Posts tonen met het label familie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label familie. Alle posts tonen

vrijdag 29 maart 2019

De erfenis (WE-300)

‘De foto is goed’ zegt de dokter. Géén zichtbare afwijkingen, dus een goed bericht.’
Een zucht van verlichting.
‘Een diepe zucht!’ constateert de dokter. ‘Wat is er? Heb je klachten?’
Stella zit bij de dokter vanwege haar jaarlijkse ‘APK-tje’. Borstfoto en controle.
Met een bibber in haar stem vertelt ze: ‘Ja… sinds een week of twee voel ik iets. Het is klein. Vaag. Soms steekt het. Dus ja… een goede foto is een opluchting.’

Samen doorlopen ze de familiegeschiedenis. Zijn er veranderingen binnen de familie?
Ruim twintig jaar geleden 3 jonge zussen met borst- of eierstokkanker. Haar moeder en 2 tantes. Genetisch onderzoek bracht destijds niets aan het licht. Nu is het bewaarde bloed van haar overleden moeder en tante opnieuw onderzocht. Opnieuw geen erfelijke afwijkingen. De familie is groot. Oma kwam uit een gezin van 11. Haar moeder was met 11 thuis. Hoe kan het dat 3 jonge zussen getroffen zijn en dat de rest gezond is? Het blijft gissen.

‘Kom’, zegt de dokter, ‘we gaan kijken wat ik voel’. Ze voelt twee knobbeltjes.
De geruststellende woorden van de dokter gelooft ze maar deels.
‘Kanker in de borst doet vaak geen pijn.’ O, nee? Maar bij haar moeder begon het wel met een pijnlijk knobbeltje. ‘Het ligt los in het weefsel. Het voelt glad. Dus dat is gunstig. Ik denk dat het cystes zijn. Ik zie dat je niet gerustgesteld bent. We gaan een echo maken. Maar het is vandaag erg druk op de röntgenafdeling, dus helaas moet je daar volgende week voor terugkomen.’

Stella merkt dat haar handen weer naar de knobbeltjes gaan. Ze zitten er nog. Ze denkt aan de dokters geruststellende woorden. Ze denkt aan haar moeder. Haar verstand gelooft het. Haar gevoel niet. Nog twee nachtjes slapen. Dan is de echo. Dan weet ze meer.


Dit is een We-300. Een schrijfuitdaging van Plato: Schrijf een verhaal in exact 300 woorden over een woord. Het woord mag niet in het verhaal voorkomen. Het woord van deze We-300 is ‘Klieren’.
Wil je meedoen/meer lezen? Kijk dan bij Plato.

woensdag 26 december 2018

Top 18 van 2018

Het viel niet mee om een top 18 op te schrijven van 2018. 

Eigenlijk is het gewoon een pittig rotjaar geweest dat wat mij betreft afgesloten mag worden.
Maar... Tel je zegeningen is toch wel altijd mijn motto.
Dus hier komt-ie!


#1 Het examen

Dat was spannend.
In augustus 2017 begon ik met de opleiding tot coupeuse.
Voor het examen van de eerste module moest ik onder andere twee zelf ontworpen, op maat getekende en zelfgenaaide kledingstukken inleveren.
En ik slaagde hiervoor met een 10!
Ik was zelf stomverbaasd en supertrots.
Ik ben nu alweer langzaamaan begonnen aan de examenstukken voor de tweede module in mei.
De lat ligt hoog :-).



#2 Lesgeven

In oktober kreeg ik de vraag of ik les zou willen geven op de modevakschool waar ik de opleiding doe. Supertof!
Dit is zo wat ik wil! Ik ga zo ontzettend veel leren de komende tijd!
Ik mag mezelf nu dus ook docent noemen, bij Modevakschool Dutch Fashion in Breda.
Zo fijn dat ik mijn docent naast me heb staan. Iemand die vertrouwen in mij heeft. En mijn daardoor zelfvertrouwen geeft. Want daar ontbreekt het bij mij weleens aan. Ondanks dat er heel veel in mijn leven gewoon best wel goed gelukt is.


#3 Zeevonk

Tijdens onze vakantie in Ouddorp zagen we een aantal maal zeevonk.
Dit is een alg in zee dat fluoriserend oplicht als het water beweegt.
Uren en uren hebben we in het donker in de zee lopen spetteren, totaal verwonderd over wat we we zagen. We hebben het zelf niet op foto of film vast kunnen leggen. Hieronder een foto gepikt van de Telegraaf.




#4 Praag

We bezochten Praag.
Wat is dat een heerlijke stad. Zoveel te zien. Zoveel pracht en praal. Iedere wijk een andere sfeer. Vanwege de 35 graden heb ik niet alles kunnen zien wat ik wilde zien, maar misschien is dat juist een reden om nog een keer terug te gaan.



#5 20 jaar getrouwd 

De reden dat we Praag bezochten was dat ik Mr.C. al 20 jaar mijn man mag noemen.
Als je het hebt over tel je zegeningen, dan is dit wel een hele grote.

#6 Mr.C. 

Nu we het toch over hem hebben...
Ik was blij met hem dit jaar.
Samen hebben we ons langharig tuig door een lastige periode begeleid. We hebben hier goed samen over kunnen praten, vulden elkaar aan.
Mr.C. zit lekker in zijn vel. Komt moe maar blij thuis. En hoewel ik zelf de knop om heb moeten zetten: hij was degene die me een paar weken geleden optilde en weer op de juiste manier met mijn benen op de grond zette toen ik het een paar weken geleden na gebeurtenissen op mijn werk zelf niet meer zag. Dankbaar voor dit alles...

#7 Ouddorp

We kwamen er dit jaar niet vaak, in ons huisje in Ouddorp. Maar als ik er ben, dan ben ik echt op mijn eilandje van rust, waar de hectische wereld even niet bestaat. De zee, het strand, de natuur, de tuin met de planten en de vogeltjes. Ik hou van die plek en ben dankbaar dat we het hebben.


#8 Het jaarlijkse 'trainingsweekend' met Kleine Tas

Net als vorige jaren dook ik ook dit jaar een keer een weekend onder in Ouddorp met mijn vriendin Kleine Tas. Met genoeg voor een weeshuis aan lekkers praatten we uitgebreid bij en genoten we van de natuur. Een weekend met Kleine Tas is altijd zo fijn. We hebben intussen onze eigen rituelen en ongeschreven afspraken. Zoals géén winkel bezoeken. Gelukkig telt de SRV-wagen niet mee ;-).
Het is inmiddels een traditie geworden in het vroege voorjaar. Dus hoog tijd om hem weer te plannen.



#9 Soldaat van Oranje

Ik durf het bijna niet hardop te zeggen, maar Soldaat van Oranje was toch wel een topper dit jaar. Niet alleen de musical, maar ook het feit dat ik hem mocht zien samen met mijn vriendin J., haar dochter I. en mijn Prulleke. We zijn al sinds de Havo bevriend, en we beseften dat het niet vanzelfsprekend is dat we dit samen konden gaan doen.
Ik was de laatste Nederlander die daar nog naartoe moest. Hou eigenlijk niet zo van musicals. Maar mijn Prulleke was met school geweest en ik MOEST deze gaan zien van haar.
Het was echt de moeite waard: het zat prachtig in elkaar!


#10 Mijn vader werd 70

We vierden mijn vaders 70e verjaardag.
Een boottochtje. Sushi eten. De hele club bij elkaar.Goud!
Dankbaar dat hij met zijn 70 jaar nog zo gezond, fit en vooral mijn lieve Paatje is.
En natuurlijk moest het zooitje ongeregeld weer met het servies gaan lopen zitten te spelen.



#11 Werchter
Met mijn langharig tuig bezocht ik Werchter. Het hoogtepunt zou Pearl Jam moeten zijn, maar het meest genoten hebben we van Stone Sour. Moeders deed een stapje terug toen Jip in 'the pit' sprong. Genoten van hoe hij los ging. En elkaar plechtig beloofd dat we, zolang als het kan, samen ieder jaar een keer een festival bezoeken. Al moet hij zijn oude moedertje later in een rolstoel voortduwen.


#12 Gewonnen kaarten voor Concert@Sea. 

Concert @ Sea was een festival waar ik al heel lang eens heen wilde.
Hoe leuk was het dat ik kaarten won en Kleine Tas mee wilde.
Vanuit Ouddorp lekker op de fiets erheen. Genoten van o.a. (natuurlijk) Blöf, met het Zeeuws Philharmonisch Orkest en Danny Vera. Op de fiets het klote eind weer terug. Totaal geen idee hebbend waar we waren (alles ziet er zo anders uit in het donker en alles leek op elkaar) maar dit niet laten merken en op goed geluk ineens voor de ingang van het park staan :-).




#13 Muziek

Sowieso muziek. Het lijkt wel of er steeds meer muziek in mijn leven komt.
Veel optredens gezien. 2x Legends of Rock met Arie Rambambassie :-).
2x Danny Vera (CAS en Parkpop). Mijn favoriete bandje The Wolff met de leukste (maar veulste jonge) gitarist/zanger op aarde, op parkpop. Werchter. 2x Pink Floyd Tribute bands. En mijn kinderen gaan steeds meer muziek maken. Zo mooi om te zien hoe ze daarin groeien. En fijn ook. Dat ik mensen om me heen heb met wie ik de liefde voor muziek kan delen!




#14 Pink Project

De tributeband Pink Project treedt jaarlijks op in het Omniversum in Den Haag. Dit jaar was ik erbij met Jip. Heerlijk achteroverleunend in de bioscoopstoelen genoten van indrukwekkende beelden met onze lievelingsmuziek. Bij Comfortably Numb sloeg hij zijn arm om me heen, kreeg ik een kus op mijn hoofd en heb ik huilend liggen luisteren. Tranen omdat ik zo ontiegelijk veel van hem hou.

#15 Nog meer muziek van de Puberella

Het is zo mooi om te zien hoe mijn Prulleke dit jaar groeide met muziek maken. Ze is behoorlijk allround: akoustisch gitaar, ukelele, piano, keyboard, zang. Ze spiekt op youtube hoe het moet en maakt het zich allemaal eigen. Ze schrijft haar eigen songs. Ze heeft muziek als examenvak en won dit jaar met haar klas de Rijks Music Awards. Ze was zo trots... En ik ook!

#16 Bioscoop

Ik heb ontdekt dat het helemaal niet eng of erg is om in mijn eentje de bioscoop te bezoeken.
Ik ga regelmatig naar filmhuisfilms en ik krijg daar niet altijd iemand uit mijn omgeving voor mee.
Het zijn geen spannende kaskrakers, maar ik ben nog niet één keer teleurgesteld naar huis gegaan. Sterker nog. Alle films die ik zag waren op hun eigen manier mooi!


#17 De mensen om me heen

Ik voel me gezegend met de mensen om me heen. Bij al mijn vriendinnen kon ik dit jaar terecht voor raad, een goed gesprek, een lach of een traan. Dankbaar. Voor mijn vriendin bij wie we op haar bruiloft mochten zijn. Voor de vriendin die me een dagje sauna gaf en die haar programma gewoon omgooide toen ik een week te vroeg op de stoep stond :-). Voor de vriendin met wie ik zo lekker kon wandelen en praten. Voor mijn vriendin met wie ik dagelijks even app, als het 09.09 uur of 10.10 uur, of nog mooier 11.11 uur of 22.22 uur is. Voor mijn buren. Dankbaar dat mijn buurvrouw er ook is voor Jip. Dankbaar voor mijn familie.Voor mijn zus, tegen wie ik eigenlijk niks hoef te zeggen.
Ik heb de laatste weken andersom ook zoveel blijken van waardering gekregen van mensen die dankbaar zijn voor dingen die ik voor hun deed. En dat vind ik dan ook weer mooi.

#18 Mijn langharig tuig

Eigenlijk had deze op nummer 1 moeten staan. Maar het is een lastig verhaal en ik moest er even over nadenken wat ik hierover ging zeggen.
Ik ga zeggen dat het beter gaat Jip.
Hij maakt voorzichtig plannen voor het volgende schooljaar.
Hij accepteert hulp en blijft met problemen naar ons toekomen, Godzijdank.
Hij regelde een baantje voor de zomer: samen met een standhouder gaat hij alle bekende Metal-festivals langs om merchandise te verkopen. Helemaal in zijn straatje!




En ik neem alvast een voorschot op  #19 van volgend jaar.
Want dat is deze kerstvakantie. Ik vind het heerlijk om lege dagen te hebben. Te kunnen denken: niet alles hoeft nu, want morgen is er ook nog tijd. Heerlijk om uit te kunnen slapen. De top 2000 te kunnen luisteren. Het hardlopen weer op te pikken. Ik heb maar 2 afspraken gepland staan, waar ik ook ontzettend veel zin in heb. En de rest van de vakantie is tijd voor mezelf, mijn gezin, mijn opleiding en achterstallig huishouden. Ongeveer in deze volgorde.
Dus, mocht je me niet zien de komende weken: ik zit weer lekker in mijn cocon!


vrijdag 16 juni 2017

Zwijmelen op zaterdag: Stirb nicht vor mir

Kun je een openingsdans op een huwelijksdag stijlvol uitvoeren op muziek van Rammstein? 
Ja, het lijkt onwaarschijnlijk, maar het is mogelijk. 
Dat hebben mijn broer en schoonzus van de week bewezen. 
Ze openden de feestavond op Stirb nicht vor mir. 
Inclusief een lift! 
Volgens mij hebben ze maanden geoefend :-). 




Het was een prachtige dag.
Heerlijk, om weer eens geknipt, gelakt, gemake-upt en in een leuk kleedje gehesen op pad te mogen... een bruiloft is toch altijd een mooie gelegenheid om het hele gezin weer eens goed in het nieuw te steken.

Ik doe gewoon even wat foto's van de dag.
Foto's van de bruid en de gom zet ik er niet bij... Ze hebben zelf nog niets online geplaatst.

Moeder en dochter in matching colours.


Onderweg...


Mijn nichtje, mijn broers dochter... vol spanning voor de deur:
"Is papa daar al bijna?"


Ons gezinnetje. Zelfs het langharig tuig wilde een pak aan!




Zoonlief met zijn nichtje... 


Het was van het begin tot het eind een mooie dag. Een mooie ceremonie. Een prachtige bruid en bruidegom. Twee prachtige kindjes als bruidsmeisje. Het weer deed goed mee. Ik heb gedanst (dat doe ik alleen maar als de feestjes écht goed zijn ;-) ). En het mooiste van alles is dat ik er nu officieel een schoonzusje bij heb! En een toffe! Dat ook nog eens.







zaterdag 25 maart 2017

Zwijmelen op Zaterdag: Walk

Een liedje over lopen vandaag. Want dat is wat ik ga doen.
Met mijn vader, in de zon.
En ik heb er zin in! Zoveel zin dat ik vanmorgen zonder wekker wakker werd. (<- en dat gebeurt zo ongeveer 2 keer per jaar). Gisteravond belde mijn vader nog. Of ik op tijd naar bed zou gaan :-). Nou... dat beloofd wat voor vandaag, zo'n waarschuwing. Maar ik heb naar hem geluisterd.

Hij heeft een route bedacht en ik ben benieuwd wat ik allemaal ga zien onderweg.
Veel zonnestraaltjes! Dat staat vast!
En tot het zover is zwijmel ik even bij de Foo Fighters (en vooral bij Dave Grohl... zucht...).
Ik hoop dat mijn wandelingetje iets relaxter zal zijn dan die van meneer Dave.

Medezwijmelaars... ik ken jullie smaak intussen... het volume mag zacht. Maar hard klinkt het net even lekkerder :-).



Meer zwijmelen/meezwijmelen? Klik bij Marja. 

zaterdag 18 maart 2017

Zwijmelen op Zaterdag: Sharp Dressed Man

Eén van de leuke dingen aan een broer die gaat trouwen is dat je hem 'in een pak mag hijsen'. 
Althans, ik had die eer. Hij zocht een pak uit en ik mocht me ermee bemoeien. Samen met mijn zus en mijn vader.


Tailormade Suits in Rotterdam was de plek waar het ging gebeuren. En dat is eigenlijk ook de plek waar iedereen die een trouwpak gaat kopen zou moeten zijn.

We begonnen met niks.
We kregen stoffen, modellen, knopen en al kijkend en vergelijkend kwamen bij wat het zou moeten worden.
Vervolgens mag je kiezen over dingen waar je nooit over hebt nagedacht.
Met wat voor kleur garen wil je dat de knopen worden vastgezet? Hoeveel zakken wil je op je jasje? Hoeveel knopen wil je op je jasje? Hoeveel wil je er op je mouw? Wil je je initialen laten borduren op de manchetten van je blouse? Wat voor kleur moet het kraagvilt worden? Wil je daar misschien nog een tekst op geborduurd hebben? Of wil je dat misschien op de gulp van je broek (echt waar! het is is een optie)? Hoeveel zakken wil je op je broek? Moet de voering van je broekzak van dezelfde voering als je jasje?
En je gilet? Wil je die uit één soort stof? Of wil je de achterkant afwijkend? En wil je ook een gesp op de achterkant van je gilet?
De broekspijpen, met of zonder omslag? Je jasje, een split in het midden of twee splitten aan de zijkanten? Hoe breed wil je de revers van je jasje?
Man, man, man. Het was alsof we een nieuwe auto kochten en alle opties aangeboden werden. Supergaaf. En niks was te gek, geen vraag was stom en geen twijfel was gezeur.

Een adres waar een paar jonge gasten precies weten waar ze over praten en je echt van goede adviezen kunnen voorzien. En nu, na het meetwerk, moeten we nog twee maanden wachten tot het pak klaar is. Dan kunnen we zien of wat we voor ogen hadden ook echt mooi staat bij mijn broer. Superspannend. Dat ik mee mocht om de trouwjurk uit te kiezen voor zijn aanstaande vrouw was geweldig, maar dit was zeker zo leuk!

En wat ook leuk was... Mijn vader en mijn zus waren dus mee. Het was vlak bij het centrum van Rotterdam. En het was ook nog eens ontzettend lekker weer.
Terwijl mijn broer nog even voor een presentatie naar zijn werk moest, gingen mijn zus, mijn vader en ik nog even spazieren in de buurt van de Blaak. En wat is Rotterdam toch mooi en fotogeniek!
En wat heb je er toch ontzettend veel leuke winkeltjes! Dat kennen we hier in de provincie niet hoor!
Natuurlijk konden we een rondje reuzenrad niet overslaan...


blije zus in het bakkie
blije vader in het bakkie
blij met m'n pappie




Eigenlijk was deze dag gewoon goud! Zo genoten van de stad, het weer, elkaar.
Ik hoop echt dat we dit heel snel nog een keertje over gaan doen!

En o, ja. Het is zaterdag. Daar hoort natuurlijk een liedje bij.
Om in de stijl van mijn broer te blijven mag er iets wilder gezwijmeld worden vandaag. Met ZZ-top!
'Cause every girl crazy 'bout a sharp dressed man!'




Meer zwijmelen, meezwijmelen? Klik bij Marja.





dinsdag 22 december 2015

Hoe de week van Tas was (11)

Ergens was de week weer best een beetje pittig.
Niet heel druk, niet heel veel gedaan, maar wel een beetje verdrietig.

Vlakbij ons was iemand die ons zeer na staat plotseling een familielid verloren.
Op het moment dat je dan voor haar staat... dat je eigenlijk niets weet te zeggen. Dat je armen tekort lijken om het hele gezin tegelijk te omhelzen... dat je hoopt dat je hart de juiste toon slaat om hopelijk iets van troost te kunnen geven.

Mr.C. en ik hebben elkaar maar weer eens aangekeken, beseft dat het leven dat we leven zo mooi is met ons viertjes en al het liefs dat om ons heen is. En ik heb heel hard gehoopt dat we gewoon nog heel lang ontzettend veel van elkaar mogen houden...

Als mijn hoofd in standje verdrietig staat, lukt het me niet om heel veel beet te pakken. Ik deed wat kleine klusjes. Wat laatste boodschapjes voor de kerst.

Janneke vroeg van de week of we ervoor konden zorgen dat er voldoende zakgeld op haar pinpasje stond, want ze wilde ons met kerst verrassen. Een dag later lagen er allemaal ingepakte cadeau's onder de boom. De schat.
Natuurlijk wilde ik dan ook niet achterblijven dus ik deed ook een duit in het zakje. En gisteren leverde Mr.C. ook zijn bijdrage. En Jip? Ach... zolang niemand hem duidelijke instructies geeft om naar de winkel te gaan om een klein cadeautje voor iedereen uit te zoeken, omdat we dat nu eenmaal allemaal hebben gedaan, komt het ook niet in hem zelf op om aan te haken. Ook goed. Soms weet ik nou niet welk gedeelte autisme of gemakzucht is...




Hoe de trainingen gaan voor de halve marathon?
Och! over het weer heb ik geen klagen. Ik loop nog steeds met korte mouwtjes.
Ik heb daags na het besluit een trainingsschema geprint, waar ik, gezien de korte voorbereidingsduur ergens op een kwart moest aanhaken.
Toevallig stonden er deze week 5 trainingen op het schema. Dus gelijk volop aan de bak.
Ik kan dan ook verschrikkelijk 'autistisch' worden (zoals mijn zoon zou zeggen) en me echt vastklampen aan zo'n schema.
Zondag heb ik wel een beetje gesmokkeld.
Ik had een ouderwetse kater.
Het is natuurlijk niet sjiek als dame om hierover te praten, maar het was een echte kater die bleef plakken na een feestje en met de nagels van zijn voorpoten met al zijn gewicht aan mijn kont bleef hangen.
80 minuten duurloop stond er op het programma. Maar dat kon ik echt niet aan. Ik besloot de rustige training die eigenlijk vandaag (dinsdag) op het programma stond zondag te lopen, dus vandaag moest ik aan de bak. 'Voor straf' deed ik er vandaag 10 minuten extra bij, dus ik heb weer een keurige anderhalf uur gelopen.
Kortom: de traingen liggen op schema.

En omdat het nu toch écht over en uit is met het werk bij Fitness Palace besloot ik om mijn werkblousje om te bouwen. 2 paar pannenlappen haalde ik eruit. Ze zijn nog niet af, dus wordt vervolgd.



O, ja. En ook even leuk om te laten zien. Er lag al weken een fotootje te wachten dat in een lijstje moest. 12 is ze nu, mijn prachtige dametje. Toen ik met het vullen van dit lijstje begon had ik géén idee hoe vakje 12 eruit zou gaan zien. Ik had hem met geen mooier plaatje kunnen vullen!


En OHHHHHH! 
Op het moment dat ik dit blog afrondt staat de postbode voor de deur! Met een doos vol prachtig gehaakte poncho's van blogster Dieneke! Ik smelt ter plekke... ze zijn prachtig. Kinderponscho's met bijpassende mutsjes en een werkelijk prachtige Russische sjaal. Alles om te verkopen voor No Guts No Glory! Dieneke, lieverd! Dank je wel! Zo gaaf! 





En een lief kaarshoudertje voor mezelf! Zo lief dit! 



dinsdag 15 december 2015

Hoe de week van Tas was (10)



Wat ik deze week erg leuk vond was de chalange die ik tegenkwam op Facebook.
Iemand vroeg mijn 5 dagen lang een foto te plaatsen van 15 jaar of ouder.

Ik zal ze hier ook delen, met het verhaal achter de foto:



Wat een moppie was ik hè? Om op te vreten schreef mijn moeder onder deze foto in mijn foto-album.



Dit is een foto gemaakt van mijn lieve moedertje, mijn liefste zus en ik. Mijn moeder en ik hebben allebei een gebroken arm. Ze was gevallen met de fiets toen haar tas tussen de spaken kwam. Mijn vader had toevallig ambulancedienst en kreeg de schrik van zijn leven toen hij zijn vrouw en dochtertje van de straat moest rapen. Mijn moeder wist daar niets meer van, want ze had een hersenschudding.
De schommelstoel werd door veel familieleden herkend. Ik heb hem zelf ook nog een poos in huis gehad toen ik samenwoonde met Mr.C. Hij is ooit verdwenen... Via mijn broer? Via Marktplaats? Ik had hem zomaar nog in huis willen hebben want hij is na al die jaren weer superhip.



Met het risico om afgeschoten te worden door mijn lieve vriendin en naamgenootje Natasja.(Nu zien jullie ook waarom we altijd Kleine Tas en Grote Tas worden genoemd). Hopeloos ouderwetsch deze foto. Ik denk dat deze foto op onze eerste stagedag van de opleiding voor verpleegkundige is genomen. Ik bespeur bij Kleine Tas wat spanning op dr koppie en mijn houding straalt één en al ongemakkelijkheid uit.
De verpleging heb ik al met al toch zo'n 10 jaar volgehouden. Ik ben geëindigd op de gynaecologie en verloskunde. Vooral dat laatste was superleuk en mooi om te doen maar met een reizende man en kleine kinderen qua diensten niet meer te combineren. Kleine Tas is nog altijd mijn lieve vriendin!




Dit is ongeveer de eerste foto waar ik samen met Mr.C. op sta. We hadden nog geen verkering, maar eigenlijk wist ik hier al dondersgoed dat ik met hem oude wilde worden. Met mijn toenmalige vriendje gingen we met zijn drieen op vakantie. Op de brommer naar de Ardennen. Ik achterop bij vriendje op de MT. Mr.C. op mijn opgevoerde Puch Maxi. Ik geloof dat hij wel 90 km/u reed. Via zeeland naar het Prins Albert Kanaal en in een rechte streep door naar de Ardennen. Het was een verregende k*tvakantie maar man... Wat een vrijheid en wat hebben we gelachen. Ik was 17. No way dat Jannek dan met twee mannen op opgevoerde brommers op vakantie mag!
Ook leuk op deze foto: ' kriebel eens even lekker in mijn nek'. Nog steeds een vraag die zéker een paar keer per week voorbij komt.

Op bovenstaande foto kwamen ontzettend veel reacties.
Mensen die me 'wild' vonden in vergelijking met hoe ik nu ben.
En ook leuk vond ik de reactie van vrienden van toen (en nu!) die ook al dondersgoed door hadden dat ik best wel eens met Mr.C. oud zou kunnen worden :-).





Bij de laatste foto's kon ik niet kiezen en smokkelde ik een beetje door twee foto's te plaatsen.Op 4 augustus 1998 trouwden Mr.C. en ik.
'Eerder en anders dan verwacht' stond er op onze kaart.
Eigenlijk zouden we in mei 1999 in Schotland trouwen. Alles was in kannen en kruiken, we hadden een pachtige locatie voor de bruiloft... Totdat we in juli 1998 hoorden dat mijn moeder uitzaaiingen had van kanker in heel haar lijf. De levensverwachting was hooguit een paar weken. Mr.C. en ik zijn als een gek naar het stadhuis gerend (bij wijze van spreken dan) en zijn in ondertrouw gegaan. Toen was het nog 2 weken wachten voordat we mochten trouwen. Het was heel spannend of mijn moeder de trouwdag zou redden... ze ging met stappen achteruit.
Gelukkig heeft ze er op onze bruiloft bij kunnen zijn. Wat was dat fijn!
Het was gelijk de laatste dag dat ze uit bed was geweest.
Het was een prachtige dag, vooral omdat iedereen wilde dat het voor ons een mooie dag werd, en vrienden en familie droegen overal hulp aan voor bloemen, een trouwauto, een video-verslag en zelfs een party-boot voor het feest.
Het was een dag vol vreugde, beseffen wat je hebt, maar ook van afscheid nemen omdat veel mensen wisten dat het de laatste keer was dat ze mijn moeder zagen.
De trouwring van haar en mijn vader, daar hebben we Mr.C. zijn naam en onze datum in laten graveren en die draag ik nog dagelijks met trots.
De tweede foto is dus zo ongeveer de laatste foto waar ik samen met mijn moeder op sta, en waar ook mijn ouders samen opstaan. Op 20 augustus, 16 dagen na onze bruiloft is ze overleden. 49 jaar is ze geworden.
Mooie herinneringen aan een hele speciale dag dus...
En Mr.C.... nog altijd mijn lieverd en rots in de branding!

En nog twee dingen die ik te leuk vind om niet te delen.

Zoals beloofd: mijn prachtige Janneke klaar voor
 het kerstgala:



En ik nam een moedig besluit:


Op 6 maart 2016 sta ik aan de start van een halve marathon op de CPC in Den Haag.
Het is moedig, maar ik ben niet overmoedig.
Aan dit besluit hangt een vermindering van gewicht vast van, nou, ik hoop toch zeker wel minimaal 5-10 kilo. Het moet. Het is nodig. En ik geloof dat ik dit alleen maar kan redden door een doel te stellen. De eerste trainingen zijn achter de rug. In de kop zit het goed. De knop is om. En ik hoop echt dat ik een hele goede periode tegemoet ga van gezond eten en goed bewegen.

dinsdag 8 december 2015

Hoe de week van Tas was (9)

Ik kan met recht zeggen dat ik een fijne week achter de rug heb!

Veel (voor)pret gehad met de sintvieringen.
Op mijn werk doen we al een paar jaar een spel met dobbelstenen en kaartjes.
We kopen dan voor €5,00 iets moois, iets lelijks en iets nuttigs en vervolgens wordt er om de cadeau's gedobbeld en gestreden.
We eindigen altijd bloedfanatiek om de meest onzinnige cadeau's.
Sinds vorig jaar heb ik het spel ook in de familie geïntroduceerd en daar is het succes even groot.
Ik heb echt twee keer een heerlijke avond/middag gehad en weer eens enorm gelachen om alle onzin die voorbij kwam.

Zaterdagmorgen kwam de Sint ook nog bij ons langs.
Er werd aangebeld en ik kon nog net mijn lieve buurvouw om de hoek weg zien schieten.
Superlekkere pompoentaart, chocola en een tegoed bon voor een High Tea voor Mr.C. en mij. En bovenal een lief gedicht.


Vrijdagmiddag moest ik nog even met Jip naar de stad om voor hem een cadeau te scoren.
Even gauw naar de stad werd een onderneming van een paar uur omdat ik een pepernootje in mijn achterband had. We moesten een ommetje maken naar de fietsenmaker en met de bus weer terug. En eigenlijk was dat heel erg leuk. Met een puber die zich 90% van de tijd opsluit in zijn stinkhol was het gewoon ineens weer heel gezellig om uitgebreid te kletsen. We hebben heerlijk gestruind in zijn favoriete platenwinkel. Echt een ouderwetse winkel met rekken vol CD's en Vinyl LP's.
Hij kocht zijn 2 cd's van zijn favoriete band. En ik vulde het hiaat op in mijn albumcollectie. Het album Nevermind van Nirvana had ik tot mijn grote schaamte als laatste Nederlander gewoon niet in de kast staan. (Nu nog niet :-)... hij ligt nog in de auto, want daar draai ik het vaakst muziek :-)).



Zondag heb ik uitgebreid uitgslapen, lekker een stukje hardgelopen (pepernoten en chocola verbrand). Er bloeiden nog steeds klaproosjes achter in het havengebied. 6 December was het hè?!



In de middag ben ik weer achter de machine gedoken.
Voor mijn naailerares maakte ik bijpassende ovenwanten voor bij haar schort.



En voor mijn schoonzusje begon ik aan een bestelling kraamcadeau's.



Gisteravond meldde Janneke doodleuk dat aanstaande vrijdag het Kerstgala van haar school alweer is. Wat?!!! Maar dan moeten we nog een galajurk kopen!  Wanneer doen we dat?
Ik ben vandaag toch maar even alleen de stad ingegaan en ik ben echt heel goed geslaagd. Het past. Het is sjiek. Het is stoer. En het is helemaal Janneke!

De foto 'in vol ornaat' volgt volgende week

O ja, en medeblogster Dieneke deed gisteravond zo'n lief aanbod! Voor No Presents No Glory gaat ze een prachtige zelfgehaakte donatie doen! *klik* .
Wat bof ik deze week toch weer met zoveel lieve mensen om me heen!

En ik heb deze week ook 'gevierd' dat ik deze week 1 jaar vegetarisch eet.
Ik weet nog goed dat ik vorig jaar bij de opnames van de clip 'Life' van Tiger Pilots voor No Guts No Glory *klik*  in 'De Ballentent' in Rotterdam zat te lunchen. Daar zouden ze dus écht de lekkerste ballen van Rotterdam en omstreken hebben. Het was de eerste en de laatste keer dat ik verlekkerd heb zitten kijken naar de gehaktballen op het bord van mijn buurvrouw. Het was voor mij een verboden vrucht geworden omdat ik er niet meer aan mee wilde doen; aan heel die verziekte vleesindustrie.
Daarna wist ik dat mijn besluit vast stond en heb ik er nooit meer moeite mee gehad.
Ik 'zondig' sindsdien nog een enkele keer met een wat gehakt in een pastagerecht en als het een enkele keer zo uitkomt neem ik soms een stukje vis. (Het is niet altijd handig voor mijn man om in een gezin van vleeseters altijd een aparte portie te moeten koken). En als er soep is vis ik om de ballen heen. (En ja... voor de vis is het ook zielig  maar de discussie ga ik graag ergens anders met je aan). Ik ben nog iedere dag blij met mijn keuze. Maar ik voel me ook nog regelmatig rot om de verkeerde keuzes die ik wel maak. Ik weet dat ik met het eten van boter, kaas en eieren ook meewerk aan een behoorlijke portie dierenleed. Maar ik geloof echt dat ik op de goede weg ben.
De zuivelconsumptie is denk ik geminderd naar ongeveer een vijfde of misschien wel een tiende van wat het vorig jaar was.
Dus toen ik me realiseerde dat ik me al een jaar goed voel bij mijn besluit heb ik dat stilletjes gevierd door nog maar weer eens een weekje geen vlees te eten :-).

Ik kwam een leuk stukje tegen van Lubach.
En degenen die verbaasd zijn om mijn keuze (ik ben meestal niet zo bewust als het op eten aankomt... ik kom uit een familie van grote lekkerbekken) vraag ik om even een kwartiertje vrij te maken voor dit stukje. Nee... ik sla je niet met dierenleed om de oren. Het is echt een heel grappig stukje en ik hoop dat het je een andere kijk geeft op het eten van vlees. Al eet je het maar ietsje minder... ook daar is al heel veel mee geholpen.


Bedankt voor uw aandacht ;-) 

dinsdag 1 december 2015

Hoe de week van Tas was (8)

Deze week stond vooral in het teken van de geboorte van mijn nichtje.
Mijn broer en zijn vrouw kregen een prachtige dochter: Dominique.


Moeders heeft het zwaar gehad tijdens de bevalling, maar ze hebben een prachtig lief en gezond kindje. Zaterdagavond mochten we even komen snuffelen. En ja... ze is écht prachtig, klein en lief!

Verder was ik deze week veel 'home allone'.
Althans, de kinderen waren er wel, maar Mr. C. ging een paar dagen aan de klus in ons huisje.
De kinderkamer kreeg een beurt.

We dachten dat het wel mee zou vallen met de gele verkleuring van het plafond, daar was immers nooit gerookt, maar ook daar viel het tegen!



Maar het kamertje ziet er weer tiptop uit!



Nu nog nieuwe gordijnen maken, de stof heb ik al liggen. Ik kocht voor weinig een coupon bij de Leen. Leuk zo, voor de pubers!


En voor echt een prikkie kochten we een nieuw wastafeltje op marktplaats.
Het is echt een sport om in dat huisje van een dubbeltje een kwartje te maken.
De vloerbedekking moet eigenlijk ook nog vervangen worden, maar we moeten even tegen een leuke aanbieding aanlopen.
En mocht iemand nog een goed bankstel weten voor weinig?
Laat het me weten.
Ik denk echt dat we het huisje dit voorjaar al kunnen verhuren. Ik had dat van tevoren nooit bedacht.

En verder?
Weer veel gedaan voor No Guts No Glory *klik*.
Weer een bestellinkje af.
Ik weet nou niet of ik de voorkant leuker vind dan de achterkant :-).
Maar ik vind het goed geslaagd.



Zondag ben ik de hele middag bezig geweest met het ordenen van mijn 'webwinkeltje' op facebook:
No Presents No Glory *klik*.
Alles staat nu keurig en overzichtelijk geordend in fotoalbums en ik heb weer leuke nieuwe presents geplaatst.
Heb jij de pagina al geliked? Dan blijf je op de hoogte van al het nieuws dat in de winkel komt.
Ik heb het Instagram-account gekoppeld aan het twitter-account *klik*, dus ook daar zullen de leuke cadeautjes ook weer voorbijkomen!

Misschien een leuke tip voor de feestdagen? Steun je ook nog eens een goed doel!
Alles is gedoneerd of zelfgemaakt en de opbrengsten zijn voor No Guts No Glory!