Zwijmelen op zaterdag: All around each brace

Geen echte zwijmel vandaag.
Maar wel een youtubeje dat ik erg grappig vond.

Ik plaats hem, omdat ik me er eigenlijk vandaag bewust van was, dat we in de praktijk waar ik werk eigenlijk wel mooie dingen voor elkaar krijgen.
Met 'we' bedoel ik dan vooral de tandarts. En de assistentes. Maar ook alle collega's waaronder ikzelf die niet aan de stoel, of rechtstreeks aan de behandeling van de patiënten werken.

Er zijn maar weinig mensen die met plezier naar de tandarts gaan. Ik merk dat goed aan de balie. Door de zenuwen, of soms de angst kunnen mensen wat stuurs, wat stil of wat norsig reageren. Geeft niks. Ik snap het. En ik probeer daar altijd een beetje doorheen te kijken.

Maar vandaag was juist zo'n dag waarop veel positiefs voorbij kwam.

Er belde een meneer, die zei dat hij zo'n zin had om wat lekkers langs te brengen.
Hij vertelde: 'Vorig jaar kwam ik bij jullie binnen. Ik was bang, had al jaren mijn gebit verwaarloosd en ik schaamde me daarvoor. We hebben een heleboel gedaan dit jaar. Jullie hebben mijn vertrouwen gewonnen, en ik ben zo blij met hoe ik er nu bij loop! Met hoeveel zijn jullie vandaag? Ik ga nu naar de bakker'.

Er was een jongetje uit een instituut voor jongeren met ernstige gedragsproblematiek. Vaak zijn dat kinderen die thuis weinig meekrijgen over gebitsverzorging en voeding, vaak al jaren geen tandarts hebben gezien en vaak ook niet gemotiveerd zijn om hun gebit op te laten knappen. Ons doel is, om in de korte tijd dat ze in het instituut opgenomen zijn, toch zoveel mogelijk jongeren te helpen, zodat ze in ieder geval met een zo goed mogelijk opgeknapt gebit weer de wijde wereld in kunnen als ze het instituut verlaten. Er is nu tenminste iemand die erop let, dus laten we daar in godsnaam gebruik van maken.
Vandaag was daar dus dat jongetje. Met gaatjes. En hij wilde ze eigenlijk niet laten vullen.
De tandarts gaf uitleg en liet de keuze aan hem: 'Of je doet niks. Dan wordt het gat groter en dan wacht je tot je kiespijn hebt. Of we gaan het nu doen. En dan hoef je er eigenlijk niks van te voelen'.
' Moet ik dan verdoving krijgen' vroeg de jongen?
' Nou', zei de tandarts, ' je moet niks. Ik geef je de keuze'.
'Goh', zei de jongen. ' U bent de eerste die iets uitlegt en niet zegt dat ik iets moet, maar die me zelf laat kiezen. Ik denk dat ik het maar doe.'

Mooi hè?

Ik sloot de dag af met een patiënte die zich al heel lang 'verheugde' op haar nieuwe brug.
Stralend stond ze na de behandeling voor m'n balie. Ze vroeg: 'Vind je het niet prachtig geworden, Natas?'
Ik kon niet zeggen welke tanden van haarzelf of nieuw geplaatst waren, dus ja... het was prachtig. Maar het allermooiste vond ik haar ogen die straalden.
En daar mocht ik het weekend mee in.

Dus daarom... een tandartsliedje. Vrij naar 'All about that bass' van Meghan Trainor.
Omdat we met elkaar eigenlijk wel gewoon heel mooi werk doen!

en wat vind ik van.... de ontkalkingsprocedure van de Senseo Twist

Van de week was het zover. Op het werk.
Het rode CALC lampje van de Senseo begon te branden. En dat is slecht nieuws. Want als je dan te lang wacht met de 'decalc-procedure' dan komt er een moment dat hij geen koffie meer wil geven. En dan komt er dus een moment dat ik het écht niet naar mijn zin ga hebben.

Of ik hem even wilde ontkalken.

Ja hoor... Scheut schoonmaakazijn erin. Even doorspoelen. Kind kan de was doen, tussen alle telefoontjes en klanten door. Dacht ik.

Ik had ooit ergens gehoord of gelezen dat het niet zo simpel was. Toch maar even op zoek naar de gebruiksaanwijzing. Maandenlang heeft die in de keukenla in de weg gelegen. Nu onvindbaar.

Dan maar naar youtube.

Bij stap 1 ging het al mis. De 1000 ml water lukte nog, maar het zakje van 50 gram antikalkpoeder ontbrak. 

Sjongejongejongejonge. Kost dus gewoon 5,99 per twee zakjes! En dat 1 keer per 3 maanden. En waag het nu niet om het over te slaan, want dan krijg je dus geen koffie meer! O, ja, en het gebruik van andere middelen als bijvoorbeeld schoonmaakazijn kan het apparaat beschadigen. Ja me hoela! Geloof je het zelf! Ze hebben er vast expres onderdelen in gestopt die beschadigd raken als je azijn gebruikt waardoor je apparaat ontploft!

Maar dan ben je er nog niet. 

Daar hoort dan ook nog het vervangen van een BritaMaxtra waterfilter bij.

Drie stuks voor 17,50! Sterker nog... dat wordt geadviseerd om om de twee maanden te doen. En dan zit er ook nog eens een handige schijf in de deksel waarmee je kan aangeven in welke maand je dat ook al weer moet doen. Zodat je het vooral niet vergeet.  Haha... hij staat op augustus bij ons. En er is nog niemand ziek van geworden. Als de inspectie maar niet komt controleren! 

Naja... er moet weer veel te veel verdiend worden aan een simpel bakkie koffie. Die eigenlijk ook nog niet eens superlekker is. 

De artikelen staan op het boodschappenlijstje. Ik ga voor de komende week maar gauw 4 minuut 47 vrijplannen voor de 'decalc-procedure'. Voordat het te laat is.

'ga maar een deurtje verder'

Dit artikel schreef ik voor de 'kroonjuweeltjes';  het blog voor mijn werk.

Omdat het voor iedereen van belang is plaats ik hem ook hier en roep ik iedereen op om de petitie te tekenen!

'Ga maar een deurtje verder'

Vorig jaar kocht ik een nieuwe bril. Een nieuwe bril is bij mij altijd een zoektoch van maanden. Ze zijn voor mij te duur om er een paar van op voorraad te hebben. Omdat ik hem dagelijks draag moet hij PERFECT zijn.

Na maanden zoeken had ik dus eindelijk De Bril. Bij het opmaken van de kosten kwam de vergoeding ter sprake. En hoera, een meevaller, vertelde de opticiën! Omdat ik de bril kocht bij zijn winkel, winkel X , kreeg ik nog eens een extra korting van € 50,00 bovenop de vergoeding van de zorgverzekering . De opticiën had namelijk afspraken gemaakt met de zorgverzekeraar en hij kon mij deze korting geven. Was dat niet fijn?

Natuurlijk vond ik dat fijn.

Maar later viel het kwartje pas. Had de zorgeverzekeraar niet gewoon in de polis moeten vermelden dat ik 50 euro vergoed kreeg, behálve als ik hem kocht in een andere winkel dan firma X ? Pas als ik heel goed doorblader in de polis dan zie ik het staan: Maar dan heet het ineens ‘klantvoordeel’.

En wat nou als zijn buurman,  firma Y,  een bril had gehad die nog nèt een tikje leuker was geweest? En als ik nu bij firma X het hele bedrag vergoed had gekregen en bij firma Y niets? Had ik dan toch voor het tweedekeusmodelletje van firma X moeten kiezen? Dan was ik ineens een stuk minder blij geweest met mijn mooie nieuwe bril.

Luxeprobleem? Misschien wel. Ik kan weer goed zien. Dat is het doel. Maar een fijn gevoel over mijn uiterlijk is me ook heel veel waard.

Maar wat nu als het gaat om bijvoorbeeld een antisnurkbeugel? Voor een bepaalde categroie mensen valt dat niet onder luxe. Het hebben van een gezonde nachtrust is vrij essentieel voor een goed functioneren.

Stel, je hebt mazzel. Je eigen tandarts kan die beugels aanmeten en laten maken. Dat is heel fijn, omdat niet iedere tandarts daar gespecialiseerd in is. Je vertrouwt je tandarts, je weet dat hij een vakidioot en een perfectionist is, en toevallig zit zijn praktijk ook nog eens bij je om de hoek.

Maar wat blijkt? Deze tandarts heeft geen contract met jouw zorgverzekeraar. Jij mag  je beugel gerust bij hem laten maken, maar dan krijg je er geen cent van vergoed. Wel als je naar tandarts Z gaat. 25 kilometer verderop. En je hebt geen idee of je bij hem in net zulke goed handen bent als bij je eigen vertrouwde  tandarts.

Of wat nu als het gaat om meer voorkomende behandelingen, als kronen, protheses, wortelkanaalbehandelingen of vullingen?

Raar verhaal? Misschien wordt het in de nabije toekomst wel heel gewoon.

Artikel 13 

De regering heeft serieuze plannen om ‘artikel 13’ aan te passen in de zorgverzekereringswet.

Wat houdt dat in?

Dit houdt in dat zorgverzekeraars geen behandelingen meer hoeven te vergoeden als patiënten kiezen voor een zorgverlener die geen afspraken heeft met de zorgverzekeraar.

Bovendien wil de regering misschien wel het hele artikel 13 schrappen. Hierdoor komt de keuze van zorgaanbieder volledig bij de zorgeverzekeraar te liggen. De zorgverzekeraar kan dan, zo wordt gedacht, zorg inkopen tegen een scherpe prijs.

Maar is dit ook de beste zorg? En wat nou, als je al jaren tevreden bent over bijvoorbeeld je tandarts? Als je hem in vol vertrouwen de zorg voor je gebit in zijn handen kan leggen omdat je zeker bent van zijn kunde en oordeel?

Je kan in iedere situatie voorbeelden bedenken waarbij je niet de keuze hebt voor een arts die je vertrouwt, voor zorg dichtbij, of zorg die bij je past.

Wij kunnen ons ook voorstellen dat dit voor niemand een goed idee is. Niet voor de tandartsen, maar ook niet voor de patiënten zelf.

Vindt u dit ook geen goed idee?

Op de praktijk ligt een petitie klaar. Kom even binnenlopen en zet uw handtekening.

Of nog makkelijker, volg deze link en protesteer digitaal:  

https://nmt.wufoo.com/forms/petitie-keuzevrijheid-in-de-zorg/

Werkblog

Ik heb sinds kort ook een blog voor mijn werk.

'Kroonjuweeltjes' noem ik mijn blogjes daar, zonder enige bescheidenheid.

Leuk hoor, om het bloggen ook eens op een andere manier toe te passen.

De lay-out verdient nog wat aandacht.
Ik hoop dat jullie de inhoud kunnen waarderen.

Neem gerust eens een kijkje:

http://gaatjesvullenmetpraatjes.blogspot.nl/

tandartsengrapje

En vervolgens vertelt de tandarts waar ik werk dan altijd: Ik ga dit jaar naar het Lac du Marquise, zo'n 300 km noordwest van Parijs. En dan is mijn standaardgrapje altijd dat wij dit jaar de molarenstreek eens gaan proberen. Misschien gaan we daar dan de gingiva bekijken.


Is het al bijna weer zomer? Ik krijg er echt zin in!

Ik ook van jou

Vandaag stond er een vrouw bij de balie.
Ze overhandigde mij een briefje met de mededeling: wil je deze afspraak van mijn vriend verzetten?

Ik las het kattebelletje dat mevrouw me had gegeven:

Graag mijn afspraak van 10 mei verzetten naar 25 mei.


P.S. Ik hou van je, bedankt schat.

Ik verzette  de afspraak en ik gaf het briefje terug met de mededeling: ik neem aan dat de laatste regel voor u bedoeld was?

Op het afsprakenkaartje zette ik de nieuwe afpraak.
En daaronder: P.S. Ik ook van jou.

(plaatje van internet)

en toen antwoordde mijn collega...

En hier het antwoord van mijn collega, na mijn bericht van gisteren *klik*.

Heerlijk toch, om dit na de middagpauze op je drukke balie tegen te komen?

Vandaag schijnt de zon buiten weer. Met een lekker lang weekend voor de deur.

Voor iedereen: een fijne pasen. Met veel zonnestraaltjes!

The English Patiënt

Ik heb een spannend verhaal. Oké... net niet, maar wel bíjna. Bíjna was het écht heel spannend.

Via de spoedgevallendienst was er een poosje terug een engelsman bij ons aan komen waaien op het werk (tandarts).
Vaag verhaal, hij was in het leger geweest, nu hier op vakantie bij zijn ouders.
Hij werd behandeld en kreeg vervolgafspraken.

Op een bepaald ogenblik kwam hij niet meer opdagen voor zijn afspraken.
Ik heb toen al zijn verdere vervolgafspraken uit de agenda gehaald. Ik heb geprobeerd te bellen naar hem om dit te vertellen, en naar het telefoonummer van zijn vriend, maar ik kreeg hem niet te pakken. En ik had een rekening klaargezet voor de niet nagekomen afspraak. Was een lange afspraak, dus een fors bedrag.

We hadden het onderling intussen al vaak over deze man gehad. Raar verhaal, klopt niet, vertrouw het voor geen meter, dat soort dingen.

Nu had mijn mannetje vorige week een afgebroken vulling, dus die kon ik mooi op dat vrijgekomen plekje zetten. Ik had Mr. C. al ingelicht dat de kans aanwezig zou zijn dat ik weleens hommeles zou kunnen hebben met een Engelse patiënt , vanwege de afspraak die ik eruit had gehaald en de nota voor de niet nagekomen afspraak. 'Nou', zei Mike, 'dan doe ik wel net of ik je niet ken, en dan help ik je wel'. :-)

Afijn, Mr.C. zat daar strijdlustig in de wachtkamer. Klant kwam niet opdagen. Geen hommeles. Mr. C 's bijval was niet nodig. De klant leek met de noorderzon vertrokken: hij kwam nooit meer opdagen.

Nu weten we waarom:
Gisteren zag de tandarts op het nieuws dat Engelands meestgezochte topcrimineel was opgepakt. Zelfs met balkje voor zijn ogen werd hij herkend.  Hij had in Engeland levenslang staan en hij was door handlangers tijdens een transport met veel geweld (bommen en granaten) bevrijd. En sindsdien was hij spoorloos. Ik heb even gegoogeled op 'engelse topcrimineel opgepakt' en inderdaad... de naam klopt niet, maar het is hem wel.... En nee.... het is geen lieverdje...

Nou ja.... Ik heb dus nèt geen spannend verhaal over Mr.C. die het voor me opnam tegen Engelands meestgezochte, vuurwapengevaarlijke topcrimineel :-).  Maar wel bijna!

Wel een eng idee hoor, dat zo'n griezel gewoon bij je langs is geweest.

Iemand nog een sterker verhaal dan dit vandaag ???

dankbare klanten

Er zijn mensen, die altijd zomaar iets meenemen voor een ander. Gewoon omdat ze het gezellig vinden.  Toen ik nog op de bieb werkte was er een mevrouw, die iedere tweede vrijdag van de maand een gebakje kwam brengen. Als dank voor al het opzoekwerk wat we voor haar deden. Maar heej... dat was mijn werk.

Nu heb ik zelf nog nooit wat meegenomen naar de bieb, of naar de winkel, naar de dokter of naar de tandarts ( ja, mijn man 1 keer, maar dat was een goedmakertje voor een vergeten afspraak), maar als ik dan weer zo'n attentie in ontvangst neem, dan denk ik... zou ik ook eens kunnen doen. En vervolgens ben ik weer zo attentloos om daar nooit aan te denken.

Zo hebben we een klant die bij iedere afspraak bij de tandarts de allerlekkerste zeeuwse bolussen meeneemt. Zoveel, en zo lekker dat we er kiespijn van krijgen. (Zo houden we gelijk onszelf aan het werk).

Vandaag was het weer feest. Onze taartenklant was er weer.
Te mooi om op te eten, maar te lekker om te laten staan.

Ik weet niet of dit standaard is voor het pattisserie-niveau in België, maar ik durf toch wel te zeggen dat dit de mooiste en de lekkerste taarten zijn in  Brasschaat en wijde omgeving zijn.

Mooi hè, die dikke chocolade krullen.
En dat schuim.... net een beetje aangezet in de oven of met een brander? Ik heb geen idee. Het ziet er prachtig uit! En de combinatie met de (ook al zo mooie) frambozen is goddelijk.

Santé!!! Daar ging die!
Zo'n gebakkie ( is eigenlijk te ordinair voor zo'n taartje, hè?) is iedere calorie dubbel en dwars waard.

Kijk ook het team wat het voor ons heeft gemaakt... ziet dat er strak uit of niet?

Jammer dat ik al getrouwd ben... anders ging ik daar de bruidstaart halen.

Nou ja.... laat ik maar stoppen.Ik heb weleens het gevoel dat ik van het kijken naar eten alleen al dik word.....

Het magere kopje soep vanavond was een goeie tegenhanger :-)

een lesje geduld

In de decembermaand is het altijd een gekkenhuis op het werk.
De mensen krijgen begin december ineens in de gaten dat ze nog verzekeringsgeld over hebben en komen tot de conclusie dat er nog wel geld over is voor een nieuwe kroon of brug, of voor het vervangen van een paar grote vullingen. Als ze dan eind november eens actie ondernemen, dan wordt het krap om alle behandelingen nog in te kunnen plannen. Wij doen er alles aan om de mensen tegemoet te komen. En tot nu toe is het gelukt. Maar nu barst de agenda toch écht uit zijn voegen en kunnen we, op een paar spoedgevallen na, pas in januari de mensen weer helpen. Maar dan zijn de tandartstarieven vrijgegeven, ' dus zal het wel weer duurder zijn' en vinden de meeste mensen dat zij het recht hebben om dit jaar nog geholpen te worden.

Don't shoot the messenger, maar aan de telefoon ben ik dus de hele ochtend in de weer geweest met steeds maar weer het uitleggen van hetzelfde verhaal. Niemand wil wachten tot januari. De ene heeft een beetje last, de ander gaat na de kerst voor 2 maanden op vakantie, en weer een ander wil de dure rekeningen over 2 jaar spreiden. Eéntje nu, en één begin januari. De telefoon bleef rinkelen... er kwam gewoon rook uit!

In de luchpauze ben ik eerst 10 minuten op mijn stoel gaan zitten om bij te trekken. Domweg voor me uit zitten staren... Helaas... er moesten  vanavond nog 4 magen worden gevuld, dus in mijn 3 kwartiertjes pauze die er nog over waren wilde ik snel nog even wat boodschappen halen.

Bij de kassa had ik de keuze tussen de 'mandjeskassa-met-de-rookwaren-en-andere-neuzeldingen' en een lopende band waar een heer op leeftijd al in discussie was met de kassadame. Bij de mandjeskassa-met-de- rookwaren-en-andere-neuzeldingen lijkt het meestal snel te gaan, maar duurt het me vaak te lang. Iedereen heeft daar ook nog even een pakje sigaretten, een kraslot, een pakje vloei, of een ander neuzelding nodig. Daar ga ik dus liever niet staan. Ik koos voor de lopende band met de heer op leeftijd. Ken je dat? Je kiest altijd verkeerd.

De heer op leeftijd discussieerde over de aanbieding van de allesreininger. 3 flessen voor zoveel euro. De werkelijke aanbieding bleek 18 cent per fles te zijn. En dat vond hij niet echt een geweldige aanbieding. Daar waar ik zonder erover na te denken 3 flessen in mijn karretje gooi, zijn er dus ook mensen die erover nadenken. Na wat wikken en wegen besloot hij de flessen mee te nemen en kon er verder worden gescand. Het waren best veel boodschappen. De kassadame was klaar, noemde het bedrag, (wat de heer op leeftijd best weinig vond) en daar waar ik zou gaan pinnen zodat de kassadame verder kan, ging de heer op leeftijd rustig door met het inpakken van zijn boodschappen.

Ik had de vaart en de onrust van de ochtend nog in mijn hoofd en in mijn lijf zitten, en wilde eigenlijk lekker gaan pauzeren. De kassadame zag mijn onrust en glimlachte naar me. De heer op leeftijd zag dat, keek naar me, lachte, zette zijn karretje nog eens een paar meter opzij, pakte op zijn gemak zijn pinpasje uit zijn portemonnee, lachte nog eens naar me en zei: 'geduld is een schone zaak, mevrouw'. Op dat moment wist ik even niks te antwoorden en ik beaamde: 'Ja , meneer, geduld is inderdaad een hele schone zaak. '
En op dat moment besloot ik om daar even een aardige glimlach bij op te zetten. Het leek alsof er een soort van spanning brak. De vraag van de kassadame of hij spaarde voor de vuurwerkzegeltjes speelde hij door naar mij. En toen hij zijn vuurwerkzegeltjes aan me gaf zeiden we lachend tegen elkaar: 'Zo, dan wordt het geduld toch weer beloond.'

Mooi, zo'n lesje geduld, van een wijze man op leeftijdaan de kassa, zomaar na een drukke woensdagochtend. Op een ochtend waarop de telefoon niet wilde wachten maar dringend en dwingend bleef overgaan en knipperen. Een ochtend waarop de mensen niet wilden wachten tot er plek was voor hun afspraak. Een ochtend waarop ik zelf eigenlijk ook helemaal niet van plan was om lang te wachten voor een heer op leeftijd bij de kassa.

Op mijn gemakje liep ik terug naar de praktijk, waar ik even onderuit ging zitten, rustig de tijd nemend voor  mijn boterhammetje met kaas.  De boodschap van de heer op leeftijd was overgekomen.

waarom wist ik dit NIET?

Een naaimachine naait en een nietmachine niet.
Zo simpel zit de wereld in elkaar. Of eigenlijk... zat tot gisteren de wereld in elkaar. Gisteren werd mij iets verteld waaruit ik alleen maar kon concluderen dat de wereld niet zo eenduidig is als hij lijkt.

Een nietmachine niet nietjes door papier. Gewoon rechttoe rechtaan. Je legt wat papiertjes tussen zijn mond, geeft een klap op zijn kop, en er verschijnt, netjes, met de pootjes naar binnen gevouwen, een nietje door je papiertjes. 

Dacht ik.... 39 jaar lang.

Tot mijn stomme verbazing doorboorde gisteren het nietje uit mijn nietmachine, na een ferme klap op zijn kop, de papiertjes met de pootjes naar buiten toe. Mijn collega zag mijn verbazing, moest lachen en legde me haarfijn uit dat er een stand op nietmachines zit waardoor je kunt kiezen of je de pootjes naar binnen of naar buiten wil laten springen.
Bijna 40 jaar lang heeft iedereen dit voor me verzwegen. Zelfs mijn man heeft dit in 20 jaar relatie al die geheim gehouden!
En ja... ik had op de machine wel een voetje zien zitten met 2 verschillende tekentjes (zie plaatje). Dus ik had ook zelf over het hoe en waarom na kunnen denken. Maar een nietje door een papiertje rammen is slechts een seconde werk. Tekort om me af te vragen wat het doel van die streepjes zou zijn.

Heeft het dan ook nut om de pootjes van een nietje naar buiten te vouwen, vroeg ik mij af?
Het schijnt inderdaad dat dan de papiertjes minder strak op elkaar zitten en dat je ze dan makkelijker weer los kan maken als je dat zou willen. En het geeft een minder dikke bult in de linkerbovenhoek als je een grotere stapel papieren bijvoorbeeld in een ordner opbergt. Aldus Wiki....

Nou ja... het was een complete openbaring!

Gisteren tijdens een etentje vroeg ik aan mijn  tafelgenoten of ik de enige was die dat niet wist. En o, o, o, wat voelde ik mij dom... ik was inderdaad de enige aan tafel die dat niet wist. Ze wisten mij zelfs te vertellen dat er aan de meeste nietmachines een 'dénieteur' zit. Dat is dus een app waarmee je je nietjes weer uit je papiertjes kan halen. Ook nog nooit van gehoord dat dat in je nietmachine ingebouwd kan zitten.

Zou ik dan echt de enige vrouw van bijna 40 ter wereld zijn die dit niet wist? Tijd voor onderzoek. Ik heb het gevraagd op mijn geliefde moederforum. En gelukkig... daar waren ook dames aanwezig die dit voor het eerst hoorden.

Een nietmachine niet. Een nietje gaat door een papiertje. En zijn pootjes slaan naar binnen. Zo eenvoudig was bijna 40 jaar lang  de wereld dus voor mij. Gisteren leek het er ineens op alsof iemand mij vertelde dat 2+2 niet altijd vier is. Dat het soms ook weleens anders kan zijn. En ik schrok van het feit dat er misschien weet ik hoeveel simpele dingen zijn die ik niet weet. Dingen die iedereen weet. Dingen waarvan iedereen denkt dat ik het ook weet. Dingen die mensen horen te weten. Hoeveel toepassingen zullen er zijn, die het leven zoveel makkelijker maken, maar die ik nooit gebruik, simpelweg omdat mensen mij nooit verteld hebben dat het kan.... Wereld kom hier, en vertel me alles!!!!!!
Dat het een paar maanden heeft geduurd voordat ik er per ongeluk achter kwam dat, als ik op mijn i-phone twee keer op een letter tik, dat ik dan een hoofdletter krijg, dat vind ik minder ernstig, maar netzoiets. Dat scheen ook de hele wereld te weten, behalve ik....

Overigens kwam ik bij mijn onderzoek op het internet net nog een leuke reactie tegen.  Iemand had ooit één keer een nietje met zijn pootjes naar buiten gezien, maar dat was in Australië. Hij dacht dat het een australisch dingetje was, omdat daar toch alles op zijn kop en verkeerdom, gebeurt :-).

Straks ga ik met mijn kinderen en de nietmachine aan tafel zitten en ze demonstreren dat er meerdere mogelijkheden zijn met een nietmachine; hoeven zij in ieder geval geen 40 te worden om hier achter te komen. Maar misschien weten ook zij het allang.

(www-tje: weer wat wijzer)


Rectificatie: dat van die iphone.... dat klopt niet helemaal.... mijn ontdekking van de eeuw was: 2 keer spatie geeft een punt. Lang drukken op een letter geeft een letter met aanhangsel. Ook handig, maar net iets anders als hierboven staat. Misschien moet ik m'n iphone iets vaker gebruiken  voor het doel waarvoor hij eigenlijk gemaakt is: bellen en berichten sturen :-)

Wachten (we-300)

Ik kan bijna zeggen dat het mijn specialiteit is geworden. Het observeren van deze mensen. Dagelijks komen er tientallen voorbij.

Sommigen melden zich keurig. Anderen hopen ongezien, onzichtbaar, in het verste hoekje van de kamer weg te kunnen kruipen.

De één komt ruim op tijd. Herkenbaar: Liever tien minuten te vroeg dan één 1 minuut te laat is ook mijn motto.

De ander komt precies op tijd binnenstormen. Strak schema. Gaat goed zolang er niets tegenzit.

Weer een ander komt op zijn gemakje 10 minuten te laat binnenkuieren. En is dan nog beledigd ook als ik zeg dat ik even in de agenda moet kijken of de behandeling nog in het schema past.

Soms gaat het op het gemak: zittend met een nietszeggend boekje of een krant. Bij lichte spanning moet het niet teveel diepgang hebben.

Soms komen ze kwebbelend bij me staan. Die zijn het bangst. Zolang ze kletsen hoeven ze niet te denken aan wat komen gaat.

Soms kruipen ze bij moeder op schoot. Ver weg.  Bleek, stil, gespannen koppie.

Soms gaat het tussen de bedrijven door. De telefoon blijft aan het oor geplakt zitten totdat ook zij écht een deurtje verder moeten.

Soms klinkt er een diepe zucht. Vermoeidheid van de dag, bang voor wat komen gaat, opgelucht straks van de pijn verlost te worden, of gewoon moe van de fietstocht tegen de wind in.

Ik heb er lol in gekregen om de psychologie erachter te doorgronden. Ik vraag, ik reageer op de zucht, geef een bemoedigende glimlach of laat ze gewoon met rust. Ik observeer de hele dag door hoe de mensen zich gedragen. Leuk tijdverdrijf aan de balie van een tandarts, die achter de deur klaarstaat met tang en boor om  mensen die bij mij in de wachtkamer komen, van hun klachten te verhelpen.

We-300 is een schrijfoefening/uitdaging van Plato. Meer lezen/meedoen? http://platoonline.wordpress.com

'u mag hem er aan de voorkant instoppen'

Ik zit al de hele dag mijn tong af te bijten...

We hebben een nieuw pinapparaat op het werk. "Het nieuwe pinnen" zoals ze dat noemen. Niet via de magneetstrip, maar via het chipje. Is veiliger, zeggen ze.

Het grote verschil is, dat de pas niet meer 'door gleuf gehaald moet worden' (met de magneetstrip) maar dat hij vooraan in het apparaat ingevoerd moet worden. Op de magneestripgleuf hangt een verbodentoegang-voor-pinpasjes-kaartje.

De hele dag door denken mensen dat ze niet kunnen pinnen. En de hele dag roep ik dat het wel kan, maar 'dat u hem aan de voorkant erin mag stoppen'. Bijna dan... vaak kan ik nog net de zin ombuigen naar 'aan de voorkant invoeren'.
Pffff.... het is wachten morgen op de knappe man die voor me staat, waartegen ik met mijn meest onschuldige gezicht zeg: 'U mag hem er aan de voorkant instoppen, meneer! Da's dan 50 euro alstublieft!' En hem dan vervolgens zonder blikken of blozen een fijn weekend toewensen...

Het kan niet platter en dubbelzinniger, maar ik was er maar druk mee vandaag

komt een agent aan de balie....

...nog net niet met gillende sirenes aangereden, maar wel de politiebus pontificaal voor de ingang midden op de straat geparkeerd.
Of hij een afspraak kan maken met de tandarts, want de vulling van zijn voortand is eruit :tooth:..
Inderdaad ... Daar hoef je geen tandarts voor te zijn om dat te kunnen zien
Dus ik vraag die meneer naar zijn naam en geboortedatum, en ik constateer dat ik 10 minuten geleden ben gebeld door een vrouw met dezelfde naam die dezelfde klacht had. Die vrouw had ik een afspraak gegeven voor later op die ochtend. Dus ik vraag voorzichtig na bij oom agent (voorzichtig... want je moet altijd uitkijken met welke informatie je weggeeft aan mensen) of misschien zijn vrouw al heeft gebeld, om een afspraak te regelen. Hij weet het niet, want hij moest ook even bellen van haar, maar hij vraagt het wel even na bij haar.
En het is juist, zij had net ook gebeld, maar dat was voor haarzelf  en nu moeten we een afspraak maken voor hem dus. Dusssss... ik plan meneer voor morgen in de agenda. Ik wilde nog een leuke opmerking maken over een botsing in een wilde stoeipartij ,  gezien het feit dat ze allebei een vulling aan de voortanden kwijt waren, maar hij onderbrak me met de volgende vraag: 'Kunnen we die vulling dan ook op mijn vrouws naam zetten, want ik zit met de verzekering aan mijn taks, en mijn vrouw krijgt het nog vergoed.' Ik keek hem mijn mijn meest naïeve blik aan en zei: 'Nee, meneer, dat kunnen we niet doen, dit is een probleem in uw mond, en dat kunnen we niet zomaar bij uw vrouw wegschrijven'. Hij keek terug met een blik van 'doe niet zo moeilijk' en hij voegde ook diezelfde opmerking daaraan toe. 'Waarom nou niet? Da’s toch een kleine moeite?' Ik antwoordde dat we dan niet eerlijk bezig zouden zijn, en de boel op zouden lichten, en ik was nog aan het bedenken hoe ik op een nette manier iets kon zeggen over zijn opmerking in combinatie met zijn blauwe pak, maar na de klacht van afgelopen vrijdag durfde ik niet zoveel meer.
Hij mompelde nog iets over: nou, we zien morgen wel wat we daar nog aan kunnen doen, draaide zich om, liep weg, en trapte, nog net niet met gillende sirenes, zijn gaspedaal hard in.
En op de vraag wie er nou later op de ochtend in de praktijk verscheen: dat was inderdaad zijn vrouw. Zonder vulling in haar voortand. En ook hij zal zich morgen wel weer melden… mijn collega’s zijn inmiddels gewaarschuwd, voor de frauderende agent!

uit de categorie 'vreemde voorvallen in de praktijk'

Vandaag hadden we een intake voor een nieuwe patient. Ik vind dat altijd leuke afspraken. Je wilt de praktijk en jezelf dan toch altijd van de beste kant laten zien, en het is leuk wanneer het dan ook loopt zoals het hoort te lopen.
Het is ook altijd wel weer spannend. Wie haal je in huis. Wat haal je in huis? Zijn ze trouw aan hun afspraken? Trouw met betalen? Zijn ze aardig? Zijn het azijnpissers? En vooral ook... kunnen ze met de gebruiksaanwijzing van de tandarts overweg?
De meneer van vandaag sprak slecht nederlands. Het maken van zijn afspraak was al met enige moeite gegaan. Zijn eerste afspraak had hij al verstek laten gaan. Vinden we niet leuk, kost tijd en geld, maar kan gebeuren. Vandaag verscheen hij keurig op tijd. Verzekeringspasje gecontroleerd, id kaartje geverifieerd, telefoonnummers toegevoegd; hij kon de kamer in.
Mijn collega-assistente was helemaal gecharmeerd van de man. Ik hoorde haar in de kantine tegen een andere collega zeggen: 'zag je dat? Wat een schatje die man was ?' In de kamer werd het een en ander besproken, foto's gemaakt, en er werd duidelijk uitgelegd wat  kosten ervan waren, en wat de kosten voor de vervolgbehandeling zouden zijn. De man was jaren niet bij een tandarts geweest, maar het was allemaal geen probleem.
Terug bij mij aan de balie hebben we 3 vervolgafspraken ingepland. Bij het overhandigen van de nota klopte hij op al zijn zakken, 'op zoek naar zijn portemonnee', en zei dat hij even naar de auto moest om zijn pasje te halen.
Het vervolg kun je wel raden... meneer 'het schatje' vertrok met de noorderzon en is niet meer teruggekomen om te betalen.
En ik moest aan de ene kant hard lachen. Vooral ook omdat een andere patient in de wachtkamer het al aan zag komen. Zij zag dat meneer op zijn broekzak klopte waar een dikke portemonnee in zat. En dat zag ik niet omdat de balie ervoor zat. En ze wist nou niet of ze het tegen me moest zeggen of niet. Maar toen we elkaar aankeken zeiden we allebei tegelijk: 'die komt mooi niet meer terug' en we schoten allebei in de lach.
En dan ben ik ook weer boos hè... dat er mensen zijn die zo ongegeneerd de boel in de maling lopen te nemen.
Nou ja... de wereld heeft rare kostgangers, maar dat zorgt ook wel weer voor lekker een beetje leven in de brouwerij.