Zwijmelen op Zaterdag: Drops of Jupiter

Vandaag schrijf ik de Zaterdagse Zwijmel een dag te vroeg.
Het is pas vrijdag.
Maar het is vandaag de dag dat mijn moeder haar 69e verjaardag zou moeten vieren.
Ik vind het vandaag wel even fijn om aan haar te denken en even een stukje over mijn lieve moedertje te schrijven. Dus vandaar...
In augustus is het alweer 20 jaar dat ze er niet meer is. En dat vind ik echt niet te geloven.
20 jaar...

Het rauwe verdriet is gelukkig al een hele poos geleden verdwenen.
Het missen wordt helaas niet minder naarmate de jaren verstrijken.
Het meeste mis ik haar nog met opvoed-dingen. Bij pubergedoe. Ik mis een klankbord. Ik mis het delen van ervaringen. Hoe deed ze dat met ons vroeger? Hoe zou ik het nu aan moeten pakken met mijn Puber en mijn Puberella?

Nou ja... dingen als op deze foto zijn eigenlijk de fijnste herinneringen. 's Avonds met elkaar op de bank. De televisie aan. Moeders altijd met een breiwerkje op schoot. Ik zat er vaak met een borduurwerkje naast.

Het liefst keken we quizzen als Twee voor Twaalf of Per Seconde Wijzer. We hebben dat, toen ik het huis uit was, lang samen volgehouden. Dan zaten we met elkaar te bellen, zeiden we niet veel, keken we tv, en riepen we af en toe het antwoord naar elkaar door. Mr. C. vond dat maar raar. Ik niet ;-).
Mijn vader werkte onregelmatig en als hij weg was op vrijdagavond of zaterdagavond maakten we het vaak extra gezellig. Dan namen wat lekkers erbij. We dronken een 'Bakkie Nes'. Dat was van die smerige oploskoffie die we oplosten in een beker warme melk. Vaak deden we een 'Smulrol' opwarmen in de koekenpan, of een loempia of warmden een sateetje op in een pannetje water. Of er was zo'n lekker ranzig huzarenslaatje. Toen ik wat ouder was dronken we dan samen een 'Pleegje': Pleegzuster Bloedwijn of Port. Als het maar een zoet en wijnachtig iets was. 

Ik heb er een liedje bij. En geheel tegen mijn eigen regels in plaats ik een nummer dat ik al eerder heb geplaatst in deze Zwijmelrubriek. Het gaat om Drops of Jupiter van Train. Ik vond het altijd gewoon een mooi liedje, maar een poosje geleden hoorde ik dat hij het schreef toen zijn moeder was overleden. En sindsdien komt het nummer zo enorm bij me binnen... ik moet steeds huilen als ik het hoor.

Echt... ze mag wel weer eens terugkomen van haar soulvacation, van haar reisje through the constellation... het heeft nu wel lang genoeg geduurd... 

Now that she's back in the atmosphere

With drops of Jupiter in her hair, hey, hey, hey
She acts like summer and walks like rain
Reminds me that there's a time to change, hey, hey, hey
Since the return from her stay on the moon
She listens like spring and she talks like June, hey, hey, hey
Hey, hey, hey

But tell me, did you sail across the sun?
Did you make it to the Milky Way to see the lights all faded
And that heaven is overrated?

Tell me, did you fall for a shooting star–
One without a permanent scar?
And did you miss me while you were looking for yourself out there?

Now that she's back from that soul vacation
Tracing her way through the constellation, hey, hey, hey (mmm)
She checks out Mozart while she does tae-bo
Reminds me that there's room to grow, hey, hey, hey (yeah)

Now that she's back in the atmosphere
I'm afraid that she might think of me as plain ol' Jane
Told a story about a man who was too afraid to fly so he never did land

But tell me, did the wind sweep you off your feet?
Did you finally get the chance to dance along the light of day
And head back to the Milky Way?
And tell me, did Venus blow your mind?
Was it everything you wanted to find?
And did you miss me while you were looking for yourself out there?

Can you imagine no love, pride, deep-fried chicken?
Your best friend always sticking up for you even when I know you're wrong
Can you imagine no first dance, freeze dried romance, five-hour phone conversation?
The best soy latte that you ever had and me

But tell me, did the wind sweep you off your feet?
Did you finally get the chance to dance along the light of day
And head back toward the Milky Way?

And tell me, did you sail across the sun?
Did you make it to the Milky Way to see the lights all faded
And that heaven is overrated?

And tell me, did you fall for a shooting star,
One without a permanent scar?
And did you miss me while you were looking for yourself?

Na, na, na, na, na, na, na, na, na, na, na

And did you finally get the chance to dance along the light of day?
Na na na na na na na na na na na na na na
And did you fall for a shooting star, fall for a shooting star?
Na na na na na na na na na na na na na na
And now you're lonely looking for yourself out there.

Hoe de week van Tas was (10)

Wat ik deze week erg leuk vond was de chalange die ik tegenkwam op Facebook.
Iemand vroeg mijn 5 dagen lang een foto te plaatsen van 15 jaar of ouder.

Ik zal ze hier ook delen, met het verhaal achter de foto:



Wat een moppie was ik hè? Om op te vreten schreef mijn moeder onder deze foto in mijn foto-album.

Dit is een foto gemaakt van mijn lieve moedertje, mijn liefste zus en ik. Mijn moeder en ik hebben allebei een gebroken arm. Ze was gevallen met de fiets toen haar tas tussen de spaken kwam. Mijn vader had toevallig ambulancedienst en kreeg de schrik van zijn leven toen hij zijn vrouw en dochtertje van de straat moest rapen. Mijn moeder wist daar niets meer van, want ze had een hersenschudding.
De schommelstoel werd door veel familieleden herkend. Ik heb hem zelf ook nog een poos in huis gehad toen ik samenwoonde met Mr.C. Hij is ooit verdwenen... Via mijn broer? Via Marktplaats? Ik had hem zomaar nog in huis willen hebben want hij is na al die jaren weer superhip.



Met het risico om afgeschoten te worden door mijn lieve vriendin en naamgenootje Natasja.(Nu zien jullie ook waarom we altijd Kleine Tas en Grote Tas worden genoemd). Hopeloos ouderwetsch deze foto. Ik denk dat deze foto op onze eerste stagedag van de opleiding voor verpleegkundige is genomen. Ik bespeur bij Kleine Tas wat spanning op dr koppie en mijn houding straalt één en al ongemakkelijkheid uit.
De verpleging heb ik al met al toch zo'n 10 jaar volgehouden. Ik ben geëindigd op de gynaecologie en verloskunde. Vooral dat laatste was superleuk en mooi om te doen maar met een reizende man en kleine kinderen qua diensten niet meer te combineren. Kleine Tas is nog altijd mijn lieve vriendin!




Dit is ongeveer de eerste foto waar ik samen met Mr.C. op sta. We hadden nog geen verkering, maar eigenlijk wist ik hier al dondersgoed dat ik met hem oude wilde worden. Met mijn toenmalige vriendje gingen we met zijn drieen op vakantie. Op de brommer naar de Ardennen. Ik achterop bij vriendje op de MT. Mr.C. op mijn opgevoerde Puch Maxi. Ik geloof dat hij wel 90 km/u reed. Via zeeland naar het Prins Albert Kanaal en in een rechte streep door naar de Ardennen. Het was een verregende k*tvakantie maar man... Wat een vrijheid en wat hebben we gelachen. Ik was 17. No way dat Jannek dan met twee mannen op opgevoerde brommers op vakantie mag!
Ook leuk op deze foto: ' kriebel eens even lekker in mijn nek'. Nog steeds een vraag die zéker een paar keer per week voorbij komt.

Op bovenstaande foto kwamen ontzettend veel reacties.
Mensen die me 'wild' vonden in vergelijking met hoe ik nu ben.
En ook leuk vond ik de reactie van vrienden van toen (en nu!) die ook al dondersgoed door hadden dat ik best wel eens met Mr.C. oud zou kunnen worden :-).





Bij de laatste foto's kon ik niet kiezen en smokkelde ik een beetje door twee foto's te plaatsen.Op 4 augustus 1998 trouwden Mr.C. en ik.
'Eerder en anders dan verwacht' stond er op onze kaart.
Eigenlijk zouden we in mei 1999 in Schotland trouwen. Alles was in kannen en kruiken, we hadden een pachtige locatie voor de bruiloft... Totdat we in juli 1998 hoorden dat mijn moeder uitzaaiingen had van kanker in heel haar lijf. De levensverwachting was hooguit een paar weken. Mr.C. en ik zijn als een gek naar het stadhuis gerend (bij wijze van spreken dan) en zijn in ondertrouw gegaan. Toen was het nog 2 weken wachten voordat we mochten trouwen. Het was heel spannend of mijn moeder de trouwdag zou redden... ze ging met stappen achteruit.
Gelukkig heeft ze er op onze bruiloft bij kunnen zijn. Wat was dat fijn!
Het was gelijk de laatste dag dat ze uit bed was geweest.
Het was een prachtige dag, vooral omdat iedereen wilde dat het voor ons een mooie dag werd, en vrienden en familie droegen overal hulp aan voor bloemen, een trouwauto, een video-verslag en zelfs een party-boot voor het feest.
Het was een dag vol vreugde, beseffen wat je hebt, maar ook van afscheid nemen omdat veel mensen wisten dat het de laatste keer was dat ze mijn moeder zagen.
De trouwring van haar en mijn vader, daar hebben we Mr.C. zijn naam en onze datum in laten graveren en die draag ik nog dagelijks met trots.
De tweede foto is dus zo ongeveer de laatste foto waar ik samen met mijn moeder op sta, en waar ook mijn ouders samen opstaan. Op 20 augustus, 16 dagen na onze bruiloft is ze overleden. 49 jaar is ze geworden.
Mooie herinneringen aan een hele speciale dag dus...
En Mr.C.... nog altijd mijn lieverd en rots in de branding!

En nog twee dingen die ik te leuk vind om niet te delen.

Zoals beloofd: mijn prachtige Janneke klaar voor
 het kerstgala:

En ik nam een moedig besluit:

Op 6 maart 2016 sta ik aan de start van een halve marathon op de CPC in Den Haag.
Het is moedig, maar ik ben niet overmoedig.
Aan dit besluit hangt een vermindering van gewicht vast van, nou, ik hoop toch zeker wel minimaal 5-10 kilo. Het moet. Het is nodig. En ik geloof dat ik dit alleen maar kan redden door een doel te stellen. De eerste trainingen zijn achter de rug. In de kop zit het goed. De knop is om. En ik hoop echt dat ik een hele goede periode tegemoet ga van gezond eten en goed bewegen.

droom doormidden

Vanmorgen hebben we mijn droom doormidden gezaagd.

Tja... dat surfen, is inmiddels toch echt wel iets uit vervlogen tijden.

Vroeger als puber was ik heel vaak op het water te vinden.

De plank lag op de boerderij van mijn oom en tante. En zij woonden aan een grote plas. Eén plank meer of minder in een oude stal, daar deden ze gelukkig niet moeilijk over.

Zelf woonde ik bij Den Haag. En op mijn vrije dagen ging ik regelmatig op het racefietsje naar de Kaag.

's Morgens vroeg heen, hele dag surfen, en 's avonds op de fiets weer terug.

Ik had er hard voor gewerkt. Duizenden en duizenden paprika's heb ik gepeld, om mijn plank bij elkaar te sparen. Eén gulden per kratje kreeg ik. En ik was een snelle peller. Met 35 gulden per dag had ik een mooi weekloon.

Mijn leven kreeg in de loop van de jaren andere prioriteiten. En jarenlang lag de plank daar in de stal.

Twee jaar geleden heb ik hem verhuisd naar mijn eigen huis, in de hoop dat de kinderen ooit zin kregen om te gaan ravotten bij ons achter op de plas. Ze hebben er nooit interesse in gehad. 

En ik bleef maar dromen. Hoe gaaf het zou zijn als ik het weer op zou pakken. 

Vanuit de sportschool kijk ik altijd jaloers naar buiten. 

Wat is er nou lekkerder als 's avonds nog even te gaan spelen, met het water en de wind, totdat de zon onder gaat? Maar als moeder met een vaste baan, een bijbaan en de nodige hobby's heb ik ook geen idee waar ik de tijd vandaan moet halen. 

Een paar weken terug kregen we te horen dat Jip, na een epileptische aanval, in ieder geval de komende twee jaar zéker niet alleen mag zwemmen. Laat staan dat het verstandig is om midden op een plas op een surfplank een beetje in het water te gaan staan stoeien.

Vandaag had ik een plotselinge vakantiedag. Ik had de plank naar het water kunnen je sjouwen, me in mijn wetsuit kunnen hijsen (maar die past toch niet meer) en ik had me heerlijk kunnen vermaken met de wind, het water, de zon en de kou. 

Beter was het om de droom doormidden te zagen. We hebben hem gelijk maar naar de vuilstort gebracht. Dan zijn we gelijk van de rommel af. De buren zullen blij zijn. Zij kijken niet meer tegen de puinhoop van mijn gevlogen dromen aan.