zaterdag 5 oktober 2019

Zwijmelen op Zaterdag: Fly away



Het is alweer een paar weken terug dat ik mijn beklag zat te doen bij mijn vriendin.
Ik vertelde haar dat ik eigenlijk niet helemaal lekker teruggekomen was na mijn zomervakantie.
We hadden het goed in Budapest en in ons huisje bij zee, maar er was ook veel gedoe.
Pubers die niet meewerkten, slapeloze nachten, overprikkeling bij mijn zoon en bij mij.
Een gezin dat er een ander tempo op na houdt dan ik...
Ik wil juist veel van een stad zien, maar mijn gezin vindt dat gauw iets te druk, te warm, te ver of te vermoeiend is.
Ik durf het bijna niet te zeggen dat mijn gezin soms voelde als ballast.
Eenmaal terug bij ons huisje bij zee duurde het nog een week voordat ik me ontspannen voelde en eenmaal terug op het werk merkte ik dat de vakantie gewoon echt te kort was geweest om te herstellen. Balen. Je hoopt toch uitgerust en met hernieuwde energie terug te komen.

Dus toen mijn vriendin vroeg: 'En? Hoe was je vakantie?' Kwam er in plaats van een opsomming van leuks een bakkie ellende naar buiten.
Daar zijn vriendinnen voor. Daar mag je eerlijk tegen zeggen dat je gezin als ballast voelde, terwijl het tegelijkertijd ook juist de mensen zijn die je het liefst om je heen hebt en met wie je mooie dingen wilt delen. Terwijl je gewoon ook zo dankbaar bent dat je gezin bestaat uit juist deze mensen...

'Weet je wat jij moet doen?' was haar reactie... 'Je moet gewoon die ballast thuis laten en een keer met een vriendin op vakantie gaan. Waarom gaan wij niet samen?'
Ik zei dat me dat heerlijk idee leek, maar ik vertelde ook dat ik het vliegen een enorme hindernis vind.  'Maakt niet uit, Tas,' zei ze. 'Ik neem je bij de hand. Ik zeg wel wat je wanneer moet doen. Ik loods je er wel doorheen. Het komt helemaal goed'.  Mijn vriendin heeft intussen bijna de hele wereld gezien en ze draait voor een vlucht haar hand niet om, dus dat komt ook inderdaad echt helemaal goed.

Kwam het volgende dilemma: waarheen?
We besloten te kijken op de surprise-reisjes. Dan hoor je pas een paar uur voor vertrek waar je heen gaat. Leuke bestemmingen. Leuke accommodaties. Maar prijzig.
Mijn vriendin zei: 'Tas, wat zij doen, kan ik ook, maar dan voor veel minder geld. Zeg maar wanneer je wilt gaan, dan regel ik het'. Dus ik zei: 'Oké, verras me maar!'
Helemaal verrassen durfde ze niet. Ze wilde het niet op haar geweten hebben dat ze iets koos wat ik niet leuk vond.

Een dag later had ik mail:
Een lief briefje over hoezeer zij vond dat ik een leuke, zorgeloze vakantie verdiend had. Hoe fijn ze het vond dat ze met met me mee mocht. En hoe leuk ze het vond om een bestemming te kiezen.
In die mail had ze als een volleerd reisleidster 4 keuze-bestemmingen uitgewerkt:
Een treinreisje door Toscane, een stedentrip naar Barcelona, een trip naar Malta, in een hotel met yogasessies op het dakterras, en een roadtrip naar Alentejo (Portugal), naar wat oude, kleine stadjes , ten zuiden van Lissabon.
En dat laatste is het geworden. Ik ga gewoon bijna een volle week de boel de boel laten, met mijn vriendin op pad en op ons tempo een hoop zien en beleven. Genieten van de rust, de kust. Genieten van een andere cultuur. Hoe heerlijk is dat? En hoe heerlijk is het dat ze op deze manier voor me heeft gezorgd? Ze heeft dit echt op zo'n fijne manier in mijn schoot geworpen. Deze vriendin is goud waard!



Het duurt nog even voordat het zover is, eind maart... maar ik kijk er zo naar uit.

Ik kan nog een heel verhaal vertellen over het nummer van Lenny Kravitz dat ik erbij heb gekozen, maar mijn blogje is alweer lang genoeg. Het nummer zegt genoeg: I wanna Fly Away!
Ik geniet tot die tijd gewoon lekker van de voorpret.






zaterdag 28 september 2019

Zwijmelen op Zaterdag: Happy Birthday Sweet Sixteen


De 16-jarigen van dit filmpje zullen intussen hoogbejaard zijn. 
Maar de mijne is vandaag hartstikke 16! 


Wat ben ik verliefd op mijn heerlijke grietje!


vrijdag 13 september 2019

Zwijmelen op Zaterdag: Dat komt door jou



In mei 2017 stapte ik voor het eerst bij Dutch Fashion binnen.
Ik wilde een opleiding tot coupeuse doen en ik was me aan het oriënteren op welke opleidingsmethode en welke plek bij me paste.
Ik weet me die middag nog goed te herinneren.
Ik kwam ver na de afgesproken tijd de les binnen.
Er was een ongeluk gebeurd op de oprit naar de snelweg en ik moest daardoor heel de Zuidwesthoek doorcrossen om in Breda te belanden.
Dutch Fashion was de laatste modevakschool in de regio die op mijn lijstje stond om te bezoeken.
Ik kwam redelijk gestressed binnen.
De hartelijke ontvangst is me altijd bijgebeleven: 'Meid, je ziet er helemaal verhit uit! Zullen we eerst eens even koffie voor je regelen?'
Brabantse gezelligheid.
En ondanks dat de les een gezellige chaos was (de leerlingen legden hun laatste hand aan de examenopdrachten... ik weet inmiddels hoe stressvol dat kan zijn) en ik niet echt een indruk kreeg van hoe een les daar eruit hoorde te zien, zag ik wel dat de sfeer me enorm beviel. Ik zag dat de lesmethode me het meest van alle methodes aansprak en dat de docent enorm kundig was. Met haar enorme creativiteit en drive maakte ik later kennis.

Eigenlijk wist ik het zodra ik binnenstapte: Dutch Fashion is de plek waar ik de opleiding wil doen. En daarbij werd Mode op Maat de lesmethode.

Helaas heb ik van deze docente maar een paar maanden les gehad. Ze leerde me de fijne kneepjes van het vak. Paspelzakken maken, manchetten, kragen met revers, ga zo maar door. De plooien kan ik inmiddels dromen.
Ze leerde me patroontekenen. Ze begeleidde me in mijn eerste 2 examenprojecten. 'We gaan voor de 10' zei ze altijd. Dat is me onder haar hoede voor het eerste examen gelukt. Daar ben ik dankbaar voor.

Nog voor ik mijn eerste examen deed werd ze ziek en heeft ze de modevakschool over moeten dragen. Ze heeft een fantastische opvolger gevonden die mij net zoveel kan leren en even goed inspireert.

Vorige week heeft ze afscheid moeten nemen van het leven. En wij van haar.
Bij het afscheid werd dit nummer gedraaid.
Dat komt door jou...
Heel veel mensen kunnen ze zeggen dat ze iets in hun leven meedragen waar zij de kiem van gelegd heeft. Ze heeft voor heel veel mensen heel veel betekend. Bovenal was ze moeder, partner, dochter, zus, vriendin. Ze is met haar kracht, haar drive, haar creativiteit en haar kennis een inspiratie geweest voor velen. Een mentor, die je uit je comfortzone haalde en je onder haar begeleiding op een hoger plan zette.
Voor mij geldt ook dat ze voor altijd een voorbeeld voor mij zal zijn. Als ik denk aan coupeuse zijn, dan kan ik er alleen maar van dromen om ooit aan haar niveau en creativiteit te tippen.

En ja... het moet vanaf nu echt allemaal zonder Annemiek.
Maar potver...
Alles wat zij ons heeft geleerd, hoe zij ons heeft geïnspireerd... dit alles kunnen wij weer doorgeven aan anderen die het vak willen leren, of die alleen maar plezier willen hebben in het naaien van kleding. En dat is, ondanks dat het allemaal ontzettend verdrietig is, toch ook heel mooi?




vrijdag 6 september 2019

Zwijmelen op Zaterdag: Details in the Fabric



Everything

Are the details in the fabric
Are the things that make you panic
Are your thoughts results of static cling?

Are the details in the fabric
Are the things that make you panic
Is it Mother Nature's sewing machine?

Are the things that make you blow
Hell no reason go on and scream
If you're shocked it's just the fault
Of faulty manufacturing

Omdat het Langharig Tuig na een lastige tijd voor het eerst weer naar school gaat.
Een traject tot herstel dat al met al ruim anderhalf jaar geduurd heeft.
Blij en dankbaar dat we deze periode voor nu achter ons kunnen laten.

Echt... Het is misschien makkelijk gezegd voor iemand die aan de zijlijn stond, maar ik hoop zo dat iedereen die in een moeilijke periode zit, hoop kan houden op betere tijden.

vrijdag 30 augustus 2019

Zwijmelen op zaterdag: Non Non Rien N'a Changé



In onze vakantie, een klein maandje geleden, waren een paar weken in ons huisje bij zee. Op een avond belandden we op een naburige camping in de kantine. Er speelde een live-bandje. We dachten: laten we hem even checken, misschien is het leuk.
De avond begon een beetje gezapig. De band speelde leuk, maar er kwam niet veel volk op af. De stemming kwam er niet helemaal in.
Net toen we besloten hadden om na het volgende nummer naar huis te gaan, kwam er een vrouw op mijn man toegelopen: "Heeeeejjjjj! Wat leuk om jou na al die tijd weer te zien!!! Hoe ís het???!!!!"
Er volgde een ongemakkelijk moment met het raden van namen... Het duurde even voordat Mr.C. zijn kwartje viel. Het bleek een jeugdvriendin te zijn, van pak hem beet 30 jaar geleden. Ze hoorde bij een cluppie dat Mr.C. jaren geleden jaarlijks trof tijdens de zomervakanties daar aan zee. (Mr. C. komt er al sinds eind jaren 60).
Ze hadden elkaar destijds uit het oog verloren, maar bleken allemaal toch weer een vaste kampeerplek te hebben op één van de campings in de buurt. Een deel  van de club bleek een eindje verderop aan de bar neergestreken te zijn. En ineens werd het een hele gezellige avond.

Vorige week werd er in dezelfde kantine, naar aanleiding van dit leuke treffen, een 80's-90's feest gegeven. De club had via alle social media en via via bijna iedereen weer weten te vinden, en ze waren bijna allemaal van de partij. Nu mét aanhang én een groot deel van de (puber)kinderen was er ook voor te porren. En het was écht een ouderwets gezellige avond.
Meestal ben ik niet zo'n danser, maar ik heb de hele avond op de dansvloer gestaan. Zelfs Jip, die normaal gesproken alleen op zíjn muziek (lees: metal) beweegt, heb ik die avond alleen maar op de dansvloer gezien.
Hoogtepunt van de avond (of was het misschien het dieptepunt... ik zou het niet meer weten...) was toen The Poppies werden gedraaid (jaja, jaren 70, I know... de DJ nam het allemaal wat ruim).
Wie had dat ooit gedacht dat ik samen met Jip keihard op The Poppies los zou gaan?
Ik vond het helemaal geweldig. En hij ook.

Mr. C. heeft het die nacht weer ouderwets licht zien worden (ik taaide met Jip iets eerder af). En de dag erna hebben we met de hele club ouderwets uit liggen brakken op het strand.
Eigenlijk leek er niets veranderd.

En ik realiseer me nu pas hoe toepasselijk dit liedje is voor deze zwijmel:
Non Non Rien N'a Changé
Tout, tout a continué

Nee, er is niets veranderd, alles ging door.

Er zat alleen maar 30 jaar, bijna een half leven met hoogte- en dieptepunten, tussen.


zaterdag 24 augustus 2019

Zwijmelen op Zaterdag: Jazz up your Lingerie



We draaien weer.
De vakantie was deze week, ook voor de kinderen, officieel voorbij.
En eerlijk: het bevalt me maar matig. De vakantie was te kort.
Ik heb alweer twee werkweken achter de rug en ook mijn opleiding is weer begonnen.

Mijn eerste op maat getekende slip is een feit.
En jemig... Er was een grappig voorvalletje met tentstokken in de les, en dat kwam niet uit de lucht vallen.
Als ik de slip zo op tafel zie liggen, dan ziet het eruit alsof ik er met zijn tweeën in pas.
Nu zijn mijn billen ook altijd gezellig samen, dus ergens klopt het ook wel, maar ik kan je zeggen: ook al weet ik dat ik géén maatje 36 heb: dit is confronterend!
Nu moet het model natuurlijk nog een beetje aangepast en opgeleukt worden.
Maar over de pasvorm het eerste proefmodel waren we geheel niet ontevreden.
En dat is dan, ondanks de omvang van de slip, toch ook wel weer heel erg leuk!

Ik ben nu in de opleiding echt op onontgonnen terrein gekomen. Lingerie maken heb ik nooit gedaan. En ook de module voor coupeuse ziet er een stuk ingewikkelder uit dan de vorige lesmappen.
Voor de lingerie moet ik ook echt een andere manier van werken eigen maken.
Ik ben gewend om alle patroondelen netjes door te lussen. Het geeft me houvast tijdens het naaiproces. Met al die elastische stoffen is dat niet mogelijk en heb ik echt een soort van lusverbod gekregen :-). Kortsluiting in mijn hoofd hoor!

In de zwijmel vandaag een ouwetje.
Jazz up your lingerie!

zaterdag 17 augustus 2019

Zwijmelen op Zaterdag: Trouble makin' Woman



Vanmorgen moest ik voor wat 'selfcare' al vroeg op pad naar het Westland. Een ritje van ruim een uur heen, ruim een uur terug. Wat je ver haalt is lekker.
Met een verre autorit is het altijd fijn om mooie muziek te hebben.

Na de behandeling voelde ik me herboren en zen.
Tijdens het zappen langs de kanalen op de radio bleef ik hangen bij een stukje blues.
Paste precies bij mijn stemming. Laid back de kilometers aan me voorbij laten gaan. Helemaal prima. Titel en uitvoerende: géén idee. Het klonk lekker.

Het nummer werd afgekondigd. Chris Cain. Nooit van gehoord. De man achter de draaitafel bij Radio Rijnmond zette nog een nummer in van Chris Cain. En daarna nog een. En na het journaal ging hij gewoon door. Zo ging het een kilometer of 80 verder. Het klonk allemaal even fijn.

Ik ben geen blueskenner maar vond het toch raar dat ik nog nooit van deze artiest gehoord had.
De radioman vertelde dat het een Amerikaanse bluesgitarist is, die ontzettend goed is, maar niet de waardering krijgt die hij zou moeten krijgen. Dus het was niet zo raar dat hij bij mij nog nooit voorbij gekomen was.

Nou ja... binnenkort is hij in NL. Dat zal waarschijnlijk wel de aanleiding geweest zijn van de Cain-uurtjes op de radio. 14 september in Zoetermeer. 15 september in Kasteel Rhoon. Kaartjes maar €12,50! Hoe bestaat het voor zulke mooie blues.
Ik heb de livefilmpjes ook gechecked. Een blije muzikant die zichtbaar plezier heeft in zijn optredens. Jammer dat mijn agenda al volgeboekt is voor die middagen.

Even googelen leerde mij dat Johan Derksen iedere zaterdagochtend op Radio Rijnmond 'Muziek voor ouderen' draait in navolging op 'Tijd voor teenagers' ongeveer 100 jaar geleden op de radio. Hij mag draaien wat hij wil dus komt er veel country, Americana en Blues voorbij.
Oei... 'Muziek voor ouderen'... ben ik hiermee officieel een generatie opgeschoven?

Ik zet er lukraak eentje in de zwijmel. Wellicht kom ik nog mooiere tegen als ik even doorzoek. Maar deze heeft wel een hoog zwijmelgehalte vind ik.

Kortom, het universum gaf me vanmorgen precies wat ik nodig had vanmorgen.
Dankbaar!







zaterdag 20 juli 2019

Zwijmelen op Zaterdag: Luna Mijn


De eerste band waar ik fan was, was Doe Maar.
Ik was op Ernst. Mijn zus op Henny.
In een documentaire vertelden Hennie en Ernst later dat er wel een schifting was te maken in het soort meisjes dat op hun viel: Ernst was voor de stille, wat teruggetrokken meisjes. Henny was voor de uitbundige, meer ordinaire meisjes.
Ik zeg hierbij niets over mijn zus, maar het is zeer zeker zo dat ik het wat stillere, teruggetrokken meisje was :-).
Ik was geen die Hard fan, maar had wel een schriftje met de zelf opgeschreven songteksten van de albums (lees cassettes) die ik bezat.

De mannen van Doe Maar zijn (voor de massa dan) een tijdje buiten beeld geweest. Maar van Henny en Ernst weet ik dat ze eigenlijk al die tijd muziek gemaakt hebben. Sla de Wiki, met name die van Henny Vrienten, er maar eens op na: hij heeft ontzettend veel betekend voor de Nederlandse muziek. Van musicals tot Sesamstraat.
Een paar jaar geleden waren mijn zoon en ik bij hun optreden op Pink Pop. Mijn zoon stond net zo hard te swingen als zijn moeder, zijn oom en zijn tante, die daar ook waren. Het klonk nog (weer) fantastisch!

En als ik Henny en Ernst weer terug zie op tv, op weet ik waar online voorbij zie komen, dan valt het me iedere keer weer op hoe goed ze zijn opgedroogd. Mooie mannen, mooier dan toen, die echt wel iets te vertellen hebben.

Gisteren kwam deze van Ernst Jansz voorbij. Suikerzoet, maar ik vond het mooi. Dus omdat mijn 'liefde' voor Enst nooit over is gegaan, staat hij vandaag, met een ode aan zijn dochter, in de zwijmel.

vrijdag 12 juli 2019

Zwijmelen op Zaterdag: Budapest



Het was weer een hele bevalling hoor om een vakantiebestemming uit te zoeken dit jaar. We waren erg laat met verzinnen en boeken. Ons hoofd stond er niet naar.
De pubers willen gelukkig nog mee.
We gaan sowieso naar ons huisje bij zee.
Maar omdat de pubers het daar wat stilletjes en saai vinden, wilden we ook iets doen wat zij leuk vinden. En natuurlijk moeten wij ons ook kunnen vinden in hun keuze...

Maar wat moeten we kiezen?
We hebben gekeken naar Schotland (daar wilden de pubers en ik heen, maar Mr.C. niet... we waren er immers al een paar keer geweest. Dat was voor mij geen reden om niet te gaan. Ik wilde al het moois graag aan de pubers laten zien).
Ierland dan? Nee... dat werd gek genoeg dan weer afgeschoten door de rest van het gezin.
Kroatië... ook mooi... maar wat nog beschikbaar was waren van die enorme appartementencomplexen waar je teveel mensen om je heen hebt.

Oostenrijk, de Alpen? Dat werd saai gevonden door de pubers. (Echt... waarom?). De Italiaanse bergen vonden ze dan wel weer een goed idee. (Snap jij ze nog?)
Een stedentrip vonden ze wel weer leuk. Maar de jongste wilde ook natuur.
Vorig jaar was Praag erg goed bevallen.
Berlijn trok ze niet (Why not? Staat hoog op mijn lijstje).
Valencia, Madrid, Barcelona, Parijs? Te druk, te warm. Dat geldt ook voor Rome, Florence, Venetië.
Maar ja, zei ik dan... in Praag was het vorig jaar ook tegen de 40 graden. Ook dat hebben we doorstaan.
Budapest dan? Daar kan het ook erg warm zijn.
Maar Budapest heeft veel zwembaden, badhuizen, een rivier met een eiland, heuvels met natuur om de stad. Voor mijn zoon, het langharig tuig, is er een rockmuseum. En een flipperkastmuseum.
Dus ik geloof dat we een plek hebben gevonden waar we allemaal wat leuks zullen vinden.
(Kreeg ook al adresjes door met leuke vega eettentjes).
We hebben een appartement midden in het centrum.
Ik geloof zomaar dat we allemaal een leuke tijd gaan hebben.

Mocht iemand nog Buda- of Pest-tips hebben... laat het maar weten.

Dus een liedje over Budapest in de Zwijmel deze week.

zaterdag 6 juli 2019

Zwijmelen op Zaterdag: Table of Fouls


Als 'grensbewoner' lukt het me om de Belgische radiozenders goed te ontvangen als ik onderweg ben. En dat is fijn. Want ze draaien en soms nét even andere muziek dan op de Nederlandse zenders.
Van de week bleef ik bij het 'zappen' hangen op het geluid van deze strijkers.
Ik was nieuwsgierig naar de rest.
Hoorde het voor het eerst en was gelijk geraakt.
Het was een stukje uit het optreden van de Belgische Zanger Ibe op Rock Werchter vorige week.
Mooi hè?  Hoe stil het publiek ook is!!!

Wil ik ook nog even juichen voor het volgende.
24 juni ben ik erbij... in Nijmegen.
Rammstein!
Na het zien van beelden van hun show een paar weken geleden in Rotterdam had ik behoorlijk spijt dat ik hierbij had gezegd dat dit wel even voorbij kon gaan (keuzes, keuzes),
Gistermorgen was de kaartverkoop. En omdat ik les had, had ik me er al bij neergelegd Nijmegen hem ook niet ging worden. Mijn broer en vrienden zaten allemaal om 11.00 uur startklaar, en ineens waren daar kaartjes over. Mijn lieve broer wil twee van zijn kaartjes aan mij en Jip afstaan.
Hoe tof is dat?

Maar... eerst even rustig zwijmelen bij Ibe!

zaterdag 29 juni 2019

Zwijmelen op Zaterdag: Speak to me


We hebben hem alvast even voor je gecheckt hoor, die nieuwe fim over de muziek van The Beatles die deze week uitkwam. 
Een leuk gegeven: stel dat jij erachter komt dat je de enige bent op aarde die zich de muziek van The Beatles kan herinneren. Wat doe je dan? 
Waarschijnlijk zit het hele verhaal dat je verzint in deze film. Doe er nog een liefdes-verhaallijntje bij en het recept voor deze film is compleet. Heel voorspelbaar dus. 
Ondanks dat was het een heerlijke film die geen minuut verveelde. Een aanrader dus. 
En natuurlijk was ik weer de enige die huilend van ontroering de bioscoopzaal verliet. 
Weekdiertje... 


Maar er was meer muziek deze week. 
Vorige week vertelde ik dat we het weekend begonnen met Graspop. 

De zondag en maandag daarna was er meer muziek in de stad. 




Op het Poppodium in onze stad werd maandagavond de Sena Guitar Award uitgereikt aan John Petrucci, de gitarist van Dream Theater.
In het kader van dit evenement waren er allemaal gitaar-gerelateerde activiteiten in de stad.
Samen met de andere leerlingen van de gitaarleraar van Jip ging Jip een nummer van Dream Theater spelen voor John Petrucci.
In het stadspaleis, het Markiezenhof, waren allemaal gitaarworkshops te volgen en 's avonds traden er verschillende gitaristen op op het poppodium.
De avond werd samengesteld en gehost door Pablo van der Poel, jullie weten wel... die ene van DeWolff... die zo lekker is speelt.
Jan Akkerman, Vedran Mirceti van De Staat, Eriv Vaarzon Morel (een Flamenco gitarist), Joe Tal van de band Textures, om maar eens een paar namen te noemen waren allemaal van de partij.


  Voor mij als leek waren de workshops niet allemaal even goed te volgen. Maar het mooie was wel dat ze allemaal met bezieling over hun instrument spraken en allemaal, ondanks dat ze het allemaal over de gitaar hadden, een compleet ander verhaal vertelden.
De Flamco gitarist vertelde veel over de geschiedenis van de Flamencomuziek en maatvoering. Joe Tal over hoe je dezelfde akkoorden op verschillende manieren kan spelen. En Vedran Mirceti van De Staat vertelde wat hem inspireerde en legde uit hoe hij zijn gitaar min of meer als synthesizer gebruikt.

Helaas heb ik de workshop van Pablo gemist... met pijn in mijn hart.
Maar ja... Jip moest repeteren voor het nummer dat ze voor Petrucci zouden spelen... daar móest ik dus bij zijn. De goede-moeder-punten zijn weer behaald.

De twee avonden die daarop volgden waren vet! Het neusje van de zalm van gitaarspelend Nederland samen met the Legend Petrucci op 1 podium... de namen zullen jullie misschien niet heel veel zeggen, en het zegt mij ook allemaal niet evenveel, maar geloof me: het was fantastisch.

Je zou denken dat ik inmiddels op een punt ben waarop ik zeg: ik kan geen noot meer horen...
Echt... het is nog niet zo ver... muziek verveelt nooit!

Dus vandaag in de Zwijmel: Het mooie nummer van Dream Theater dat Jip samen met anderen speelde voor John Petrucci: Speak to me.

zaterdag 22 juni 2019

Zwijmelen op Zaterdag: Ice Queen


Ieder jaar ga ik een dagje festivallen met mijn zoon. 
De afgelopen jaren heb ík gekozen, vanwege de optredens van mijn favoriete bands. 
Dit jaar houdt Slayer zijn afscheidstour en had ik eigenlijk geen keus: mijn langharig tuig móest Slayer zien. Dus het werd Graspop (Metal Meeting).


Ik was er de hele dag al een beetje zenuwachtig voor: Is alleen maar metal niet teveel van het goede voor me? En vooral: Jip wilde vooraan staan bij Slayer. Ik weet hoe het er aan toe kan gaan bij metal concerten; ik was bang dat ik er niet onbeschadigd uit zou komen. 

Jip had me al gewaarschuwd voordat Slayer begon: 'Mam, bereid je voor op wat duw en trekwerk hoor, als het begint... Hell Awaits.'
En bij het eerste akkoord brak de hel volledig los. Binnen 1 seconde was om mij heen een moshpit ontstaan waar ik middenin stond. Wegwezen!!! 

Voor de niet metallers...  dit is wat happens in a moshpit: 



Wegwezen... dat dacht de ene helft van het  publiek. 
De andere helft dacht: De Moshpit! Daar moet ik naartoe!
Het werd een enorme duw- en trekpartij.
What else did I expect... Ik had zoiets wel verwacht vooraan bij Slayer, maar niet binnen 1 seconde. 

Toen iedereen zijn plekje weer had gevonden was er nog het gebruikelijke duw- en trekwerk en was het uitkijken geblazen voor armen en benen in je nek van crowdsurfers, maar dat was goed te doen. Jip was erg allert en beschermde zijn moeder bij gevaar. Sprong voor of achter me als het even wild werd om me heen. Hield armen en benen van de crowdsurfers bij mijn hoofd (en vooral bril) vandaan. Zo mooi om te zien :-).


Mooi ook hoe de metal-fans dan ook weer lief zijn voor elkaar. Zodra er iets gebeurt in het publiek (iemand valt, of wordt ongelukkig geraakt) wordt er ruimte gemaakt. De handen gaan omhoog en er wordt tot rust gemaand, totdat de persoon aangeeft dat het oke is. Daarna pas gaat iedereen weer los. 
Ongeschreven regels in de metal-scene. Er zijn er vele. 

Slayer speelde een hele strakke show. Dit is echt één van de meest vette dingen ik ooit heb gezien en heb meegemaakt. Het zal niet snel overtroffen worden.


Ook het afscheid was prachtig. Frontman Tom Araya nam de tijd om afscheid te nemen van het publiek. In stilte keek hij minuten lang uit over het publiek. Hij bedankte zijn fans. Hij eindigde met waterige oogjes. En om mij heen zag ik heel veel grote, fors behaarde mannen met tranen in hun ogen staan. Sommigen echt huilend om een tijdperk dat werd afgesloten. 
Ik vond het mooi om daar getuige van te mogen zijn... 

Ik had gedacht dat ik hier met de beste wil van de wereld geen zwijmel uit kon halen. Maar ik heb toch iets. 
Het mooie aan Graspop is dat er naast elkaar 2 podia staan. Terwijl we stonden te wachten op Slayer speelde op het naastgelegen podium de Nederlandse band Within Temptation (Symphonische Metal). En dat werd op 'ons' podium op grote schermen getoond. Goed geregeld! 
 Ze hadden het moeilijk tussen 2 stevige metalbands in, maar ze gaven een hele goeie show weg. De zangeres zong als een nachtegaaltje. 
Een nummer van Slayer in de zwijmel doe ik jullie niet aan. 
Het wat bekendere nummer van Within Temptation, Ice Queen, lijkt me een goed alternatief. 

Ik duik mijn bedje weer even in. Het werd al licht aan de horizon toen ik mijn bedje vond vannacht. 



vrijdag 14 juni 2019

Zwijmelen op Zaterdag: You Learn





Mijn laatste blog dateert van 25 mei. 
3 weken geleden alweer. 
Jemig... Wat was ik die dag zenuwachtig. 
Ik had die dag examen voor de module dames/heren voor mijn opleiding tot coupeuse.
En dit was het resultaat: Zelf ontworpen, op eigen maat getekend en natuurlijk zelf genaaid. 




Geslaagd!


Intussen zijn we alweer verder gegaan met de volgende modules. 
Dit jaar doe ik twee modules. Echt hè... ik ben niet te stoppen. 
Ik doe de module lingerie en de module coupeuse 1. 
Het jaar moet ik dus afronden met 2 examens en met het maken van 2 examenstukken: 
Een BH en een slip, of een bustier of bodystocking en een mantel. 
De mantel heb ik in mijn hoofd al klaar. Dat scheelt. Nu de rest nog. 

En wat is het heerlijk dat ik nu weer tijd over heb. Dat ik af en toe op de bank zit en gewoon kan blijven zitten zonder het gevoel te hebben dat ik iets moet doen. 
Of dat ik kan besluiten om lekker een rondje ga hardlopen. Of lekker een boek gaan lezen. Of misschien toch de naaimachine op tafel zet. 


Of dat ik besluit om de kampeerspullen achterin de auto te gooien om een weekend naar ons favoriete plekje aan de de Rijn te gaan. 
Ik heb me in geen tijden zo tevreden en rustig gevoeld als zondagmorgen, toen ik met mijn bakkie koffie aan het water zat en al mijn gedachten mee liet stromen met het water. Zo fijn... 



Weet je wanneer ik nog meer zo zenuwachtig was? 
Woensdagmiddag. 
De puberella zou de uitslag van haar examen krijgen. 
Tussen half 1 en 2 uur verwachtten we een belletje. 
Toen hoorden we dat er een grote landelijke storing was bij het SomToday programma waar de school de resultaten in verwerkt. Het zou mogelijk nog een dag kunnen duren. 
Zenuwslopend. Het hing erom, dacht ze zelf. 
Uiteindelijk was daar toch nog vrij snel om even na tweeën het verlossende telefoontje: 



Dus... we gaan opgelucht en ontspannen het weekend in!
En voor wat betreft de zwijmel:
Een liedje over leren. Van Alanis Morisette.





zaterdag 25 mei 2019

Zwijmelen op Zaterdag:Sorry


Ik heb niets om sorry voor te zeggen. Maar nog even een momentje van rust op deze spannende dag.
Ik laat me nog even meevoeren op deze mooie muziek van Kyteman en zijn orkest.
En dan knallen op mijn examen!

zaterdag 11 mei 2019

Zwijmelen op Zaterdag: Earth

Ahhhh...
Vandaag een Zwijmel vanwege het mooie filmpje.
En de mooie boodschap. En de samenwerking.
Een heel scala aan artiesten doet mee. Ed Sheeran, Ariane Grande, Miley Cyrus, Katy Perry... en nog een heleboel namen die ik niet ken. ('Je wordt oud moeders', zouden mijn kinderen nu zeggen).
Klik *hier* voor de rolverdeling.

Het liedje zelf vind ik niks, met een overload aan autotune... Maar dat filmpje...
Daarom krijgt hij toch een plekje in de zwijmelrubriek.


zaterdag 4 mei 2019

Zwijmelen op Zaterdag: Something about you


Ik plaats weer eens een zaterdagse zwijmel.
De afgelopen weken is het er niet van gekomen.
Ik had me, kinderloos en wifi-loos, afgezonderd in ons vakantiehuisje om me te storten op mijn examenstukken die over 3 weken toch écht af moeten zijn.
Er is nog niets volledig afgerond, maar ik heb goede moed dat ik het wel ga redden.
Thuis is er vaak toch teveel afleiding om geconcentreerd te kunnen werken.
En altijd iets anders te doen.

De zwijmel: een echte jaren 80-er.
Met een verhalend filmpje over een mooie vrouw met brede schouders. Zo ging dat in de jaren '80.

Ik weet niet wat het is met Level 42.
Het waren geen enorme spetters. De muziek vond ik wel aardig, maar sprong er wat mij betreft niet uit. Maar toch word ik altijd een beetje nostalgisch als ik Level 42 hoor.
Vandeweek hoorde ik het bericht dat de gitarist, Boon Gould, is overleden. En vandaar dat Level 42 toch weer wat vaker in mijn hoofd zat.

vrijdag 12 april 2019

Zwijmelen op Zaterdag: Keep on Smiling


Voor iedereen die in zwaar weer zit. 
Of gewoon een minder dagje heeft. 
Of gewoon even baalt. 
(En ook een beetje voor mezelluf). 
Een liedje om je erdoorheen te helpen. 

Ik hoorde het van de week op de radio. 
Voor het eerst. Het is toch al een oud liedje. Jaren 70. dus toch al gauw zo'n 30 jaar, eh... bijna 50 jaar oud :-). 
De band zei me ook niks. 
Maar de tekst deed me goed. 
En het mondharmonicaatje ook. 

En ik me natuurlijk af vragen wat een Wet Willie is. 
Ik leg het uit met een plaatje :-).




(Afbeelding van www.moron.com)



Well you say you got the blues,
Got holes in both of your shoes,
Feelin' alone and confused,
You got to keep on smilin', keep on smilin'

Yeah, you're about to go insane,
Cause your womans playing games
And she says that you're to blame,
You got to keep on smilin', keep on smilin'

Keep on smilin' through the rain, laughin' at the pain
Rollin with the changes til the sun comes out again
Keep on smilin' through the rain, laughin' at the pain
Rollin with the changes, singin' this refrain

Singin' in a honky tonk cafe,
Nobody's hearin' what you play,
they're too busy drinkin' anyway,
You got to keep on smilin', keep on smilin'

You say you found a peace of land
Gonna change from city boy to country man
Try to build your life with your hands
You got to keep on smilin', keep on smilin'

Keep on smilin' through the rain, laughin' at the pain
Rollin with the changes til the sun comes out again
Keep on smilin' through the rain, laughin' at the pain
Rollin with the changes, singin' this refrain

you're just hangin' out in a local bar,
And you're wonderin' who the hell you are
Are you a bum or are you a star?

Keep on smilin' through the rain, laughin' at the pain
Rollin with the changes til the sun comes out again
Keep on smilin' through the rain, laughin' at the pain
Rollin with the changes, singin' this refrain

Songwriters: Jack Virgil Jr. Hall / James Robert Hall / John David A

zaterdag 6 april 2019

Zwijmelen op Zaterdag: Rollercoaster


Op deze week is maar 1 liedje van toepassing...
Het prachtige nieuwe nummer van Danny Vera. Vanaf de eerste gitaarklanken geraakt.
Iedere keer als ik in de auto zat kwam het voorbij. En dat was fijn, want het is zo mooi.
Deze live-versie van Radio2 kwam enorm binnen.
En thuis wel 20 keer op repeat gehad...





Here we go
On this rollercoaster life we know
With those crazy heighs and real deep lows
I really don't know why
And I will go
To the farthest place on earth I know
I can travel all the roads, you see
'Cause I know you there with me
You don't have to slow me down
'Cause I will always be around
I will find my way back home
Where magnolia grows, where magnolia grows
But I guess you know
Why I do what I do and where I go
I try to fill an empty space inside
But I can't do that without you
You're even with me in my dreams
I see us sail the seven seas
I will try to find my way
You're always there tomorrow, you're always there tomorrow
Here we go
On this rollercoaster life we know
With those crazy heighs and real deep lows
I really don't know why
And I will go
To the farthest place on earth I know
I can travel all the roads you see
'Cause I know you there with me
You don't have to slow me down
'Cause I will always be around
I will find my way back home
Where magnolia grows, where magnolia grows
Here we go
On this rollercoaster life we know
With those crazy heighs and real deep lows
I really don't know why
And I will go
To the farthest place on earth I know
I can travel all the roads you see
'Cause I know you there with me
Here we go
On this rollercoaster life we know
I can travel all the roads you see
'Cause I know you there with me
'Cause I know
Oh I know
You're there with me

vrijdag 29 maart 2019

De erfenis (WE-300)

‘De foto is goed’ zegt de dokter. Géén zichtbare afwijkingen, dus een goed bericht.’
Een zucht van verlichting.
‘Een diepe zucht!’ constateert de dokter. ‘Wat is er? Heb je klachten?’
Stella zit bij de dokter vanwege haar jaarlijkse ‘APK-tje’. Borstfoto en controle.
Met een bibber in haar stem vertelt ze: ‘Ja… sinds een week of twee voel ik iets. Het is klein. Vaag. Soms steekt het. Dus ja… een goede foto is een opluchting.’

Samen doorlopen ze de familiegeschiedenis. Zijn er veranderingen binnen de familie?
Ruim twintig jaar geleden 3 jonge zussen met borst- of eierstokkanker. Haar moeder en 2 tantes. Genetisch onderzoek bracht destijds niets aan het licht. Nu is het bewaarde bloed van haar overleden moeder en tante opnieuw onderzocht. Opnieuw geen erfelijke afwijkingen. De familie is groot. Oma kwam uit een gezin van 11. Haar moeder was met 11 thuis. Hoe kan het dat 3 jonge zussen getroffen zijn en dat de rest gezond is? Het blijft gissen.

‘Kom’, zegt de dokter, ‘we gaan kijken wat ik voel’. Ze voelt twee knobbeltjes.
De geruststellende woorden van de dokter gelooft ze maar deels.
‘Kanker in de borst doet vaak geen pijn.’ O, nee? Maar bij haar moeder begon het wel met een pijnlijk knobbeltje. ‘Het ligt los in het weefsel. Het voelt glad. Dus dat is gunstig. Ik denk dat het cystes zijn. Ik zie dat je niet gerustgesteld bent. We gaan een echo maken. Maar het is vandaag erg druk op de röntgenafdeling, dus helaas moet je daar volgende week voor terugkomen.’

Stella merkt dat haar handen weer naar de knobbeltjes gaan. Ze zitten er nog. Ze denkt aan de dokters geruststellende woorden. Ze denkt aan haar moeder. Haar verstand gelooft het. Haar gevoel niet. Nog twee nachtjes slapen. Dan is de echo. Dan weet ze meer.


Dit is een We-300. Een schrijfuitdaging van Plato: Schrijf een verhaal in exact 300 woorden over een woord. Het woord mag niet in het verhaal voorkomen. Het woord van deze We-300 is ‘Klieren’.
Wil je meedoen/meer lezen? Kijk dan bij Plato.

vrijdag 15 maart 2019

Zwijmelen op Zaterdag: Evelyne

Vorige week zaterdag heb ik met mijn Puberella genoten van Bastille in het Sportpaleis in Antwerpen. 
De avond bestond voornamelijk uit wachten. Maar het was het wachten waard. 
Wat me vooral (weer) opviel was dat de Belgen zo'n beschaafd concertvolk zijn. 
Geen duw en trekpartijen. Alles gaat gewoon gemoedelijk. 
Bij Billie Eilish in Utrecht een paar weken terug kregen we van de Puberella berichten over paniekaanvallen door gedrang en geplet. Achter haar vielen meisjes flauw. 
In Antwerpen ging dat anders hoor. We waren vroeg. Janneke wilde per sé een plekje voor aan het podium. Om 5 uur sloten we aan in de rij. We zochten, net als de rest, een plekje op de grond. Aten wat. Dronken wat. Om half 7 ging de zaal open. In groepjes van ongeveer 50 werden we de zaal binnengelaten. Er liep een rij van security-mensen voor ons, waar we achter moesten blijven. We mochten niet gaan rennen. Wat iedereen tot mijn stomme verbazing ook gewoon braaf niet deed. 

Ahhh... kijk ons nou <3 !
Voor het podium zocht iedereen weer een plekje op de grond. Als je even moest gaan plassen, of wat wilde gaan drinken, prima. Als je terugkwam werd je gewoon weer terug gelaten op je plekje. Niks opgestaan, plaats vergaan. 


Om half 9 pas begon het voorprogramma en pas tegen half 10 kwam Bastille het podium op. Het was een lange zit. Alles veur 't jong hè, zoals we dat hier in de Zuidwesthoek zeggen.
Bastille is niet de beste band op aarde, maar dankzij Janneke ken ik alle liedjes en het was heerlijk om te zien hoe ze genoot en losging! 

Ook op de terugweg naar de tram (er was 1 perron waar alle 3 de tramlijnen naar alle richtingen op aankwamen,dus een megarij) stond iedereen netjes op zijn beurt te wachten. Ik geloof niet dat we met dringen, duwen en trekken heel veel sneller thuis waren geweest. Dus... ook wat dat betreft was het een prima ervaring. 

O, en ik moet nog even vertellen van het optreden van de jongedame. 
Ze had van de week haar praktijkexamen muziek. 
Met haar klas deed ze verschillende nummers en we mochten komen kijken. 
Ik wist dat ik trots zou zijn die avond op mijn Puberella. Want ongeacht hoe ze er zou staan, ze deed het toch maar: optreden voor haar examen muziek. Met alle onzekerheden en twijfels die meisjes van 15 doorgaans hebben als er heel veel ogen en oren op haar gericht zijn. 
Maar zó trots? Jemig... ze kreeg de zaal muisstil met haar zelfgeschreven nummer: Zang en ukelele. De pianopartij: zo ontspannen, foutloos en trefzeker. Gitaar met haar vriendinnen: ze draait haar hand er niet voor om. Het plezier straalde eraf. Écht... trots als een aap met 7 lullen!
Ik heb helaas geen geluidsopname om te delen, maar wel een mooie foto. 
Het cijfer volgt nog. Maar van mij kreeg ze een dikke 10! 


Terug naar de Belgen. Een Vlaams liedje deze zwijmelzaterdag.
Ik hoorde deze week, laat op de avond een plezant liedje over 2 iets minder beschaafde, overspelige Belgen.
Ik had hem nog nooit gehoord. Zanger ( Bert de Coninck) was mij onbekend. Het is toch al een oud liedje uit de jaren '70. Maar het bleef hangen. Dus jullie mogen even meeluisteren.




En hahaha, op de site ondergewaardeerdeliedjes.ingewikkeld.net kwam ik een treffende observatie tegen die ik zelf ook al had zitten denken toen ik het liedje luisterde. Het is toch die Vlaamse tongval die het liedje ook licht erotsich maakt. Stel dat hij een Hagenees was geweest, Bertjûh de Kauning, dan was het sùikâh geworden. Klinkt toch iets minder lekkah,,,

zaterdag 9 maart 2019

Zwijmelen op Zaterdag: Warmth


9 maart.
We kijken al een poosje naar deze datum uit, de Puberella en ik.
We gaan Bastille zien vanavond!
Hoe gaaf is dat!
Oké, zijn vindt het vele malen toffer dan ik, Maar ik ga evengoed mee genieten hoor, van haar favoriete band.

Dus... Hier alvast een liedje om in de stemming te komen!

vrijdag 1 maart 2019

Zwijmelen op Zaterdag: Party Favor




Vorige week had de Puberella de dag van haar leven. 

Haar idool Billie Eilish trad op in Utrecht. En zij had kaarten voor dit concert! 
Maanden keek ze uit naar deze dag. 
Een aanvliegplan werd gesmeed met haar vriendin om de beste plek voor het podium te krijgen. 
Dus zorgden ze ervoor dat ze ruim op tijd, met een tas vol versnaperingen en vermaak, voor de ingang zaten van het theater zaten. Om 19.00 uur zou de zaal open gaan. Om 12 uur al sloten ze aan in de rij. Nummer 215 en 216 waren ze. De eersten waren die ochtend om half 5 gearriveerd. 


Gelukkig was het mooi weer die dag en hebben ze heerlijk in de zon kunnen wachten. Ze vermaakten zich prima, ze waren immers niet alleen. Ze ontmoetten allerlei meiden die ze via fanpages op Instagram al 'kenden'. Tivoli had het goed geregeld met dranghekken en nummering enzo. 



bron: DUIC.nl

Het meegbrachte spel kaarten haalde zelfs het jeugdjournaal :-).




Via Whatsapp hield ze ons op de hoogte.
Rond half 8 kwamen er berichten binnen dat ze het even niet zo leuk vond. Het was een enorme drangpartij voor het podium. Ze kreeg het benauwd en stond helemaal klem. Ze kon niet anders doen als zich mee laten voeren door de massa, en ze klonk echt een beetje in paniek. Achter haar vielen meisjes flauw. Ouderwetse Doe-Maar-Taferelen.
Maar mijn voorstel om haar plekje vooraan inruilen voor een rustiger plekje achterin werd afgeschoten.

Het volgende shot dat ik doorkreeg was van een zingende Billie op het podium en een selfie van de Puberella in tranen. Tranen van geluk.

Via Instagram had ze anderen meiden opgeroepen om Billie te verrassen. Ze zouden allemaal ballonnen meenemen en die bij het nummer Party Favor opblazen en loslaten in de zaal. Hier was massaal gehoor aan gegeven aan  en Billie reageerde verrast op dit 'cadeau' van haar fans. Zo leuk!



Het liedje Party Favor draag ik, hoewel het niet het gezelligste verjaardagsliedje is, vandaag ook op aan mijn moeder. 49 werd ze... ze zou 70 zijn geworden vandaag. Je zou zeggen dat ik na 20 jaar aan het idee gewend ben. Maar soms vind ik het ineens bizar dat ik nooit weet hoe ze als oma van 70 geweest zou zijn. Dussss... Maatje... Proost dan maar!!!


vrijdag 22 februari 2019

Zwijmelen op Zaterdag: Pink Live at Brit Awards


Dit wordt vooral een blogje over bijzondere dames die ik dit jaar niet ga zien...

Op nummer 1 qua jammer staat Pink. Gisteravond plaatste Bastille (die ik over 2 weken wél live ga zien) een post op hun Instgram waarin de zanger Dan Smith vertelde dat hij een optreden had gedaan met Pink. En stiekem hopen we nu dat ze samen in Antwerpen gaan zingen. 

Ik heb het filmpje vannacht, toen ik niet kon slapen, bekeken en ik was ZWAAR onder de indruk. Wat een performer is Pink! Wat een prachtige vrouw. Wat een stem. En echt, ik mag van mijn Puberella geen verkeerd woord zeggen over Bastille, maar Dan Smith verbleekt gewoon, ook qua stem, naast Pink. 
Dus nu heb ik spijt. Dat ik niet heb gekozen voor een optreden van Pink in Den-Haag, Amsterdam of op Werchter deze zomer. 
Maar ja... we moeten keuzes maken en we kunnen niet alles gaan zien wat we mooi vinden. 
Soms laat ik gewoon de stemmen van de kinderen gelden. Dus werd het Bastille.

En wordt het dit jaar ook geen Werchter en geen Rammstein met mijn Langharig Tuig, maar Graspop. Want daar komt Slayer. En omdat Slayer heeft aangekondigd dat ze hun allerlaatste toer doen, wil het Langharig Tuig erg graag Slayer gaan zien.
Vorige jaren was mijn wil wet (want er was Pearl Jam en Foo Fighters). Daarom doe ik nu maar  weer een keer water bij de wijn.
Dus moeders gaat mee naar een festival met alleen maar Metal muziek. Hoe ouwer hoe gekker zeggen we weleens. 

Wie ik ook niet ga zien is Billie Eilish aanstaande zondag in Utrecht.
Billie Eilish is een 18-jarige zangeres uit Amerika en ze is booming. In Amerika treedt ze inmiddels op bij de grote festivals. Hier vult ze denk ik voor de laatste keer de wat kleinere zalen. De puberella heeft me gesmeekt om mijn kaartje af te staan aan haar vriendin. En omdat ik toch wat twijfels had vanwege het hoge gillende-tienersgehalte, heb ik mijn kaartje afgestaan en ga ik dus niet mee. Maar ik denk écht dat ze wat mee gaat maken, zo voor het laatst in een vrij kleine zaal. Ik maak me altijd een beetje zorgen om Billie. Ze heeft op foto's echt een bitch-face. Ze lacht nooit.


Maar in interviews is het echt een leuke griet. En bij optredens is ze echt lief en ook vaak bezorgd om haar fans.
Wat zal zoveel druk en bekendheid met haar doen? Zal ze, zoals velen voor haar, er ook niet aan onderdoor gaan?
Maar ik vind haar ook heel bijzonder. Een volkomen eigen, herkenbare stijl, Een beetje engelachtige-muziek. Maar vaak met horror. Live kan ze op de engelachtige muziek volledig losgaan. 
Ik plaats nog even een interview van een jaar geleden, waarbij ze reageert op dezelfde vragen van een jaar daarvoor. Ze is zo leuk. 



zaterdag 16 februari 2019

Zwijmelen op Zaterdag: Wild Wood

Vanmorgen ben ik voor het eerst sinds maanden weer met de loopgroep het bos in gegaan.
Het was de afgelopen maanden heel druk op het werk. De opleiding, het lesgeven, mijn gezin, het huishouden... alles kost tijd en energie.
Op de zaterdagen was ik blij dat ik even een uurtje langer kon blijven liggen en ik kon het niet opbrengen om om 9.00 uur in het bos klaar te staan voor het loopje met de loopgroep.
Gisteravond hoefde ik van mezelf geen wekker te zetten, maar ik nam me voor dat, als ik op tijd wakker zou zijn, dat ik dan wel zou zorgen dat ik op tijd in het bos zou zijn.
Het zou een mooie ochtend worden, en als ik het nu niet op zou kunnen brengen, dan zou het nooit meer lukken.

Dus zo geschiedde. Ik was op tijd in het bos. En wat was het heerlijk.
Het was zwaar... verder achteraan sjokken als ik vanmorgen deed, was niet mogelijk. Maar dat is juist het fijne van deze groep: de coach plant de loopjes zo, dat we elkaar altijd weer tegenkomen.
En wat geeft het bos, mét de zon, toch altijd weer een fijne energie!

Onderweg naar het bos hoorde ik een liedje op de radio met de toepasselijke titel Wild Wood.
Nou ja, het bos bleek er onveranderd en heerlijk rustig bij te liggen maar toch.
De zanger, Paul Weller, zei me eigenlijk in eerste instantie niet zoveel, maar toen ik het zocht op Youtube dacht ik bij heel wat nummers: O, díe!



En nu voel ik me moe, voldaan maar teglijkertijd ook enrgiek en heb ik een leeg weekend voor me. Althans... Leeg is niet het juiste woord. Afspraakloos moet ik zeggen.
Nu de zon op de ramen schijnt moéten ze gezeemd worden. De schone wasmand ligt bedolven onder een berg kleding die gevouwen en gestreken moet worden. Er ligt een examenproefmodel dat in elkaar genaaid moet worden. En huiswerk dat dinsdag af moet zijn.
En dan moet er het liefst ook nog even een paar uurtjes vrijgemaakt worden om van de zon te genieten!

Dus... ik sluit mijn blogje af en ik ga aan de gang.

vrijdag 8 februari 2019

Zwijmelen op Zaterdag: Movement

Zo'n 3 keer per week rij ik tegenwoordig voor mijn opleiding naar Breda. 
Een ritje van een dik half uur. 

Mensen vragen vaak of ik het allemaal nog wel volhoud, met mijn werk, gezin, huishouden, opleiding en en het op en neer rijden. (Geen zorgen hoor... het kóst allemaal veel tijd, maar dingen doen die je leuk vindt géven juist energie). 
Hoewel ik écht een hekel heb aan autorijden, zijn de ritjes van en naar Breda echt een soort van rustpuntjes in mijn dag geworden. 
Ik rij op rustige momenten, buiten de spits. De weg is eenvoudig, rechttoe-rechtaan. 
En ik vind het heerlijk om even een half uurtje muziek te luisteren. 
Vooral op de late avond op Radio2 komen er regelmatig pareltjes voorbij. 



Donderdagavond viel ik in de laatste halve minuut van deze song. 


e. 


Ik hoorde het voor het eerst.
Ken je die momenten dat je bij het horen van een paar eerste maten geraakt wordt?
Het klonk behoorlijk Hozier-achtig.
Helaas werd het nummer niet afgekondigd, dus ik moest het thuis opzoeken. Gelukkig heeft Radio2 de playlist online staan en kon ik het nummer op Youtube luisteren. Het was inderdaad een nummer van Hozier.

Nou ja... ik dacht dus dat het na 'Take me to Church' niet mooier kon worden. Maar dit komt er wel heel dicht in de buurt. Ook weer dankzij de danser Sergei Polunin.

De clip vind ik ook prachtig. Vol emoties. Het roept vragen op. Wat willen ze van elkaar? Of wat juist niet? Die een beetje enge glimlach halverwege. Of waarom komt hij zichzelf steeds tegen en waarom rent hij voor zichzelf weg. Of zit hij zichzelf achterna?

O
mdat het me raakte deel ik hem vandaag in de zwijmel...

vrijdag 25 januari 2019

Zwijmelen op Zaterdag: Later wordt het beter

Dit jaar heb ik twee pubers die een MBO-opleiding moeten kiezen.
Ze hebben allebei besloten dat ze muziek willen maken.
De Puberella, ze is nog maar 15, weet nog niet wat ze later worden wil. Logisch. Maar ze moet wel kiezen. Om de keuze makkelijker te maken hebben we niet de vraag gesteld:'wat wil je later worden?'
We vroegen haar antwoord te geven op de vraag: 'Wat vind je leuk om de komende 3 jaar te gaan doen?' Het werd muziek maken.

Voor een muziekopleiding moet er auditie gedaan worden. Er moet dus wel een plan-B zijn. Het aanbod van kandidaten is meestal groter dan het aantal beschikbare plaatsen. En dat plan B is wel een lastige.

Een nadeel aan wonen in de provincie is dat de opleidingen wat verder weg zijn.
We zijn er steeds een dag aan kwijt.
Vorig jaar hebben we Tilburg en Goes gezien. Vorige week was het Eindhoven met Jip. De komende weken staan Rotterdam en Utrecht nog op het program met de Puberella.

Eindhoven dus. Met Jip, mijn langharig tuig. We gingen naar de open dag van de Metal Factory. Wat een toffe opleiding is dat! Je wordt daar opgeleid tot metal-muzikant.
Het is de enige school waar herrie maken wordt gewaardeerd.

Jip voelde zich op zijn vorige school niet altijd goed begrepen door zijn klas. Hij hield van andere muziek dan zijn klasgenoten. Hij had geen aansluiting. Viel op door kleding en haardracht.
Hoe leuk was het om te zien dat er op deze school alleen maar Jippen rondlopen. En dat de docenten allemaal een soort Jippen van een paar jaar ouder zijn... Er liep één jongen tussen met een 'voetbalscheidinkje' en net híj was degene die opviel.
Het was een warm bad van gelijkgestemden.

Het was een beetje moeilijk om in te schatten of Jips niveau hoog genoeg is om toegelaten te worden. Maar, hoe stoer, hij heeft sowieso besloten dat hij auditie gaat doen.
Echt... het is retestoer! De mensen om mij heen die weten hoe het Jip de afgelopen jaren is vergaan, snappen hoe groot de stap is om alleen nog maar te besluiten om auditie te gaan doen.
Als hij het niet redt, zegt hij, dan gaat hij een jaar lang werken aan de feedback die hij krijgt en het dan volgend jaar nogmaals proberen. Is dat niet positief?
Het is ook maar net wie je tegenover je hebt. Hoe goed zijn de andere kandidaten? Zijn er veel gitaristen, of is juist het aanbod van drummers en bassisten groot?
En misschien kijken ze niet alleen naar het niveau, maar ook naar iemands leerbaarheid? Stel dat ze daar weten dat Jip nog maar 3 jaar speelt en maar een paar maanden les heeft gehad en denken: nou... da's best heel goed voor een beginneling? Misschien is dat, met een juiste portie motivatie genoeg om aangenomen te worden.

Echt... Ik zou het zo gaaf vinden als dit allemaal gaat lukken. Als hij een plek vindt waar hij zich thuis voelt. Als hij een plek vindt waar hij niet anders is als alle anderen. Als hij op een plek is waar hij iedere dag kan doen wat hij leuk vindt: gitaar spelen en bezig zijn met Metal. Jemig... ik gun het hem zo.

Ik moest denken aan het liedje: later wordt het beter, van Claudia de Breij.
Jip heeft best wat hobbels op zijn weg gehad om te komen waar hij nu is.
Ik hoop zo dat later nu is.






vrijdag 18 januari 2019

Zwijmelen op Zaterdag: Medicine


Het is alweer twee weken geleden dat ik met mijn langharig tuig naar een optreden ging van ander langharig tuig.
Jemig... dat was zwijmelen in het kwadraat!

Ik heb vast wel eens verteld dat ik een enorme crush heb op de zanger/gitarist van DeWolff.
Zo'n grote crush dat het gewoon ongemakkelijk is. Hij is achter in de 20 ofzo... Maar hij is zo leuk...

Dus we hadden een mooi plekje vooraan bij het podium. Het optreden was geweldig.
Niet alleen de zang en gitaar zijn geweldig,  ik hou ook zo van het orgeltje...
Pablo was soms zo dichtbij dat ik soms amper durfde te kijken.
We hebben genoten!
Kijk nou hoe dichtbij!




Na het optreden hadden was er in de foyer nog even gelegenheid voor een praatje en om een cd-tje te laten singeren. Nou ja... van tevoren een grote mond. Maar op het moment suprème niet op de foto durven. En achteraf vanalles kunnen bedenken wat je nog had willen zeggen.
Je kent het wel...
Ze vonden het ook erg grappig dat moeder en zoon samen naar het optreden kwamen.

Maar... mijn langharig tuig heb ik wel op de foto vastgelegd met Pablo :-)




Ik heb vandaag gekozen voor een wat rustiger nummer: Medicine.
Het is en blijft immers een zwijmelrubriek.
Het is één van de weinige rustige nummers, en al een oudje.

Nou oké... ik plaats ook nog even een filmpje van een optreden 3 jaar terug in Leiden.
Kunnen jullie zelf zien hoe goed en leuk Pablo is :-).






woensdag 2 januari 2019

Terugblik en vooruitblik


1.Wat heb je in 2018 gedaan dat je nog nooit eerder had gedaan?
2. Welke landen heb je bezocht?
3. Wat zijn je favoriete momenten van 2018?
4. Wat is je grootste prestatie van het afgelopen jaar?
5. Wat is je grootste fout van het afgelopen jaar?
6. Wie of wat heb je het meeste geknuffeld in 2018?
7. Wat is het beste dat je vorig jaar hebt gekocht?
8. Waar heb je het meeste geld aan uitgegeven?
9. Waar werd je heel erg blij van?
10. Waar heb je om moeten huilen?
11. Welke muziek zal je altijd herinneren aan 2018?
12. Ben je in vergelijking met twaalf maanden geleden:
[a] Dikker of dunner?
[b] Blijer of somberder?
[c] Rijker of armer?
13. Wat had je vaker of meer willen doen?
14. Wat had je minder willen doen?
15. Ben je verliefd geworden?
16. Wat was je favoriete TV-programma?
17. Wat is het beste boek dat je in 2018 gelezen hebt?
18. Wat is de beste (nieuwe) film die je afgelopen jaar gezien hebt?
19. Wat deed je op je verjaardag?
20. Heb je iemand gemist?
21. Wat is het belangrijkste dat je in 2018 geleerd hebt?
22. Geef 2018 een cijfer van 1-10.

1. Wat heb je in 2018 gedaan dat je nog nooit eerder had gedaan? Ik heb mijn zoon mond op mond beademing gegeven. Het was een echte paniek-noodgreep. Hij kwam gelukkig snel weer bij maar dit is iets wat ik in 2019 écht over wil slaan. En ik heb met het gezin een vliegvakantie gedaan. Voor herhaling vatbaar!

2. Welke landen heb je bezocht? Tsjechië. Praag.
En gezien de afstand tot de grens vanaf mijn huis zal de kans groot zijn dat ik ook in België ben geweest. Maar wanneer en waarvoor? Geen idee. Dit jaar geen grootse plannen voor een verre vakantie.

3. Wat zijn je favoriete momenten van 2018? De momenten waarop ik samen met mijn langharig tuig genoot van een concert. (Pearl Jam, The Wolff, Legends of Rock.) Over 4 dagen staat ons eerste concert alweer gepland (The Wolff) en we moeten nog even kiezen welke dag op welk festival we kaarten voor gaan kopen. Hij wil Slayer. Ik wil Pink of ik hoop op Rammstein. Het zal erop neerkomen dat ik me naar zijn wensen voeg.

4. Wat is je grootste prestatie van het afgelopen jaar? De 10 die ik haalde op mijn 1e examen voor mijn coupeuse opleiding. Ik ben begonnen aan mijn examenopdracht voor de volgende module. Het examen is in mei. De lat ligt hoog :-).

5. Wat is je grootste fout van het afgelopen jaar?
Fout, fout... dat is wel heel streng naar mezelf toe... Maar met de wijsheid van nu heb ik mijn zoon teveel gestimuleerd om naar zijn stage te gaan. Het deed hem meer kwaad dan goed. Een harde les die ik meeneem naar 2019.

6. Wie of wat heb je het meeste geknuffeld in 2018?
Mijn zoon, mijn langharig tuig. Hij had het nodig.

7. Wat is het beste dat je vorig jaar hebt gekocht?
Poeh... ik heb niet zo heel veel aangeschaft.
Ik was heel blij met mijn nieuwe kleren die eigenlijk te duur waren, maar die ik toch kocht omdat ik zo'n fijn advies kreeg. Ik ging huilend de winkel binnen omdat ik écht niet tevreden ben over mijn lijf, en liep lachend weer naar buiten. Ik ga daar in het nieuwe jaar zéker nog eens shoppen.

8. Waar heb je het meeste geld aan uitgegeven? De vakantie naar Praag. Het was iedere Euro waard!

9. Waar werd je heel erg blij van? Dat ik de kans kreeg om les de geven op de modevakschool waar ik de opleiding doe. Ik ga hierdoor zoveel leren in 2019!

10. Waar heb je om moeten huilen? Om mijn langharig tuig, die niet lekker in zijn vel zat. Gelukkig verwachten we voor 2019 een stijgende lijn!

11. Welke muziek zal je altijd herinneren aan 2018? O, hemel... een jaar samenvatten in 1 nummer? Dat lukt niet. Ik heb onverwachts het hardst moeten huilen om Let it be,van Paul McCartney. 'When I find myself in times of trouble, mother Mary comes to me, speaking words of wishdom, let it be, let it be...
Zie punt 20: in tijden van troubles met mij kinderen mis ik mijn moeder. Mijn moeder heet ook Maria (Riet). Paul schreef dit nummer over zijn moeder. En van dit nummer ging een enorme troost uit: There will be an answer, let it be, let it be.

12. Ben je in vergelijking met twaalf maanden geleden:
[a] Dikker of dunner? Dikker. Helaas veel dikker. Het viel dit jaar niet mee om goed voor mezelf te zorgen.
[b] Blijer of somberder? Somberder. Het was een pittig jaar thuis en de laatste maanden ook op het werk.
[c] Rijker of armer? Poeh... qua geld? Ik heb genoeg om leuk te leven. Ik hou me daar niet zo mee bezig. Ik ben een hoop ervaringen rijker. En dat vind ik mooi!

13. Wat had je vaker of meer willen doen? Hardlopen! Het is er vaak bij ingeschoten. Tijdgebrek en het missen van de juiste flow. Ik heb het in de kerstvakantie weer opgepakt en ik merk dat het zo goed voor me is! Die pingpongbal die stuitert in mijn hoofd komt écht door het hardlopen tot rust. Dit is écht voornemen nummer 1.

14. Wat had je minder willen doen? Laat naar bed. Dat blijft een lastig dingetje.

15. Ben je verliefd geworden?
Nope... Over verliefd zijn kan ik na 20 jaar huwelijk niet spreken. Al jaren in love met Mr.C. Daar heb ik meer dan genoeg aan :-).  En die wil ik in 2019 nog graag bij me houden.

16. Wat was je favoriete TV-programma? Wie is de mol. Volgende week begint het weer!

17. Wat is het beste boek dat je in 2018 gelezen hebt? Wees onzichtbaar van Murat Isik. Over een jongen die opgroeit in de Bijlmer. Ik had niet heel veel leesmazzel dit jaar. Een paar keer in een boek begonnen dat me eigenlijk niet zo aanstond, en wat ik dan toch uit wilde lezen. Gezien het feit dat ik weinig leestijd heb, moet ik daar volgend jaar toch anders mee omgaan.

18. Wat is de beste (nieuwe) film die je afgelopen jaar gezien hebt? Call me by your name. Ik ben er op zondagmorgen in mijn uppie naartoe gegaan. Tranen met tuiten gehuild toen het afgelopen was.

19. Wat deed je op je verjaardag? Ik weet het niet zo goed meer. Het was op zondag. Volgens mij heb ik verspreid over de dag familie en vrienden op bezoek gehad. Dit jaar verjaar ik met de Vastenavond. Reminder: mijn broer uitnodigen. Hij MOET de maandagavond bij ons in de stad een keer meemaken.

20. Heb je iemand gemist? Ik mis altijd nog mijn moeder. Het was dit jaar 20 jaar geleden dat ze overleed. FDKK !
Zéker in tijden van issues met mijn kinderen mis ik haar heldere kijk op dingen en haar raad en daad.

21. Wat is het belangrijkste dat je in 2018 geleerd hebt? Dat het het niet waard is om je gek te laten maken door je werk. Dat je écht zelf een knop om moet zetten als de drukte teveel wordt. Dat ik om mijn man en mensen om me heen kan vertrouwen. Dat zij me op kunnen tillen waar dat nodig is, en me weer op de juiste manier met beide benen op de grond kunnen zetten. Ik ben die mensen om heen zo dankbaar. En ik hoop zó dat ik dat in 2019 vast kan houden.

22. Geef 2018 een cijfer van 1-10
. Ondanks dat ik best een leuk leven heb kom ik niet hoger dan een 6,5. Er was teveel verdriet. Teveel stress. Teveel zorgen. Teveel onrust in mijn hoofd. Ik zat zo niet lekker in mijn vel. Ik ben blij dat we dit jaar gisteren af hebben gesloten.

Blogje gepikt van: https://www.triltaal.nl/