Hoe de week van Tas was (5)

Eigenlijk kan ik concluderen dat ik een lekker en procductief weekje achter de rug heb.

Vorige week dinsdag op mijn vrije dag lekker aangerommeld en een stukje gefietst.

Ik had vernomen dat er een zeearend gespot was bij de Markiezaten, een natuurgebied bij ons in de buurt. Helaas... hij liet zich niet zien.

Maar wel genoten van de rust en de vergezichten over het markiezaatsmeer.

Het reebokje *klik* liet zich, ondanks dat de koeien nog in de wei stonden, helaas niet meer zien.

Geen foto's dus...

De woensdag en de donderdag bestonden uit werken en naaien. Mr. C. ging met Janneke mee naar de manege. En daar waar ik me tijdens het wachten altijd het liefst in een boekje of in het bos verstop, gaat Mr.C. altijd lekker aan de klets met de andere wachtende vaders en moeders. Het gesprek kwam op de naderende proefjes en op de plastrons die de ruitertjes moesten dragen tijdens de proefjes. Mr.C. promootte mijn naaikunsten en zowaar rolden er twee bestellingen uit voor een plastron.
De korte versie is als volgt: ik kroop achter de machine en een aantal uren later lagen er twee mooie plastrons te pronken op de tafel.

De lange versie is een stuk minder gezellig en straalt een stuk minder professionaliteit uit.

"Oké... (aarzel, aarzel)... twee bestellingen...
Dan moet ik het wel heel netjes naaien...

En wat nou als het mislukt?
En wat nou als ze het niet mooi vinden?
En wat zei je... aanstaande dinsdag moet het af zijn???!!!
Oké! Doen we!"

De stof bleek op te zijn.

Op woensdagavond bestelde ik een metertje bruidssatijn online, om half 12 's avonds, nadat ik een dag had gewerkt en tot 22.00 uur op de naailes had gezeten.

Moe dus.

Bij de betaling afronden ging het mis.

Tot 3 keer toe tikte ik een verkeerde tan-code in en werd de boel geblokkeerd.
Dan ben ik dus niet meer de lieve, altijd kalme Natasja die jullie denken te kennen.

Hevig gefrustreerd ging ik met de nodige vloeken naar bed.
De stof moest wel vóór het weekend binnen zijn, anders kreeg ik het niet op tijd af. En dit ging nu niet lukken nu ik niet meer on-line kon betalen.

De volgende morgen stond er een mailtje van de webshop in mijn mailbox.

Ze hadden gezien dat een betaling niet afgerond was. Was er iets mis gegaan? Was ik gaan twijfelen? Wilde ik even contact met hen opnemen?

Met een belletje was het geregeld. Ik mocht achteraf betalen en de stof ging dezelfde dag nog op de post. Een warme douche voor Stoffenhuis Anja!

Zaterdag en zondag waren we in het vakantiehuisje. Met een lap bruidsatijn en gordijnen om te naaien :-). Mr.C. en zijn broer hadden het oude logge donkerbruine bed op donderdag al vervangen voor een gezellig grenen exemplaar. Van mijn oude buurvrouw (ze is niet oud... ze is mijn buurvrouw alleen niet meer) kreeg ik een paar gordijnen die ze over had. Ik hoefde ze alleen maar op maat te knippen en om te zomen, en verder waren ze precies passend! Hoera! Weer een project af!

En ach... dat lampje... dat staat er omdat het er staat. Noem het nostalgische overwegingen... Noem het niet kunnen beslissen of het weg mag. Ik denk dat het binnenkort een keer omvalt als ik de gordijnen dicht doe.

Zaterdagmorgen trok ik bij het opstaan al mijn hardloopkleren aan. Ik had er echt zin in, voelde me uitgerust en wilde lekker kilometers maken. Omdat het regende besloot ik even te wachten. Dat wachten duurde een uurtje en toen het eindelijk droog was maakte ik me klaar om te gaan. Nog even wat drinken, plassen, muziekje aan, oortjes in, runkeeper geactiveerd, schoenen... Schoenen? Waar zijn mijn schoenen? Dat paarse tasje waar ook de slippers en de sloffen in zaten? Heeft iemand het gezien bij het in- en uitpakken van de auto?

Niemand had het gezien. En het stond ook nergens. Was dus kennelijk thuis in de gang blijven staan. Zucht... Zwaar irritant. Dat werd dus geen hardlopen.
Uit frustrtatie heb ik in de tuin een meidoorn en een lelijke wilde rozenbottel omgehaald. Ze stonden toch al op de nominatie om weggehaald te worden. Weg met dat lelijke doornenspul waar ik me steeds aan openhaalde! En onze Isis heeft weer heerlijk de ruimte om haar heen!

Zondag was het lekker weer. We liepen de bunkerroute op de De Punt bij de Brouwersdam. Een aantal jaren geleden zijn de bunkers uit de tweede wereldoorlog door vrijwillgers uitgegraven en toegankelijk gemaakt voor publiek. Best indrukwekkend om rond te lopen in dit vijandelijke complex!

O, en dan heb ik nog een raadplaatje!

Wat is dit voor struik?
Ik had hem nog niet eerder zien staan, dacht dat het een deel van een andere boom was...
Ik denk hamamelis, maar dat is een gok.
Wat leuk dat het zo laat nog bloeit!

En tot wanneer snoeien jullie je struiken?
Nu het blad eraf is, kan ik goed zien welke takken kruisend groeien of welke takken raar groeien en weg kunnen. Zou ik nu nog takken weg kunnen halen zolang het niet vriest?
Iemand die er iets zinnigs over kan zeggen?

Mijn weesbedje

Die tuin om ons vakantiehuisje... Ik kan erover blijven schrijven.

Al die ontdekkingen, alles wat daar leeft, alles wat daar groeit...

Onkruid wieden... snoeien...
Ik heb er altijd gemengde gevoelens bij.
Een beetje het gevoel van: ook een plant is iemand z'n moeder :-).

Even een zijsprongetje naar het park voor ons huis. We onderhouden het park samen met onze buren. De gemeente wilde er één groot grasveld van maken. Inmiddels is het een goed geslaagd project in het kader van de 'buurtparticipatie' en ligt het park met al zijn struiken er prachtig bij.
De laatste keer dat we gezamenlijk schoffelden kreeg ik het dubieuze compliment van een buurman: 'wat schoffel jij lief'.
Ik had geen idee wat ik hiermee aan moest, maar ik antwoordde dat ik het eigenlijk ook wel voor de onkruidjes wel sneu vond dat we ze wegschoffelden. Want onkruid is immers ook maar onkruid 'in the eye of te beholder'. En kennelijk vertaalde deze gedachte zich in een 'lief' schoffelen. Of het was gebrek aan kracht waardoor het aandoenlijk aandeed... dat zou natuurlijk ook kunnen.

Terug naar het vakantiehuis.
De sering. Die is een meter of zes omvang te groot en een dikke meter te hoog.
Ik stoorde me al maanden aan zijn grootte. Maar een sering doet ook maar wat een sering hoort te doen, en dat is gewoon zo groot mogelijk groeien.
Dat hij daardoor mijn tuin kleiner maakt en andere planten verstikt, daar kan de sering niets aan doen.

Toch vond ik dat hij wel wat smaller mocht worden.
En omdat ik weet dat de sering het toch wel blijft doen, dat hij er mooier van wordt en omdat zijn buurtjes ook weer meer ruimte krijgen om te groeien en te bloeien, besloot ik hem toch maar aan te pakken. Ik knipte en zaagde wat takken weg en ik pakte er een schop bij om het opschot weg te graven.

Het grappige is... ik kan geen klus doen in de tuin, of het roodborstje is er als de kippen bij om te kijken of hij er van kan profiteren. Echt... hij is voor de dooie donder niet bang. Komt tot op een halve meter afstand bij me kijken... Als ik aan het wieden ben, als ik de composthoop omschep... hij is altijd van de partij!

Ik had de schaar nog niet in de sering gezet of daar zat hij al op een tak. Alsof hij me iets wilde zeggen. Even was ik bang dat hij zijn nestje in de sering had.
Ik snoeide voorzichtig even door met wat kleine takjes. Hij kwam bij me op de schep zitten, pikte wat mugjes en vloog aan de andere kant van de tuin de struiken in. Direct daarna een wild gepiep: een feestmaal voor zijn jongen!  Nu had ik het door! Door het snoeien en het omwoelen van de bladeren en de grond kwamen alle mugjes en vliegjes tevoorschijn waardoor het voor het roodborstjesgezin een feestmaal werd!

Een paar uur later had ik ongeveer een derde van de sering gesnoeid. Wat een klus was dat. Vooral het uitgraven van het opschot!
En als ik dan zie dat de jasmijn weer adem kan halen, en als ik zie dat er midden in de sering een verdrukt plantje staat waarvan ik geen idee heb wat het is, maar wat ongetwijfeld ook weer mooi gaat worden... dan is het toch gewoon helemaal goed?
Hij kan echt nog een keer de helft kleiner, en zeker ook 1/3e korter. Maar dat is fase twee.
Er moet nog meer gebeuren in de tuin.

Midden in de sering vond ik nog een verloren pioenroosje. Ik heb hem liefdevol opgenomen in mijn 'weesbed':  het plantenbed voor alle verloren plantjes. De verloren roos die ik onder de rododendron vond heb ik er geplaatst. De brem die tussen de laurierhaag stond. De stokroos die in mijn eigen tuin thuis niet meer paste, maar die uit de tuin van mijn ouderlijk huis kwam, en waar ik om die reden geen afstand van kon doen. De hortensia-stompjes die in het grasveld stonden waar we bijna met de grasmaaier overheen gingen... Allemaal krijgen ze een plekje. En ik hoop dat ze het gaan doen. Want we zijn er gewoon ook vaak niet, dus ze moeten het hebben van wat regen en een paar sproeibeurten per maand.

Ik ben voorlopig nog niet uitgetuinierd. Het is hard werken. Maar gelukkig  heb ik weinig zitvlees en ben het voorlopig ook nog niet zat.

Zwijmelen op zaterdag: Dave Grohl

Ik heb de oplossing gevonden voor het 'zwijmelen op zaterdag'.

Nu ik in het weekend zo vaak weg ben heb ik besloten om vooruit te zwijmelen, zodat ik toch weer mee kan doen met de rubriek. Dus nu blog ik op woensdagavond vooruit, over het afgelopen weekend, en plan ik hem voor volgend weekend.

Het fijnste aan het vakantiehuisje waar we sinds een paar maanden vaak vertoeven is de tuin.

We waren een aantal weken niet geweest en bij terugkomst waren er een aantal leuke en minder leuke verrassingen.

De meidoorn hadden we gelukkig in volle bloei gezien een paar weken terug. Van de bloemetjes was nu niks meer over. In plaats daarvan zat de boom vol met spinsel waar rupsen in zitten. Ik vrees dat we er niks aan kunnen doen en dat de boom volgende week helemaal kaal zal zijn...

Ook minder leuk... de Rododendrons die een paar weken geleden volop in de knop zaten die waren uitgebloeid, daarvan hadden we de bloei gemist. Zo jammer. We weten nu wel dat er twee paarse exemplaren staan en een fuchsia-achtig roze.

En ook leuk! De Rododendrons die ik een week of 8 geleden rigoreus had gesnoeid en die maar niks deden en die ik intussen dood had verklaard... die hadden ineens weer uilopers! Ik voelde me zo lullig naar mijn schoonmoeder toe. Ik weet hoe dol ze was op deze planten... Gelukkig heb ik ze niet om zeep geholpen!

Alle plantjes die ik in het perkje eromheen heb geplaatst bleken aan te slaan, ondanks de droogte.

Achter de enorme Ribes die ik na de bloei flink terugsnoeide (hij kan nog eens gehalveerd worden, zo groot is hij) stond een beetje een kaal struikje wat ik niet thuis kon brengen. En surprise, surprise... het is een Jasmijn. En even verderop , tussen de takken van de Vlier vond ik nog zo'n exemplaar.

En deze dan... is het geen plaatje? Rondvraag op facebook leerde me dat het een Escallonia moet zijn.

En de Roos, die eigenlijk nog maar bestond uit lelijke ouwe takken... 

Kijk nou hoe veelbelovend hij erbij staat.

Bij het wieden van het onkruid onder de Rododendron kwam ik nog een verloren Roosje tegen. Ik heb hem in mijn perk gezet... kijken wat hij gaat doen.

O, ja... en niet alleen de tuin is leuk... wat dacht je van al die stranden in de buurt? De Noordzee, de Grevelingen...

We zagen zelfs zeehondjes zwemmen bij de Brouwersdam! 

Goed kijken hoor! je ziet ze bijna niet op het fotootje!

En de zwijmel? 

Die is natuurlijk over Dave Grohl, van de Foo Fighters.

Hèt nieuws op mijn tijdlijn bij mijn Pink-Poppende vrienden die vooral voor de Foo Fighters naar Pink Pop gingen. Hij kwam niet want hij brak zijn been tijdens een optreden op de avond ervoor in Zweden. Dave ging naar het ziekenhuis om zijn been te laten gipsen en kwam terug om het concert zittend af te maken. De held.

Helaas werd hij de volgende dag geopereerd en zat Pink Pop er écht niet in voor de Foo Fighters.

En dat filmpje van die mooie man, die bikkel, wil ik graag even laten zien.