Kan iemand me het nog één keer uitleggen?

Ik wil mijn ongenoegen uiten.
Ik weet al ongeveer een jaar dat het gaat zoals het gaat, maar nu ik ervaar hoe het gaat, vind ik het toch wel heel vervelend.
Het gaat over mijn zoon Jip. En over zijn examen.
Hij zit op speciaal onderwijs. Een fijne school, bij een lieve juf en 'meneer' in een klas van ongeveer 10 kinderen. Allemaal 'autisten' en 'ADHD-ers'.

Hij zit in het vierde van het VMBO. Het examenjaar dus. Je zou verwachten dat ze netjes, zoals iedere VMBO-er, met een diploma van school gaan.
Maar dat is niet zo.
Alle VMBO-ers op het speciaal onderwijs lager dan TL krijgen per vak een deelcertificaat. Haalt hij een onvoldoende voor het vak, dan krijgt hij er ook geen certificaat voor. Dan is het jammer. Een herkansing zit er niet in voor deze VMBO-leerlingen.

Waarom? Dat is omdat de leraren op school geen examenbevoegdheid hebben. Daarom doen de leerlingen op het speciaal onderwijs staatsexamen. Het examen bestaat uit een schriftelijk en een mondeling gedeelte.

In april is Jip begonnen met zijn schriftelijke examens. Daar was hij begin mei mee klaar.
Op 17 juni, op een zaterdag, beginnen zijn mondelinge examens. Deze duren tot 13 juli. De hele examenperiode duurt dus ongeveer twee maanden.
Beide examens tellen voor de helft.

Resultaten die hij eerder dit jaar gehaald heeft tellen, in tegenstelling tot het regulier onderwijs, niet mee. Dat komt er dus op neer dat als hij een slechte dag heeft en een slecht cijfer haalt, hij het nauwelijks kan compenseren. Het is voorgekomen dat er net voor het examen een heftig incident was in de klas waardoor hij zich maar moeilijk kon concentreren. En incidenten gebeuren regelmatig in klassen met kinderen met ADHD en autisme, omdat ze vaak toch minder sociaal vaardig zijn en minder goed met spanningen om kunnen gaan.

Volgend punt:
De examens worden afgenomen door externe docenten. Deze worden ingevlogen uit het regulier onderwijs. Dit doen zij buiten hun eigen drukke programma om. Zij hebben immers ook bij hun eigen leerlingen examens af te nemen. Vandaar dat er uitgeweken wordt naar een zaterdag.
Dat de examens niet afgenomen worden door hun vertrouwde docenten vind ik ook raar. Kinderen met autisme kunnen over het algemeen niet zo heel goed tegen veranderingen. Ze zijn vaak ook niet zo sociaal vaardig. Waarom moeten ze dan in hemelsnaam hun mondeling examen afleggen tegenover een onbekende docent? Een docent die misschien niet gewend is om om te gaan met kinderen met autisme? Een docent die misschien het gedrag van het kind niet begrijpt?

Goed.  Vanaf 17 juni is het mondeling examen. Vóór die tijd hebben ze ook nog geen uitslag van het schriftelijk deel dat ze in april al afgelegd hebben. Ze hebben dus géén idee hoe ze ervoor staan. Kan in je voordeel werken, maar ook in je nadeel. Bij Jip zal dit in zijn nadeel zijn... hij wil altijd graag weten waar hij aan toe is.

Uiteindelijk krijgen ze pas op 14 juli de uitslag. Op de dag dat ze ook hun certificaten uitgereikt krijgen.

We hebben Jip intussen al aangemeld op de koks-opleiding (MBO). Daar is hij, op basis van zijn cijferlijst en onder voorbehoud van behalen van zijn certificaten, al aangenomen. Maar stel nou, dat hij een paar vakken niet haalt, of in het ergste geval, dat hij volledig door het ijs gaat en voor alles zakt... Dan kan hij daar niet naartoe. Om dat te tackelen hebben we hem ook ingeschreven bij een entree-opleiding. Dat is ook een MBO opleiding. Die opleiding duurt 1 jaar en van daaruit zou hij dan volgend  jaar door kunnen stromen naar bijvoorbeeld de koks-opleiding.

14 juli dus de uitslag. En de zomervakantie begint, jawel!!!... op 14 juli. Dan kunnen we dus niemand bereiken om te overleggen of hij misschien toch toegelaten kan worden tot de opleiding, als hij bijvoorbeeld zakt op 1 vak met een paar tiende puntjes.
In dat geval zit Jip (en wij ook) dus tot september, wanneer de scholen weer beginnen, in onzekerheid naar welke school hij zal gaan. Ik had geloof ik al genoemd dat hij graag weet waar hij aan toe is, toch?

Ik ga voor nu maar van uit dat alle zorgen voor niks zijn, dat hij alle certificaten haalt en dat hij gewoon op 14 juli de zekerheid heeft dat hij in september met de koksopleiding kan gaan starten.

Al met al vind ik het ontzettend stom geregeld. Je zou juist denken dat de examenperiode voor deze leerlingen allemaal net wat 'behapbaarder' gemaakt zou worden.
Juist voor mensen met autisme is het belangrijk voor hun welbevinden dat er sprake is van structuur en zekerheden. En juist bij deze kinderen wordt het hele examengebeuren zo moeilijk gemaakt dat er van zekerheden en weten waar je aan toe bent totaal géén sprake is. En dat voor een periode die duurt van april tot september.

Ik vind het belachelijk en ik kan me er boos om maken. Maar dit helpt niet.
Ik zucht en ik schrijf een blogje om mijn ongenoegen kwijt te kunnen.
Het lijkt mij een situatie die met een beetje nadenken, inleven en inzet makkelijk veranderd kan worden.
Misschien dat ik er maar eens een belletje of een mailtje aan waag naar de minister van Onderwijs?
Ik ben wel benieuwd wat zij van deze stomme en onhandige situatie vindt. Of zij überhaupt op de hoogte is van deze gang van zaken.
Misschien kan zij me nog één keer uitleggen waarom dit gaat zoals het gaat.
Misschien dat ik het dan snap en er begrip voor heb.

Ik wil graag benadrukken dat de school er alles aan doet om het voor de leerlingen zo goed mogelijk te laten verlopen. Maar school is aan de regels gebonden en staat min of meer met de rug tegen de muur. Er zijn andere mogelijkheden, die ook zeker niet zaligmakend zijn. Voor deze manier van examineren is door de school gekozen omdat dit de beste optie is voor de leerlingen van deze school. 

Puberprietje... of auti-prietje?

Ik heb nog niet eerder zó hard moeten lachen na het maken van een mammografie.

Thuisgekomen deed ik man en kinderen verslag van het bezoekje aan het ziekenhuis.
Dat het allemaal lekker vlotjes verliep: Ik stond alweer buiten voordat mijn afspraak eigenlijk zou beginnen... een unicum!
Dat de uitslag gelukkig weer goed was.
En dat het allemaal nogal ongemakkelijk en pijnlijk was.

Ik vertelde dat voor het maken van een foto mijn borsten tussen twee platen worden geplet en dat ze dan zo plat zijn als een pannekoek. 'Eigenlijk is het net een tosti-ijzer.'
Waarop Jip me verschrikt aankeek en vroeg: 'Wordt het dan ook net zo heet?'

Soms hè... dan komt er volgens mij ineens weer een vleugje autisme bij hem bovendrijven :-).

Zwijmelen op Zaterdag: Photograph

Een paar weken geleden vertelde ik in de zwijmel over hoe we hulp zouden krijgen bij de studiekeuze voor Jip. Vorige week deed Jip een test en gisteren hadden we een uitgebreide bespreking daarover. 

Cognitief moet hij een niveau 3 opleiding makkelijk aankunnen, bleek uit de test. Vergeleken met een heleboel jongeren die op zijn niveau leren scoort hij op bijna alle vlakken bovengemiddeld. 

In de uitslag van rest van de test, die ging over Jips persoonlijkheid, herkenden we Jip goed. 

Dat gedeelte ging over de factoren in Jips persoonlijkheid die ervoor zorgen of een bepaalde opleiding wel of geen kans van slagen zou hebben bij Jip. 

Het leuke was dat Jip veel aan het woord was. En ondanks dat hij aangaf dat hij heel zenuwachtig was voor het gesprek, kon heel goed zijn mening formuleren. Hij kwam met veel anekdotes uit de klas. Voor ons ook heel leuk om te horen, vooral omdat hij thuis niet zo spraakzaam is over de gebeurtenissen op school. Ook zijn levensloop kwam weer even aan bod. Hij had het zelf allemaal beter in het geheugen als wij zelf. 

Ruim 3 uur hebben we zitten praten, met de studie-adviseur. Ik vind het echt geweldig dat dit bureau (het Centrum voor Studiekeuze en Beroep) er is voor de West-Brabantse MBO's. (Hoe wordt dit in vredesnaam gefinancierd?).

We kregen goede tips. De komende maanden zullen we in de omgeving wat scholen gaan bezoeken. En hoera!!! Vanaf januari 2017 wordt het openbaar voor voor MBO-studenten ook vergoed! Dat betekent dat we geen bom duiten kwijt zullen zijn aan openbaar vervoer als de keuze toevallig op Vlissingen, Rotterdam of Breda valt. (Echt... ik schrok daarvan. De OV-kosten kunnen dan weleens oplopen tot €2000,- per jaar!) 

Op het moment dat alles dan weer even de revue passeert, de eerste jaren op school, de verhuizing, blijven zitten, de overgang naar speciaal onderwijs, de overstap naar het middelbaar, en dan nu de studiekeuze bepalen... dan draait de hele film in mijn hoofd weer even af. Jemig... waar is de tijd gebleven. 

Ik vond er, met hulp van mijn dochter, een mooi Liedje bij van Ed Sheeran: Photograph. 

Zwijmelen op Zaterdag: School Days

Gisteren hadden we een informatieavond bij Jip op school over het jaar dat ons, en vooral hem, te wachten staat: Het Examenjaar.

Jip zit op het speciaal onderwijs. Een klein klasje van 12 met allemaal "autisten en ADHD-ers".
Het wordt een heel spannend jaar waarin ook belangrijke keuzes gemaakt moeten worden.
Want wat gaat hij hierna doen?
De verwachting is dat hij uitstroomt naar een MBO-3 opleiding: een 3 tot 4 jarige Middelbare Beroepsopleiding. En dat is, gezien zijn niveau VMBO-kader, eigenlijk best wel goed te noemen.

Er zitten een paar mitsen en maren aan dat examen.
Jip krijgt geen VMBO-diploma als hij geslaagd is.
Hij doet per vak een staatsexamen en als hij slaagt voor het betreffende vak, krijgt hij daarvoor een certificaat.

Anders dan bij het regulier onderwijs tellen de cijfers die hij nu krijgt nog niet mee voor zijn examen. Op het examen in juni wordt dus echt getest wat hij op dat moment weet.
Jammer... je zal maar een slecht moment hebben.
Haal je het examen niet, dan kan je het ook niet herkansen.

Ook anders dan bij het regulier onderwijs is dat Jip, een week of 4 tot 6 ná het schriftelijk eindexamen voor alle vakken ook nog eens een mondeling examen af moet leggen.
Dat is immers onderdeel van het staatsexamen.

De regering heeft beslist dat de docenten op het speciaal onderwijs niet bevoegd zijn om examens af te nemen. Daarom worden van middelbare scholen uit het hele land vakcdocenten ingevlogen om de mondelinge examens af te nemen. En daarom wordt er ook op een zaterdag geëxamineerd: de docenten staan door de weeks immers zelf voor de klas.

Na het schriftelijk examen krijgen ze nog niet hun cijfer te horen. Pas als ze het laatste mondeling examen hebben afgelegd krijgen ze na een paar uur te horen voor welke vakken ze geslaagd zijn. Ze weten dus ook niet na het schriftelijk examen of ze goed genoeg voorbereid zijn voor het mondeling examen.

Raar allemaal hè? Juist op een plek waar veel jongeren met autisme zijn, die het goed doen in hun vertrouwde omgeving met vertrouwde mensen om hun heen... Daarbij zou je toch verwachten dat dit allemaal een beetje fijner geregeld zou moeten zijn?

Daarbij komt nog dat eind mei de inschrijvingen voor het MBO al rond moeten zijn en de MBO's de klassen al gaan verdelen. Tot ver in juli weten ze dus nog niet of Jip bij hun op school zal komen.

Voor Jip is het natuurlijk buitengewoon zuur dat iedereen die eindaxamen doet in mei al lekker aan de zomervakantie kan beginnen en dat hij nog tot juli door moet bikkelen.

En welke opleiding gaat hij kiezen? Vorig jaar was was hij overtuigd dat het de opleiding voor ICT ging worden. Nu ziet hij daarvan af en twijfelt hij tussen een koksopleiding en PABO. Maar voor de PABO moet je minimaal Havo hebben. Een opleiding voor Pedagogisch werk dan maar? En welk niveau? Is een niveau 2 opleiding het maximum? Of zit er een niveau 3 opleiding in?

Gelukkig hebben de MBO-scholen hier in de omgeving een goede band met zijn school. Ze laten de cijfers van het afgelopen jaar, de stage-beoordeling én de inzet zwaar wegen in de aanname-procedure. Volgende week gaat hij een test doen om te kijken wat hij kan en wat hij wil, gevolgd door een gesprek met iemand die weet wat er te bieden is en wat mogelijk bij hem past. Fijn dat iemand ons even aan de hand neemt om ons wegwijs te maken in de wereld van de MBO's.

Een spannend jaar dus. Niet alleen voor Jip. Ik denk dat ik het zelf allemaal net zo spannend ga vinden als hij.

Zwijmelen op Zaterdag: Here Comes the Sun

Vanmorgen werd ik wakker met dit nummer, geplaatst door iemand die me lief is op Twitter. En eigenlijk was dit wel heel lekker wakker worden.

Here comes the sun...
Ik weet niet of het zonnetje echt gaat schijnen vandaag.
Het zou heel welkom zijn, nu we dit weekend de 16e verjaardag van Jip vieren. (WTF... 16 alweer??!!! Vorige week lag hij nog in de wieg!). Het is altijd zo fijn als we met de hele bubs visite in de tuin kunnen zitten op zulke dagen.

Zon of geen zon. In huize C. genieten we nog volop van de opklaringen in ons leven.
Het leven lacht ons nu zo lekker toe.
Mr. C. heeft een hele goede eerste werkweek gehad.
Zo fijn.

En Jip... Daar ben ik zo trots op.
Hij heeft eigenhandig hoogstwaarschijnlijk een hele toffe stageplek geregeld voor het volgend schooljaar.

Voor volgend jaar heeft hij voor iedere vrijdag van september tot juni een stage-plek nodig.
Het is niet veel wat ze moeten kunnen/leren: omgaan met collega's, met mensen, verantwoordelijkheden dragen... dat soort dingen. Nou ja... eigenlijk is dat best wel heel wat.
Maakt niet uit waar de stageplek is. Hoeft ook niet per sé iets met de vervolgopleiding te maken te hebben.

Nu is de animo bij bedrijven om een VMBO leerling aan te nemen al niet zo heel erg groot, laat staan als je VMBO op speciaal onderwijs volgt, dus de school is blij met iedere plek die beschikbaar is.
Maar Jip heeft het geregeld :-).

Vorige week stapte hij bij de het nieuwe bowlingcentrum hier in de stad binnen. Fris gedouched, haren gekamd, net blousje aan :-). Hij vroeg keurig netjes of de manager even tijd voor hem had en had een kort gesprekje.

Van te voren hadden we wel doorgesproken wat hij zou vertellen als het op zijn autisme aankwam.
We hadden gezegd dat hij er uit zichzelf niet over zou hoeven beginnen (hij heeft immers laten zien dat hij allerlei strategieën heeft ontwikkeld om er beter mee om te gaan) maar als het er in het gesprek op zou komen, dan zou hij voorbeelden kunnen vertellen van dingen waar hij last van heeft en kunnen vertellen hoe hij dit oplost. De manager vroeg nergens naar, maar Jip besloot echter tijdens het gesprek dit wel te benoemen en de manager zag hier geen problemen mee.

Omdat het wel een plek is waar veel prikkels zijn (er zijn vaak veel mensen aanwzig, de muziek staat hard, er is continu veranderende (disco)verlichting, kinderpartijtes, etc.) mocht hij vorige week twee avonden komen kijken om te ervaren hoe hij het vindt. Of hij het trekt qua prikkels. Hij is op advies van de manager twee keer komen kijken. Jip wilde wel dat ik even met hem mee ging. Eén keer op de vrijdagavond, de avond dat zijn werkavond wordt, en één keer op de zaterdagavond, waarop het topdrukte is.
Beide avonden dacht hij de hoeveelheid prikkels wel aan te kunnen.

Dus het was een welkom aan boord. Ik heb ook kennis gemaakt met de manager en het lijkt me een hele toffe, begripvolle man!

5 jaar geleden, toen we de overstap maakten naar het speciaal onderwijs en toen hij midden in een lang traject zat bij het GGZ had ik nooit durven denken dat hij zo zou groeien dat hij dit zou kunnen doen. Hij was ook stikzenuwachtig, maar hij heeft het toch maar even gefixt! De contractjes moeten nog even getekend worden, maar alles lijkt gewoon dik in orde te zijn.

Dus, ik ben trots . En dat wilde ik even delen!

neerslaan die hap!

Ik mag hopen dat het kind waar ik gisteren over blogde....

.... niet in dezelfde klas zit als het jongetje dat dit lesboekje krijgt!  

in alfabetische edgloorv

Hier een geweldig voorbeeld over hoe je de plank volledig mis kan slaan bij een ogenschijnlijk eenvoudige opdracht. Met name bij kinderen met autisme is de wereld soms ingewikkelder dan we op het eerste gezicht denken. 

Ik zeg: geen speld tussen te krijgen. Score een tien!

Zwijmelen op zaterdag: Fireflies

Dat ik deze nog niet eerder heb geplaatst.... Dit liedje is zo Jip.

Al sinds baby heeft hij problemen met inslapen. 

De eerste tekenen van overprikkeling zagen we al toen hij een paar weken oud was. Na een bezoekje naar familie, na veel nieuwe indrukken, hadden we altijd een oververmoeid kind dat leek te vechten tegen de slaap.

Toen hij wat ouder werd zagen we dat hij altijd veel te laat ging slapen. Hij lag lang te spelen in zijn bed. En het liefst met licht aan. In het begin maakten we ons er zorgen over. Maar we hadden ook wel door dat hij er geen hinder van had. Hij was niet extra moe, had geen laag energie-level... dus wat zou het probleem zijn?

Als ik vroeg of hij niet wilde gaan slapen, dan was steevast het antwoord dat hij nog even 'zijn hoofd leeg wilde maken'. 

De laatste tijd vindt hij het vooral erg fijn om voor het slapen nog even muziek te luisteren. Lang leve de ipods en het downloaden. Eén van zijn lievelingsliedjes was lange tijd Fireflies van Owl City. Tegenwoordig valt de keuze op wat steviger muziek: Ramstein, AC/DC, Linkin Park zijn momenteel favoriet. Enne.... stiekem kan ik zijn keuze ook wel waarderen. 

'Cause evrything is never as it seems'. Een zin uit het liedje Fireflies. 

Een zin, die zeker voor hem, voor iemand die wat meer moeite heeft om de wereld te snappen dan de gemiddelde mens om hem heen, heel erg van toepassing is. 

Autistische SinterklaaS

In de herhaling...

Ik heb hem al eerder geblogd, maar ik kon hem op mijn blogspot niet terugvinden, dus hij mag nog een keer.

Ook Sinterklaas blijkt flink wat autistische trekjes te hebben!

(Klik op de foto om hem te vergroten.)

scenario's

Een groot probleem bij Jip is het uitvoeren van wat complexere taken. 

Voorbeelden van complexere taken? 

- Jezelf helemaal aankleden (inclusief schoon ondergoed en sokken)

- Jezelf klaar maken om naar school te gaan (inclusief haren kammen en tanden poetsen)

- Je schooltas inpakken

- Uit school vandaan je spullen op de juiste plek opruimen (jas aan de kapstok, schoenen eronder, broodtrommel op het aanrecht, gymspullen uit de tas, tas aan de kapstok, sleutel op zijn plek, etc.)

- Je tanden poetsen. 

Hier zitten voorbeelden bij die alle moeders van jongetjes van 12 zullen herkennen en dagelijks tegen zullen komen. Andere dingen zullen voor andere jongetjes van twaalf probleemloos verlopen. 

Het probleem bij Jip is dat hij meervoudige taken niet goed kan uitvoeren omdat het toch te complex voor hem is. Neem daarbij het feit dat hij enorm snel is afgeleid, weinig probleemoplossend vermogen heeft... je kan je voorstellen dat het zonder sturing uitloopt op een chaotisch gebeuren.

Om de chaos in goede banen te leiden ben ik geneigd om vanalles te sturen en uit handen te nemen. Maar ook Jip zal moeten leren een weg te vinden waarop het hem zelf lukt. Ik ben er immers niet meer altijd bij.

Hij is bij zijn therapie-groepje begonnen met het werken met scenario's. En soort van protocollen of recepten waarop stap voor stap wordt beschreven wat hij moet doen. En het is de bedoeling dat wij hier thuis ook met die scenario's gaan werken. 

Vorige week heb ik het scenario 'tandenpoetsen' uitgewerkt: 

  Ik pak de tandenborstel uit de oplader.

·        Ik doe mijn eigen kleurtje op de tandenborstel.

·        Ik pak de tandpasta uit de keukenla.

·        Ik doe tandpasta op de tandenborstel.

·        Ik poets eerst linksboven, dan rechtsboven, dan rechtsonder dan linksonder. Steeds 30 seconden.

(De tandenborstel maakt een geluidje als ik een andere gedeelte moet gaan poetsen.)

·         Na 2 minuten ben ik klaar met poetsen.   

(Dat hoor ik omdat de  tandenborstel dan een dubbel geluidje maakt.)

·        Ik loop met de tandenborstel naar de wasbak.

·        

·        Ik spoel het  borsteltje af met water.

·        Ik zet mijn eigen kleurtje in de houder .

·        Ik zet de tandenborstel in de oplader.

·        Ik ruim de tandpasta op in de keukenla.

·        Ik spoel mijn beugel om.

·        Ik doe mijn beugel in.

Kleine, voor de hand liggende stapjes dus.

En dat hangt nu op een opvallend geel papiertje boven de tandenborstel.

En ja.... het succes hiervan valt of staat bij mijn eigen discipline. Want nu moet ík Jip erop wijzen dat hij zich houdt aan zijn scenario. 

De bedoeling is dat hij hiermee leert werken en zo meer zelfredzaam kan worden. En dan zal ik met de tijd meer scenario's uit kunnen werken. Het lijkt erop dat ik tijd over ga houden :-)

Kennelijk liet mijn discipline het vanavond afweten en is Jip afgehaakt bij het punt: ik spoel mijn borstel af.

Zijn 'kleurtje' kreeg een slinger richting de houder, de tandpasta stond nog op het aanrecht en zijn beugel lag nog onomgespoeld (is dat een woord?) op het aanrecht. 

Overigens kreeg ik van de week nog een goede tip om ervoor te zorgen dat Jip zijn tanden goed poetst. Ook dat is een punt van frustratie en krijg ik maar niet onder controle.

Normaal gesproken lieten we Jip altijd poetsen en gaven we daarna een plakverklikker ( zo'n roze tabletje) om te controleren of er goed was gepoetst. Het antwoord was steevast nee... er zaten overal nog roze plekjes. Teleurstelling - falen - negatieve ervaring - er zat geen verbetering in. 

Totdat mijn collega (tandartsassistente) de volgende tip gaf: 

Geef hem gewoon vóór het poetsen een tabletje. En laat hem voor de spiegel net zo lang poetsen tot al het roze weg is. Dan poetst hij tenminste goed, dan krijgt hij de beweging misschien vanzelf in de vingers, en dan is het ook niet zo negatief geladen. Simpel maar briljant!

Nou ja... we gaan ermee aan de slag met de scenario's . En met mijn discipline. En dan geloof ik zeker dat het kan helpen.

Jeetje... wat een lang verhaal over tandenpoetsen... 

·      

treintje

Autisme kent vele aspecten en vele vormen.
Het ene autisme is het andere niet.

Toch denk ik dat onderstaand plaatje wel een beetje duidelijk kan maken hoe het bij kinderen met autisme kan gaan. Voor Jip zal het op bepaalde momenten zeker zo gaan:

(Je kan ook even op de foto klikken... dan wordt-ie wat groter en beter leesbaar).

Het is tijd voor....

Kijk eens wat ik een handige gadget tegenkwam: Een beeldhorloge!
Speciaal ontworpen voor mensen met een beperking die moeite hebben met het plannen van hun activiteiten. Door middel van foto's of pictogrammen laat het horloge zien dat het tijd is voor... eten, drinken, sporten, slapen, tandenpoetsen... noem maar op!

Hier is echt aan alles gedacht.

Als je gewoon het horloge wil dragen als horloge, dan kan dat. Dan zie je gewoon een digitale of analoge klok.

Je kan ook een zandloper op het scherm mee laten lopen, zodat je kan zien hoe lang je activiteit nog duurt.

Je kan bladeren naar je volgende activiteiten, zodat je weet wat je nog meer moet doen vandaag.

Alle activiteiten voer je in in de computer, via een website. Ontbrekende pictogrammen kun je zelf ontwerpen. Het mobiele dataverkeer doet de rest.

Meer lezen? Dat kan op www.beeldhorloge.nl.

Ik zou hem weleens een poosje op proef willen hebben :-).

Enige nadeel is de prijs. Een kleine 280 Euro en een tientje per maand.
Ik hoop dat hij dan wel waterdicht is, want daar zie ik het fout gaan.

Of staat er vóór de picto 'douchen' een picto met 'doe je horloge af' ?

blij berichtje

Ik heb even een blij berichtje over Jip.

Gisteren hadden we een gesprekje met zijn juffen op school.

Na de zomervakantie is hij begonnen op Speciaal Onderwijs. En eigenlijk hebben ze vanaf na de eerste week een blij en vrolijk mannetje gezien. Hij doet goed mee. Hij voelt zich goed bij de structuur. Hij weet wat er van hem wordt verwacht. Ga zo maar door.

En eigenlijk vind ik het heel knap van hem. Hij volgt nu twee trajecten. Eén deel dus op die school, en één deel op het GGZ. De dagdelen waarop hij op school óf op het GGZ is wisselen elkaar af. Erg lastig voor iemand met autisme. Maar ook in die afwisseling zit weer een structuur. En die kan hij prima volgen.

Het traject bij het GGZ was voor 3 maanden. Tot aan de kerstvakantie. Daarna zou het dus de bedoeling zijn dat hij weer terug ging naar zijn oude school.

De juffen vroegen hoe wij het vonden gaan. Ook wij zien een rustige en vrolijke Jip thuis. Je kan merken dat er gedurende de dag minder frustraties zijn. Zelfs zijn zusje zei het van de week, dat Jip veel minder vaak boos is.

Hoe fijn is dit allemaal, na zo'n korte tijd?

Na de kerstvakantie terug naar zijn oude school? Ik zag dat eigenlijk helemaal niet zitten. In januari zou dat zijn. Dan zou hij in februari zijn definitieve schooladvies krijgen voor het voortgezet onderwijs... en dat op een plek waar ze hem dan nog maar 1 maand hadden gezien? Dat lijkt mij voor niemand een goed idee.

Ook deze zorgen kwamen gisteravond aan bod.

Ik vroeg de juffen of ze vonden of Jip hier op de goede plek zat. Een volmondig ja! Hij ligt goed in de groep, zeiden ze. En in de pauze staat hij werkelijk nooit alleen.

En toen hield ik het niet droog.
Na alle moeilijke momenten vorig jaar, , na alle onbegrip, na alle eenzame pauzes (zie verhaaltje van vorig jaar *klik*).
En ja... de juffen wilden hem best begeleiden tot aan het einde van groep 8. Hij heeft nu immers ook een 'officiële indicatie'.

Buiten het klaslokaal hebben we nog niets hardop uitgesproken, maar binnen in het lokaal was het een uitgemaakte zaak.

Hoe hard hebben we hiervoor gestreden? En hoe soepel ging dan het laatste stukje om de plek tot het einde van het jaar vast te houden? Ik kan er nog steeds met mijn pet niet bij...

grabbelen zonder verrassingen

De hele vakantie heb ik er met Jip niet over mogen praten. De start op de nieuwe school. Als ik het, ter voorbereiding op, eens aan wilde kaarten, dan zei hij heel gedecideerd: "nee, mam, het is nu nog vakantie. Pas na de vakantie wil ik eraan denken".

Vorige week was het dan zover. Jip zou gaan beginnen op zijn nieuwe school. Eigenlijk zelfs op 2 nieuwe plekken. De ene helft van de week doet Jip een traject op het GGZ. De dagdelen dat hij daar niet is gaat hij naar school. Een kleine klas met 14 kinderen, en 2 á 3 juffen op de groep.

Maandag startte hij dus op de groep op het GGZ. Spannend. Maar ook fijn. Een groepje van 8 kinderen. Waar aandacht is voor alles. Waar ik niet uit hoef  te leggen hoe moeilijk het is om op een nieuwe plek te starten, waarom hij daarbij opgevangen moet worden. Waar ik niet hoef uit te leggen dat hij niet van verrassingen houdt, dat hij het moeilijk vindt om hulp te vragen, en dat hij geen drie dingen tegelijk kan doen. Ik bracht hem binnen en de leidsters stonden 2 man sterk voor hem klaar.

Ik moest terugdenkendenken aan de rondleiding die ik voor de vakantie kreeg. De leidster liet het doelen en beloningssysteem zien. Als het kaartje vol is, legde ze uit, dan mogen de kinderen grabbelen. In een open bak, de kadootjes zitten niet ingepakt, dus de kinderen weten precies wat ze pakken. Dat was het moment waarop ik een beetje moest huilen, omdat ik wist dat Jip hier begrepen zou worden.

Op school doen ze er alles aan om de dagen zo rustig mogelijk te laten verlopen. Carnaval? Als je wil dan mag je verkleed. Hoeft natuurlijk helemaal niet. Wat is nou de lol van verkleden? En schminck op je gezicht voelt toch vies? Ze draaien wat muziek op het plein. Maar als je niet wil, ook goed, dan eet je binnen een zakje chips, drink je een glaasje limo, en dat is dan Het Carnaval.
Schoolkamp? Eén nachtje logeren in een dorpje verderop is spannend genoeg. Heerlijk. Ik hoop dat Jip er tegen die tijd nog zit. Het traject dat hij nu volgt is in principe tot januari. Dan wordt bekeken wat de beste plek voor hem is. Of terug naar zijn oude school, of blijven op de plek waar hij nu zit. Van mij mag hij blijven waar hij zit.

Woensdag kwam ik hem halen van school. Ik was op tijd klaar op mijn werk en het was een verrassing voor Jip, eigenlijk zou hij alleen moeten fietsen. De route hadden we een paar keer goed geoefend. Ik was 1 minuut te laat en de juf zei dat hij was vertrokken. Met een vriendje, rechtsaf naar huis. De route die we hadden geoefend was linksaf. Gek genoeg maakte ik me er geen zorgen om, maar stelde het me juist gerust: Het voegt zich vanzelf. Hij zal de weg vast wel vinden.

Het wordt een intensief traject. Voor mij, voor mijn man, maar ook voor Jip. Ik ben heel benieuwd wat het ons gaat brengen.

Nu, zondagavond, ligt Jip nog wakker in zijn bed. Hij heeft last van de warmte. En last van een vol hoofd. Morgen zal het niet helemaal vreemd meer zijn, maar de routine zit er nog niet in. Het wordt weer een pittige week voor mijn lieve manneke,  maar vol vertrouwen gaan we hem tegemoet!

zoab en oab

vandaag was ik op de nieuwe school voor jip

zoals je in het asfaltwezen de keuze hebt tussen zoab en oab ( zeer open asfalt beton en en asfalt beton) hadden ze op deze school de keuze tussen een ziga en iga. oftewel een zeer individueel gerichte aanpak of een individueel gerichte aanpak.

klinkt veelbelovend toch?

ik kan er nog veel meer over kwijt, maar dat doe ik lekker niet. ik typ nog met 1 hand, en dat gaat best langzaam.

ik ga er alleen nog over zeggen dat ik het gevoel heb dat ik daar niks hoef uit te leggen hoe het werkt bij jip. en dat vind ik erg fijn.

volgende week gaat jip er ook kennismaken. hij is reuze benieuwd.

hobbels

Bibberend lag hij op de bank. Zijn hoofd verstopt in een kussen.
Mopperend. Ik heb het koud, ik voel me niet lekker, ik ben nog moe. Ik kan zo niet werken op school.' Een minuten later trok hij zelf de conclusie: 'Mama, ik geloof dat ik een beetje zenuwachtig ben.'

Zelf had hij bedacht dat de meester op school vandaag zijn klasgenootjes maar moest inlichten. Hij wilde er zelf niet bij zijn. En hij wilde ook niet dat de kinderen er vragen over gingen stellen. Hij vond het al moeilijk genoeg allemaal. Maar hij zou het wel fijn vinden als zijn klasgenootjes zouden weten dat hij na de zomervakantie op een andere school zou gaan beginnen. Voorlopig tot de kerstvakantie. Maar misschien kwam hij wel niet meer terug. Een school met een klas van 8 kinderen.Een plek ze hem goed zouden kunnen helpen met spelling, en taal en rekenen. Waar ze hem zouden kunnen helpen om te leren over zijn autisme en waar ze hem zouden helpen met waar hij goed in was.
De wetenschap dat dit vanmorgen ter sprake ging komen was genoeg om gewoon helemaal niet meer naar school te willen.

Gelukkig was zijn moeder thuis vandaag. Hij liet zich overhalen om in de auto te stappen. Samen gingen ze naar school om het met de meester nog eens door te spreken. Het zou allemaal goed komen. Maar voorlopig stond hij daar, vechtend tegen zijn tranen.
Het liefst was hij weer mee naar huis gegaan. Dicht weggekropen tegen zijn lieve moeder, maar ja, de les begon.

Tegen het einde van de ochtend was hij op de gang een boekje gaan lezen. Toen de bel ging, ging hij snel naar huis. Eén klasgenootje haalde hem in. Het was zijn vriendje van het eerste begin. Hij zei dat hij het jammer vond dat hij naar een andere school ging.

Er was nog een hobbel. Nu iedereen het wist moest hij het ook aan zijn vriendinnetje vertellen. Die zat in de andere groep 7. Hij had geen idee wat hij moest zeggen. Vervelend. Maar het nieuws van een ander moeten horen was nog vervelender. In de middagpauze had hij het ook aan haar verteld. Ze was verdrietig.

Zoveel vragen, zoveel onzekerheden, zoveel angsten. Pas over twee weken ging hij kijken op de nieuwe school. Dat was nog ver weg.

Hij belde aan. Zijn moeder deed open. 'En?' vroeg ze. 'Hoe ging het? '
'Goed' was alles wat hij erover wist te zeggen. Hij kroop even weg in zijn moeders veilige armen. Hier was het goed. Jip zag aan haar ogen dat ze trots was. Hij maakte zich los uit haar omhelzing en liep naar de pc om zijn favoriete spelletje te spelen. Even rust, even zijn hoofd leegmaken en even nergens meer aan denken...

Vastloper

Vandaag werd maar weer eens duidelijk hoeveel moeite Jip heeft met zijn schoolwerk.
Het begon met het huiswerk dat ik tegenkwam: toevallig sloeg ik zijn bijlesmap open.
 '24 mei t/m 31 mei: Tafels oefenen, usb- stick procentensommen oefenen.'
31 mei.... da's overmorgen, rekende ik snel uit... als ik niks had gezien, dan had Jip er ook niks aan gedaan. Leuk voor die bijlesleraar, die stopt er tijd en energie in, maar er wordt vervolgens niks mee gedaan.

De tafels: Jip wist er best veel niet. Jammer, maar daarvoor oefenen we juist, was mijn commentaar. Het frustratiepunt was al bereikt. Boos, mokkend, stampvoetend liep hij naar zijn kamer. Kind boos, moeder boos... niet leuk allemaal :-(
Vervelend... de tafels zijn groep 5-werk. En hij kan ze nog niet opdreunen. Inmiddels zijn ze in groep 7 volop bezig met breuken en procentsommen. En dat gaat lastig zonder tafels.

Toch maar de USB-stick in de computer geplugd. Jip was weer afgekoeld en wilde gelukkig verder.
'Op elk plaatje zie je een tegelveld. Hoeveel procent van het tegelveld is gekleurd? '
En daar ging het al mis. Eén deel van het tegelveld was blauw. En het andere deel was geel, of groen, of paars of roze. Ik legde uit dat het om de niet-blauwe tegels ging. Dat ging 3 sommen goed, en bij de 4e som was het ene deel blauw gekleurd, net als bij de vorige sommen, en het andere deel was donkerblauw. Ook hier raakte Jip het weer kwijt... waarom was nou opeens alles blauw? Kwam nog bij dat de sommen gezellig versierd waren met poppetjes en andere afleidende figuurtjes... waardoor ook dit een niet-zelfstandig-leermomentje werd.

Over 3 weken moet zijn werkstuk af zijn. Het formulier waarop staat hoe hij het moet maken en waar het aan moet voldoen slingert al een maand lang overal en nergens door het huis. Hier ligt zijn boek, daar ligt zijn voorwoord... Het lukt gewoon niet om het boeltje bij elkaar te bewaren. Vorige week gaf ik de opdracht: 'begin nou vanavond aan de werkstuk en schrijf je voorwoord op een a-viertje'. De volgende dag lag er een papiertje op tafel waar met grote letters VOORWOORD op stond. Niks meer, niks minder. Hij had mijn opdracht keurig uitgevoerd, ik kon er niks van zeggen :-)

Hij houdt het werkstuk over Queen. Ook een onderwerp waar moeilijk informatie over te vinden is op kindernivo. Feiten, die kent hij wel. Maar nu nog die feiten overzichtelijk, in hoofdstukjes verdeeld, en in een verhaal aaneengebreid uit je toetsenbord zien te rammelen. Da's andere koek. Het worden intensieve weken. Dat staat vast. Het vorige werkstuk hebben we uiteindelijk min of meer gedicteerd :-(. De leerkracht weet ervan. Maar ja, een half werkstuk in moeten leveren is ook weer zoiets...

Nou ja... de nieuwe aanvraag voor de rugzak is vandaag ondertekend en wel de deur uit gegaan. De andere oplossing lijkt nabij, maar zolang nog niet alle partijen van alles op de hoogte zijn, ga ik hier nog niets zeggen. Ik blijf het alleen heel jammer vinden dat zo'n lief manneke al zolang tobt en dat het zolang moet duren voordat gezien wordt dat het niet gaat... Duimen jullie intussen allemaal mee voor een goed oordeel van de indicatiecommissie?

rijkdom is....

Rijkdom is...

... als je tussen alle observaties en rapportages van je zoon, waarin alle problemen waar hij tegenaan loopt beschreven staan, die nodig zijn voor een traject dat je met hem  hoopt te kunnen gaan volgen, de volgende zin ziet staan:

Gezinssituatie: Betrokken ouders. Geen bijzonderheden.

Gewoon... geen bijzonderheden... hoe heerlijk is dat???!!! Dan prijs je jezelf toch rijk en gelukkig!
Zoveel geluk in op het oog een paar nietszeggende woorden...

Hakken en zagen (op een hard hoofd)



Janneke, het meisje linksvoor, dat af zit te kijken... You go girl, zo kom je er wel!

Jannekes klas stond zaterdag in de krant. In de BN de stem.Ondwerp was de lerarenstaking. Of eigenlijk het feit dat de school NIET gaat staken tegen alle bezuinigingen in het onderwijs. De reden kun je lezen in de link *klik* . En het wel/niet dat vind ik ook even minder belangrijk. De absurditeit van de plannen vind ik veel erger.

Voor ons zelf is het volgende aan de hand.
Eindelijk is het GGZ ervan doordrongen dat het voor Jip zijn welzijn, en zijn welbevinden beter is dat hij meer hulp krijgt. Wij leggen zelf al jaren uit waar we bang voor zijn, aan school, aan het GGZ, en alles wat we hebben voorspeld is uitgekomen. De zorgen zijn nu gericht op zijn welbevinden nu, en de stap straks naar het middelbaar. De grote veranderingen. Het zelfstandiger moeten gaan werken. Het plannen van je werk. Ik noem het Grote Zorgen, met HOOFDLETTERS !

En nèt nu we van het GGZ toegezegd hebben gekregen dat Jip via hun na de zomer in aanmerking komt voor dagbehandeling, nèt nu we te horen hebben gekregen dat er een kans is dat Jip via dat traject door kan stromen naar speciaal voortgezet onderwijs, nèt nu gaat er aan alle kanten gehakt worden. De dagbehandeling is al deeltijdbehandeling geworden. En die wordt dus nog eens gehalveerd. Tot juni kunnen ze ons nog geen uitsluitsel geven  over hoe het één en ander er voor Jip uit zal gaan zien. Laat staan dat wij al dingen uit kunnen gaan leggen.

Vanwege alle bezuinigingen gaan we op advies van het GGZ wedden op 2 paarden. Ook op school herstarten we een aanvraag voor een indictatie voor rec4 ( kortgezegd: extra hulp of speciaal onderwijs waar kinderen met bijvoorbeeld een stoornis binnnen het autisme spectrum voor in aanmerking kunnen komen). Deze indicatie is in het verleden al eens afgewezen. Mede op grond van een verkeerde vraagstelling, maar ook op grond van zijn goede resultaten. En ook omdat de problemen die we verwachtten op dat moment (nog) niet aan de orde waren.  Dat Jip in de klas helemaal niet lekker in de groep valt, niet lekker in zijn vel zit, bij vlagen niet graag naar school gaat en af en toe een diep-ongelukkig is, daar kijkt niemand naar. Althans, niet binnen de indicatie commissie. Ik heb er dus een hard hoofd in dat Jip die indicatie nu wel gaat krijgen, want in wezen is er niets veranderd. Jips resultaten zijn nog steeds prima (dankzij de inzet van school, en ook wij zitten er boven op).  De problemen die er zijn die hebben met die resultaten niets te maken, en veel van de problemen die we verwachten zijn nu nog niet aan de orde. Hij is alleen nog net even ongelukkiger dan toen.

Veel kinderen die al op het speciaal onderwijs zitten, zullen ook een herindactie krijgen. En mogelijk moeten ze weer terug naar het normale basisonderwijs. Waar de klassen groter zullen worden, het geld en de middelen minder... dus ja.... alles bij elkaar geloof ik er niet.

En zo kan ik in mijn omgeving nog genoeg kinderen aanwijzen die kampen met dezelfde problemen. Of veel grotere problemen. En geloof me, ieder kind zal eronder lijden wanneer de klassen groter zullen worden. Hoe goed ze ook in het profiel van 'een gemiddeld kind' zullen passen. Voorzover een gemiddeld kind al bestaat...

Voorlopig worden er weer genoeg manuren gestopt in het aanvullen en volledig maken van het dossier. Tot die tijd kunnen we niet zo heel veel doen. Behalve hopen en afwachten op een goed ordeel. Tot die tijd ben ik geneigd om nergens meer achteraan te zitten. Ik stuur Jip om 12 uur naar bed, ik zit niet meer achter zijn huiswerk aan. Hij zoekt het maar uit. Dan worden die cito-B-tjes vanzelf D-tjes en E-tjes, en komt die indicatie er misschien vanzelf. Maar ja.... of dat nou de juiste weg is?

afwisseling

 

‘Volgende week’,  zei de meester, ‘heb ik een verrassing. We gaan dan op donderdag geen taal en rekenen doen. We doen iets leutigs.’

Bij het woord verrassing voelde Jip een kriebel in zijn buik. En bij het woord leutig werd hij week. Leutig… dat woord dat had te maken met carnaval. Dat klonk niet goed.

‘Donderdagmiddag gaat iedereen met de fiets naar school. We gaan op bezoek bij de bouwclub.’

Zie je wel! Jip wist het. Dat deden ze vorig jaar ook en dat was helemaal niet leuk. Al die bewegende poppen. En dan liep iedereen verkleed met maskers en stomme gordijnen  en krabben. Jip werd altijd bang als hij krabben zag. Het weke gevoel voelde nu als buikpijn.

‘Maar nu gaan we eerst even terug naar die breuken die jullie gisteren hebben geleerd’.

Jip was er al niet meer bij. Hij zat al met zijn hoofd bij de poppen en de krabben. Hij haatte carnaval. Kon hij zeggen dat hij daar bang van was? Hij was toch al 11? Zijn klasgenootjes zouden hem vast uitlachen. Iedereen vond het leuk, behalve hij. En hoe moest dat met die fiets als het buiten glad was? Kon hij niet gewoon op school blijven en rekenles krijgen?

Jip hield niet van veranderingen. Op brood eet je grillworst met mosterd en als dat op is pindakaas. Die met de gele deksel. Op vakantie ga je naar Duitsland. En spelen doe je met lego. Zijn moeder had hem uitgelegd waarom hij dat zo makkelijk vond. Waarom hij niet van verrassingen hield. Het kwam door zijn autisme. Dat stomme rot-autisme ook altijd…

Jip kon er zo boos om worden. Ze wisten toch dat hij niet van verrassingen houdt? Waarom houdt niemand dan rekening met hem?

‘Jip’, riep de meester, ‘wat droom je toch’?

O, ja, breuken….




zie je wel, daar rechtsonderin, op dat zwarte hoedje... daar zit er alweer één...

 

We-300 is een schrijfoefening/uitdaging van Plato: Schrijf een verhaal/blog van exact 300 woorden over een bepaald woord, maar gebruik dat woord niet in de tekst. Dit keer was het woord: afwisseling.
Meer lezen/meedoen? http://platoonline.wordpress.com

En mocht er iemand denken... ik mis wat details... waarom krabben, wat is dat met die grodijnen, ik mis wat informatie... hier"*klik*  staat een stukje over het carnaval in Bergen op Zoom, of beter gezegd: de Berregse Vastenavend.