Hoe de week van Tas was (21)

Het is alweer eventjes geleden dat ik de week doorsprak.
Hoe het komt ? Ik denk door de drukte met bestellingen, mijn nieuwe haakhobby en misschien doordat ik weer wat vaker 's avonds naar buiten ga nu het langer licht is.

Met naaien sta ik 5-0 achter.
Ik heb 5 werkjes geknipt klaarliggen. Er zijn er 2 waar aan gewerkt wordt. De andere 3 ben ik nog niet aan toegekomen. Een paar cadeaus voor wat lieve mensen, een tuniekje voor Janneke en 2 bestellingen voor No Presents No Glory. Deze broodmandjes maakte ik vorige week en werden zo leuk gevonden dat er twee nieuwe bestellingen uit volgden!

Zo leuk... van de week kreeg ik 2 mooie donaties. Een stapel tutteldoekjes en een hele doos met stof om mooie dingen te maken voor No Guts No Glory.

Vandaag had ik mezelf een naaidagje beloofd.
Helaas moest er vanalles gedaan worden.

De groene kliko was weer geleegd dus dat betekende dat ik eindelijk de hortensia's kon snoeien. Waar moet ik anders mijn snoeiafval laten? Toen de hortensia's klaar waren moest de lavendel er ook aan geloven. En nu is de kliko weer tot zijn nok toe vol.
Dan waren er nog de moestuintjes.  Janneke spaart ze en ze houdt nauwkeurig bij wanneer ze iets zaait, wanneer iets ontkiemt en wanneer ze iets verpot.
En iegenlijk vraag ik me stiekem af wie er enthousaster is, Janneke of ik...
Ik denk dat ik het zelf stiekem het leukste vindt.
Er waren dus wat moestuintjes die verpot moesten worden.
Toen ik klaar was was het inmiddels ook al half 1 geworden.

Er moest een wasje opgehangen worden. En Janneke kwam mopperend uit school omdat ze nu toch écht nieuwe schoenen nodig had.
Oké... op pad dan maar. En bij thuiskomst was het half 3.
Ik besloot om toch maar eerst een uurtje te gaan hardlopen voordat ik aan mijn naaiwerk begon.
Van de week had ik nieuwe schoenen besteld in een webshop.
Eigenlijk voel ik me daar best wel schuldig over want ik ga altijd naar zo'n hardloopschoenen-meneer die keurig meet en filmt en vervolgens het lelijkste paar schoenen uit het magazijn trekt, maar welke wel het beste bij mijn benen en voeten passen.
Omdat de we hier in huize C. ten tijde van de werkeloosheid toch een beetje de winter door geholpen moeten worden besloot op internet te kijken of ik hetzelfde paar voor minder geld kon vinden. En ja. Het scheelde dik 25 euro. Plus reiskosten. Plus parkeergeld.
Dus als er binnenkort in Breda een hardloopschoenenwinkel over de kop gaat, dan ben ik daar mede schuldig aan. Ik hoop dat de vlag er volgend jaar beter bij hangt... dan ga ik graag weer langs bij de hardloopschoenen-meneer voor zijn allerlelijkste setje.
Goed. het was geen overdaad... zoek de verschillen.

Ik doe mee aan een challenge. 30 Days Of Running.
De bedoeling is dat je in de maand april iedere dag een stukje gaat hardlopen.
Maakt niet uit hoe lang of hoe ver, als je maar loopt.
Ik vind het een leuk streven.
Morgen wordt wel even een knelpuntje.
Werken van 8 tot 17, daarna stemmen en om 19.30 moet ik klaarzitten bij een voorstelling. Hardlopen zal het niet worden, want het douchen daarna kost ook weer tijd, maar ergens hoop ik wel een stukje te kunnen wandelen.

Na een heerlijk rondje in de zon was het bijna half 5. Omdat Mr. C. met Janneke naar de manege ging was het mijn kookbeurt. Ik kon nog lekker even douchen en even in de tuin zitten met een haakwerkje. Weten jullie dat ik intussen in 20 minuten een uiltje gehaakt kan hebben? Goed... dan moeten er nog oogjes en een snaveltje op een een hangertje aan, maar ik vorder dus wel :-).

Nou ja... toen het eten op was, moest ik nog mijn werkkleding voor morgen strijken. Ik wilde de adminsitratie voor de maand maart voor No Presents No Glory nog bijwerken. En toen wilde ik nog een blogje tikken. En nu is het intussen bedtijd, de dag is om, en staat de naaimachine die ik vanmorgen tevoorschijn haalde nog werkeloos op tafel. Zo kan het dus verkeren op een rustige vrije dag zonder plannen...

Maar eh... wat was het lente hè, het afgelopen weekend!
We waren lekker in ons vakantiehuisje. Veel in de tuin gewerkt. Zaterdag was mijn vriendin S. op bezoek. en wat ben ik dan trots als ik een rondleiding kan geven over ons 'landgoed'. Met de hondjes van de buurvrouw wandelden we lekker over het strand. Samen met S. genoten van een heerlijke dag! En de zondag heb ik in korte broek en hempie gesnoeid. En je zag écht met het uur dingen veranderen. Een bloesempje dat bloeide dat er eerst nog niet was. Bladknopjes die ineens waren opengesprongen. Ik kijk de blaadjes echt de takjes uit! Ik ben zo benieuwd hoe alles weer opkomt nadat ik vorig jaar zo rigoureus gesnoeid heb...

 Ik vrees dat het naaiwerk tot volgende week moet blijven liggen. Ik weet nu al dat het er de rest van de week niet van gaat komen. Zucht... Soms moet je gewoon niet teveel willen...

Afstand Gewijzigd

Achter deze twee woorden, afstand gewijzigd, schuilt een heel verhaal.

Een verhaal dat een paar maanden geleden begon met de inschrijving voor de halve marathon op de City-Pier-City loop in Den Haag.

De trainingen gingen een hele poos goed. Ik zat een paar maanden geleden qua afstand al op 18 kilometer, totdat een scheurtje in mijn kuit roet in het eten gooide.

Dankzij het rotsvaste vertrouwen van mijn fysiotherapeut dat ik 6 maart gewoon kon lopen, dankzij zijn goede zorge en adviezen heb ik inderdaad afgelopen zondag pijnvrij een afstand van 10 km op de CPC kunnen lopen.

Maar voor we afgelopen zondag zover waren...

Bergen

We hadden met een klein clubje lopers uit Bergen op Zoom besloten dat we vroeg zouden vertrekken. Om 9 uur met de trein. Dan zouden we ruim op tijd op het Malieveld zijn om nog even te kunnen acclimatiseren, in te kunnen lopen, nog even wat te eten en te drinken, rustig omkleden, plassen en al het gedoe dat bij een loopje komt kijken. En o, ja, ik moest ook nog even langs het wedstrijdsecretariaat om mijn startnummer om te zetten naar een kortere afstand.

Halverwege de week begon ik al nattigheid te voelen. Van de organisatie van de CPC ontvingen we een mail dat er zondagmorgen tot 10 uur vanwege geplande werkzaamheden géén treinverkeer mogelijk was tussen Rotterdam en Den Haag. Stelletje prutsers, met zo'n groot evenement.
Goed... we zouden om 10 voor 10 op Rotterdam CS arriveren, dus met mogelijk een beetje vertraging hadden we ook nog tijd genoeg om in Den Haag te arriveren.

Dordt

Tot aan Dordrecht was de reis ontspannen. Bij Dordt werd er omgeroepen dat ze nog niet wisten over hoeveel minuten de trein verder zou rijden naar Rotterdam en dat ze óók nog niet wisten óf de trein nog wel verder  zou rijden naar Rotterdam. Nog geen halve minuut later volgde de mededeling dat de reis hier eindigde... Dat de trein dus niet verder ging. De deuren gingen open, de lichten gingen uit... en daar stonden we, wat verdwaasd op het perron. En verder niks.

Wat volgde was de knulligheid ten top. Er stonden twee mannen van de NS druk te praten in hun portofoons. Maar zij wisten verder niet hoe we de reis voort konden zetten. Dan maar trap op trap af naar de voorkant van het station... Misschien dat daar een bus zou komen. Maar links niets, rechts niets. De enkele taxi die kwam werd gekaapt door de Schipholgangers.

Vervolgens draaide er een plagerig bandje dat riep dat de volgende trein naar Rotterdam zou arriveren op perron 3. Dus hop, heel de meute weer trap op trap af naar het perron... weer gedoe met in en uit-checken... k*t waar heb ik nou weer mijn kaartje gestopt... maar daar vetrok helemaal niets... Waar wel... dat kon nog steeds niemand ons vertellen.

Omdat er aan de voorkant van het staion niet zoveel actie was, besloten we naar de achterkant van het station te lopen. En hé... daar bleek actie te zijn. Jammer, dat er geen medewerker was die ons daar even op wees. Had eigenlijk ook niet gehoeven. Er stonden een paar honderd gestrande reizigers die met zijn allen in 1 bus zouden moeten. Of er meer bussen kwamen, kon nog steeds niemand ons vertellen.

Gelukkig hadden wij een handige student bij ons. Zo eentje die wel vaker met het OV reist en die heel handig is met de OV-app en precies wist te vertellen wat de alternatieven waren en of we met die alternatieven nog vóór 12 uur in ons startvak zouden arriveren.

Rotterdam

De student vond een boemeltje dat over Rotterdam Lombardijen richting Rotterdam ging. Helaas ook niet verder dan Rotterdam Zuid. In dat treintje stond een man die precies de weg wist van het treinstation naar het Metro-station ongeveer een kilometer verderop. Als een Rattenvanger van Hamelen had hij een groepje lopers achter zich aan. Hij op zijn bruine nette schoenen, wij op onze comfortabele loopschoenen, en zijn vrouw probeerde met een verbeten gezicht op haar pumps ons tempo bij te houden. 

Gelukkig had ik bij vertrek, op het allerlaatste moment nog alle OV-pasjes die in huize C. aanwezig waren nog in mijn tas gestopt. Lijkt overdreven om met vier OV-pasjes op reis te gaan, maar goed, je weet maar nooit. Ik was blij dat ik ze bij me had, want nu konden we toch nog met het hele gezelschap de metro in.

Ondertussen was ik druk aan het bellen met mijn vriendin Kleine Tas. We hadden immers nog de afstand op dat startnummer om te wisselen. Daar zou ik nu geen tijd voor hebben. Gelukkig had zij een connectie die op het wedstrijdsecretariaat werkte die dat wel even voor mij zou regelen. Ze zou aan haar vader de benodigde sticker 'AFSTAND GEWIJZIGD' voor op mijn startnummer geven. Hij zou bij het pannenkoekenhuis op me wachten, telefoonummers werden uitgewisseld... zou allemaal goed komen. Als we tenminste nog op tijd in Den Haag zouden komen. Het was intussen kwart over 11...

De student had intussen uitgevogeld met de app dat we met de trein en tram niet vóór twaalven in Den Haag zouden arriveren. Ik denk dat we na plan A t/m P nu intussen bij plan Q waren aangekomen: de enige manier waarop we het nog zouden redden was met de taxi.

Hup... de kudde weer op een holletje naar de taxi... we hoefden alvast niet meer warm te lopen straks. De taxi wilde ons wel met een klein beetje korting naar Den Haag brengen à raison van 75 euro. Maar misschien zou het wel meer zijn... de chauffeur wist het niet precies.  

Goed. Gedeeld door 5 was dat wel te doen. Konden we pinnen? Ja we konden pinnen. Vort dan maar.

We kropen met zijn allen in de taxi. We begonnen ons voor te bereiden op de wedstrijd. 

Jasjes uit. Lange broek uit, korte broek aan. Buiknummers opspelden. Telefoontjes, muziek, oortjes, afstandmeters paraat... 

\

De chauffer vertrok geen spier, hij was kennelijk wel meer gewend... Hij trapte zijn gaspedaal diep in, de teller liep evenredig hard op en in no time waren we in Den Haag. 

Finally... Den Haag
Op nog geen 50 meter van het startvak werden we afgezet. Maar we waren er nog niet. Er moest nog een taxi betaald worden. Reisgenoot R. bekommerde zich om de betaling. Ik bekommerde me om het startnummer en probeerde te bellen met Kleine Tas en haar vader. Geen telefoonverkeer mogelijk. Een overbelast netwerk. En dat gold ook voor het pinapparaat van de chauffeur. Die ons niet liet gaan voordat hij geld had. Voor mijn gevoel heeft het nog 10 minuten geduurd voordat de betaling (uiteindelijk via de telefoontjes over kunnen maken) rond was en we konden eindelijk gaan.

Natascha (een andere Tas dan Kleine Tas en ondergetekende) kijkt gespannen toe of haar man de betaling rond krijgt

Malieveld
Op een drafje naar het bagagedepot, helemaal aan de andere kant van dat f*cking Malieveld. Ondertussen nog geen contact gehad met Kleine Tas of haar vader. Nog even plassen. En hèhè... om 5 voor 12 stonden we toch nog in het startvak! En Go! 

Om het verhaal helemaal leuk te maken: na 2 kilometer hoorde ik ineens mijn naam achter me roepen en vloog Kleine Tas me om mijn nek! Mijn race kon niet meer stuk! Vind elkaar maar eens, zonder telefoontjes, in die grote mensenmassa. Samen hebben we nog een kleine twee kilometer gelopen. Tas had vleugels, ik durfde niet aan te zetten, dus we lieten elkaar los. 

Fisnishfoto met Kleine Tas

Het lopen ging goed. Tempo slak, maar ik heb pijnvrij de 10 km in 1 uur en 13 minuten volbracht. Voor mij een diepterecord qua tempo. Maar hé... we waren er, we hebben gelopen, en mijn kuit deed het gewoon goed!

Na een uurtje hollen keerden we weer huiswaards en na een voorspoedige terugreis stak ik 's avonds tegen vijven stinkend en bekaf de sleutel thuis in het slot. 

Korte samenvatting in beeld van deze dag

Hoe de week van Tas was (16)

Ik heb me rijk gevoeld deze week.
Vooral rijk door zoveel fijne mensen om me heen.

Vorige week belde mijn naailerares na een lange vakantie. Of we zin hadden om bij haar te komen eten. Eten?! Daar heb ik altijd wel zin in! Zeker als er Indisch wordt gekookt.

Volgens mij heb ik het al vaker verteld... we zijn een bijzonder clubje. En ik koester het.

Ik heb ervan genoten om de dames weer om me heen te hebben. Om lekker te lachen. En ik heb genoten van de schalen vol die op tafel kwamen. "Menu elk wat wils!"
Echt hoor... we zijn stiekem een eetclub maar we vermommen ons als naaiclub!

Het zuiden maakte zich op voor de carnaval. Bergen maakte zich op voor de Vastenavend. Ik maakte me klaar voor een weekendje weg met mijn vriendin, Kleine Tas. Op trainingskamp zogezegd voor de CPC op 6 maart.

Een weekend lang trainen, wandelen, praten zonder onderbroken te worden door kinderen die aandacht vragen. Ik had aan Natas gevraagd of ze me wilde leren haken. Het weekend bleek te kort te zijn.

Zaterdagochtend begonnen we met een rondje vuurtoren. Een prachtig afwisselende route door polder en duinen. En als je wil kun je ook een stukje strand meepakken.

Ik ging vanwege mijn kuitblessure niet geheel gerust op pad. Met de fysiotherapeut had ik besproken dat ik mocht lopen tot het pijn ging doen, of eigenlijk... de vorige keer ging het op 6 km pijn doen, dus moest ik vóór de 6 km stoppen. Nou ja... na 2 km werd het vervelend. En bij 4 km wist is dat ik de rest van de ronde beter kon gaan wandelen. Prut!
Maar... ondanks de pijn was het een heerlijke wandeling en Kleine Tas heeft prima kunnen trainen doordat ik haar steeds een stukje vooruitstuurde en ze weer netjes terug kwam hobbelen om me op te halen.

Ken je dat gevoel? Dat je helemaal vrolijk wordt van het eerste sneeuwklokje en dat je er bijna helemaal lyrisch een foto van gaat maken?
Kom je een paar honderd meter verderop dit tegen!

In de middag zijn we de uiltjes, die we op vrijdagavond al gehaakt hadden, in elkaar gaan zetten.

Dit waren mijn eerste 3 exemplaren.
Niet gek hè, voor een beginner!

Op het einde van het weekend was dit het resultaat!
En de eerste uiltjes zijn al verkocht voor No Guts No Glory.

Op zondag stond er een wandeling gepland. De hemel was strakblauw toen we vertrokken. Er stond wel een harde wind. We liepen vanaf het vakantiepark naar  het natuurgebied de Kwade Hoek. Ik had er zelf al eens gewandeld, maar ik was nog nooit zover het gebied in gegaan. Het mooiste stuk heb ik dus al die tijd gemist. Het zeewater kan door een gat in de duinen het gebied nog steeds instromen en er zijn daar allemaal kleine binnenmeertjes ontstaan.

En jawel... daar waar een bankje staat heb je vast een prachtig uitzicht!

Het was een geweldige wandeling! 13 km hebben aan natuur hebben we aan ons voorbij zien gaan. We zijn best gewend om afstanden te rennen, maar wandelen is écht een hele andere tak van sport. Echt zware benen toen we thuiskwamen.

Zondagavond kwamen Mr. C. en de kinderen Kleine Tas aflossen en heb ik er, dankzij de carnaval, nog lekker een dagje aan kunnen plakken. Het weekend met Tas was precies goed. Helemaal zoals we het ons hadden voorgesteld. We leerden elkaar kennen in 4 Havo. Nu er zoveel jaar verstreken zijn weten we dat dit een vriendschap voor het leven is. En dat is een heel fijn idee!

Maar in een vakantiehuisje moet ook gewerkt worden. Snoeiwerk! 

De berg met snoeihout in de tuin is alweer aardig gegroeid. Fijn, zo'n zachte winter. Dan is werken in de tuin geen straf. 

O, en de .... (wie helpt me... ik kom niet op de naam) ... maar de plant die er zo zielig bij stond, die ik heb vertroeteld met mest, de hele zomer bewaterd heb en wortelmassage heb gegeven... die staat er prachtig bij! 

Ik kan niet wachten tot alles weer gaat groeien. Tot ik kan zien hoe de planten reageren op mijn snoeiwerk. Zo zonder ervaring voelt het best wel als een gok.
Nog een paar weekjes wachten... dan is het voorjaar weer daar.
Maar de eerste tekenen waren er al!

En dan vergeet ik nog te noemen dat we zo gezellig geborreld hebben zondagavond bij, wat ooit de vriendin van mijn schoonmoeder was. Ik geloof zomaar dat dit niet de laatste borrel was die we samen met haar en haar man nuttigden!

En dan kom je thuis en dan vind je een berichtje in je mailbox van een kennis die gaat verhuizen en haar naaihobby in de wilgen hangt. Of ik een mand met lapjes op wil komen halen omdat ze het zo fijn vindt als het bij een goed doel terecht komt.

Ik ging compleet uit mijn dak vanmiddag. Te gekke stofjes, lintjes, bandjes, kantjes, randjes... En dan is dit nog maar een deel van de 'buit'. 

Had ik al gezegd dat ik me rijk voelde deze week? 

Hoe de week van Tas was (15)

O, jee... ik had een weekje overgeslagen zie ik.
Kennelijk was de vorige week niet zo heel interssant.
Ik geloof ook niet dat ik iets noemenswaardigs ben vergeten te vertellen.

De afgelopen week heb ik veel gebaald en ben ik een beetje zenuwachtig geworden.
Wat was er gebeurd? Tijdens een loopje vorige week dinsdag in het bos 'schoot het ineens in mijn kuit'. Het is een bekende blessure die een paar keer per jaar opspeelt.
Ik heb mijn loopje zo goed en kwaad als het ging voltooid en de rest van de week heb ik mijn trainingen geschrapt.
Een echte zweepslag is het niet, daar doet het te weinig pijn voor.
Maar ik heb wel het gevoel dat als ik door blijf lopen, dat er zoveel spanning op mijn spier staat dat hij kan scheuren.

Nog een week of 5-6 voor D-day.
Tijd voor een fysiotherapeut.
Daar kon ik gelukkig vandaag terecht.
Het goede nieuws is: Ik mag blijven trainen en hij verwacht dat het met twee-drie behandelingen verdwenen zal zijn.
Wat is er aan de hand? Waarschijnlijk is er in het verleden wel een zweepslag geweest op die plek, en is het weefsel daar wat bindweefselachtig geworden. De belasting op die plek is nu te hoog. De therapeut verwacht dat hij dit los kan masseren en dat ik dan de kuit weer beter kan belasten.
Ik mag vooral blijven lopen. En als het pijn doet moet ik stoppen.
Dat heb ik dus vanmiddag geprobeerd. Tot 6 km ging het goed. Het laatste stukje naar huis moest ik wandelen.

Verder verheug ik me onzettend op het komend weekend. Ik ga lekker met mijn vriendin Kleine Tas een weekendje onderduiken in ons vakantiehuisje. Lekker samen trainen, praten, eten, wandelen en ze gaat me leren halen. Dat kan ik namelijk niet. Ik zou zo graag uiltjes willen haken of krabbetjes voor No Presents No Glory. Heerlijk samen, zonder mannen, zonder kinderen! Ik denk dat het weekend te kort zal zijn!

Kleine Tas is alvast begonnen met haken. Binnenkort komen er dus leuke uiltjes in de 'winkel'!

Wat ook leuk was... vorige week kreeg ik mooie gegraveerde spullen binnen voor No Guts No Glory.
Dat was weer een mooi voorbeeld van hoe leuk sommige dingen kunnen gaan.
We hadden enige tijd geleden wat armbanden en hangers gedoneerd gekregen om te verkopen voor No Guts No Glory. Ik vond ze wat saai, dus ik deed een oproep via social media of iemand iemand kende die kon graveren.
Via een vrijwilliger van de stichting kwam ik bij iemand terecht die dat wel wilde doen! Supergaaf!
Mocht je iemand blij willen maken met een hanger of een armband? Een hanger kost €7,50 en een armband kost €20,00. Uiteraard is dat bedrag weer volledig voor No Guts No Glory!

En natuurlijk maakte ik ook weer wat.
Ik leverde een plastron af voor een lief paardenmeisje.

Ik maakte nieuwe ovenwanten voor in het vakantiehuisje.

En ik begon aan een bestelling voor mijn collega. Ovenwanten en een broodmandje.

Dit verzinnen en beginnen hè? Dat is de leukste fase van al dat genaai. Ik zou wel eens willen dat ik het af kon laten maken door iemand anders. Zoals een chrirurg zegt tegen een arts in opleiding: operatie geslaagd, naai maar dicht. Het is niet dat ik het naaien stom vind, maar tegen de tijd dat het bijna af is wil ik alweer zo graag aan iets nieuws beginnen... herkenbaar?

Ik heb altijd het idee dat iedereen denkt dat ik altijd maar bezig ben. Ben ik ook vaak. Maar oké... even een bekentenis... Ik kan me ook enorm verliezen aan stomme spelletjes op de telefoon of de computer. Zondagmiddag (en de avond!) heb ik verspild aan Agar.io. Na een tip van mijn kinderen.
Ik schaam me bijna om het te vertellen. Maar ik kan niet wachten tot ik mijn blogje af heb om weer verder te kunnen spelen. Echt stom hoe een simpel, dom spel zo verslavend kan zijn!

Ik hoop dat ik niet helemaal hooked raak, anders komt er niks zinnigs meer uit handen. In ieder geval mag ik komend weekend weer afkicken... in het vakantiehuisje hebben we immers geen wifi. Misschien raak ik wel verslaafd aan haken...

Hoe de week van Tas was (9)

Ik kan met recht zeggen dat ik een fijne week achter de rug heb!

Veel (voor)pret gehad met de sintvieringen.
Op mijn werk doen we al een paar jaar een spel met dobbelstenen en kaartjes.
We kopen dan voor €5,00 iets moois, iets lelijks en iets nuttigs en vervolgens wordt er om de cadeau's gedobbeld en gestreden.
We eindigen altijd bloedfanatiek om de meest onzinnige cadeau's.
Sinds vorig jaar heb ik het spel ook in de familie geïntroduceerd en daar is het succes even groot.
Ik heb echt twee keer een heerlijke avond/middag gehad en weer eens enorm gelachen om alle onzin die voorbij kwam.

Zaterdagmorgen kwam de Sint ook nog bij ons langs.
Er werd aangebeld en ik kon nog net mijn lieve buurvouw om de hoek weg zien schieten.
Superlekkere pompoentaart, chocola en een tegoed bon voor een High Tea voor Mr.C. en mij. En bovenal een lief gedicht.

Vrijdagmiddag moest ik nog even met Jip naar de stad om voor hem een cadeau te scoren.
Even gauw naar de stad werd een onderneming van een paar uur omdat ik een pepernootje in mijn achterband had. We moesten een ommetje maken naar de fietsenmaker en met de bus weer terug. En eigenlijk was dat heel erg leuk. Met een puber die zich 90% van de tijd opsluit in zijn stinkhol was het gewoon ineens weer heel gezellig om uitgebreid te kletsen. We hebben heerlijk gestruind in zijn favoriete platenwinkel. Echt een ouderwetse winkel met rekken vol CD's en Vinyl LP's.
Hij kocht zijn 2 cd's van zijn favoriete band. En ik vulde het hiaat op in mijn albumcollectie. Het album Nevermind van Nirvana had ik tot mijn grote schaamte als laatste Nederlander gewoon niet in de kast staan. (Nu nog niet :-)... hij ligt nog in de auto, want daar draai ik het vaakst muziek :-)).

Zondag heb ik uitgebreid uitgslapen, lekker een stukje hardgelopen (pepernoten en chocola verbrand). Er bloeiden nog steeds klaproosjes achter in het havengebied. 6 December was het hè?!

In de middag ben ik weer achter de machine gedoken.
Voor mijn naailerares maakte ik bijpassende ovenwanten voor bij haar schort.

En voor mijn schoonzusje begon ik aan een bestelling kraamcadeau's.

Gisteravond meldde Janneke doodleuk dat aanstaande vrijdag het Kerstgala van haar school alweer is. Wat?!!! Maar dan moeten we nog een galajurk kopen!  Wanneer doen we dat?
Ik ben vandaag toch maar even alleen de stad ingegaan en ik ben echt heel goed geslaagd. Het past. Het is sjiek. Het is stoer. En het is helemaal Janneke!

De foto 'in vol ornaat' volgt volgende week

O ja, en medeblogster Dieneke deed gisteravond zo'n lief aanbod! Voor No Presents No Glory gaat ze een prachtige zelfgehaakte donatie doen! *klik* .
Wat bof ik deze week toch weer met zoveel lieve mensen om me heen!

En ik heb deze week ook 'gevierd' dat ik deze week 1 jaar vegetarisch eet.
Ik weet nog goed dat ik vorig jaar bij de opnames van de clip 'Life' van Tiger Pilots voor No Guts No Glory *klik*  in 'De Ballentent' in Rotterdam zat te lunchen. Daar zouden ze dus écht de lekkerste ballen van Rotterdam en omstreken hebben. Het was de eerste en de laatste keer dat ik verlekkerd heb zitten kijken naar de gehaktballen op het bord van mijn buurvrouw. Het was voor mij een verboden vrucht geworden omdat ik er niet meer aan mee wilde doen; aan heel die verziekte vleesindustrie.
Daarna wist ik dat mijn besluit vast stond en heb ik er nooit meer moeite mee gehad.
Ik 'zondig' sindsdien nog een enkele keer met een wat gehakt in een pastagerecht en als het een enkele keer zo uitkomt neem ik soms een stukje vis. (Het is niet altijd handig voor mijn man om in een gezin van vleeseters altijd een aparte portie te moeten koken). En als er soep is vis ik om de ballen heen. (En ja... voor de vis is het ook zielig  maar de discussie ga ik graag ergens anders met je aan). Ik ben nog iedere dag blij met mijn keuze. Maar ik voel me ook nog regelmatig rot om de verkeerde keuzes die ik wel maak. Ik weet dat ik met het eten van boter, kaas en eieren ook meewerk aan een behoorlijke portie dierenleed. Maar ik geloof echt dat ik op de goede weg ben.
De zuivelconsumptie is denk ik geminderd naar ongeveer een vijfde of misschien wel een tiende van wat het vorig jaar was.
Dus toen ik me realiseerde dat ik me al een jaar goed voel bij mijn besluit heb ik dat stilletjes gevierd door nog maar weer eens een weekje geen vlees te eten :-).

Ik kwam een leuk stukje tegen van Lubach.
En degenen die verbaasd zijn om mijn keuze (ik ben meestal niet zo bewust als het op eten aankomt... ik kom uit een familie van grote lekkerbekken) vraag ik om even een kwartiertje vrij te maken voor dit stukje. Nee... ik sla je niet met dierenleed om de oren. Het is echt een heel grappig stukje en ik hoop dat het je een andere kijk geeft op het eten van vlees. Al eet je het maar ietsje minder... ook daar is al heel veel mee geholpen.

Bedankt voor uw aandacht ;-) 

Hoe de week van Tas was (8)

Deze week stond vooral in het teken van de geboorte van mijn nichtje.
Mijn broer en zijn vrouw kregen een prachtige dochter: Dominique.

Moeders heeft het zwaar gehad tijdens de bevalling, maar ze hebben een prachtig lief en gezond kindje. Zaterdagavond mochten we even komen snuffelen. En ja... ze is écht prachtig, klein en lief!

Verder was ik deze week veel 'home allone'.
Althans, de kinderen waren er wel, maar Mr. C. ging een paar dagen aan de klus in ons huisje.
De kinderkamer kreeg een beurt.

We dachten dat het wel mee zou vallen met de gele verkleuring van het plafond, daar was immers nooit gerookt, maar ook daar viel het tegen!

Maar het kamertje ziet er weer tiptop uit!

Nu nog nieuwe gordijnen maken, de stof heb ik al liggen. Ik kocht voor weinig een coupon bij de Leen. Leuk zo, voor de pubers!

En voor echt een prikkie kochten we een nieuw wastafeltje op marktplaats.
Het is echt een sport om in dat huisje van een dubbeltje een kwartje te maken.
De vloerbedekking moet eigenlijk ook nog vervangen worden, maar we moeten even tegen een leuke aanbieding aanlopen.
En mocht iemand nog een goed bankstel weten voor weinig?
Laat het me weten.
Ik denk echt dat we het huisje dit voorjaar al kunnen verhuren. Ik had dat van tevoren nooit bedacht.

En verder?
Weer veel gedaan voor No Guts No Glory *klik*.
Weer een bestellinkje af.
Ik weet nou niet of ik de voorkant leuker vind dan de achterkant :-).
Maar ik vind het goed geslaagd.

Zondag ben ik de hele middag bezig geweest met het ordenen van mijn 'webwinkeltje' op facebook:
No Presents No Glory *klik*.
Alles staat nu keurig en overzichtelijk geordend in fotoalbums en ik heb weer leuke nieuwe presents geplaatst.
Heb jij de pagina al geliked? Dan blijf je op de hoogte van al het nieuws dat in de winkel komt.
Ik heb het Instagram-account gekoppeld aan het twitter-account *klik*, dus ook daar zullen de leuke cadeautjes ook weer voorbijkomen!

Misschien een leuke tip voor de feestdagen? Steun je ook nog eens een goed doel!
Alles is gedoneerd of zelfgemaakt en de opbrengsten zijn voor No Guts No Glory!