De zaterdagse zwijmel: To build a Home

Gek, dat ik dit nummer nog niet eerder heb geplaatst in mijn zwijmelrubriek. 

Ik ken het, en ik vind het prachtig. Maar ik weet er eigenlijk niks van. 

Mijn dochter speelt het vaak op de piano. En ook dan is het fijn om naar te luisteren. 

Maar was het een hit? Wanneer kwam het uit? Waar ken ik het van? Wie zingt het? En wat is The Cinematic Orchestra? 

Nou ja... de oplossing is heel banaal. Ik ken het omdat het onder de kerstcommercial van de Plus in 2017 zat, blijkbaar. Zucht... 

Over een met liefde gebouwd huisje gesproken: 

We mogen weer naar ons huisje bij zee! We mogen er nog niet slapen, maar overdag mogen we er weer lekker zijn. 

15 maart was ik daar voor het laatst. Dat was de dag dat de horeca dicht ging, de dag voor de 'lockdown'.  Ik werd midden in een grote snoeiklus ziek en ik dacht: weet je wat? Ik maak de rest volgende week wel af.
De takken liggen nu nog in het gras. En de bomenrij is maar voor de helft gesnoeid. Het zal intussen wel vol in het blad zitten. 

Kunnen we dit jaar tóch nog de meidoorn zien bloeien. En de rhododendrons? Zullen die al in bloei staan? Het gras zal wel aan een maaibeurt toe zijn. Het zevenblad zal de perkjes overwoekerd hebben. Toen ik er 15 maart was bloeiden de narcissen nog. Zullen nu de pioenen die ik van mijn zus kreeg in de bloei staan? We gaan het allemaal zien! 

Lekker even een dagje in een andere omgeving. Dat is er sinds 15 maart niet van gekomen.

Meezwijmelen? Plaats hier je link: 

You are invited to the Inlinkz link party!

Click here to enter

Top 18 van 2018

Het viel niet mee om een top 18 op te schrijven van 2018. 

Eigenlijk is het gewoon een pittig rotjaar geweest dat wat mij betreft afgesloten mag worden.
Maar... Tel je zegeningen is toch wel altijd mijn motto.
Dus hier komt-ie!

#1 Het examen

Dat was spannend.
In augustus 2017 begon ik met de opleiding tot coupeuse.
Voor het examen van de eerste module moest ik onder andere twee zelf ontworpen, op maat getekende en zelfgenaaide kledingstukken inleveren.
En ik slaagde hiervoor met een 10!
Ik was zelf stomverbaasd en supertrots.
Ik ben nu alweer langzaamaan begonnen aan de examenstukken voor de tweede module in mei.
De lat ligt hoog :-).

#2 Lesgeven

In oktober kreeg ik de vraag of ik les zou willen geven op de modevakschool waar ik de opleiding doe. Supertof!
Dit is zo wat ik wil! Ik ga zo ontzettend veel leren de komende tijd!
Ik mag mezelf nu dus ook docent noemen, bij Modevakschool Dutch Fashion in Breda.
Zo fijn dat ik mijn docent naast me heb staan. Iemand die vertrouwen in mij heeft. En mijn daardoor zelfvertrouwen geeft. Want daar ontbreekt het bij mij weleens aan. Ondanks dat er heel veel in mijn leven gewoon best wel goed gelukt is.

#3 Zeevonk

Tijdens onze vakantie in Ouddorp zagen we een aantal maal zeevonk.
Dit is een alg in zee dat fluoriserend oplicht als het water beweegt.
Uren en uren hebben we in het donker in de zee lopen spetteren, totaal verwonderd over wat we we zagen. We hebben het zelf niet op foto of film vast kunnen leggen. Hieronder een foto gepikt van de Telegraaf.

#4 Praag

We bezochten Praag.
Wat is dat een heerlijke stad. Zoveel te zien. Zoveel pracht en praal. Iedere wijk een andere sfeer. Vanwege de 35 graden heb ik niet alles kunnen zien wat ik wilde zien, maar misschien is dat juist een reden om nog een keer terug te gaan.

#5 20 jaar getrouwd 

De reden dat we Praag bezochten was dat ik Mr.C. al 20 jaar mijn man mag noemen.
Als je het hebt over tel je zegeningen, dan is dit wel een hele grote.

#6 Mr.C. 

Nu we het toch over hem hebben...
Ik was blij met hem dit jaar.
Samen hebben we ons langharig tuig door een lastige periode begeleid. We hebben hier goed samen over kunnen praten, vulden elkaar aan.
Mr.C. zit lekker in zijn vel. Komt moe maar blij thuis. En hoewel ik zelf de knop om heb moeten zetten: hij was degene die me een paar weken geleden optilde en weer op de juiste manier met mijn benen op de grond zette toen ik het een paar weken geleden na gebeurtenissen op mijn werk zelf niet meer zag. Dankbaar voor dit alles...

#7 Ouddorp

We kwamen er dit jaar niet vaak, in ons huisje in Ouddorp. Maar als ik er ben, dan ben ik echt op mijn eilandje van rust, waar de hectische wereld even niet bestaat. De zee, het strand, de natuur, de tuin met de planten en de vogeltjes. Ik hou van die plek en ben dankbaar dat we het hebben.

#8 Het jaarlijkse 'trainingsweekend' met Kleine Tas

Net als vorige jaren dook ik ook dit jaar een keer een weekend onder in Ouddorp met mijn vriendin Kleine Tas. Met genoeg voor een weeshuis aan lekkers praatten we uitgebreid bij en genoten we van de natuur. Een weekend met Kleine Tas is altijd zo fijn. We hebben intussen onze eigen rituelen en ongeschreven afspraken. Zoals géén winkel bezoeken. Gelukkig telt de SRV-wagen niet mee ;-).
Het is inmiddels een traditie geworden in het vroege voorjaar. Dus hoog tijd om hem weer te plannen.

#9 Soldaat van Oranje

Ik durf het bijna niet hardop te zeggen, maar Soldaat van Oranje was toch wel een topper dit jaar. Niet alleen de musical, maar ook het feit dat ik hem mocht zien samen met mijn vriendin J., haar dochter I. en mijn Prulleke. We zijn al sinds de Havo bevriend, en we beseften dat het niet vanzelfsprekend is dat we dit samen konden gaan doen.
Ik was de laatste Nederlander die daar nog naartoe moest. Hou eigenlijk niet zo van musicals. Maar mijn Prulleke was met school geweest en ik MOEST deze gaan zien van haar.
Het was echt de moeite waard: het zat prachtig in elkaar!

#10 Mijn vader werd 70

We vierden mijn vaders 70e verjaardag.
Een boottochtje. Sushi eten. De hele club bij elkaar.Goud!
Dankbaar dat hij met zijn 70 jaar nog zo gezond, fit en vooral mijn lieve Paatje is.
En natuurlijk moest het zooitje ongeregeld weer met het servies gaan lopen zitten te spelen.

#11 Werchter
Met mijn langharig tuig bezocht ik Werchter. Het hoogtepunt zou Pearl Jam moeten zijn, maar het meest genoten hebben we van Stone Sour. Moeders deed een stapje terug toen Jip in 'the pit' sprong. Genoten van hoe hij los ging. En elkaar plechtig beloofd dat we, zolang als het kan, samen ieder jaar een keer een festival bezoeken. Al moet hij zijn oude moedertje later in een rolstoel voortduwen.

#12 Gewonnen kaarten voor Concert@Sea. 

Concert @ Sea was een festival waar ik al heel lang eens heen wilde.
Hoe leuk was het dat ik kaarten won en Kleine Tas mee wilde.
Vanuit Ouddorp lekker op de fiets erheen. Genoten van o.a. (natuurlijk) Blöf, met het Zeeuws Philharmonisch Orkest en Danny Vera. Op de fiets het klote eind weer terug. Totaal geen idee hebbend waar we waren (alles ziet er zo anders uit in het donker en alles leek op elkaar) maar dit niet laten merken en op goed geluk ineens voor de ingang van het park staan :-).

#13 Muziek

Sowieso muziek. Het lijkt wel of er steeds meer muziek in mijn leven komt.
Veel optredens gezien. 2x Legends of Rock met Arie Rambambassie :-).
2x Danny Vera (CAS en Parkpop). Mijn favoriete bandje The Wolff met de leukste (maar veulste jonge) gitarist/zanger op aarde, op parkpop. Werchter. 2x Pink Floyd Tribute bands. En mijn kinderen gaan steeds meer muziek maken. Zo mooi om te zien hoe ze daarin groeien. En fijn ook. Dat ik mensen om me heen heb met wie ik de liefde voor muziek kan delen!

#14 Pink Project

De tributeband Pink Project treedt jaarlijks op in het Omniversum in Den Haag. Dit jaar was ik erbij met Jip. Heerlijk achteroverleunend in de bioscoopstoelen genoten van indrukwekkende beelden met onze lievelingsmuziek. Bij Comfortably Numb sloeg hij zijn arm om me heen, kreeg ik een kus op mijn hoofd en heb ik huilend liggen luisteren. Tranen omdat ik zo ontiegelijk veel van hem hou.

#15 Nog meer muziek van de Puberella

Het is zo mooi om te zien hoe mijn Prulleke dit jaar groeide met muziek maken. Ze is behoorlijk allround: akoustisch gitaar, ukelele, piano, keyboard, zang. Ze spiekt op youtube hoe het moet en maakt het zich allemaal eigen. Ze schrijft haar eigen songs. Ze heeft muziek als examenvak en won dit jaar met haar klas de Rijks Music Awards. Ze was zo trots... En ik ook!

#16 Bioscoop

Ik heb ontdekt dat het helemaal niet eng of erg is om in mijn eentje de bioscoop te bezoeken.
Ik ga regelmatig naar filmhuisfilms en ik krijg daar niet altijd iemand uit mijn omgeving voor mee.
Het zijn geen spannende kaskrakers, maar ik ben nog niet één keer teleurgesteld naar huis gegaan. Sterker nog. Alle films die ik zag waren op hun eigen manier mooi!

#17 De mensen om me heen

Ik voel me gezegend met de mensen om me heen. Bij al mijn vriendinnen kon ik dit jaar terecht voor raad, een goed gesprek, een lach of een traan. Dankbaar. Voor mijn vriendin bij wie we op haar bruiloft mochten zijn. Voor de vriendin die me een dagje sauna gaf en die haar programma gewoon omgooide toen ik een week te vroeg op de stoep stond :-). Voor de vriendin met wie ik zo lekker kon wandelen en praten. Voor mijn vriendin met wie ik dagelijks even app, als het 09.09 uur of 10.10 uur, of nog mooier 11.11 uur of 22.22 uur is. Voor mijn buren. Dankbaar dat mijn buurvrouw er ook is voor Jip. Dankbaar voor mijn familie.Voor mijn zus, tegen wie ik eigenlijk niks hoef te zeggen.
Ik heb de laatste weken andersom ook zoveel blijken van waardering gekregen van mensen die dankbaar zijn voor dingen die ik voor hun deed. En dat vind ik dan ook weer mooi.

#18 Mijn langharig tuig

Eigenlijk had deze op nummer 1 moeten staan. Maar het is een lastig verhaal en ik moest er even over nadenken wat ik hierover ging zeggen.
Ik ga zeggen dat het beter gaat Jip.
Hij maakt voorzichtig plannen voor het volgende schooljaar.
Hij accepteert hulp en blijft met problemen naar ons toekomen, Godzijdank.
Hij regelde een baantje voor de zomer: samen met een standhouder gaat hij alle bekende Metal-festivals langs om merchandise te verkopen. Helemaal in zijn straatje!

En ik neem alvast een voorschot op  #19 van volgend jaar.
Want dat is deze kerstvakantie. Ik vind het heerlijk om lege dagen te hebben. Te kunnen denken: niet alles hoeft nu, want morgen is er ook nog tijd. Heerlijk om uit te kunnen slapen. De top 2000 te kunnen luisteren. Het hardlopen weer op te pikken. Ik heb maar 2 afspraken gepland staan, waar ik ook ontzettend veel zin in heb. En de rest van de vakantie is tijd voor mezelf, mijn gezin, mijn opleiding en achterstallig huishouden. Ongeveer in deze volgorde.
Dus, mocht je me niet zien de komende weken: ik zit weer lekker in mijn cocon!

Zwijmelen op Zaterdag: Mooi

Wie had dat gedacht...
Dat mijn vriendin Kleine Tas en ik nog eens zouden zwijmelen bij Marco Borsato.
Vorig weekend gebeurde dit toch echt.

Omdat de vooruitzichten zo mooi waren, besloot ik vorige week naar ons vakantiehuisje te gaan.
Mr.C. ging een avondje stappen (naar de Rimpeldisco... de naam alleen al :-))))) ).
Dochterlief ging uit logeren. Jip en ik dus naar ons huisje. En omdat we daar nog een bedje over hadden leek het me leuk om Kleine Tas uit te nodigen. En ze kon zowaar zomaar een weekendje overkomen.
En wat hebben we genoten!!! Zo gelukkig zijn... Het weekend was echt een cadeautje.

De zon, de natuur, fietsen (half oktober in je hemdje!), de tuin, de herfstkleuren, het strand, lekker eten, goedkope maar onwijs lekkere wijn (special import uit Duitsland), mijn versgenaaide kussentjes met het onwijsleuke stofje, de heerlijke gesprekken, vriendschap. En dus ook van dit liedje van Marco Borsato. Want wat is het waar voor ons, wat hij zingt.
Want hoe mooi kan het leven zijn... Het is maar hoe je kijkt. Jij bent net zo rijk... zo rijk als je je voelt.
Nou ja, de plaatjes (collage gepikt van Kleine Tas) zeggen misschien meer dan worden.

En leuk ook dat Jip en Kleine Tas ook gespreksstof samen hadden. 

Ik was bang dat hij het niet leuk zou vinden met twee van die ouwe mutsen in het huisje, maar het bleek dat Jip en Kleine Tas ontzettend veel raakvlakken hadden als het om muziek (Metal) gaat. 
Leuk om te horen en te zien. 

We zwijmelden dus, bij een bakkie koffie in de tuin op het fijnste plekje op de aarde, bij dit mooie nummer van Borsato. Maar over een paar weken staan we hopelijk met zijn allen weer ouderwets te rocken op Rammstein hoor. Dat voelt stiekem toch iets comfortabeler dan bekennen dat dit nummer toch wel heel erg mooi is ;-). 

Zwijmelen op Zaterdag: Something in the Way

Het lastige aan de weekendjes in ons zomerhuisje is het meenemen van alle spullen die je nodig hebt.
Veel heb ik daar liggen, maar sommige dingen heb ik nu eenmaal niet dubbel in huis.
De oplader van mijn telefoon bijvoorbeeld, of alles wat ik nodig heb als ik ga hardlopen.
Een setje sportkleding ligt er inmiddels, maar vaak neem ik toch mijn lievelingssetje mee, omdat het weer weer net te koud of net te warm is voor de outfit die daar ligt.
Maar jeetje, waar ik al niet aan moet denken als ik daar even wil gaan hardlopen.
Ik draag bij het lopen altijd een andere bril, omdat mijn gewone dagelijkse bril door het zweten steeds afzakt. Ik moet er aan denken dat ik mijn sport-BH meeneem. (Weet je hoe rot het loopt in je gewone padded-BH?) Of die keer dat ik alles bij me had, behalve mijn oortjes. Bij een duurloopje móét ik gewoon muziek hebben. Of de armband waar ik mijn telefoon in draag tijdens het lopen. Ook zo'n ding waar ik er maar 1 van heb en die redelijk essentieel is.

Vorige week was ik dus mijn telefoon vergeten en gelukkig was Jip zo lief om de zijne aan mij uit te lenen. We delen grotendeels dezelfde muzieksmaak dus dat kwam goed.
In zijn playlist kwam ik het complete album Nevermind van Nirvana tegen. Mooi!  Het was een poos geleden dat ik hoorde.
Halverwege mijn laatste loopje was het laatste nummer voorbij en ik verwachtte dat de muziek verder zou gaan met een nieuw nummer of een nieuw album. Maar, ik wachten, en nog eens wachten. Er gebeurde niks. Het geluid harder... nog niks.
Ik moest toen toch maar mijn loopje onderbreken om muziek te zoeken, maar op een vreemde telefoon en in het felle zonlicht kon ik de juiste knopjes op het scherm niet vinden.
Uiteindelijk was er weer geluid en bleek dat ik de replay-knop had gevonden. Dus noodgedwongen liep ik mijn loopje met nog een keer het hele album uit. Het was geen straf. Lekkere stevige muziek, en net bij het uitlopen kwam het laatste rustige nummer.

Heb ik trouwens mijn lievelingsvalleitje weleens laten zien? Ik denk het wel hè? 

Als ik daar loop, heb ik echt de neiging om te gaan huppelen. 

In  middag ben ik er nog even met Janneke naar teruggefietst om er samen te gaan picknicken. 

Maar hoe zat het nou met de muziek die niet verder speelde? Waarom begon er geen nieuw nummer?
Toen ik thuis kwam viel het kwartje. Het album heeft een hidden song. Na 15 minuten stilte krijg je het laatste nummer pas te horen. En die was ik dus even vergeten.

Ik plaats dus het op één na laatste nummer van dit album in de zwijmel vandaag. Omdat dat één van de weinige rustige nummers van Nirvana is. Ik denk dat de meeste zwijmelaars dat op de zaterdagmorgen het beste 'kunnen pruimen', hoewel het een behoorlijk depressieve song is.
Ik hou van het 'donkere' geluid van de gitaar in de muziek van Nirvana. Ik hou van de stem van Kurt Cobain. Een klassieker die gelukkig ook door de volgende generatie gewaardeerd wordt.

Hoe de week van Tas was (23)

Gelukkig is de jeuk inmiddels over, maar wat had ik het slecht begin vorige week. 

In Ouddorp was ik 's avonds tijdens een potje badminton door muggen in mijn benen gestoken. 
Wat volgde waren dikke schijven onder mijn huid en jeuk die van zaterdag tot woensdag duurde. 
Ik werd er gek van. 
Dinsdag heb ik van ellende maar een afspraak bij de huisarts gemaakt. Ik schaamde me een beetje om voor een beetje jeuk naar de dokter te gaan, maar eigenlijk viel dit voor mij wel onder de noemer 'niet te harden, zoveel jeuk'. 
Gelukkig lachte de dokter me niet uit. Een allergische reactie was het. Hij schreef een zalfje voor, adviseerde me om wat allergiepillen te kopen bij de drogist en omdat ik er toch was bracht ik ook het eczeem op mijn ooglid ter sprake. Bultig door de muggen en make-uploos vanwege de eczeem voelde ik me er de afgelopen week niet charmanter door. 
Je begrijpt... zonder foto's dus. 

En ik won een leuke prijs! 
Via Breg Blogt deed ik mee aan een winactie. En hoera! Ik mocht een paar schoenen uitkiezen bij Sacha Shoes voor maximaal 130 euro. Was dat even welkom! 
Met Janneke ging ik vrijdagmiddag naar de stenen winkel om de leukste schoenen die ik op de site had gezien even in het echt te passen. De hippe sneakers die ik zag pasten niet bij mij, zei Janneke. De slippers waren te goedkoop (en ik mocht maar 1 paar kiezen), dus heb ik voor praktisch gekozen en ik nam een paar cowboylaarzen (à €129,99 haha!) waar ik ook de winter nog mee door kan. Dit zijn ze geworden! 

In Ouddorp hebben we dit weekend weer hard gewerkt in de tuin.

De laurierhaag die ik in maart (met de hand!) begon te snoeien is aan de buitenkant klaar. 
Nu de tuinkant nog. 

Er stond nog een loos haagje dat om moest.

Ik plantte wat lavendel op een plekje dat door mijn schoonzus gras en onkruidvrij is gemaakt en ik hoop dat ze op deze plek voldoende zon krijgen om te kunnen groeien. Het is een beetje een schaduwplekje. Binnenkort wordt er een grote boom getopt waardoor ze waarschijnlijk wel meer zon zullen krijgen. 

En we genoten van de bloeiende Rhododendrons. Vorig jaar hadden we de bloei gemist omdat we er in de weken dat ze bloeiden nèt niet waren. Ze stonden nu nog net niet in volle bloei, maar ik vond ze prachtig.

In de vrije avonduurtjes maakte ik een bestelling. Deze stof had ik al lang liggen, maar nog geen bestemming voor gevonden. Ik vind het schort zo superschattig gevonden. Ik had nog even ruzie (en lees stress) met de drukkertjes en mijn nieuwe drukkertjestang, maar we zijn er achter hoor. Ik moet dat gewoon door Mr. C. laten doen. Je moet er zo ontiegelijk veel kracht bij zetten en als ze niet strak genoeg zitten, dan klikken ze niet. Probleem opgelost. 

Vandaag was ik weer helemaal in mijn nopjes met mijn nieuwe Baby-bandana's. 

Mijn überschattige, kleine, kwijlende nichtje was van de week bij ons, en die had zo'n leuk Bandana-slabbetje aan. Ik heb het slabbetje nagetekend, maar kwam er niet helemaal uit. De bovenste stof moest boller zijn dan de onderste laag, maar hoe teken je dat?
Mr.C. zag met zijn timmermansoog al direct dat mijn eerste ontwerp niet ging werken. Dat had ik ook al gedacht, maar hoe dan wel? Mr. C. geloofde nooit dat ik een platte stof bol ging krijgen, maar ik wist dat het zou moeten kunnen. 
Uiteindelijk had ik een Eureka-moment. De extra stof moest ik uit de breedte halen. En als je iets breder maakt naar de zijkanten, dan wordt de lijn aan de zijkant korter, dus dat moet je er uiteindelijk bovenaan weer bij tekenen. 

Je ziet het aan de chaos op tafel: het was een hele puzzel. 

Maar het proefmodelletje bleek te werken.

En dit was dan mijn eerste exemplaar. Gemaakt van een stofje dat ik nog had liggen van van toen Jip een kleuter was. Niet verder vertellen hoor... Ik doe gewoon alsof de stof nog steeds hip is!

Er liggen nog genoeg lapjes om hier ook weer eindeloos mee te variëren, dus ik hoef me nog steeds niet te vervelen de komende tijd.

Hoe de week van Tas was (21)

Het is alweer eventjes geleden dat ik de week doorsprak.
Hoe het komt ? Ik denk door de drukte met bestellingen, mijn nieuwe haakhobby en misschien doordat ik weer wat vaker 's avonds naar buiten ga nu het langer licht is.

Met naaien sta ik 5-0 achter.
Ik heb 5 werkjes geknipt klaarliggen. Er zijn er 2 waar aan gewerkt wordt. De andere 3 ben ik nog niet aan toegekomen. Een paar cadeaus voor wat lieve mensen, een tuniekje voor Janneke en 2 bestellingen voor No Presents No Glory. Deze broodmandjes maakte ik vorige week en werden zo leuk gevonden dat er twee nieuwe bestellingen uit volgden!

Zo leuk... van de week kreeg ik 2 mooie donaties. Een stapel tutteldoekjes en een hele doos met stof om mooie dingen te maken voor No Guts No Glory.

Vandaag had ik mezelf een naaidagje beloofd.
Helaas moest er vanalles gedaan worden.

De groene kliko was weer geleegd dus dat betekende dat ik eindelijk de hortensia's kon snoeien. Waar moet ik anders mijn snoeiafval laten? Toen de hortensia's klaar waren moest de lavendel er ook aan geloven. En nu is de kliko weer tot zijn nok toe vol.
Dan waren er nog de moestuintjes.  Janneke spaart ze en ze houdt nauwkeurig bij wanneer ze iets zaait, wanneer iets ontkiemt en wanneer ze iets verpot.
En iegenlijk vraag ik me stiekem af wie er enthousaster is, Janneke of ik...
Ik denk dat ik het zelf stiekem het leukste vindt.
Er waren dus wat moestuintjes die verpot moesten worden.
Toen ik klaar was was het inmiddels ook al half 1 geworden.

Er moest een wasje opgehangen worden. En Janneke kwam mopperend uit school omdat ze nu toch écht nieuwe schoenen nodig had.
Oké... op pad dan maar. En bij thuiskomst was het half 3.
Ik besloot om toch maar eerst een uurtje te gaan hardlopen voordat ik aan mijn naaiwerk begon.
Van de week had ik nieuwe schoenen besteld in een webshop.
Eigenlijk voel ik me daar best wel schuldig over want ik ga altijd naar zo'n hardloopschoenen-meneer die keurig meet en filmt en vervolgens het lelijkste paar schoenen uit het magazijn trekt, maar welke wel het beste bij mijn benen en voeten passen.
Omdat de we hier in huize C. ten tijde van de werkeloosheid toch een beetje de winter door geholpen moeten worden besloot op internet te kijken of ik hetzelfde paar voor minder geld kon vinden. En ja. Het scheelde dik 25 euro. Plus reiskosten. Plus parkeergeld.
Dus als er binnenkort in Breda een hardloopschoenenwinkel over de kop gaat, dan ben ik daar mede schuldig aan. Ik hoop dat de vlag er volgend jaar beter bij hangt... dan ga ik graag weer langs bij de hardloopschoenen-meneer voor zijn allerlelijkste setje.
Goed. het was geen overdaad... zoek de verschillen.

Ik doe mee aan een challenge. 30 Days Of Running.
De bedoeling is dat je in de maand april iedere dag een stukje gaat hardlopen.
Maakt niet uit hoe lang of hoe ver, als je maar loopt.
Ik vind het een leuk streven.
Morgen wordt wel even een knelpuntje.
Werken van 8 tot 17, daarna stemmen en om 19.30 moet ik klaarzitten bij een voorstelling. Hardlopen zal het niet worden, want het douchen daarna kost ook weer tijd, maar ergens hoop ik wel een stukje te kunnen wandelen.

Na een heerlijk rondje in de zon was het bijna half 5. Omdat Mr. C. met Janneke naar de manege ging was het mijn kookbeurt. Ik kon nog lekker even douchen en even in de tuin zitten met een haakwerkje. Weten jullie dat ik intussen in 20 minuten een uiltje gehaakt kan hebben? Goed... dan moeten er nog oogjes en een snaveltje op een een hangertje aan, maar ik vorder dus wel :-).

Nou ja... toen het eten op was, moest ik nog mijn werkkleding voor morgen strijken. Ik wilde de adminsitratie voor de maand maart voor No Presents No Glory nog bijwerken. En toen wilde ik nog een blogje tikken. En nu is het intussen bedtijd, de dag is om, en staat de naaimachine die ik vanmorgen tevoorschijn haalde nog werkeloos op tafel. Zo kan het dus verkeren op een rustige vrije dag zonder plannen...

Maar eh... wat was het lente hè, het afgelopen weekend!
We waren lekker in ons vakantiehuisje. Veel in de tuin gewerkt. Zaterdag was mijn vriendin S. op bezoek. en wat ben ik dan trots als ik een rondleiding kan geven over ons 'landgoed'. Met de hondjes van de buurvrouw wandelden we lekker over het strand. Samen met S. genoten van een heerlijke dag! En de zondag heb ik in korte broek en hempie gesnoeid. En je zag écht met het uur dingen veranderen. Een bloesempje dat bloeide dat er eerst nog niet was. Bladknopjes die ineens waren opengesprongen. Ik kijk de blaadjes echt de takjes uit! Ik ben zo benieuwd hoe alles weer opkomt nadat ik vorig jaar zo rigoureus gesnoeid heb...

 Ik vrees dat het naaiwerk tot volgende week moet blijven liggen. Ik weet nu al dat het er de rest van de week niet van gaat komen. Zucht... Soms moet je gewoon niet teveel willen...

Hoe de week van Tas was (16)

Ik heb me rijk gevoeld deze week.
Vooral rijk door zoveel fijne mensen om me heen.

Vorige week belde mijn naailerares na een lange vakantie. Of we zin hadden om bij haar te komen eten. Eten?! Daar heb ik altijd wel zin in! Zeker als er Indisch wordt gekookt.

Volgens mij heb ik het al vaker verteld... we zijn een bijzonder clubje. En ik koester het.

Ik heb ervan genoten om de dames weer om me heen te hebben. Om lekker te lachen. En ik heb genoten van de schalen vol die op tafel kwamen. "Menu elk wat wils!"
Echt hoor... we zijn stiekem een eetclub maar we vermommen ons als naaiclub!

Het zuiden maakte zich op voor de carnaval. Bergen maakte zich op voor de Vastenavend. Ik maakte me klaar voor een weekendje weg met mijn vriendin, Kleine Tas. Op trainingskamp zogezegd voor de CPC op 6 maart.

Een weekend lang trainen, wandelen, praten zonder onderbroken te worden door kinderen die aandacht vragen. Ik had aan Natas gevraagd of ze me wilde leren haken. Het weekend bleek te kort te zijn.

Zaterdagochtend begonnen we met een rondje vuurtoren. Een prachtig afwisselende route door polder en duinen. En als je wil kun je ook een stukje strand meepakken.

Ik ging vanwege mijn kuitblessure niet geheel gerust op pad. Met de fysiotherapeut had ik besproken dat ik mocht lopen tot het pijn ging doen, of eigenlijk... de vorige keer ging het op 6 km pijn doen, dus moest ik vóór de 6 km stoppen. Nou ja... na 2 km werd het vervelend. En bij 4 km wist is dat ik de rest van de ronde beter kon gaan wandelen. Prut!
Maar... ondanks de pijn was het een heerlijke wandeling en Kleine Tas heeft prima kunnen trainen doordat ik haar steeds een stukje vooruitstuurde en ze weer netjes terug kwam hobbelen om me op te halen.

Ken je dat gevoel? Dat je helemaal vrolijk wordt van het eerste sneeuwklokje en dat je er bijna helemaal lyrisch een foto van gaat maken?
Kom je een paar honderd meter verderop dit tegen!

In de middag zijn we de uiltjes, die we op vrijdagavond al gehaakt hadden, in elkaar gaan zetten.

Dit waren mijn eerste 3 exemplaren.
Niet gek hè, voor een beginner!

Op het einde van het weekend was dit het resultaat!
En de eerste uiltjes zijn al verkocht voor No Guts No Glory.

Op zondag stond er een wandeling gepland. De hemel was strakblauw toen we vertrokken. Er stond wel een harde wind. We liepen vanaf het vakantiepark naar  het natuurgebied de Kwade Hoek. Ik had er zelf al eens gewandeld, maar ik was nog nooit zover het gebied in gegaan. Het mooiste stuk heb ik dus al die tijd gemist. Het zeewater kan door een gat in de duinen het gebied nog steeds instromen en er zijn daar allemaal kleine binnenmeertjes ontstaan.

En jawel... daar waar een bankje staat heb je vast een prachtig uitzicht!

Het was een geweldige wandeling! 13 km hebben aan natuur hebben we aan ons voorbij zien gaan. We zijn best gewend om afstanden te rennen, maar wandelen is écht een hele andere tak van sport. Echt zware benen toen we thuiskwamen.

Zondagavond kwamen Mr. C. en de kinderen Kleine Tas aflossen en heb ik er, dankzij de carnaval, nog lekker een dagje aan kunnen plakken. Het weekend met Tas was precies goed. Helemaal zoals we het ons hadden voorgesteld. We leerden elkaar kennen in 4 Havo. Nu er zoveel jaar verstreken zijn weten we dat dit een vriendschap voor het leven is. En dat is een heel fijn idee!

Maar in een vakantiehuisje moet ook gewerkt worden. Snoeiwerk! 

De berg met snoeihout in de tuin is alweer aardig gegroeid. Fijn, zo'n zachte winter. Dan is werken in de tuin geen straf. 

O, en de .... (wie helpt me... ik kom niet op de naam) ... maar de plant die er zo zielig bij stond, die ik heb vertroeteld met mest, de hele zomer bewaterd heb en wortelmassage heb gegeven... die staat er prachtig bij! 

Ik kan niet wachten tot alles weer gaat groeien. Tot ik kan zien hoe de planten reageren op mijn snoeiwerk. Zo zonder ervaring voelt het best wel als een gok.
Nog een paar weekjes wachten... dan is het voorjaar weer daar.
Maar de eerste tekenen waren er al!

En dan vergeet ik nog te noemen dat we zo gezellig geborreld hebben zondagavond bij, wat ooit de vriendin van mijn schoonmoeder was. Ik geloof zomaar dat dit niet de laatste borrel was die we samen met haar en haar man nuttigden!

En dan kom je thuis en dan vind je een berichtje in je mailbox van een kennis die gaat verhuizen en haar naaihobby in de wilgen hangt. Of ik een mand met lapjes op wil komen halen omdat ze het zo fijn vindt als het bij een goed doel terecht komt.

Ik ging compleet uit mijn dak vanmiddag. Te gekke stofjes, lintjes, bandjes, kantjes, randjes... En dan is dit nog maar een deel van de 'buit'. 

Had ik al gezegd dat ik me rijk voelde deze week?