest kunnen, dacht ik.
Na 12 kilometer streken we neer voor een kopje koffie. Toen voelde ik eigenlijk al een beetje vermoeidheid in mijn benen. Dat was het punt dat mijn pa besloot om even een extra lusje in te lassen. En ja... Ik moest bewijzen dat ik Pieterpad-proof was, dus ik volgde wel. En ik wilde me, nu zo'n 30 jaar later, natuurlijk nog steeds niet laten kennen tegenover mijn vader.
De tweede stop was op 23 kilometer. Toen we daarna weer verder gingen, was het eigenlijk wel leuk geweest. De laatste kilometers heb ik min of meer lopen hinkepoten omdat er een blaar vervelend ging doen. Eenmaal thuisgekomen kon ik niet meer op of neer.

Ik kan stellen dat ik deels Pieterpad-proof ben. Ik heb 27 kilometer volbracht, maar ik zou niet de volgende dag nog een afstand kunnen lopen. Binnenkort komt mijn vader een keertje wandelen bij mij in de buurt. Ik voel me heel comfortabel bij het idee om eerst nog maar even te oefenen voordat we aan een Pieterpad beginnen.

Ik heb genoten. Van alles. Van het lopen. Van het horen en zien. Van het gezelschap van mijn vader en van zijn kwaliteiten als gids. Het was echt zo'n onwijs mooie dag!

Zwijmelen op Zaterdag: Sharp Dressed Man

Eén van de leuke dingen aan een broer die gaat trouwen is dat je hem 'in een pak mag hijsen'. 

Althans, ik had die eer. Hij zocht een pak uit en ik mocht me ermee bemoeien. Samen met mijn zus en mijn vader.

Tailormade Suits in Rotterdam was de plek waar het ging gebeuren. En dat is eigenlijk ook de plek waar iedereen die een trouwpak gaat kopen zou moeten zijn.

We begonnen met niks.
We kregen stoffen, modellen, knopen en al kijkend en vergelijkend kwamen bij wat het zou moeten worden.
Vervolgens mag je kiezen over dingen waar je nooit over hebt nagedacht.
Met wat voor kleur garen wil je dat de knopen worden vastgezet? Hoeveel zakken wil je op je jasje? Hoeveel knopen wil je op je jasje? Hoeveel wil je er op je mouw? Wil je je initialen laten borduren op de manchetten van je blouse? Wat voor kleur moet het kraagvilt worden? Wil je daar misschien nog een tekst op geborduurd hebben? Of wil je dat misschien op de gulp van je broek (echt waar! het is is een optie)? Hoeveel zakken wil je op je broek? Moet de voering van je broekzak van dezelfde voering als je jasje?
En je gilet? Wil je die uit één soort stof? Of wil je de achterkant afwijkend? En wil je ook een gesp op de achterkant van je gilet?
De broekspijpen, met of zonder omslag? Je jasje, een split in het midden of twee splitten aan de zijkanten? Hoe breed wil je de revers van je jasje?
Man, man, man. Het was alsof we een nieuwe auto kochten en alle opties aangeboden werden. Supergaaf. En niks was te gek, geen vraag was stom en geen twijfel was gezeur.

Een adres waar een paar jonge gasten precies weten waar ze over praten en je echt van goede adviezen kunnen voorzien. En nu, na het meetwerk, moeten we nog twee maanden wachten tot het pak klaar is. Dan kunnen we zien of wat we voor ogen hadden ook echt mooi staat bij mijn broer. Superspannend. Dat ik mee mocht om de trouwjurk uit te kiezen voor zijn aanstaande vrouw was geweldig, maar dit was zeker zo leuk!

En wat ook leuk was... Mijn vader en mijn zus waren dus mee. Het was vlak bij het centrum van Rotterdam. En het was ook nog eens ontzettend lekker weer.
Terwijl mijn broer nog even voor een presentatie naar zijn werk moest, gingen mijn zus, mijn vader en ik nog even spazieren in de buurt van de Blaak. En wat is Rotterdam toch mooi en fotogeniek!
En wat heb je er toch ontzettend veel leuke winkeltjes! Dat kennen we hier in de provincie niet hoor!
Natuurlijk konden we een rondje reuzenrad niet overslaan...

blije zus in het bakkie

blije vader in het bakkie

blij met m'n pappie

Eigenlijk was deze dag gewoon goud! Zo genoten van de stad, het weer, elkaar.
Ik hoop echt dat we dit heel snel nog een keertje over gaan doen!

En o, ja. Het is zaterdag. Daar hoort natuurlijk een liedje bij.
Om in de stijl van mijn broer te blijven mag er iets wilder gezwijmeld worden vandaag. Met ZZ-top!
'Cause every girl crazy 'bout a sharp dressed man!'

Meer zwijmelen, meezwijmelen? Klik bij Marja.

Ontdek je plekje: het berglandschap rondom Huijbergen

Eén keer per jaar lopen we met de loopgroep op zaterdagochtend op een andere plek dan in ons vertrouwde bos. Op een mooie of bijzondere plaats in de omgeving. Er wordt dan vooraf verteld over bijzonderheden in het landschap door iemand die er verstand van heeft. Een heemkundige bijvoorbeeld. Of een lid van de loopgroep die zich goed heeft ingelezen in de materie. En onderweg houdt een gids een praatje over de natuur.

Ik vind dit soort loopjes altijd één van de leukere loopjes. Ik ben niet opgegroeid in de omgeving waar ik woon, ben niet grootgebracht in de bossen en kan nog net een eik van een den onderscheiden, dus ik word graag bijgepraat over wat we zien.

Vandaag hadden we een hoogtetraining :-) in het ‘berglandschap’ rond Huijbergen. De Nootjesberg, de Pilberg, de Tiestenberg en de Overberg, om maar eens een paar Cols in de buitencategorie te noemen. Het hoogste punt lag, zo vertelde de landschapskenner, op wel 22 meter. De Brabantse wal waar de bergen rondom Huijbergen een onderdeel van zijn, waren oorspronkelijk duinen en zijn ontstaan in het Pleistoceen, miljoenen jaren geleden. En tijdens een latere ijstijd heeft de Schelde er stukjes van afgekalfd, waardoor er steile wallen zijn ontstaan. Huijbergen wordt het eerst als nederzetting genoemd rond 1200. Waarschijnlijk komt de naam van het Germaanse Hoi, dat waterig gebied betekend. Het werd vooral bevolkt door schapenhoeders. In die tijd lagen de plaatsen Ossendrecht, Woensdrecht, Huijbergen en Bergen op Zoom gewoon aan zee! Aldus heel in het kort de samenvatting van wat onze deskundigen veel beter wisten te vertellen. 

Een kapelletje in het bosgebied bij het klooster

De gidsen wisten leuke anekdotes te vertellen over markante figuren uit de geschiedenis, of weten opmerkelijke zaken aan te wijzen over waarom het in de geschiedenis júist logisch was dat op een bepaalde plek een gebeurtenis plaatsvond.

Hoe mooi om te zien hoe een oud-biologie-leraar de groep enthousiast krijgt als hij vol vuur vertelt hoe de gehoorszenuwen bij een vleermuis in de hersenen zijn gelinkt aan het gebied waar het zicht zit, zodat ze met hun oren kunnen zien. En ooit weleens gehoord dat het bij een hond precies zo werkt, maar dan met zijn neus? Het is toch een wondere wereld!

 

Uiteindelijk gaat het natuurlijk altijd gewoon om het lopen. 8 kilometer was de uitgestippelde route.

Hier op de Tiestenberg. Bekend van de NK's veldrijden. Laat ik nu altijd gedacht hebben dat het de Artiestenberg heette? Jarenlang verkeerd verstaan! 

Ik denk dat deze onderstaande foto meer zegt. Zo kennen we de berg van de tv!

Gelukkig! We hebben het hoogste punt bereikt zegt de coach! :-)

Oeps, vergeten te dweilen

Het merendeel van de loopgroep kent de omgeving door en door en al lopende en pratende werden de herinneringen en verhalen gedeeld. Over het straaljagerongeluk op de vliegbasis bij Woensdrecht, waar we langsliepen. Over vermoedde aanwezigheid van kernwapens in het verleden, op diezelfde vliegbasis. En over een duivenmelker die aan de overkant van de vliegbasis zijn duiven altijd in een rechte lijn aan zag komen vliegen, totdat ze er met radar gingen werken. Toen vlogen de duiven er voortaan met een bochtje omheen. Over de eendekooi die er oorspronkelijk was gelegen, en waaraan het vliegveld zijn naam dankt.

Willem vertelt...

... en de groep luistert aandachtig.

En hier is  een karakteristiek door de Schelde afgekalfd stukje steile helling goed zichtbaar.

Ooit weleens gehoord van een ‘wandelende boerderij’ ? Ik niet. De gids ging er snel aan voorbij, maar ik heb het opgezocht. Bij Huijbergen is een boerderij die nu 150 meter verder ligt dan hij oorspronkelijk is gebouwd. Door verwoesting bij brand en andere schade is er steeds een stukje aangebouwd. Steeds zoveel mogelijk met de materialen die na de schade overbleven.

En ja… ik vermoedde al dat er ongetwijfeld een link zou zijn tussen de sierasperge die vroeger in de kamer stond had en de asperges die hier in de omgeving groeien… Vandaag zag ik duidelijk dat het familie was, toen iemand me op de doorgeschoten aspergeplanten wees.

Enne... zou het toeval zijn dat de schoorsteen van de oude zuivelfabriek het silhouet van een melkfles heeft? (klik op de foto voor een vergroting). 

En we hadden publiek!

Ik vond het een geweldig leuk en gezellig loopje. Veel gezien, veel geleerd en veel gezellige verhalen van de mensen om mij heen gehoord! Ik ben benieuwd op welke mooie plek het loopje volgend jaar gehouden wordt!

honderdduizend blad'ren op een hoop

Op de kleuterschool leerden we vroeger een liedje:

Herfst, herfst, wat heb je te koop,
Honderdduizend blad'ren op een hoop,
Zakken vol met wind,
Ja mijn kind,
Ik weet niet of jij dat aardig vindt.

Ik vond het vandaag wel aardig hoor, toen we een uurtje in het bos liepen.

De kleuren waren dan wel iets minder mooi dan vorige week **klik**  (toen hingen de blaadjes nog wat meer in alle diepe herfstkleuren aan de bomen), maar ik had vandaag wél een goede camera bij me. 
En dat leverde dan weer plaatjes op met een heel andere sfeer. 

En wat knap je daar dan toch van op hè, van zo'n boswandelingetje, als je wakker wordt met een kop vol watten... HAAAAATSJOEEEE !!!!!!

herontdek je plekje: Benedensas / Dintelse Gorzen

Ongeveer een jaar geleden schreef ik over onze kanotocht bij de Dintelse Gorzen *klik*.

Omdat het zo enorm goed bevallen was besloten we deze sessie nog een keer in de herhaling te gooien. Jip had nog zijn verjaardagspartijtje tegoed, dus hij nodigde zijn vriendinnetje en zijn neef uit om mee te gaan. En omdat mijn broer ook wel van dit soort acties houdt hadden we hem ook uitgenodigd. De weersvoorspelligen waren goed. Kortom, alle ingrediënten voor een topdag waren aanwezig... en dat werd het ook.

Bij Akkermans Outdoor in De Heen hadden we kano's gehuurd. Bij het sluizencomplex bij de Steenbergse Vliet lagen ze voor ons klaar. Wederom gingen we linksaf richting Volkerak.

Mijn droomhuisje stond nog steeds niet te koop.... dus ook die droom konden we laten varen...

 

Het schattige sluiswachtershuisje aan de overkant helaas ook nog steeds niet...

 

 

En daar waar er vorig jaar teveel gofslag was op het Volkerak, was het weer nu zo rustig dat we ook daar goed konden varen.

De kinderen vonden de beschutting van het naastgelegen watertje toch fijner, dus het grootste gedeelte hebben we daar gepeddeld.

En ja... moet ik dit plekje nou promoten of niet? Het is er zo ontzettend mooi. En zo ontzettend rustig.
Wederom kwamen we bijna niemand tegen. Waar vind je dat in Nederland? En zeker op zo'n mooie dag waarop iedereen de plas opzoekt? Of was het eigenlijk gewoon verboden om 'ons daar te begeven'?
Anyway... ik plaats weer wat foto's voor de sfeer:

 

Wie waren er nieuwsgieriger? Wij of de koeien?

 

 

Hoe cool is dit!!!

 

 

Taart, frisdrank, koek en broodjes gebakken ei!

 

 

 

 

Bij terugkomst een heerlijke duik in het water bij de jachthaven.

 

 

 

En mocht er iemand ooit zin hebben in een weekendje stilte: Je kan er ook een weekendje 'vlotkamperen' boeken. Met je kano peddel je naar je tentje op het vlot, en daar ga je zitten, een heel weekend lang, met niets behalve alles wat de natuur je brengt. Een jaar of twee geleden hebben we dat een weekend gedaan. Het ultieme onthaasten! Heerlijk!

 

 

 

vlotkamperen... foto uit de oude doos