Lieve, lieve Annemiek,
Wat hebben we een intens jaar beleefd.
Wat hebben we een intens jaar beleefd.
Van de week
schreef ik over ons balkonmoment, vorig jaar, op je fijne plekkie aan het water, waar we een gesprekje hadden over de dood. Of je dan antwoord had op
al je vragen. Of je een alwetend inzicht kreeg in de vragen van het leven. Of
je misschien een cursus regenboogmaken zou krijgen bij binnenkomst daarboven,
zodat je iedereen die je lief was nogeens kon laten zien dat je er was. Jip,
wijs als hij was met zijn 12 jaar, liet je een liedje horen. Het gaf precies
weer hoe jij je toen voelde. Het nummer heette iridiscent. We moesten google
erop loslaten. We wisten de betekenis niet. Jarno wist het ook niet. We konden
het niet geloven: Iridiscent betekent regenboogkleurig.
Een paar
weken later was je bij ons in Duitsland op de camping. Stoere vrouw in tent.
Voor wie een ritje naar de wc eigenlijk al teveel was. Daar zagen we de omslag
bij je plaatsvinden. Je flikkerde de diagnose het raam uit. Je ging voor
volledig herstel.
Daarna is er
zoveel gebeurd. We gingen van start met ‘het Onvermijdelijk Avontuur’. Op jouw
blog riep je mensen op om je te steunen. Rauwe, scherpe teksten die er niet om
logen. Maar vooral wilde je je verhaal neerzetten om ook anderen, zoals
bijvoorbeeld Corine, te kunnen helpen. Geld moest er komen. En niet zo’n beetje
ook. Je hebt zoveel drempels moeten nemen. Leuren met leed, zoals je het zelf
omschreef. Je vond het verschrikkelijk. Met je billen bloot voor de rest van
Nederland. Je had geen keus. Samen waren we dankbaar voor ieder dubbeltje dat
binnenkwam!
Samen beleefden we ook het marathon avontuur. En god, wat heb jij me geïnspireerd om moedig te zijn. Er waren momenten dat ik één groot falen voor me zag. En bang was voor alle aandacht die het kreeg. Op dat moment sloeg jij me met de tekst van Mandela om de oren:
Er is niets verhevens, in jezelf klein te maken,
zodat andere mensen zich niet onzeker zullen voelen.
We zijn allemaal gemaakt om te stralen,
Zoals kinderen dat doen.
Als we allemaal ons licht laten stralen,
geven we onbewust anderen de vrijheid dit ook te doen.
En hop… daar ging ik weer.
WAt was die fucking winter lang en koud, Annemiek. Ik bleef maar lopen in die klotesneeuw. Maar ik zag onze finish voor me. Jij, op de 10. Waar haalde je de
kracht vandaan? En na jouw finish heb je uren zitten wachten tot ik er
was, met je vermoeide lijf. En dat duurde en dat duurde maar. Daar stond je, op
de finish. Je knapzakkie als een baken in de lucht. Wat hebben we euforisch
staan brullen daar in elkaars armen. Annemiek, de geboorte van mijn kinderen en
trouwen met jouw lieve broer staan op een gedeelde eerste plaats. Maar
dit moment met jou… komt op een goede tweede.Samen beleefden we ook het marathon avontuur. En god, wat heb jij me geïnspireerd om moedig te zijn. Er waren momenten dat ik één groot falen voor me zag. En bang was voor alle aandacht die het kreeg. Op dat moment sloeg jij me met de tekst van Mandela om de oren:
Er is niets verhevens, in jezelf klein te maken,
zodat andere mensen zich niet onzeker zullen voelen.
We zijn allemaal gemaakt om te stralen,
Zoals kinderen dat doen.
Als we allemaal ons licht laten stralen,
geven we onbewust anderen de vrijheid dit ook te doen.
En hop… daar ging ik weer.
WAt was die fucking winter lang en koud, Annemiek. Ik bleef maar lopen in die klotesneeuw. Maar ik zag onze finish voor me. Jij, op de 10. Waar haalde je de
We kwamen in contact met No Guts No Glory. Ellen, met haar geweldige achterban. Nog eens duizenden onbekende mensen sloten zich aan bij de bonte stoet volgers van jouw onvermijdelijke avontuur. Nog eens duizenden mensen die geïnspireerd raakten door jouw moed en kracht. Bijna 50.000 pageviews op je blog wijffie! Je laatste blogjes 4.000 elk! Dat zijn aantallen waar ik alleen maar van kan dromen!
En dat is wat ik met dit verhaal wil zeggen…. Jij hebt me zo
geinspireerd dit jaar. Je hebt me zo moedig gemaakt. We hebben samen zoveel
mooie momenten beleefd. En wat ik zo dan bijzonder vindt: op deze plek zijn
zoveel mensen aanwezig die óók zulke momenten met jou hebben beleefd. Je maakte
handig gebruik van de talenten van de mensen om je heen. En met iedereen deelde
je je momenten op geheel eigen wijze. Bijzonder, omdat jij ze bijzonder maakte.
Bijzonder omdat jij er met jouw woorden, jouw kracht en jouw daden was.
Ik weet niet eens meer hoe lang het geleden is dat ik je vast heb
gehouden, Miek. Het moet wéken geleden zijn. Er zat een vakantie tussen. Maakt
niet uit… we hadden bijna dagelijks een contakkie. 20 augustus was ook zo’n
bijzondere dag. De dag van de FDKK- tattoo met het kankeranker en jouw hartverscheurende
brief aan de toekomst en Babs en Moos. Het was de 15e sterfdag van
mijn moeder, en ik miste haar. Midden in de nacht belde je me. Ik schrok me te
pletter. Maar je vond het nodig om me te troosten. En dat voelde je goed aan. Wie
moet nou wie troosten, Bikkel… met al je angsten en verdriet om de dood daar in
het ziekenhuis….
Ik heb het gevoel dat je tot op het laatst te druk was met leven Annemiek.
Doodgaan daar wilde je simpelweg niet aan. Donderdag vroeg je je nog af hoe je
in hemelsnaam moest gaan stralen op het Benefietconcert van No Guts No Glory
dat afgelopen zondag was. Zondag was de dag dat onze wegen van ons avontuur
zich scheidden.
Met de laatste kracht heb je je los moeten maken. Van Babs en Moos. Een
onmogelijke taak. Van je moeder. Van alles en iedereen wat je lief was. Ga er
maar aanstaan.
We kunnen niet langer naast je lopen op jouw avontuur. Maar jouw
avontuur leeft verder. In de harten van Blond&Blond. In de harten van ons
allemaal. In de kleuren van de regenboog.
Vertel Kleine Jantje dat we het goed hebben met elkaar. Dat we genoten
hebben van je. En rust vooral lekker uit meissie. Je hebt een moedige strijd
gestreden. Voel je geborgen in zijn armen. Kijk samen toe, en geniet, van hoe
wij het leven vieren. Met jouw gedachten, jouw moed, jouw inspiratie in ons
hart.
Bedankt Meissie….



































