Hoe de week van Tas was (25)

Terwijl het midden van het land zich klaarmaakt voor de vakantie, trekken wij hier in het zuiden nog even aan de laatste eindjes.
Janneke is druk bezig met leren voor haar proefwerkweek.
Twee weken geleden maakten we al een uitgebreid schema en dag voor dag werkt ze het plichtsgetrouw af. Straks mag ze lekker even een uurtje ontspannen bij de paarden. Morgen moet ze weer hard aan de slag.

Het einde van het schooljaar betekent ook altijd dat Jips verjaardag weer voorbijkomt.
16 is hij geworden. Afgelopen zaterdag had hij een BBQ met zijn maten. De mannen en dame hebben het, op één flinke hoosbui na, denk ik erg gezellig gehad; we hoorden een hoop gezelligheid uit de tuin. Zondag kwamen familie en vrienden langs. Ook weer een heerlijke gezellige ontspannen middag gehad in de tuin. En zowaar... de zon scheen.

Jip's klasgenoten scoorden punten met het cadeau dat ze voor Jip meenamen.
Een gitaar! Tijdens de muzieklessen op school had Jip zijn belangstelling voor gitaarspelen al meerdere malen laten blijken. Dus dit was voor Jip een supergave verassing. Uren, nee, dagen is hij nu zoet met het zoeken naar Youtubejes en na te doen wat ze op Youtube laten zien en horen.
Hij wilde er uiteraard niet mee op de foto, maar met een close-upje ging hij toch wel akkoord :-).

Mr.C. is vorige week weer lekker aan het werk gegaan.
Hij vindt het leuk en is keikapot als hij 's avonds thuis is.
Vorige week deed ik voor het eerst weer Het Huishouden en vandaag De Grote Boodschappen.
Het was niet eens vervelend. En het is zo lekker rustig in huis! Géén TV die de halve dag aanstaat.
Lekker zo mijn eigen gang gaan. Ik wist niet eens meer hoe fijn dat was!

Gisteravond ben ik met Janneke lekker nog een stukje gaan wandelen.
We hebben hier een mooi rondje langs de plas. Heen over een grasstrook, en langs het water over het fietspad weer terug. Een paar weken geleden konden we er nog naast elkaar lopen, maar het werd een heel avontuur. Het riet was op sommige plekken zo hoog opgeschoten dat we ons echt een weg erdoorheen moesten banen.

Maar het mooiste was de ondergaande zon.
Hij leek wel in een regenboogje weg te zakken.
Toen er ook nog een 'kudde' lepelaars overvloog, maakte dat het plaatje helemaal compleet.
Helaas... ze vlogen te snel voor de foto voorbij.

Nog een weekje of twee. Dan mogen ook af gaan tellen voor de schoolvakanties. Ze zeggen dat we komend weekend eindelijk zonnig weer krijgen. Ik hoop dat het dan even een paar weken aanhoudt!

Hoe de week van Tas was (24): Natasja's Goed Nieuws Show!

Ik heb in geen tijden zo'n topweek gehad als de afgelopen week.
Vorige week dinsdag kwam het verlossende woord:
Mr.C. is aangenomen voor een hele gave baan!
Niet zomaar een baan waarbij je denkt, laten we dat maar in godsnaam gaan doen... Nee, gewoon echt een hele leuke en uitdagende functie!
Alle zorgen waar ik hier over schreef zijn in één klap voorbij!

Het werd die dinsdag een dag met een euforische stemming.
Om 1 uur, toen M. thuiskwam na het laatste sollicitatiegesprek, knalde de kurk van de champagnefles. Er was taart, er waren bloemen en felicitaties van alle kanten.
De kinderen kwamen met een brede lach terug uit school. Zo fijn om die koppies te zien stralen. Zo fijn om goed nieuws te kunnen brengen. We gingen uit eten en dronken nog meer bier en bubbels!

Ik bedacht dat het leuk zou zijn om voor Jip een kaartje voor Pinkpop cadeau te doen, alvast voor zijn verjaardag. Zijn stralende ogen toen hij hoorde dat we zaterdag al zouden gaan... Goud waard!

En wat was het een gave dag op zaterdag!
Jip heeft het zo goed gedaan die dag. Omdat hij nogal gauw overprikkeld is en slecht tegen hard geluid kan (behalve als het muziek is die door zijn koptelefoon komt) was ik bang dat een hele dag Pinkpop teveel voor hem zou zijn. Maar hij wist zaterdag zo goed zijn grenzen te bewaken. We konden echt merken dat hij de afgelopen jaren ontzettend veel heeft geleerd.
De hoofdact was Rammstein. Tegen de tijd dat Rammstein begon merkte ik wat onrust bij Jip. En toen ze 5 nummers hadden gespeeld wilde hij heel graag het veld af. Jammer. Ik had graag nog even willen blijven. Ik vond het écht zonde om voortijdig naar huis te moeten gaan, maar dat betekent wel dat een volledig optreden van Rammstein bijwonen op mijn bucketlist is komen te staan.
Het was zijn tofste verjaardagscadeau ooit zei Jip.
Kijk, zijn blije koppie terwijl we op het gras van de muziek lagen te genieten!

Het allerfijnste nieuws is dus dat we in ons fijne huis kunnen blijven wonen. Dat was écht mijn allergrootste zorg. En dat was ook de grootste zorg van onze buurtjes. Want dat was aan beide kanten, naast de vreugde voor ons, hun reactie: We blijven buurtjes! 

Vrijdag hebben we genoten van het sinterklaascadeau dat we vorig jaar van de buren kregen. Het was een cadeaubon voor een High Tea en het leek ons leuk om dat een keer in de zomer te doen in de zon op een terras. We hadden gekozen voor het Oude Raadhuis in Halsteren en het bleek een goede keuze. Warme hapjes, hartig, afgesloten met een bordje zoet. Heerlijk! 

En echt... hoewel ik eigenlijk nauwelijks zuivel meer eet, ben ik me te buiten gegaan aan de lekkerste kaas die ik ooit had geproefd: truffelkaas. Goddelijk! 

Voor Janneke betekent dit goede nieuws dat haar wens waar ze nu al 2,5 jaar op wacht in vervulling kan gaan. 

Vóórdat M. zijn baan kwijtraakte hadden we tegen haar gezegd dat ze een nieuwe kamer zou krijgen. Wij zouden naar zolder gaan en zij zou doorschuiven naar onze kamer. Maar goed... voor het opknappen van de zolder waren investeringen nodig die we even niet wilden doen. Dus ging ook het verhaal van haar nieuwe kamer niet door. Het heeft bij haar regelmatig voor traantjes gezorgd. Hoe fijn is het dat we hier nu aan kunnen gaan werken? 

Mijn verlanglijstje / to do lijstje lag al maandenlang klaar. 

En ik weet... het zijn hele luxe wensen. En snap me goed dat ik vooral blij ben dat de basis gewoon blijft zoals die is, maar na die tweeëneneenhalf jaar de handrem overal op is het zo fijn om de teugels weer te kunnen laten vieren.

- De caravan kan van marktplaats af.

- We gaan deze zomer gewoon toch een weekje camperen in Duitsland.

- We gaan de zolder opknappen en lekker behangetjes en meubels uitzoeken voor de kamers van J&J. (Echt... Jip heeft nog motortjesbehang van toen hij 8 was... hij moppert er nooit over, de schat, maar eigenlijk vind ik het al een paar jaar niet meer kunnen). 

- Ik ga mezelf weer eens lekker in het nieuw steken.

- Ik ga weer een flesje van mijn lievelingsparfum kopen

- Voor Janneke ga ik kaartjes bestellen voor de Lion King die in oktober weer gaat draaien. En natuurlijk ga ik met haar mee!

-Lekker uit eten en een festival bezoeken zijn lekker al afgevinkt!

En weet je waar ik stiekem ook wel weer naar verlang?
Dat ik straks weer vaker alleen thuis zal zijn.
De momenten waarop ik de afgelopen jaren alleen thuis was, die waren op één hand te tellen.
Ik ben er zelfs blij mee dat ik straks de regie weer krijg over het huishouden. Wie had dat gedacht!

En ik hoop ook echt dat mensen die in hetzelfde schuitje zitten hier ook hoop uit kunnen putten.
Je hebt er maar één nodig die vindt dat jij de beste bent voor zijn bedrijf.
Ik vond het bewonderenswaardig dat Mr.C. de afgelopen jaren altijd positief is gebleven en dit ook voor ogen heeft gehouden. Met zijn positieve instelling heb ik regelmatig het gevoel gehad dat ik niet gehoord werd in mijn zorgen, maar het heeft mij ook geholpen de moed erin te houden en erin te blijven geloven dat het ooit echt een keer ging lukken. 

We hebben dus al een week lang vleugels.
Zo fijn om die grauwe deken van zorgen niet meer te hoeven voelen...

Hoe de week van Tas was (23)

Gelukkig is de jeuk inmiddels over, maar wat had ik het slecht begin vorige week. 

In Ouddorp was ik 's avonds tijdens een potje badminton door muggen in mijn benen gestoken. 
Wat volgde waren dikke schijven onder mijn huid en jeuk die van zaterdag tot woensdag duurde. 
Ik werd er gek van. 
Dinsdag heb ik van ellende maar een afspraak bij de huisarts gemaakt. Ik schaamde me een beetje om voor een beetje jeuk naar de dokter te gaan, maar eigenlijk viel dit voor mij wel onder de noemer 'niet te harden, zoveel jeuk'. 
Gelukkig lachte de dokter me niet uit. Een allergische reactie was het. Hij schreef een zalfje voor, adviseerde me om wat allergiepillen te kopen bij de drogist en omdat ik er toch was bracht ik ook het eczeem op mijn ooglid ter sprake. Bultig door de muggen en make-uploos vanwege de eczeem voelde ik me er de afgelopen week niet charmanter door. 
Je begrijpt... zonder foto's dus. 

En ik won een leuke prijs! 
Via Breg Blogt deed ik mee aan een winactie. En hoera! Ik mocht een paar schoenen uitkiezen bij Sacha Shoes voor maximaal 130 euro. Was dat even welkom! 
Met Janneke ging ik vrijdagmiddag naar de stenen winkel om de leukste schoenen die ik op de site had gezien even in het echt te passen. De hippe sneakers die ik zag pasten niet bij mij, zei Janneke. De slippers waren te goedkoop (en ik mocht maar 1 paar kiezen), dus heb ik voor praktisch gekozen en ik nam een paar cowboylaarzen (à €129,99 haha!) waar ik ook de winter nog mee door kan. Dit zijn ze geworden! 

In Ouddorp hebben we dit weekend weer hard gewerkt in de tuin.

De laurierhaag die ik in maart (met de hand!) begon te snoeien is aan de buitenkant klaar. 
Nu de tuinkant nog. 

Er stond nog een loos haagje dat om moest.

Ik plantte wat lavendel op een plekje dat door mijn schoonzus gras en onkruidvrij is gemaakt en ik hoop dat ze op deze plek voldoende zon krijgen om te kunnen groeien. Het is een beetje een schaduwplekje. Binnenkort wordt er een grote boom getopt waardoor ze waarschijnlijk wel meer zon zullen krijgen. 

En we genoten van de bloeiende Rhododendrons. Vorig jaar hadden we de bloei gemist omdat we er in de weken dat ze bloeiden nèt niet waren. Ze stonden nu nog net niet in volle bloei, maar ik vond ze prachtig.

In de vrije avonduurtjes maakte ik een bestelling. Deze stof had ik al lang liggen, maar nog geen bestemming voor gevonden. Ik vind het schort zo superschattig gevonden. Ik had nog even ruzie (en lees stress) met de drukkertjes en mijn nieuwe drukkertjestang, maar we zijn er achter hoor. Ik moet dat gewoon door Mr. C. laten doen. Je moet er zo ontiegelijk veel kracht bij zetten en als ze niet strak genoeg zitten, dan klikken ze niet. Probleem opgelost. 

Vandaag was ik weer helemaal in mijn nopjes met mijn nieuwe Baby-bandana's. 

Mijn überschattige, kleine, kwijlende nichtje was van de week bij ons, en die had zo'n leuk Bandana-slabbetje aan. Ik heb het slabbetje nagetekend, maar kwam er niet helemaal uit. De bovenste stof moest boller zijn dan de onderste laag, maar hoe teken je dat?
Mr.C. zag met zijn timmermansoog al direct dat mijn eerste ontwerp niet ging werken. Dat had ik ook al gedacht, maar hoe dan wel? Mr. C. geloofde nooit dat ik een platte stof bol ging krijgen, maar ik wist dat het zou moeten kunnen. 
Uiteindelijk had ik een Eureka-moment. De extra stof moest ik uit de breedte halen. En als je iets breder maakt naar de zijkanten, dan wordt de lijn aan de zijkant korter, dus dat moet je er uiteindelijk bovenaan weer bij tekenen. 

Je ziet het aan de chaos op tafel: het was een hele puzzel. 

Maar het proefmodelletje bleek te werken.

En dit was dan mijn eerste exemplaar. Gemaakt van een stofje dat ik nog had liggen van van toen Jip een kleuter was. Niet verder vertellen hoor... Ik doe gewoon alsof de stof nog steeds hip is!

Er liggen nog genoeg lapjes om hier ook weer eindeloos mee te variëren, dus ik hoef me nog steeds niet te vervelen de komende tijd.

Hoe de week van Tas was (22)

Oei... de laatste week van Tas plaatste ik een maand geleden.
Daarna deed ik wel nog even een update waarin ik schreef dat ik me niet zo lekker voelde.
En dat gaat vaak samen met weinig bloginspiratie.
Gelukkig kan ik melden dat de bui, zoals voorspeld, slechts van tijdelijke aard is.
De onrust en onzekerheid blijft, maar het drukt geen stempel meer op mijn humeur.
Ik weet ook niet of het een besluit is. Ik weet niet of je kunt besluiten dat je je humeur niet laat beïnvloeden door omstandigheden. Gelukkig is het wel gegaan zoals het gegaan is.
Ik kreeg klachten van familie en vrienden dat ze mijn berichtjes misten, dus daar ben ik dan weer!

En ja, er was eigenlijk ook gewoon heel veel te genieten de afgelopen tijd.
We hadden twee keer een heerlijke brunch.
Eén keer waren we te gast in ons eigen vakantiehuisje bij mijn zwager en schoonzus.
Janneke mopperde een poos geleden dat ze haar neven zo weinig zag, dus we planden een brunch. En het bleek een heel goed idee van Janneke te zijn, want wat hadden we het gezellig met elkaar.
Als mijn schoonmoeder zou zien hoe fijn we het hadden op haar terras, in haar huisje, in haar tuin... dan zou ze de koning te rijk zijn.
Op hemelvaartsdag brunchten we bij mijn vader en zijn vrouw ter ere van de verjaardagen. De andere tak van de family. Net zo zonnig, net zo gezellig.

Met Mr.C. maakte ik op mijn doordeweekse vrije dag een wandeling naar de vogelkijkhut. Een paar jaar geleden, toen de kinderen nog wat meer in de poep- en plasfase waren, doopten we die om tot vogelkiekkut. Het was de enige manier waarop ze het 3-letterwoord uit mochten spreken.
Vogels waren er niet veel, alleen heel in de verte een hele kolonie lepelaars. Met het blote ook niet zichtbaar, maar wel met de verrekijker.
Er kwam een kudde paardjes vanachter het riet voorbij. En daar hebben we wel lekker een hele poos naar zitten kijken.

We gingen tijdens het lange hemelvaartweekend naar een leuk evenementje. De Foodstoet. Allemaal rijdende keukentjes met verschillende gerechten in het park. Omdat we het tegenwoordig toch niet vaak eens zijn over het menu (kamp vlees versus kamp geen vlees) was dit een uitkomst. We konden er bestellen wat we wilden. Lekker sfeertje, lekker zonnetje. Wat mij betreft mag dit een terugkerend evenement worden. Zelfs Jip, die over het algemeen nergens voor te porren is, en zeker niet voor dingen met veel mensen, vond het een leuke middag.

Ik ging met Janneke naar de stofjesmarkt. Met de hand op de knip heb ik daar rondgelopen, maar och, och, ik zag zoveel wat ik zou willen. Ik viel voor deze en kon natuurlijk niet wachten om er iets van te maken.

Er wordt vaak gevraagd of ik nog weleens kleren naai.

Een heel enkel keertje. Vorig jaar kocht Janneke een tuniek. Hij stond zo leuk dat ik bedacht om hem na te maken. Het heeft even geduurd, want ik maakte hem tussen de bestellingen door. Het was niet zo heel moeilijk en het resultaat mag er zijn. Ik vind hem superleuk staan. 
Hier showt ze hem onderweg toen we even op de snelweg moesten wachten voor een open brug.

En weet je waar ik in de lente ook altijd zo blij van word? Aardbeien halen op de fiets, bij de boer. Niet dat die niet in de supermarkt liggen.... Het is altijd zo'n lekker en mooi stukje fietsen. Precies ver genoeg voor een klein fietstochtje. En bij thuiskomst zo'n heerlijke traktatie!

De laatste dagen van de meivakantie waren we weer op onze geliefde stek.
Ik heb het de hele vakantie al geroepen: let op! Op het einde van de meivakntie liggen we op het strand. Het eerste jaar dat we in Bergen kwamen wonen was het ook al zo. Ver onder de 10 graden in de eerste week. Het laatste weekend op het strand.
Deze foto is aan de kleur van Jip te zien gemaakt toen we net aankwamen.

Tot laat in de avond konden we buiten zitten.
De verjaardagscadeaus van vorig jaar kwamen goed van pas. We hebben veel plezier van Jannekes badmintonset. En wat ook een favoriet spel is: overgooien met de rugbybal. En wie hem niet vangt moet gaan twerken. Natuurlijk ben ik altijd de sjaak en gooien de kinderen de bal zo slecht aan dat moeders de bal onmogelijk kan vangen. Nou ja... hier zijn gelukkig geen foto's van. En ik heb de kinderen verboden om hun twerkende moeder te filmen...

En we ontmaagden de grillplaat die Mr.C. vorig jaar van zijn zwagers kreeg. Rechts kamp vlees, links kamp groente en stokbrood. Habdig zo, voor elk wat wils! Ik hoop dat we nog heel veel avonden zo op het terras kunnen eten. Dit was écht een succes.

Nou ja... als ik hier niet van zou kunnen genieten. Dan zou ik me echt zorgen gaan maken. Ik was maar een paar dagen vrij deze week, maar het voelt alsof we weken weg zijn geweest.

Hoe de week van Tas was (19)

Tja... ik heb dus net een heel verhaal zitten tikken.

Over dat ik vandaag niet in mijn goede humeur kwam.
Dat ik me gespannen voelde.
Dat de sollicitatie van de afgelopen week van mijn  lief meer van mijn zenuwen vergde dan ik eigenlijk toe wil geven.
Over de berichten uit Brussel waar ik me eigenlijk gewoon voor af wilde sluiten. Zo verschrikkelijk... ik wil het niet zien, maar het is er wel... 

Over het zwefvuil dat ik echt overal ze liggen sinds ik afgelopen zaterdag afval geprikt heb met de atletiekvereniging in het bos waar we altijd lopen. Echt... mijn ogen kunnen alleen nog maar daarop focussen als ik ergens fiets, loop of met de auto rijd.

Over dat het lopen vandaag niet lekker ging.
Dat ik me lomp en log en moe voelde en dat zelfs daar mijn humeur niet van opknapte.

En toen knipte en plakte ik een foto en klikte ik op iets waar ik niet op moest klikken... en toen was ineens mijn halve blog weg.


Dit was het gedeelte wat was blijven staan...

Het naaien was wel fijn vanmiddag.
Afgelopen weekend had ik plotseling twee bestellingen die snel af moesten.
En dat is gelukt.

Vandaag besloot ik om een aantal cadeautjes te maken voor een aantal mensen voor wie ik om verschillende redenen iets terug wil doen.

De eerste is klaar. Een leuk broodmandje voor bij het ontbijt met pasen. Als het haar smaak is tenminste.

Dat is altijd afwachten.



Op het einde van de dag kwam het verlossende telefoontje van de sollicitatie van Mr.C.
Helaas... ondanks dat zo ongeveer half Nederland heeft geduimd, is Mr.C. het toch niet geworden.
Prut.

Ik ga maar even wat leuks doen. Kaartjes bestellen voor een optreden voor aanstaande vrijdag bijvoorbeeld. Dan wil ik samen met Jip naar een Pearl Jam tribute band hier in de stad. Zo fijn, dat ik een puberzoon heb die zich er niet voor schaamt om met zijn moeder naar een band te gaan kijken!

Ik kap ermee voor vandaag. Ik ga lekker vroeg mijn bedje in. Morgen weer een nieuwe ronde met nieuwe kansen. 2 kansen zelfs. Mr.C. gaat praten met een man die mogelijk twee banen in de aanbieding heeft waar hij misschien wel voor in aanmerking komt.
Er mag dus weer geduimd worden!

Hoe de week van Tas was (18)

Volgens mij kan ik deze week het beste samenvatten met het woord spierpijn.

Na vorige week zondag veel last gehad van mijn benen omdat ik na een periode van rust ineens 10 km hard ging lopen op de CPC in Den Haag.
En na deze zondag omdat ik een lesje bootcamp heb gedaan. 
Wat ik overigens heel spannend vond. Maar dat was niet nodig want het was hardstikke leuk.
Op facebook kwam het onlangs voorbij, dat een instructeur van de sportschool waar ik destijds werkte iedere zondag een bootcampsessie geeft op de heide. Het moest er toch maar eens van komen nu de blessure weer over was.
Het was heerlijk.
De zon scheen, er stond een koude wind, maar we waren beschut achter de bomen.
En het was een lekker pittig programma.
Kijk... dit was onze arena! 

Een heerlijke plek om te trainen toch?

Vandaag ging ik winkelen met Mr.C. Ik ging waggelend door de stad en kwam amper de trappen op en af. Gelukkig is hij qua shoppen redelijk doelgericht, dus we waren snel klaar.

Deze week hebben we ook heel hard gewerkt aan Mr.C. zijn website. Hij is al twee jaar op zoek naar een baan. Alle pogingen tot solliciteren hebben helaas nog geen baan opgeleverd. We zijn nog niet wanhopig, hebben het volste vertrouwen dat hij echt wel weer werk gaat vinden, maar dit gaat toch echt wel steeds minder leuk worden. We kregen van verschillende kanten hulp hierbij aangeboden. Zo fijn. En gisteren werd de webssite gelanceerd.

www.mikecoli.nl

Zo, nu is hij hier ook gelijk gedeeld. Mocht er iemand zijn die een kanjer zoekt met kennis en ervaring als manager in de electrotechnische branche... Vraag naar Mike!
Heel spannend om zo met heel je hebben en houwen online te gaan. Maar als al je inspanningen nog niet hebben geleid tot een baan, dan moet je toch een andere weg proberen!

Zaterdag en zondag was er gelukkig ook nog tijd om te geniet van het mooie weer. Lekker met mijn haakwerkje in de zon.
Janneke mocht kiezen wat ik ging haken voor haar. En het werd.... rapapapapapapam... een drol!

Zaterdagmiddag zijn we samen naar de Action gegaan omdat ze zin had in moestuintjes.

Vorig jaar heeft ze, ondanks een redelijk magere oogst, hier zoveel plezier aan beleefd. Ze was zo trouw met water geven en verzorgen. Ik hoop dat dit jaar de oogst iets beter is! In de avond gingen we samen naar de bios. We hadden kaarten gewonnen voor de film Rokjesdag. Een film dit ik zelf niet zou uitkiezen, maar zo samen met mijn Prulleke was het toch leuk om naar te kijken en hebben we het vooral ook heel gezellig gehad.

O, en ook nog leuk om te delen. Soms ben ik ook ineens zo trots op Jip. Hij ging op excursie naar de tweede kamer. En ze mochten vragen stellen. Hij kreeg de kans om een vraag te stellen aan iemand van volksgezondheid. Niet de minsiter zelf, want het was een man... maar wie het wel was dat wist hij niet. Hij stelde de vraag waarom mensen die in Nederland waren uitbehandeld tegen kanker, en die in het buitenland wel kans hadden op genezing, of langer leven, waarom zij deze behandelingen niet vergoed kregen.

Kijk... dat vind ik nou een goede vraag om te stellen....
Helaas kreeg hij een onbevredigend antwoord. De hoge pief van volksgezondheid raadde die mensen aan om goed naar de adviezen van hun dokter te luisteren...
Zucht...
Maar wel een dikke chapeau voor Jip!

O, en hebben jullie nog zin in een vies plaatje?  Komt-ie!

Laats zag ik om tv bij de Keuringsdienst van Waarde een item over dadels.
Dat daar weleens een rupsje in zit.
Sterker nog... als ik me niet vergis mag er volgens de norm in één op de 10 dadels een beestje zitten.
Ze zijn vergast dus dood. Kwaad kan het niet. Maar toch.
Ik ben gek op dadels. Vooral de verse en die zijn niet altijd even goed verkrijgbaar.
Gelukkig was ik nu een gewaarschuwd mens :-).
Ik heb me toch laten verleiden tot het kopen van een doosje dadels en ik besloot om ze alleen bij daglicht en alleen opengepeuterd en grondig geïnspecteerd te eten.
Bij de 3e dadel was het raak! Een heuse rups!
Echt... weet je hoeveel dadels ik in mijn leven al achteloos in mijn mond heb gestopt?
En zie je die bruine spikkeltjes?
Dat zijn de poepjes van de rups. Dat vind ik nog veel smeriger dan die rups zelf.

Goed... u telt voortaan ook voor twee, want vanaf nu bent u ook een gewaarschuwd mens.
Echt hè... voor alles staat een waarschuwing op de verpakking. Maar dat je dadels rupsen kunnen bevatten? Dat heb ik nog nooit op een dadelpakje zien staan.

Hoe de week van Tas was (17)

Dit was de week waarin mijn halve marathon avontuur eindigde.

Ik schreef vorige week dat mijn kuit het tijdens de training had begeven.
Hij is nu kunstig ingetaped.
Nog een week moet ik rust houden, dan mag ik het weer voorzichting gaan proberen.
Tja... ik denk dat ik het heel voorzichtig ga doen en er misschien nog een weekje rust achteraan plak.

Ik zet nog steeds in op wel kunnen lopen op 6 maart. Het zal dan 10 kilometer worden. Het goede nieuws is dan wel dat ik samen met mijn vriendin Kleine Tas kan lopen, en dat vind ik wel heel gezellig.

Vandaag was er een onverwachte missie.
Gisteravond belde de buurvrouw aan. Ze zou samen met iemand van de wijkcommissie een geschenk aanbieden tijdens het werkbezoek aan onze stad van de koning en de koningin. De collega was verhinderd en de vraag was of ik mee wilde gaan om haar te steunen bij deze toch wel spannende opdracht. Er was geen contactmoment/publieksmoment in het programma en hoewel de organisatie op de hoogte was, was het nog maar de vraag of het zou lukken om het geschenk te overhandigen.

We hadden ons al vroeg op een strategisch punt opgesteld, en na lang wachten in de kou was het eindelijk zo ver.

Onze peperbus hield een toespraak voor de koning en de koningin.

Ze deden een bliksembezoek aan Hotel de Draak.

Langzaam kwamen ze dichterbij... en....

Er was contact.

De buurvrouw kreeg een hand van Maxima en ze kon het cadeau overhandigen aan de koning.

En ik...ik stond foto's te maken. Op het moment supreme weigerde de camera... en ik heb er eigenlijk niks van gezien toen ze zo dichtbij waren... Gelukkig hebben we de foto's nog... haha...

Toen het voorbij was hebben we nog heerlijk genoten van warme chocomelk bij de coffee-corner bij boekhandel Quist (een aanrader! wat een fijn plekje om te zitten!).
Al met al een gezellige en geslaagde dag.

Jip bleek ook met school op de markt te staan om naar het koningspaar te zwaaien en Janneke kwam net de school uitlopen toen de koninklijke bus voorbijreed. Ze heeft naar Maxima gezwaaid, en ze zwaaide terug. Leuk toch?

Of ik nog creatief bezig ben geweest... Ja... ik verbouwde een gala-jurk voor een buurvrouw. Geen foto's... want hoewel de jurk best heel spannend is, ziet het naaiproces er op de foto niet zo heel erg spannend uit.

De gehaakte uiltjes zijn een hit!
Dit is mijn lievelingsiulskuiken.

En kijk nou hoe mooi de hazelaar bloeit!

Hoe de week van Tas was (16)

Ik heb me rijk gevoeld deze week.
Vooral rijk door zoveel fijne mensen om me heen.

Vorige week belde mijn naailerares na een lange vakantie. Of we zin hadden om bij haar te komen eten. Eten?! Daar heb ik altijd wel zin in! Zeker als er Indisch wordt gekookt.

Volgens mij heb ik het al vaker verteld... we zijn een bijzonder clubje. En ik koester het.

Ik heb ervan genoten om de dames weer om me heen te hebben. Om lekker te lachen. En ik heb genoten van de schalen vol die op tafel kwamen. "Menu elk wat wils!"
Echt hoor... we zijn stiekem een eetclub maar we vermommen ons als naaiclub!

Het zuiden maakte zich op voor de carnaval. Bergen maakte zich op voor de Vastenavend. Ik maakte me klaar voor een weekendje weg met mijn vriendin, Kleine Tas. Op trainingskamp zogezegd voor de CPC op 6 maart.

Een weekend lang trainen, wandelen, praten zonder onderbroken te worden door kinderen die aandacht vragen. Ik had aan Natas gevraagd of ze me wilde leren haken. Het weekend bleek te kort te zijn.

Zaterdagochtend begonnen we met een rondje vuurtoren. Een prachtig afwisselende route door polder en duinen. En als je wil kun je ook een stukje strand meepakken.

Ik ging vanwege mijn kuitblessure niet geheel gerust op pad. Met de fysiotherapeut had ik besproken dat ik mocht lopen tot het pijn ging doen, of eigenlijk... de vorige keer ging het op 6 km pijn doen, dus moest ik vóór de 6 km stoppen. Nou ja... na 2 km werd het vervelend. En bij 4 km wist is dat ik de rest van de ronde beter kon gaan wandelen. Prut!
Maar... ondanks de pijn was het een heerlijke wandeling en Kleine Tas heeft prima kunnen trainen doordat ik haar steeds een stukje vooruitstuurde en ze weer netjes terug kwam hobbelen om me op te halen.

Ken je dat gevoel? Dat je helemaal vrolijk wordt van het eerste sneeuwklokje en dat je er bijna helemaal lyrisch een foto van gaat maken?
Kom je een paar honderd meter verderop dit tegen!

In de middag zijn we de uiltjes, die we op vrijdagavond al gehaakt hadden, in elkaar gaan zetten.

Dit waren mijn eerste 3 exemplaren.
Niet gek hè, voor een beginner!

Op het einde van het weekend was dit het resultaat!
En de eerste uiltjes zijn al verkocht voor No Guts No Glory.

Op zondag stond er een wandeling gepland. De hemel was strakblauw toen we vertrokken. Er stond wel een harde wind. We liepen vanaf het vakantiepark naar  het natuurgebied de Kwade Hoek. Ik had er zelf al eens gewandeld, maar ik was nog nooit zover het gebied in gegaan. Het mooiste stuk heb ik dus al die tijd gemist. Het zeewater kan door een gat in de duinen het gebied nog steeds instromen en er zijn daar allemaal kleine binnenmeertjes ontstaan.

En jawel... daar waar een bankje staat heb je vast een prachtig uitzicht!

Het was een geweldige wandeling! 13 km hebben aan natuur hebben we aan ons voorbij zien gaan. We zijn best gewend om afstanden te rennen, maar wandelen is écht een hele andere tak van sport. Echt zware benen toen we thuiskwamen.

Zondagavond kwamen Mr. C. en de kinderen Kleine Tas aflossen en heb ik er, dankzij de carnaval, nog lekker een dagje aan kunnen plakken. Het weekend met Tas was precies goed. Helemaal zoals we het ons hadden voorgesteld. We leerden elkaar kennen in 4 Havo. Nu er zoveel jaar verstreken zijn weten we dat dit een vriendschap voor het leven is. En dat is een heel fijn idee!

Maar in een vakantiehuisje moet ook gewerkt worden. Snoeiwerk! 

De berg met snoeihout in de tuin is alweer aardig gegroeid. Fijn, zo'n zachte winter. Dan is werken in de tuin geen straf. 

O, en de .... (wie helpt me... ik kom niet op de naam) ... maar de plant die er zo zielig bij stond, die ik heb vertroeteld met mest, de hele zomer bewaterd heb en wortelmassage heb gegeven... die staat er prachtig bij! 

Ik kan niet wachten tot alles weer gaat groeien. Tot ik kan zien hoe de planten reageren op mijn snoeiwerk. Zo zonder ervaring voelt het best wel als een gok.
Nog een paar weekjes wachten... dan is het voorjaar weer daar.
Maar de eerste tekenen waren er al!

En dan vergeet ik nog te noemen dat we zo gezellig geborreld hebben zondagavond bij, wat ooit de vriendin van mijn schoonmoeder was. Ik geloof zomaar dat dit niet de laatste borrel was die we samen met haar en haar man nuttigden!

En dan kom je thuis en dan vind je een berichtje in je mailbox van een kennis die gaat verhuizen en haar naaihobby in de wilgen hangt. Of ik een mand met lapjes op wil komen halen omdat ze het zo fijn vindt als het bij een goed doel terecht komt.

Ik ging compleet uit mijn dak vanmiddag. Te gekke stofjes, lintjes, bandjes, kantjes, randjes... En dan is dit nog maar een deel van de 'buit'. 

Had ik al gezegd dat ik me rijk voelde deze week?