Hoe de week van Tas was (10)

Wat ik deze week erg leuk vond was de chalange die ik tegenkwam op Facebook.
Iemand vroeg mijn 5 dagen lang een foto te plaatsen van 15 jaar of ouder.

Ik zal ze hier ook delen, met het verhaal achter de foto:



Wat een moppie was ik hè? Om op te vreten schreef mijn moeder onder deze foto in mijn foto-album.

Dit is een foto gemaakt van mijn lieve moedertje, mijn liefste zus en ik. Mijn moeder en ik hebben allebei een gebroken arm. Ze was gevallen met de fiets toen haar tas tussen de spaken kwam. Mijn vader had toevallig ambulancedienst en kreeg de schrik van zijn leven toen hij zijn vrouw en dochtertje van de straat moest rapen. Mijn moeder wist daar niets meer van, want ze had een hersenschudding.
De schommelstoel werd door veel familieleden herkend. Ik heb hem zelf ook nog een poos in huis gehad toen ik samenwoonde met Mr.C. Hij is ooit verdwenen... Via mijn broer? Via Marktplaats? Ik had hem zomaar nog in huis willen hebben want hij is na al die jaren weer superhip.



Met het risico om afgeschoten te worden door mijn lieve vriendin en naamgenootje Natasja.(Nu zien jullie ook waarom we altijd Kleine Tas en Grote Tas worden genoemd). Hopeloos ouderwetsch deze foto. Ik denk dat deze foto op onze eerste stagedag van de opleiding voor verpleegkundige is genomen. Ik bespeur bij Kleine Tas wat spanning op dr koppie en mijn houding straalt één en al ongemakkelijkheid uit.
De verpleging heb ik al met al toch zo'n 10 jaar volgehouden. Ik ben geëindigd op de gynaecologie en verloskunde. Vooral dat laatste was superleuk en mooi om te doen maar met een reizende man en kleine kinderen qua diensten niet meer te combineren. Kleine Tas is nog altijd mijn lieve vriendin!




Dit is ongeveer de eerste foto waar ik samen met Mr.C. op sta. We hadden nog geen verkering, maar eigenlijk wist ik hier al dondersgoed dat ik met hem oude wilde worden. Met mijn toenmalige vriendje gingen we met zijn drieen op vakantie. Op de brommer naar de Ardennen. Ik achterop bij vriendje op de MT. Mr.C. op mijn opgevoerde Puch Maxi. Ik geloof dat hij wel 90 km/u reed. Via zeeland naar het Prins Albert Kanaal en in een rechte streep door naar de Ardennen. Het was een verregende k*tvakantie maar man... Wat een vrijheid en wat hebben we gelachen. Ik was 17. No way dat Jannek dan met twee mannen op opgevoerde brommers op vakantie mag!
Ook leuk op deze foto: ' kriebel eens even lekker in mijn nek'. Nog steeds een vraag die zéker een paar keer per week voorbij komt.

Op bovenstaande foto kwamen ontzettend veel reacties.
Mensen die me 'wild' vonden in vergelijking met hoe ik nu ben.
En ook leuk vond ik de reactie van vrienden van toen (en nu!) die ook al dondersgoed door hadden dat ik best wel eens met Mr.C. oud zou kunnen worden :-).





Bij de laatste foto's kon ik niet kiezen en smokkelde ik een beetje door twee foto's te plaatsen.Op 4 augustus 1998 trouwden Mr.C. en ik.
'Eerder en anders dan verwacht' stond er op onze kaart.
Eigenlijk zouden we in mei 1999 in Schotland trouwen. Alles was in kannen en kruiken, we hadden een pachtige locatie voor de bruiloft... Totdat we in juli 1998 hoorden dat mijn moeder uitzaaiingen had van kanker in heel haar lijf. De levensverwachting was hooguit een paar weken. Mr.C. en ik zijn als een gek naar het stadhuis gerend (bij wijze van spreken dan) en zijn in ondertrouw gegaan. Toen was het nog 2 weken wachten voordat we mochten trouwen. Het was heel spannend of mijn moeder de trouwdag zou redden... ze ging met stappen achteruit.
Gelukkig heeft ze er op onze bruiloft bij kunnen zijn. Wat was dat fijn!
Het was gelijk de laatste dag dat ze uit bed was geweest.
Het was een prachtige dag, vooral omdat iedereen wilde dat het voor ons een mooie dag werd, en vrienden en familie droegen overal hulp aan voor bloemen, een trouwauto, een video-verslag en zelfs een party-boot voor het feest.
Het was een dag vol vreugde, beseffen wat je hebt, maar ook van afscheid nemen omdat veel mensen wisten dat het de laatste keer was dat ze mijn moeder zagen.
De trouwring van haar en mijn vader, daar hebben we Mr.C. zijn naam en onze datum in laten graveren en die draag ik nog dagelijks met trots.
De tweede foto is dus zo ongeveer de laatste foto waar ik samen met mijn moeder op sta, en waar ook mijn ouders samen opstaan. Op 20 augustus, 16 dagen na onze bruiloft is ze overleden. 49 jaar is ze geworden.
Mooie herinneringen aan een hele speciale dag dus...
En Mr.C.... nog altijd mijn lieverd en rots in de branding!

En nog twee dingen die ik te leuk vind om niet te delen.

Zoals beloofd: mijn prachtige Janneke klaar voor
 het kerstgala:

En ik nam een moedig besluit:

Op 6 maart 2016 sta ik aan de start van een halve marathon op de CPC in Den Haag.
Het is moedig, maar ik ben niet overmoedig.
Aan dit besluit hangt een vermindering van gewicht vast van, nou, ik hoop toch zeker wel minimaal 5-10 kilo. Het moet. Het is nodig. En ik geloof dat ik dit alleen maar kan redden door een doel te stellen. De eerste trainingen zijn achter de rug. In de kop zit het goed. De knop is om. En ik hoop echt dat ik een hele goede periode tegemoet ga van gezond eten en goed bewegen.

fotoshoot

Vrijdag werd ik gebeld.

Of ik het leuk vond om met de kinderen mee te doen aan een fotoshoot.

Natuurlijk vond ik dit leuk! En de kinderen zelf waren er gelukkig ook wel voor te porren.

Jip was als eerste aan de beurt. Tikkie onzeker, tikkie verlegen. Maar dat verdween toen zijn zus erbij kwam. Mooi om te zien hoe hij openbrak, toen ze samen aan het werk gingen :-)

Janneke was een heel ander verhaal. Ze trekt haar snoetje in de juiste positie,  neemt een pakkende pose aan, tovert een twinkeltje in haar ogen, of juist een ondeugende blik.... als een vis in het water.

Bij een eerdere fotoshoot werd ze door de fotograaf  'een zelfregulerend model' genoemd. Haha, toen was ze nog maar net 3. Ze poseerde toen voor een brochure voor Roos-patronen.

Ik ga kijken of ik de foto's nog op de PC heb staan.... Ja, ik heb er 1 gevonden!  Ik ga even ongegeneerd pronken hoor :-) !!!!

De rest is van de pc verdwenen, toen die crashte, maar die staan vast hopelijk nog ergens opgeslagen.

O, en deze stond nog op een website. Wat een dotje hè? Het betreffende jurkje heb ik later zelf gemaakt en gaat nu bij mijn (achter)nichtjes de familie door. Na al die jaren hebben de meiden er nogsteeds sjans in :-)

Vandaag kreeg ik een belletje. Of ik even een stickie kon langsbrengen. Dan kan de fotograaf ze erop zetten. Ik kan niet wachten! Ik hoop op heel veel mooie plaatjes.

Oké... nog één keer... voor de laatste keer :-)

Zondag gaan we met wat mensen van de loopgroep een dagje naar Rotterdam. De hardlopers aanmoedigen. De man van mijn vriendin loopt de hele, hij zet in op 3 uur (bikkel) en een andere vriendin loopt voor de eerste keer de 10. Waarom ik niet meeloop? Rotterdam en ik zijn niet zulke hele goede loopmaatjes....

Ik zal nog één keer het verhaal vertellen van mijn hardloopdebuut in 2007.
Nog één keer, en dan stop ik het weg in de diepste krochten van mijn geheugen, ware het niet dat de opmerking: 'ik ken iemand die....' gevolgd door een gedeelte van het komende verhaal, op verjaardagen en feestjes door lieve vrienden en familieleden nog vaak wordt aangehaald om te zorgen voor de nodige hilariteit....

Even voor de setting van het verhaal: Rotterdam, april 2007, ik had de 10 kilometer aardig in de benen. Temperatuur tegen de 30 graden! Om een lang verhaal kort te maken: ik ben bij 7 kilometer out gegaan, en geëindigd aan het infuus. Voor wie de sappige details wil lezen... ga vooral door :-)

Ik weet nog dat ik op 7 km. lekker in de race zat. Ik vond het wel ontzettend ver, en ontzettend warm, en zwaar, maar het ene moment had ik nog het idee dat ik hem uit ging lopen, en het andere moment hing ik in de armen van een hulpverlener. Ik weet nog steeds niet hoe ik in zijn armen terecht ben gekomen, maar hij heeft me tegen een lantarenpaal gezet, en geprobeerd me op te kalefateren met Mars en Dextran. Het werd al gauw duidelijk dat ik zelfs niet meer lopend over de finish kon komen, en uiteindelijk ben ik met de bezemwagen weer naar de finish gebracht.

Bij de finish werden we uit het busje gezet met op zijn plat rotterdams de mededeling: 'hier is de metro, daar is de finish, zie maar dat je thuis komt'. De nederlaag...

Achteraf gezien, had ik daar meteen moeten melden dat het helemaal niet goed met me ging. Maar ik wist nog dat ik met Mr. C. een paar honderd meter vóór de finish bij Ici Paris had afgesproken, dus ik dacht, ik ga dat kleine stukkie wel lopen. Eenmaal uit de bus, was ik totaal gedesoriënteerd, voelde ik me helemaal vaag, en was ik totaal de weg kwijt. Ik heb aan een paar mensen gevraagd waar Ici Paris was. Ik werd 200 meter die kant op gestuurd, toen weer 100 meter terug, en ik voelde me totaal verloren. Ik liep daar rond, totaal verdwaasd, wanhopig, omdat ik dacht dat ik niet meer thuis zou komen, bang om flauw te vallen, en niemand die het aan me zag.... Ik dacht alleen maar... rustig blijven, geen paniek, het komt goed.... maar er waren ook momenten dat ik echt even dacht dat ik het gewoon niet meer ging redden.

Uiteindelijk heb ik uit pure wanhoop 2 agenten aangesproken. Zij hebben geprobeerd Mr. C. op te sporen om hem bij me te brengen, maar dat lukte in alle drukte niet. Ik kon zijn mobiele nummer ook niet meer opnoemen. (Het lullige was.... ik had het mobiele nummer achterop mijn startnummer gezet ( die droeg ik op mijn buik) maar ook dat was ik vergeten. Ik voelde me zoooo onnozel, dat ik daar niet aan gedacht had.... ik had gewoon even moeten kijken.... maar ja... ik was zo vaag....)

De agenten hebben me lopend naar de ehbo post gebracht ( wat trek je dan bekijks, als je aan de arm van een agent afgevoerd word :-(  ), en daar ben ik flauwgevallen.
Gelijk allemaal toeters en bellen eromheen, infuus in mijn arm, ijsblokjes, koude gel op mijn benen, ( ik had een temperatuur van 38) en daar was uiteindelijk iemand zo slim om mijn startnummer van mijn buik te halen: 'kijk, nou, suffie, is dat niet het nummer van je man??????'
Aarghhhh, wat was ik blij.... Maar ik wist echt niets meer.... ik wist niet eens hoe oud ik was, en schijn gezegd te hebben dat ik 19 was....
Toen SBS6 met de cameraploeg en verslaggevers binnen kwamen wandelen was het feest helemaal compleet. Ik heb maar even mijn ogen dicht gedaan, en gedaan alsof ik sliep, lekker op mijn brancard met ijsblokjes :-)

Mr.C. was met de kinderen in de stad. Ergens tussen Ici Paris en de finish. Hij had me na een uur, hooguit anderhalf uur wel weer terug verwacht en snapte er helmaal niets van. We hadden afgesproken dat hij, als ik hem niet meer zou kunnen vinden, toch maar naar huis zou gaan, ik had immers zijn mobiele nummer bij me, dus we konden elkaar altijd bereiken... maar ja... ik belde ook maar niet. Uiteindelijk heeft hij toch maar de metro naar huis genomen, en toen hij uiteindelijk gebeld werd door de verpleegkundige stapte hij net de auto in naar huis. Hij is de stad weer ingereden, (wat op zich ook al een heldendaad is, heb je al eens gezien hoe onbereikbaar de binnenstad is bij een marathon? Heel de stad is afgezet!) en heeft me bij de ehbo post opgehaald.

Ik kreeg Mr. C. ook nog even aan de telefoon, met de mededeling van de verpleegkundige: hier je vriendje... Hij moest ook erg lachen toen er even later een boom van een kerel van dik 40 binnen kwam stappen met aan elke hand een koter!

Ik ben nog nooit zo blij geweest om thuis te komen.... Ik ben samen met Janneke mijn bed in gekropen, en heb haar helemaal plat geknuffeld. Tot een uur of 10 's avonds is alles wat ik at en dronk weer naar buiten gekomen en daarna knapte ik langzaam op.

En het allerlulligste vond ik nog wel dat ik later, 's nachts,  toen ik alles nog eens lag te overdenken,  ineens precies weer wist hoe ik had moeten lopen vanaf het punt waar we het busje uit waren gezet naar het punt waar ik met Mr. C. had afgesproken. Stom, hoor... Het was echt maar een stukkie van 50, hooguit 100 meter.

Ik was zo enorm geschrokken, en zo enorm ontdaan van het feit dat je zó de weg kwijt kunt zijn. Dat je je zó ontzettend verloren kunt voelen, met zoveel drukte om je heen. En had het ook totaal niet verwacht dat dit mij zou overkomen. Eerst kon ik alleen maar denken... wat een blunder, op 7 km. af moeten haken, maar toen ik later hoorde dat de marathon vanwege het grote aantal afvallers was stilgelegd, dat er 5 mensen met dezelfde verschijnselen waren opgenomen in het ziekenhuis, toen vond ik het naar mezelf toe al een stuk minder erg.

Het heeft een paar dagen jaar geduurd voordat ik over de teleustelling heen was. Inmiddels heb ik mijn betere kant kunnen laten zien. Maar met de marathon van Rotterdam heb ik nooit meer vrienden kunnen worden. En met het vooruitzicht daar komende zondag te staan, komt de herinnering toch weer even boven.

Ik wens de lopers veel succes. Ik heb mijn vriendin beloofd dat ik, als ik haar niet zie finishen, toch ook voor de zekerheid op de EHBO post de infusen even langsloop om te kijken of ze toevallig niet daaraan hangt... Maar dit is gekheid. Ze gaat gewoon een geweldige race lopen, genieten van de mensen, de sfeer, de muziek en al het gebeuren eromheen.

Zelf kies ik sindsdien de rustigere loopjes uit.
Ik zet in op de 'zakloop' in de zak van Beveland op moederdag. Een paar honderd deelnemers, in de vrije natuur, is me druk genoeg.

the dark side of the rainbow

Ik pluk de inspiratie vanavond uit de oude doos.
Het onderwerp heb ik vaker besproken, toen ik blogde op een andere plek. Ik heb het niet naar blogspot geïmporteerd, omdat ik het te ingewikkeld vond om alle filmpjes er weer bij op te zoeken.
Maar na de tv-uitzending van vanavond is-ie toch weer actueel. Vanmiddag ben ik er weer even ingedoken, en ja, het blijft een maf dingetje.

Het gaat om het album van Pink Floyd: The Dark Side of the Moon.
De liefde voor deze muziek is me bijgebracht door  de liefde die ik had voor Mr.C. zijn intrede in mijn leven deed. Ik, een onschuldig meisje van 16 met een 'man' van 24. Eéntje met een behoorlijk pakketje bagage. Eéntje met een bijzondere kijk op de wereld.  Eéntje die qua muzieksmaak veel verder was dan Wham en Duran Duran. Via hem kwamen Pink Floyd en Mr. C. in mijn leven. En daar ben ik hem tot op de dag van vandaag nog dankbaar voor.

Vanavond ging het in het VPRO programma Classic Albums over The Dark Side of the Moon. Ik denk dat hier *klik* vandaag of morgen de uitzending wel terug te zien is. Het hele album wordt geanalyseerd en besproken met de bandleden. Mooi altijd om te zien, hoe de muziek die je zo vaak gehoord hebt, tot stand is gekomen. En wat valt er altijd veel te horen, als de muziek op verschillende sporen 'uit elkaar getrokken ' wordt.

Eén grappig feitje kwam in deze uitzending niet aan bod. En dat grappige feitje is dat als je het album gelijk start met de film 'the Wizzard of Oz' , dat dan de film min of meer synchroon loopt met de muziek. Nou ja, de band spreekt het tegen, de filmmakers vinden het grote onzin. En ik vind het grappig :-) Op internet doet dit gegeven de ronde als 'the Dark Side of Oz' of als 'the Dark Side of the Rainbow'.
Bijvoorbeeld: het nummer 'Money' begint op het moment dat de film van zwart/wit overgaat in kleur.
De zang improvistatie waarbij de zangeres een 'doodskreet' zingt, loopt synchroon met de tornado. Op het moment dat het meisje luistert naar het hart van de robot-zonder-hart, dan hoor je op de plaat een heartbeat. Als Roger Waters zingt: 'who knows which is which' dan verschijnt de heks in beeld.

Er is even veel te zeggen over dingen die het tegenspreken. Ik ken de film niet goed genoeg om te beoordelen of erin geknipt is.  Maar ik ken het album wel goed genoeg om te beoordelen dat daar niet in geknipt en geplakt is. En wat ik me eigenlijk nog het meest afvraag: hoe zot moet je zijn om hierachter te komen? Is er iemand die toevallig de film en de muziek tegelijkertijd start en dit opmerkt? Of is er iemand die zijn levensdoel gemaakt heeft van het vinden van met films synchroonlopende albums? Iemand die de hele dag niets anders doet dan platen en films tegelijkertijd afspelen?

Iedereen die nog even 1 uur, 41 minuten en 47 seconden over heeft, kan hier *klik* zelf zijn mening hierover vormen. (Haha, alsof iemand dat gaat zitten doen... hoewel... ik was zelf ook zo gek om dit te gaan zitten doen ;-) )

een kijkje in een donker-leren motorverleden

Voor veel mensen, die mij korter dan, zeg 10 jaar, kennen, heeft mijn leven een onbekende  kant. Dat lieve zachte meisje, dat graag voor d’r bloemetjes zorgt in de tuin, lieve jurkjes  naait achter de naaimachine, een zwak heeft voor bloemetjesbloesjes en bloemetjesjurkjes, gezond leeft, veel sport, etc. heeft namelijk een donker-leren, bierdrinkend, shag en sigarettenrokend, motorverleden achter zich. Wisten jullie niet, hè?
Getriggerd door de aanschaf van de nieuwe motor (heel ander type als de Magna waar we toen mee reden) en door mijn hyvesvriendinnetje Marion ben ik weer de fotoalbums ingedoken, en heb ik wat foto’s van toen digitaal gemaakt. Vandaar mijn stapje terug in de tijd….

We (Mike en ik dus) waren lid van Motorclub The Dry Throats in Den Haag. Een klein motorclubje dat er spannender uitzag dan dat het daadwerkelijk was. De club bestond inderdaad uit gevaarlijk uitziende mannen ( en een paar vrouwen, maar die zagen er minder gevaarlijk uit). Maar het waren stuk voor stuk aardige jongens. Het ging er wel aan toe zoals het er in een traditionele motorclub aan toe hoort te gaan. Er was een President, we hadden een roadcaptain, er was een penningmeester en als je lid wilde worden moest je eerst ‘prospect lopen’. Als je je als prospect een poosje lidwaardig had gedragen, besloot de groep of je lid mocht worden. En als dat dan mocht, dan moest je een proef doorstaan, een soort ontgroening zegmaar. Op een avond werden Mike en ik  geblinddoekt en ontvoerd, en ik kan me er niet meer alles van herinneren, maar ik weet wel dat ik een drankje met een worm erin moest drinken en dat ik dat níet  gedaan heb. Kennelijk hadden ze toch een zwak voor me ofzo, of heel hard nieuwe leden nodig, want ondanks dit falen mocht ik toch wel toetreden tot de club.

Het leukste waren de treffens: Ontmoetingen/kampeerweekenden bij andere motorclubs. Dat waren niet allemaal even lieve jongens, maar ik heb daar in het voorbijgaan nooit wat van gemerkt. Sterker nog… je ontmoette op die treffens juist allemaal gelijkgestemde blije mensen. Ja, er was een hoop bier en er waren veel dronken mensen, maar de sfeer bleef overal opvallend goed. Probeer dat maar eens voor elkaar te krijgen in Rotterdam, als Feyenoort heeft gewonnen…. Lukt je niet….
Zo hadden we het mosseltreffen in Zierikzee, de pinkstertoertochten,  de weekenden met de club overal in huisjes in het land… En ik mocht voor het eten (als braafst uitziend meisje) altijd voorop om te vragen of er plek was voor een tafel voor x –personen,  om dan vervolgens de hele club het restaurant in mee naar binnen te loodsen.

De beste herinneringen bewaar ik aan het treffen in Maidstone in Engeland. Georganiseerd door de Hells Angels aldaar. Een enorm veld, zover als je kon kijken, met tentjes en motoren. Het was prachtig weer, lekker hangen voor je tentje, er was muziek, er was drank, er waren veel bizarre motoren te zien… het was gezellig. Het hoogtepunt van de avond was voor velen het optreden van de groep “Rockbitch’ . Een groep schaarsgeklede meiden die echt een goed potje konden spelen. :-$(Ook hier heb ik foto’s van, maar die vind ik minder geschikt voor publicatie.) Na het optreden werd het pas echt spannend… er werd altijd een gouden condoom het publiek in geworpen, en wie hem ving mocht met één van de meiden back-stage…. Je raadt het al… Mike ving hem nèt niet :-p.
Ik vond het best spannend om naar zo’n groot treffen van de Angels te gaan… ze hadden toen toch ook al hun naam, maar er is, voor zover ik het heb gezien, geen wanklank gevallen. Het enige wat viel waren dronken mensen, en die vielen bij bosjes! Er waren erbij die zich op hun niet opgezette tentje op de grond lieten vallen, zich een paar keer daarin wikkelden en zo heerlijk de nacht doorbrachten… ook een manier!

Het was altijd zaak om zo weinig mogelijk spullen mee te nemen. Veel foto’s uit die tijd hebben we dan ook niet. Niet iedereen was toen voorzien van een mobieltje, laat staan een mobiel met camera. Voor bestek had er altijd wel iemand een multifunctioneel zwitsers zakmes op zak. Als bord gebruikten we een stuk karton van de boodschappendoos. Ik genoot van die vrijheid toen. Je tentje en je slaapzak achterop binden, een schone onderbroek en een tandenborstel in je tas(volgens mij was ik altijd de enige van de groep die überhaupt een tandenborstel meenam) en gáán met die banaan.
Die vrijheid verlang ik nog het meest naar terug. Het is nu ondenkbaar dat je ter plekke bedenkt dat je over een uur vertrekt naar weetikwaar. Nog een jaar of 10... dan kunnen de kinders op eigen benen staan en dan zeg ik weer tegen Mike: kom schat, de zon schijnt in Luxemburg... we zetten de helm op en we gaan!