vrijdag 14 juni 2019

Zwijmelen op Zaterdag: You Learn





Mijn laatste blog dateert van 25 mei. 
3 weken geleden alweer. 
Jemig... Wat was ik die dag zenuwachtig. 
Ik had die dag examen voor de module dames/heren voor mijn opleiding tot coupeuse.
En dit was het resultaat: Zelf ontworpen, op eigen maat getekend en natuurlijk zelf genaaid. 




Geslaagd!


Intussen zijn we alweer verder gegaan met de volgende modules. 
Dit jaar doe ik twee modules. Echt hè... ik ben niet te stoppen. 
Ik doe de module lingerie en de module coupeuse 1. 
Het jaar moet ik dus afronden met 2 examens en met het maken van 2 examenstukken: 
Een BH en een slip, of een bustier of bodystocking en een mantel. 
De mantel heb ik in mijn hoofd al klaar. Dat scheelt. Nu de rest nog. 

En wat is het heerlijk dat ik nu weer tijd over heb. Dat ik af en toe op de bank zit en gewoon kan blijven zitten zonder het gevoel te hebben dat ik iets moet doen. 
Of dat ik kan besluiten om lekker een rondje ga hardlopen. Of lekker een boek gaan lezen. Of misschien toch de naaimachine op tafel zet. 


Of dat ik besluit om de kampeerspullen achterin de auto te gooien om een weekend naar ons favoriete plekje aan de de Rijn te gaan. 
Ik heb me in geen tijden zo tevreden en rustig gevoeld als zondagmorgen, toen ik met mijn bakkie koffie aan het water zat en al mijn gedachten mee liet stromen met het water. Zo fijn... 



Weet je wanneer ik nog meer zo zenuwachtig was? 
Woensdagmiddag. 
De puberella zou de uitslag van haar examen krijgen. 
Tussen half 1 en 2 uur verwachtten we een belletje. 
Toen hoorden we dat er een grote landelijke storing was bij het SomToday programma waar de school de resultaten in verwerkt. Het zou mogelijk nog een dag kunnen duren. 
Zenuwslopend. Het hing erom, dacht ze zelf. 
Uiteindelijk was daar toch nog vrij snel om even na tweeën het verlossende telefoontje: 



Dus... we gaan opgelucht en ontspannen het weekend in!
En voor wat betreft de zwijmel:
Een liedje over leren. Van Alanis Morisette.





zaterdag 25 mei 2019

Zwijmelen op Zaterdag:Sorry


Ik heb niets om sorry voor te zeggen. Maar nog even een momentje van rust op deze spannende dag.
Ik laat me nog even meevoeren op deze mooie muziek van Kyteman en zijn orkest.
En dan knallen op mijn examen!

zaterdag 11 mei 2019

Zwijmelen op Zaterdag: Earth

Ahhhh...
Vandaag een Zwijmel vanwege het mooie filmpje.
En de mooie boodschap. En de samenwerking.
Een heel scala aan artiesten doet mee. Ed Sheeran, Ariane Grande, Miley Cyrus, Katy Perry... en nog een heleboel namen die ik niet ken. ('Je wordt oud moeders', zouden mijn kinderen nu zeggen).
Klik *hier* voor de rolverdeling.

Het liedje zelf vind ik niks, met een overload aan autotune... Maar dat filmpje...
Daarom krijgt hij toch een plekje in de zwijmelrubriek.


zaterdag 4 mei 2019

Zwijmelen op Zaterdag: Something about you


Ik plaats weer eens een zaterdagse zwijmel.
De afgelopen weken is het er niet van gekomen.
Ik had me, kinderloos en wifi-loos, afgezonderd in ons vakantiehuisje om me te storten op mijn examenstukken die over 3 weken toch écht af moeten zijn.
Er is nog niets volledig afgerond, maar ik heb goede moed dat ik het wel ga redden.
Thuis is er vaak toch teveel afleiding om geconcentreerd te kunnen werken.
En altijd iets anders te doen.

De zwijmel: een echte jaren 80-er.
Met een verhalend filmpje over een mooie vrouw met brede schouders. Zo ging dat in de jaren '80.

Ik weet niet wat het is met Level 42.
Het waren geen enorme spetters. De muziek vond ik wel aardig, maar sprong er wat mij betreft niet uit. Maar toch word ik altijd een beetje nostalgisch als ik Level 42 hoor.
Vandeweek hoorde ik het bericht dat de gitarist, Boon Gould, is overleden. En vandaar dat Level 42 toch weer wat vaker in mijn hoofd zat.

vrijdag 12 april 2019

Zwijmelen op Zaterdag: Keep on Smiling


Voor iedereen die in zwaar weer zit. 
Of gewoon een minder dagje heeft. 
Of gewoon even baalt. 
(En ook een beetje voor mezelluf). 
Een liedje om je erdoorheen te helpen. 

Ik hoorde het van de week op de radio. 
Voor het eerst. Het is toch al een oud liedje. Jaren 70. dus toch al gauw zo'n 30 jaar, eh... bijna 50 jaar oud :-). 
De band zei me ook niks. 
Maar de tekst deed me goed. 
En het mondharmonicaatje ook. 

En ik me natuurlijk af vragen wat een Wet Willie is. 
Ik leg het uit met een plaatje :-).




(Afbeelding van www.moron.com)



Well you say you got the blues,
Got holes in both of your shoes,
Feelin' alone and confused,
You got to keep on smilin', keep on smilin'

Yeah, you're about to go insane,
Cause your womans playing games
And she says that you're to blame,
You got to keep on smilin', keep on smilin'

Keep on smilin' through the rain, laughin' at the pain
Rollin with the changes til the sun comes out again
Keep on smilin' through the rain, laughin' at the pain
Rollin with the changes, singin' this refrain

Singin' in a honky tonk cafe,
Nobody's hearin' what you play,
they're too busy drinkin' anyway,
You got to keep on smilin', keep on smilin'

You say you found a peace of land
Gonna change from city boy to country man
Try to build your life with your hands
You got to keep on smilin', keep on smilin'

Keep on smilin' through the rain, laughin' at the pain
Rollin with the changes til the sun comes out again
Keep on smilin' through the rain, laughin' at the pain
Rollin with the changes, singin' this refrain

you're just hangin' out in a local bar,
And you're wonderin' who the hell you are
Are you a bum or are you a star?

Keep on smilin' through the rain, laughin' at the pain
Rollin with the changes til the sun comes out again
Keep on smilin' through the rain, laughin' at the pain
Rollin with the changes, singin' this refrain

Songwriters: Jack Virgil Jr. Hall / James Robert Hall / John David A

zaterdag 6 april 2019

Zwijmelen op Zaterdag: Rollercoaster


Op deze week is maar 1 liedje van toepassing...
Het prachtige nieuwe nummer van Danny Vera. Vanaf de eerste gitaarklanken geraakt.
Iedere keer als ik in de auto zat kwam het voorbij. En dat was fijn, want het is zo mooi.
Deze live-versie van Radio2 kwam enorm binnen.
En thuis wel 20 keer op repeat gehad...





Here we go
On this rollercoaster life we know
With those crazy heighs and real deep lows
I really don't know why
And I will go
To the farthest place on earth I know
I can travel all the roads, you see
'Cause I know you there with me
You don't have to slow me down
'Cause I will always be around
I will find my way back home
Where magnolia grows, where magnolia grows
But I guess you know
Why I do what I do and where I go
I try to fill an empty space inside
But I can't do that without you
You're even with me in my dreams
I see us sail the seven seas
I will try to find my way
You're always there tomorrow, you're always there tomorrow
Here we go
On this rollercoaster life we know
With those crazy heighs and real deep lows
I really don't know why
And I will go
To the farthest place on earth I know
I can travel all the roads you see
'Cause I know you there with me
You don't have to slow me down
'Cause I will always be around
I will find my way back home
Where magnolia grows, where magnolia grows
Here we go
On this rollercoaster life we know
With those crazy heighs and real deep lows
I really don't know why
And I will go
To the farthest place on earth I know
I can travel all the roads you see
'Cause I know you there with me
Here we go
On this rollercoaster life we know
I can travel all the roads you see
'Cause I know you there with me
'Cause I know
Oh I know
You're there with me

vrijdag 29 maart 2019

De erfenis (WE-300)

‘De foto is goed’ zegt de dokter. Géén zichtbare afwijkingen, dus een goed bericht.’
Een zucht van verlichting.
‘Een diepe zucht!’ constateert de dokter. ‘Wat is er? Heb je klachten?’
Stella zit bij de dokter vanwege haar jaarlijkse ‘APK-tje’. Borstfoto en controle.
Met een bibber in haar stem vertelt ze: ‘Ja… sinds een week of twee voel ik iets. Het is klein. Vaag. Soms steekt het. Dus ja… een goede foto is een opluchting.’

Samen doorlopen ze de familiegeschiedenis. Zijn er veranderingen binnen de familie?
Ruim twintig jaar geleden 3 jonge zussen met borst- of eierstokkanker. Haar moeder en 2 tantes. Genetisch onderzoek bracht destijds niets aan het licht. Nu is het bewaarde bloed van haar overleden moeder en tante opnieuw onderzocht. Opnieuw geen erfelijke afwijkingen. De familie is groot. Oma kwam uit een gezin van 11. Haar moeder was met 11 thuis. Hoe kan het dat 3 jonge zussen getroffen zijn en dat de rest gezond is? Het blijft gissen.

‘Kom’, zegt de dokter, ‘we gaan kijken wat ik voel’. Ze voelt twee knobbeltjes.
De geruststellende woorden van de dokter gelooft ze maar deels.
‘Kanker in de borst doet vaak geen pijn.’ O, nee? Maar bij haar moeder begon het wel met een pijnlijk knobbeltje. ‘Het ligt los in het weefsel. Het voelt glad. Dus dat is gunstig. Ik denk dat het cystes zijn. Ik zie dat je niet gerustgesteld bent. We gaan een echo maken. Maar het is vandaag erg druk op de röntgenafdeling, dus helaas moet je daar volgende week voor terugkomen.’

Stella merkt dat haar handen weer naar de knobbeltjes gaan. Ze zitten er nog. Ze denkt aan de dokters geruststellende woorden. Ze denkt aan haar moeder. Haar verstand gelooft het. Haar gevoel niet. Nog twee nachtjes slapen. Dan is de echo. Dan weet ze meer.


Dit is een We-300. Een schrijfuitdaging van Plato: Schrijf een verhaal in exact 300 woorden over een woord. Het woord mag niet in het verhaal voorkomen. Het woord van deze We-300 is ‘Klieren’.
Wil je meedoen/meer lezen? Kijk dan bij Plato.

vrijdag 15 maart 2019

Zwijmelen op Zaterdag: Evelyne

Vorige week zaterdag heb ik met mijn Puberella genoten van Bastille in het Sportpaleis in Antwerpen. 
De avond bestond voornamelijk uit wachten. Maar het was het wachten waard. 
Wat me vooral (weer) opviel was dat de Belgen zo'n beschaafd concertvolk zijn. 
Geen duw en trekpartijen. Alles gaat gewoon gemoedelijk. 
Bij Billie Eilish in Utrecht een paar weken terug kregen we van de Puberella berichten over paniekaanvallen door gedrang en geplet. Achter haar vielen meisjes flauw. 
In Antwerpen ging dat anders hoor. We waren vroeg. Janneke wilde per sé een plekje voor aan het podium. Om 5 uur sloten we aan in de rij. We zochten, net als de rest, een plekje op de grond. Aten wat. Dronken wat. Om half 7 ging de zaal open. In groepjes van ongeveer 50 werden we de zaal binnengelaten. Er liep een rij van security-mensen voor ons, waar we achter moesten blijven. We mochten niet gaan rennen. Wat iedereen tot mijn stomme verbazing ook gewoon braaf niet deed. 

Ahhh... kijk ons nou <3 !
Voor het podium zocht iedereen weer een plekje op de grond. Als je even moest gaan plassen, of wat wilde gaan drinken, prima. Als je terugkwam werd je gewoon weer terug gelaten op je plekje. Niks opgestaan, plaats vergaan. 


Om half 9 pas begon het voorprogramma en pas tegen half 10 kwam Bastille het podium op. Het was een lange zit. Alles veur 't jong hè, zoals we dat hier in de Zuidwesthoek zeggen.
Bastille is niet de beste band op aarde, maar dankzij Janneke ken ik alle liedjes en het was heerlijk om te zien hoe ze genoot en losging! 

Ook op de terugweg naar de tram (er was 1 perron waar alle 3 de tramlijnen naar alle richtingen op aankwamen,dus een megarij) stond iedereen netjes op zijn beurt te wachten. Ik geloof niet dat we met dringen, duwen en trekken heel veel sneller thuis waren geweest. Dus... ook wat dat betreft was het een prima ervaring. 

O, en ik moet nog even vertellen van het optreden van de jongedame. 
Ze had van de week haar praktijkexamen muziek. 
Met haar klas deed ze verschillende nummers en we mochten komen kijken. 
Ik wist dat ik trots zou zijn die avond op mijn Puberella. Want ongeacht hoe ze er zou staan, ze deed het toch maar: optreden voor haar examen muziek. Met alle onzekerheden en twijfels die meisjes van 15 doorgaans hebben als er heel veel ogen en oren op haar gericht zijn. 
Maar zó trots? Jemig... ze kreeg de zaal muisstil met haar zelfgeschreven nummer: Zang en ukelele. De pianopartij: zo ontspannen, foutloos en trefzeker. Gitaar met haar vriendinnen: ze draait haar hand er niet voor om. Het plezier straalde eraf. Écht... trots als een aap met 7 lullen!
Ik heb helaas geen geluidsopname om te delen, maar wel een mooie foto. 
Het cijfer volgt nog. Maar van mij kreeg ze een dikke 10! 


Terug naar de Belgen. Een Vlaams liedje deze zwijmelzaterdag.
Ik hoorde deze week, laat op de avond een plezant liedje over 2 iets minder beschaafde, overspelige Belgen.
Ik had hem nog nooit gehoord. Zanger ( Bert de Coninck) was mij onbekend. Het is toch al een oud liedje uit de jaren '70. Maar het bleef hangen. Dus jullie mogen even meeluisteren.




En hahaha, op de site ondergewaardeerdeliedjes.ingewikkeld.net kwam ik een treffende observatie tegen die ik zelf ook al had zitten denken toen ik het liedje luisterde. Het is toch die Vlaamse tongval die het liedje ook licht erotsich maakt. Stel dat hij een Hagenees was geweest, Bertjûh de Kauning, dan was het sùikâh geworden. Klinkt toch iets minder lekkah,,,

zaterdag 9 maart 2019

Zwijmelen op Zaterdag: Warmth


9 maart.
We kijken al een poosje naar deze datum uit, de Puberella en ik.
We gaan Bastille zien vanavond!
Hoe gaaf is dat!
Oké, zijn vindt het vele malen toffer dan ik, Maar ik ga evengoed mee genieten hoor, van haar favoriete band.

Dus... Hier alvast een liedje om in de stemming te komen!

vrijdag 1 maart 2019

Zwijmelen op Zaterdag: Party Favor




Vorige week had de Puberella de dag van haar leven. 

Haar idool Billie Eilish trad op in Utrecht. En zij had kaarten voor dit concert! 
Maanden keek ze uit naar deze dag. 
Een aanvliegplan werd gesmeed met haar vriendin om de beste plek voor het podium te krijgen. 
Dus zorgden ze ervoor dat ze ruim op tijd, met een tas vol versnaperingen en vermaak, voor de ingang zaten van het theater zaten. Om 19.00 uur zou de zaal open gaan. Om 12 uur al sloten ze aan in de rij. Nummer 215 en 216 waren ze. De eersten waren die ochtend om half 5 gearriveerd. 


Gelukkig was het mooi weer die dag en hebben ze heerlijk in de zon kunnen wachten. Ze vermaakten zich prima, ze waren immers niet alleen. Ze ontmoetten allerlei meiden die ze via fanpages op Instagram al 'kenden'. Tivoli had het goed geregeld met dranghekken en nummering enzo. 



bron: DUIC.nl

Het meegbrachte spel kaarten haalde zelfs het jeugdjournaal :-).




Via Whatsapp hield ze ons op de hoogte.
Rond half 8 kwamen er berichten binnen dat ze het even niet zo leuk vond. Het was een enorme drangpartij voor het podium. Ze kreeg het benauwd en stond helemaal klem. Ze kon niet anders doen als zich mee laten voeren door de massa, en ze klonk echt een beetje in paniek. Achter haar vielen meisjes flauw. Ouderwetse Doe-Maar-Taferelen.
Maar mijn voorstel om haar plekje vooraan inruilen voor een rustiger plekje achterin werd afgeschoten.

Het volgende shot dat ik doorkreeg was van een zingende Billie op het podium en een selfie van de Puberella in tranen. Tranen van geluk.

Via Instagram had ze anderen meiden opgeroepen om Billie te verrassen. Ze zouden allemaal ballonnen meenemen en die bij het nummer Party Favor opblazen en loslaten in de zaal. Hier was massaal gehoor aan gegeven aan  en Billie reageerde verrast op dit 'cadeau' van haar fans. Zo leuk!



Het liedje Party Favor draag ik, hoewel het niet het gezelligste verjaardagsliedje is, vandaag ook op aan mijn moeder. 49 werd ze... ze zou 70 zijn geworden vandaag. Je zou zeggen dat ik na 20 jaar aan het idee gewend ben. Maar soms vind ik het ineens bizar dat ik nooit weet hoe ze als oma van 70 geweest zou zijn. Dussss... Maatje... Proost dan maar!!!


vrijdag 22 februari 2019

Zwijmelen op Zaterdag: Pink Live at Brit Awards


Dit wordt vooral een blogje over bijzondere dames die ik dit jaar niet ga zien...

Op nummer 1 qua jammer staat Pink. Gisteravond plaatste Bastille (die ik over 2 weken wél live ga zien) een post op hun Instgram waarin de zanger Dan Smith vertelde dat hij een optreden had gedaan met Pink. En stiekem hopen we nu dat ze samen in Antwerpen gaan zingen. 

Ik heb het filmpje vannacht, toen ik niet kon slapen, bekeken en ik was ZWAAR onder de indruk. Wat een performer is Pink! Wat een prachtige vrouw. Wat een stem. En echt, ik mag van mijn Puberella geen verkeerd woord zeggen over Bastille, maar Dan Smith verbleekt gewoon, ook qua stem, naast Pink. 
Dus nu heb ik spijt. Dat ik niet heb gekozen voor een optreden van Pink in Den-Haag, Amsterdam of op Werchter deze zomer. 
Maar ja... we moeten keuzes maken en we kunnen niet alles gaan zien wat we mooi vinden. 
Soms laat ik gewoon de stemmen van de kinderen gelden. Dus werd het Bastille.

En wordt het dit jaar ook geen Werchter en geen Rammstein met mijn Langharig Tuig, maar Graspop. Want daar komt Slayer. En omdat Slayer heeft aangekondigd dat ze hun allerlaatste toer doen, wil het Langharig Tuig erg graag Slayer gaan zien.
Vorige jaren was mijn wil wet (want er was Pearl Jam en Foo Fighters). Daarom doe ik nu maar  weer een keer water bij de wijn.
Dus moeders gaat mee naar een festival met alleen maar Metal muziek. Hoe ouwer hoe gekker zeggen we weleens. 

Wie ik ook niet ga zien is Billie Eilish aanstaande zondag in Utrecht.
Billie Eilish is een 18-jarige zangeres uit Amerika en ze is booming. In Amerika treedt ze inmiddels op bij de grote festivals. Hier vult ze denk ik voor de laatste keer de wat kleinere zalen. De puberella heeft me gesmeekt om mijn kaartje af te staan aan haar vriendin. En omdat ik toch wat twijfels had vanwege het hoge gillende-tienersgehalte, heb ik mijn kaartje afgestaan en ga ik dus niet mee. Maar ik denk écht dat ze wat mee gaat maken, zo voor het laatst in een vrij kleine zaal. Ik maak me altijd een beetje zorgen om Billie. Ze heeft op foto's echt een bitch-face. Ze lacht nooit.


Maar in interviews is het echt een leuke griet. En bij optredens is ze echt lief en ook vaak bezorgd om haar fans.
Wat zal zoveel druk en bekendheid met haar doen? Zal ze, zoals velen voor haar, er ook niet aan onderdoor gaan?
Maar ik vind haar ook heel bijzonder. Een volkomen eigen, herkenbare stijl, Een beetje engelachtige-muziek. Maar vaak met horror. Live kan ze op de engelachtige muziek volledig losgaan. 
Ik plaats nog even een interview van een jaar geleden, waarbij ze reageert op dezelfde vragen van een jaar daarvoor. Ze is zo leuk. 



zaterdag 16 februari 2019

Zwijmelen op Zaterdag: Wild Wood

Vanmorgen ben ik voor het eerst sinds maanden weer met de loopgroep het bos in gegaan.
Het was de afgelopen maanden heel druk op het werk. De opleiding, het lesgeven, mijn gezin, het huishouden... alles kost tijd en energie.
Op de zaterdagen was ik blij dat ik even een uurtje langer kon blijven liggen en ik kon het niet opbrengen om om 9.00 uur in het bos klaar te staan voor het loopje met de loopgroep.
Gisteravond hoefde ik van mezelf geen wekker te zetten, maar ik nam me voor dat, als ik op tijd wakker zou zijn, dat ik dan wel zou zorgen dat ik op tijd in het bos zou zijn.
Het zou een mooie ochtend worden, en als ik het nu niet op zou kunnen brengen, dan zou het nooit meer lukken.

Dus zo geschiedde. Ik was op tijd in het bos. En wat was het heerlijk.
Het was zwaar... verder achteraan sjokken als ik vanmorgen deed, was niet mogelijk. Maar dat is juist het fijne van deze groep: de coach plant de loopjes zo, dat we elkaar altijd weer tegenkomen.
En wat geeft het bos, mét de zon, toch altijd weer een fijne energie!

Onderweg naar het bos hoorde ik een liedje op de radio met de toepasselijke titel Wild Wood.
Nou ja, het bos bleek er onveranderd en heerlijk rustig bij te liggen maar toch.
De zanger, Paul Weller, zei me eigenlijk in eerste instantie niet zoveel, maar toen ik het zocht op Youtube dacht ik bij heel wat nummers: O, díe!



En nu voel ik me moe, voldaan maar teglijkertijd ook enrgiek en heb ik een leeg weekend voor me. Althans... Leeg is niet het juiste woord. Afspraakloos moet ik zeggen.
Nu de zon op de ramen schijnt moéten ze gezeemd worden. De schone wasmand ligt bedolven onder een berg kleding die gevouwen en gestreken moet worden. Er ligt een examenproefmodel dat in elkaar genaaid moet worden. En huiswerk dat dinsdag af moet zijn.
En dan moet er het liefst ook nog even een paar uurtjes vrijgemaakt worden om van de zon te genieten!

Dus... ik sluit mijn blogje af en ik ga aan de gang.

vrijdag 8 februari 2019

Zwijmelen op Zaterdag: Movement

Zo'n 3 keer per week rij ik tegenwoordig voor mijn opleiding naar Breda. 
Een ritje van een dik half uur. 

Mensen vragen vaak of ik het allemaal nog wel volhoud, met mijn werk, gezin, huishouden, opleiding en en het op en neer rijden. (Geen zorgen hoor... het kóst allemaal veel tijd, maar dingen doen die je leuk vindt géven juist energie). 
Hoewel ik écht een hekel heb aan autorijden, zijn de ritjes van en naar Breda echt een soort van rustpuntjes in mijn dag geworden. 
Ik rij op rustige momenten, buiten de spits. De weg is eenvoudig, rechttoe-rechtaan. 
En ik vind het heerlijk om even een half uurtje muziek te luisteren. 
Vooral op de late avond op Radio2 komen er regelmatig pareltjes voorbij. 



Donderdagavond viel ik in de laatste halve minuut van deze song. 


e. 


Ik hoorde het voor het eerst.
Ken je die momenten dat je bij het horen van een paar eerste maten geraakt wordt?
Het klonk behoorlijk Hozier-achtig.
Helaas werd het nummer niet afgekondigd, dus ik moest het thuis opzoeken. Gelukkig heeft Radio2 de playlist online staan en kon ik het nummer op Youtube luisteren. Het was inderdaad een nummer van Hozier.

Nou ja... ik dacht dus dat het na 'Take me to Church' niet mooier kon worden. Maar dit komt er wel heel dicht in de buurt. Ook weer dankzij de danser Sergei Polunin.

De clip vind ik ook prachtig. Vol emoties. Het roept vragen op. Wat willen ze van elkaar? Of wat juist niet? Die een beetje enge glimlach halverwege. Of waarom komt hij zichzelf steeds tegen en waarom rent hij voor zichzelf weg. Of zit hij zichzelf achterna?

O
mdat het me raakte deel ik hem vandaag in de zwijmel...

vrijdag 25 januari 2019

Zwijmelen op Zaterdag: Later wordt het beter

Dit jaar heb ik twee pubers die een MBO-opleiding moeten kiezen.
Ze hebben allebei besloten dat ze muziek willen maken.
De Puberella, ze is nog maar 15, weet nog niet wat ze later worden wil. Logisch. Maar ze moet wel kiezen. Om de keuze makkelijker te maken hebben we niet de vraag gesteld:'wat wil je later worden?'
We vroegen haar antwoord te geven op de vraag: 'Wat vind je leuk om de komende 3 jaar te gaan doen?' Het werd muziek maken.

Voor een muziekopleiding moet er auditie gedaan worden. Er moet dus wel een plan-B zijn. Het aanbod van kandidaten is meestal groter dan het aantal beschikbare plaatsen. En dat plan B is wel een lastige.

Een nadeel aan wonen in de provincie is dat de opleidingen wat verder weg zijn.
We zijn er steeds een dag aan kwijt.
Vorig jaar hebben we Tilburg en Goes gezien. Vorige week was het Eindhoven met Jip. De komende weken staan Rotterdam en Utrecht nog op het program met de Puberella.

Eindhoven dus. Met Jip, mijn langharig tuig. We gingen naar de open dag van de Metal Factory. Wat een toffe opleiding is dat! Je wordt daar opgeleid tot metal-muzikant.
Het is de enige school waar herrie maken wordt gewaardeerd.

Jip voelde zich op zijn vorige school niet altijd goed begrepen door zijn klas. Hij hield van andere muziek dan zijn klasgenoten. Hij had geen aansluiting. Viel op door kleding en haardracht.
Hoe leuk was het om te zien dat er op deze school alleen maar Jippen rondlopen. En dat de docenten allemaal een soort Jippen van een paar jaar ouder zijn... Er liep één jongen tussen met een 'voetbalscheidinkje' en net híj was degene die opviel.
Het was een warm bad van gelijkgestemden.

Het was een beetje moeilijk om in te schatten of Jips niveau hoog genoeg is om toegelaten te worden. Maar, hoe stoer, hij heeft sowieso besloten dat hij auditie gaat doen.
Echt... het is retestoer! De mensen om mij heen die weten hoe het Jip de afgelopen jaren is vergaan, snappen hoe groot de stap is om alleen nog maar te besluiten om auditie te gaan doen.
Als hij het niet redt, zegt hij, dan gaat hij een jaar lang werken aan de feedback die hij krijgt en het dan volgend jaar nogmaals proberen. Is dat niet positief?
Het is ook maar net wie je tegenover je hebt. Hoe goed zijn de andere kandidaten? Zijn er veel gitaristen, of is juist het aanbod van drummers en bassisten groot?
En misschien kijken ze niet alleen naar het niveau, maar ook naar iemands leerbaarheid? Stel dat ze daar weten dat Jip nog maar 3 jaar speelt en maar een paar maanden les heeft gehad en denken: nou... da's best heel goed voor een beginneling? Misschien is dat, met een juiste portie motivatie genoeg om aangenomen te worden.

Echt... Ik zou het zo gaaf vinden als dit allemaal gaat lukken. Als hij een plek vindt waar hij zich thuis voelt. Als hij een plek vindt waar hij niet anders is als alle anderen. Als hij op een plek is waar hij iedere dag kan doen wat hij leuk vindt: gitaar spelen en bezig zijn met Metal. Jemig... ik gun het hem zo.

Ik moest denken aan het liedje: later wordt het beter, van Claudia de Breij.
Jip heeft best wat hobbels op zijn weg gehad om te komen waar hij nu is.
Ik hoop zo dat later nu is.






vrijdag 18 januari 2019

Zwijmelen op Zaterdag: Medicine


Het is alweer twee weken geleden dat ik met mijn langharig tuig naar een optreden ging van ander langharig tuig.
Jemig... dat was zwijmelen in het kwadraat!

Ik heb vast wel eens verteld dat ik een enorme crush heb op de zanger/gitarist van DeWolff.
Zo'n grote crush dat het gewoon ongemakkelijk is. Hij is achter in de 20 ofzo... Maar hij is zo leuk...

Dus we hadden een mooi plekje vooraan bij het podium. Het optreden was geweldig.
Niet alleen de zang en gitaar zijn geweldig,  ik hou ook zo van het orgeltje...
Pablo was soms zo dichtbij dat ik soms amper durfde te kijken.
We hebben genoten!
Kijk nou hoe dichtbij!




Na het optreden hadden was er in de foyer nog even gelegenheid voor een praatje en om een cd-tje te laten singeren. Nou ja... van tevoren een grote mond. Maar op het moment suprème niet op de foto durven. En achteraf vanalles kunnen bedenken wat je nog had willen zeggen.
Je kent het wel...
Ze vonden het ook erg grappig dat moeder en zoon samen naar het optreden kwamen.

Maar... mijn langharig tuig heb ik wel op de foto vastgelegd met Pablo :-)




Ik heb vandaag gekozen voor een wat rustiger nummer: Medicine.
Het is en blijft immers een zwijmelrubriek.
Het is één van de weinige rustige nummers, en al een oudje.

Nou oké... ik plaats ook nog even een filmpje van een optreden 3 jaar terug in Leiden.
Kunnen jullie zelf zien hoe goed en leuk Pablo is :-).






woensdag 2 januari 2019

Terugblik en vooruitblik


1.Wat heb je in 2018 gedaan dat je nog nooit eerder had gedaan?
2. Welke landen heb je bezocht?
3. Wat zijn je favoriete momenten van 2018?
4. Wat is je grootste prestatie van het afgelopen jaar?
5. Wat is je grootste fout van het afgelopen jaar?
6. Wie of wat heb je het meeste geknuffeld in 2018?
7. Wat is het beste dat je vorig jaar hebt gekocht?
8. Waar heb je het meeste geld aan uitgegeven?
9. Waar werd je heel erg blij van?
10. Waar heb je om moeten huilen?
11. Welke muziek zal je altijd herinneren aan 2018?
12. Ben je in vergelijking met twaalf maanden geleden:
[a] Dikker of dunner?
[b] Blijer of somberder?
[c] Rijker of armer?
13. Wat had je vaker of meer willen doen?
14. Wat had je minder willen doen?
15. Ben je verliefd geworden?
16. Wat was je favoriete TV-programma?
17. Wat is het beste boek dat je in 2018 gelezen hebt?
18. Wat is de beste (nieuwe) film die je afgelopen jaar gezien hebt?
19. Wat deed je op je verjaardag?
20. Heb je iemand gemist?
21. Wat is het belangrijkste dat je in 2018 geleerd hebt?
22. Geef 2018 een cijfer van 1-10.

1. Wat heb je in 2018 gedaan dat je nog nooit eerder had gedaan? Ik heb mijn zoon mond op mond beademing gegeven. Het was een echte paniek-noodgreep. Hij kwam gelukkig snel weer bij maar dit is iets wat ik in 2019 écht over wil slaan. En ik heb met het gezin een vliegvakantie gedaan. Voor herhaling vatbaar!

2. Welke landen heb je bezocht? Tsjechië. Praag.
En gezien de afstand tot de grens vanaf mijn huis zal de kans groot zijn dat ik ook in België ben geweest. Maar wanneer en waarvoor? Geen idee. Dit jaar geen grootse plannen voor een verre vakantie.

3. Wat zijn je favoriete momenten van 2018? De momenten waarop ik samen met mijn langharig tuig genoot van een concert. (Pearl Jam, The Wolff, Legends of Rock.) Over 4 dagen staat ons eerste concert alweer gepland (The Wolff) en we moeten nog even kiezen welke dag op welk festival we kaarten voor gaan kopen. Hij wil Slayer. Ik wil Pink of ik hoop op Rammstein. Het zal erop neerkomen dat ik me naar zijn wensen voeg.

4. Wat is je grootste prestatie van het afgelopen jaar? De 10 die ik haalde op mijn 1e examen voor mijn coupeuse opleiding. Ik ben begonnen aan mijn examenopdracht voor de volgende module. Het examen is in mei. De lat ligt hoog :-).

5. Wat is je grootste fout van het afgelopen jaar?
Fout, fout... dat is wel heel streng naar mezelf toe... Maar met de wijsheid van nu heb ik mijn zoon teveel gestimuleerd om naar zijn stage te gaan. Het deed hem meer kwaad dan goed. Een harde les die ik meeneem naar 2019.

6. Wie of wat heb je het meeste geknuffeld in 2018?
Mijn zoon, mijn langharig tuig. Hij had het nodig.

7. Wat is het beste dat je vorig jaar hebt gekocht?
Poeh... ik heb niet zo heel veel aangeschaft.
Ik was heel blij met mijn nieuwe kleren die eigenlijk te duur waren, maar die ik toch kocht omdat ik zo'n fijn advies kreeg. Ik ging huilend de winkel binnen omdat ik écht niet tevreden ben over mijn lijf, en liep lachend weer naar buiten. Ik ga daar in het nieuwe jaar zéker nog eens shoppen.

8. Waar heb je het meeste geld aan uitgegeven? De vakantie naar Praag. Het was iedere Euro waard!

9. Waar werd je heel erg blij van? Dat ik de kans kreeg om les de geven op de modevakschool waar ik de opleiding doe. Ik ga hierdoor zoveel leren in 2019!

10. Waar heb je om moeten huilen? Om mijn langharig tuig, die niet lekker in zijn vel zat. Gelukkig verwachten we voor 2019 een stijgende lijn!

11. Welke muziek zal je altijd herinneren aan 2018? O, hemel... een jaar samenvatten in 1 nummer? Dat lukt niet. Ik heb onverwachts het hardst moeten huilen om Let it be,van Paul McCartney. 'When I find myself in times of trouble, mother Mary comes to me, speaking words of wishdom, let it be, let it be...
Zie punt 20: in tijden van troubles met mij kinderen mis ik mijn moeder. Mijn moeder heet ook Maria (Riet). Paul schreef dit nummer over zijn moeder. En van dit nummer ging een enorme troost uit: There will be an answer, let it be, let it be.

12. Ben je in vergelijking met twaalf maanden geleden:
[a] Dikker of dunner? Dikker. Helaas veel dikker. Het viel dit jaar niet mee om goed voor mezelf te zorgen.
[b] Blijer of somberder? Somberder. Het was een pittig jaar thuis en de laatste maanden ook op het werk.
[c] Rijker of armer? Poeh... qua geld? Ik heb genoeg om leuk te leven. Ik hou me daar niet zo mee bezig. Ik ben een hoop ervaringen rijker. En dat vind ik mooi!

13. Wat had je vaker of meer willen doen? Hardlopen! Het is er vaak bij ingeschoten. Tijdgebrek en het missen van de juiste flow. Ik heb het in de kerstvakantie weer opgepakt en ik merk dat het zo goed voor me is! Die pingpongbal die stuitert in mijn hoofd komt écht door het hardlopen tot rust. Dit is écht voornemen nummer 1.

14. Wat had je minder willen doen? Laat naar bed. Dat blijft een lastig dingetje.

15. Ben je verliefd geworden?
Nope... Over verliefd zijn kan ik na 20 jaar huwelijk niet spreken. Al jaren in love met Mr.C. Daar heb ik meer dan genoeg aan :-).  En die wil ik in 2019 nog graag bij me houden.

16. Wat was je favoriete TV-programma? Wie is de mol. Volgende week begint het weer!

17. Wat is het beste boek dat je in 2018 gelezen hebt? Wees onzichtbaar van Murat Isik. Over een jongen die opgroeit in de Bijlmer. Ik had niet heel veel leesmazzel dit jaar. Een paar keer in een boek begonnen dat me eigenlijk niet zo aanstond, en wat ik dan toch uit wilde lezen. Gezien het feit dat ik weinig leestijd heb, moet ik daar volgend jaar toch anders mee omgaan.

18. Wat is de beste (nieuwe) film die je afgelopen jaar gezien hebt? Call me by your name. Ik ben er op zondagmorgen in mijn uppie naartoe gegaan. Tranen met tuiten gehuild toen het afgelopen was.

19. Wat deed je op je verjaardag? Ik weet het niet zo goed meer. Het was op zondag. Volgens mij heb ik verspreid over de dag familie en vrienden op bezoek gehad. Dit jaar verjaar ik met de Vastenavond. Reminder: mijn broer uitnodigen. Hij MOET de maandagavond bij ons in de stad een keer meemaken.

20. Heb je iemand gemist? Ik mis altijd nog mijn moeder. Het was dit jaar 20 jaar geleden dat ze overleed. FDKK !
Zéker in tijden van issues met mijn kinderen mis ik haar heldere kijk op dingen en haar raad en daad.

21. Wat is het belangrijkste dat je in 2018 geleerd hebt? Dat het het niet waard is om je gek te laten maken door je werk. Dat je écht zelf een knop om moet zetten als de drukte teveel wordt. Dat ik om mijn man en mensen om me heen kan vertrouwen. Dat zij me op kunnen tillen waar dat nodig is, en me weer op de juiste manier met beide benen op de grond kunnen zetten. Ik ben die mensen om heen zo dankbaar. En ik hoop zó dat ik dat in 2019 vast kan houden.

22. Geef 2018 een cijfer van 1-10
. Ondanks dat ik best een leuk leven heb kom ik niet hoger dan een 6,5. Er was teveel verdriet. Teveel stress. Teveel zorgen. Teveel onrust in mijn hoofd. Ik zat zo niet lekker in mijn vel. Ik ben blij dat we dit jaar gisteren af hebben gesloten.

Blogje gepikt van: https://www.triltaal.nl/