Posts tonen met het label onvermijdelijk avontuur. Alle posts tonen
Posts tonen met het label onvermijdelijk avontuur. Alle posts tonen

zondag 8 september 2013

Brief aan Annemiek

Lieve, lieve Annemiek,

Wat hebben we een intens jaar beleefd.
Van de week schreef ik over ons balkonmoment, vorig jaar, op je fijne plekkie aan het water, waar we een gesprekje hadden over de dood. Of je dan antwoord had op al je vragen. Of je een alwetend inzicht kreeg in de vragen van het leven. Of je misschien een cursus regenboogmaken zou krijgen bij binnenkomst daarboven, zodat je iedereen die je lief was nogeens kon laten zien dat je er was. Jip, wijs als hij was met zijn 12 jaar, liet je een liedje horen. Het gaf precies weer hoe jij je toen voelde. Het nummer heette iridiscent. We moesten google erop loslaten. We wisten de betekenis niet. Jarno wist het ook niet. We konden het niet geloven: Iridiscent betekent regenboogkleurig.

Een paar weken later was je bij ons in Duitsland op de camping. Stoere vrouw in tent. Voor wie een ritje naar de wc eigenlijk al teveel was. Daar zagen we de omslag bij je plaatsvinden. Je flikkerde de diagnose het raam uit. Je ging voor volledig herstel.

Daarna is er zoveel gebeurd. We gingen van start met ‘het Onvermijdelijk Avontuur’. Op jouw blog riep je mensen op om je te steunen. Rauwe, scherpe teksten die er niet om logen. Maar vooral wilde je je verhaal neerzetten om ook anderen, zoals bijvoorbeeld Corine, te kunnen helpen. Geld moest er komen. En niet zo’n beetje ook. Je hebt zoveel drempels moeten nemen. Leuren met leed, zoals je het zelf omschreef. Je vond het verschrikkelijk. Met je billen bloot voor de rest van Nederland. Je had geen keus. Samen waren we dankbaar voor ieder dubbeltje dat binnenkwam!

Samen beleefden we ook het marathon avontuur. En god, wat heb jij me geïnspireerd om moedig te zijn. Er waren momenten dat ik één groot falen voor me zag. En bang was voor alle aandacht die het kreeg. Op dat moment sloeg jij me met de tekst van Mandela om de oren:

Er is niets verhevens, in jezelf klein te maken,
zodat andere mensen zich niet onzeker zullen voelen.
We zijn allemaal gemaakt om te stralen,
Zoals kinderen dat doen.
Als we allemaal ons licht laten stralen, 
geven we onbewust anderen de vrijheid dit ook te doen.

En hop… daar ging ik weer. 
WAt was die fucking winter lang en koud, Annemiek. Ik bleef maar lopen in die klotesneeuw. Maar ik zag onze finish voor me. Jij, op de 10. Waar haalde je de 
kracht vandaan? En na jouw finish heb je uren zitten wachten tot ik er was, met je vermoeide lijf. En dat duurde en dat duurde maar. Daar stond je, op de finish. Je knapzakkie als een baken in de lucht. Wat hebben we euforisch staan brullen daar in elkaars armen. Annemiek, de geboorte van mijn kinderen en trouwen met jouw lieve broer staan op een gedeelde eerste plaats. Maar dit moment met jou… komt op een goede tweede.


We kwamen in contact met No Guts No Glory. Ellen, met haar geweldige achterban. Nog eens duizenden onbekende mensen sloten zich aan bij de bonte stoet  volgers van jouw onvermijdelijke avontuur. Nog eens duizenden mensen die geïnspireerd raakten door jouw moed en kracht. Bijna 50.000 pageviews op je blog wijffie! Je laatste blogjes 4.000 elk! Dat zijn aantallen waar ik alleen maar van kan dromen!


En dat is wat ik met dit verhaal wil zeggen…. Jij hebt me zo geinspireerd dit jaar. Je hebt me zo moedig gemaakt. We hebben samen zoveel mooie momenten beleefd. En wat ik zo dan bijzonder vindt: op deze plek zijn zoveel mensen aanwezig die óók zulke momenten met jou hebben beleefd. Je maakte handig gebruik van de talenten van de mensen om je heen. En met iedereen deelde je je momenten op geheel eigen wijze. Bijzonder, omdat jij ze bijzonder maakte. Bijzonder omdat jij er met jouw woorden, jouw kracht en jouw daden was.

Ik weet niet eens meer hoe lang het geleden is dat ik je vast heb gehouden, Miek. Het moet wéken geleden zijn. Er zat een vakantie tussen. Maakt niet uit… we hadden bijna dagelijks een contakkie. 20 augustus was ook zo’n bijzondere dag. De dag van de FDKK- tattoo met het kankeranker en jouw hartverscheurende brief aan de toekomst en Babs en Moos. Het was de 15e sterfdag van mijn moeder, en ik miste haar. Midden in de nacht belde je me. Ik schrok me te pletter. Maar je vond het nodig om me te troosten. En dat voelde je goed aan. Wie moet nou wie troosten, Bikkel… met al je angsten en verdriet om de dood daar in het ziekenhuis….

Ik heb het gevoel dat je tot op het laatst te druk was met leven Annemiek. Doodgaan daar wilde je simpelweg niet aan. Donderdag vroeg je je nog af hoe je in hemelsnaam moest gaan stralen op het Benefietconcert van No Guts No Glory dat afgelopen zondag was. Zondag was de dag dat onze wegen van ons avontuur zich scheidden.

Met de laatste kracht heb je je los moeten maken. Van Babs en Moos. Een onmogelijke taak. Van je moeder. Van alles en iedereen wat je lief was. Ga er maar aanstaan.

We kunnen niet langer naast je lopen op jouw avontuur. Maar jouw avontuur leeft verder. In de harten van Blond&Blond. In de harten van ons allemaal. In de kleuren van de regenboog.

Vertel Kleine Jantje dat we het goed hebben met elkaar. Dat we genoten hebben van je. En rust vooral lekker uit meissie. Je hebt een moedige strijd gestreden. Voel je geborgen in zijn armen. Kijk samen toe, en geniet, van hoe wij het leven vieren. Met jouw gedachten, jouw moed, jouw inspiratie in ons hart.


Bedankt Meissie…. 


zaterdag 7 september 2013

zwijmelen op zaterdag: Iridiscent

Ruim een jaar geleden hadden we een gesprekje bij mijn schoonzusje op haar fijne plekkie op haar balkon. We spraken over hoe het zou zijn als je dood zou zijn. Of je dan antwoord kreeg op al je vragen. Of je dan een alwetend inzicht kreeg op de grote vragen des levens. Of je misschien een cursus regenboogmaken zou krijgen bij binnenkomst daarboven, zodat je iedereen die je lief was nog eens kon laten zien dat je er was. 

Jip, wijs als hij was met zijn 12 jaar, liet Annemiek toen liedje horen. Het gaf precies weer hoe zij zich toen voelde. Het nummer heette Iridiscent. We moesten google erop loslaten. We wisten de betekenis van Iridiscent niet. Jip wist het ook niet. We konden het niet geloven: Iridiscent betekent regenboogkleurig.

Annemiek vroeg aan Jarno of hij zou willen dat hij dat nummer voor haar zou draaien als we afscheid van haar zouden nemen. Dat vond hij een fijn idee.




Kort daarop flikkerde ze haar diagnose ' ongeneeslijk ziek' het raam uit en begon ze aan haar onvermijdelijk avontuur. Op weg naar volledig herstel.

Veel sneller dan we wilden was gisteren het moment daar.

In mijn toespraak haalde ik dit voorval aan. En ik sloot af met de boodschap dat haar avontuur voortleeft in de harten van de kinderen. In de harten van ons allemaal. En in de kleuren van de regenboog. 

Ooit met een gezelschap euforisch staan staan klappen en juichen voor een regenboog? Ooit massaal het glas geheven naar de lucht? Wij deden het!

Annemiek is een snelle leerling. Ze deed een spoedcursus regenboogmaken. Daar was hij! Nee, ik weet zeker: daar was zij !!!



maandag 2 september 2013

Vier het leven

Gisteren is onze lieve, dappere, strijdende, levenslustige Annemiek overleden.

Ze was nog zo druk met leven dat doodgaan in haar woordenboek niet voorkwam.
En hoewel vooral Annemiek, maar wij met haar, ertegen vochten, en hoewel het écht het allerlaatste was wat we wilden.... gek genoeg zeggen we nu: het is goed zo.

Jip gaf op zijn eigen wijze uiting aan zijn verdriet.
Pak er maar een doos tissues bij...



Haar kracht, moed en strijdlust was inspiratie voor velen. Haar avontuur gaat verder in ons hart.

Vier het leven!

dinsdag 20 augustus 2013

FDKK

Vandaag was het 15 jaar geleden dat mijn lieve moeder overleed aan de gevolgen van borstkanker. In 15 jaar is er geen dag geweest waarop ik haar niet heb gemist.

Vandaag strijdt Annemiek haar strijd. Mijn schoonzusje schreef een aangrijpende brief aan de toekomst en aan haar kinderen: *klik*.

Een maand geleden kreeg een voor mij onbekende vrouw te maken met kanker. Ze is klant in een tattoo-shop in Den Haag. Om haar boosheid en strijdlust vorm te geven liet zij een anker tatoeëren met de letters FDKK. Het anker voor hoop. De letters voor "Fuck Die Kut Kanker". Diezelfde avond lieten haar vrienden, om haar te laten zien dat ze haar steunden in de strijd, dezelfde tatoeage zetten.

Ze kwam op het idee om een actie op te zetten.Via facebook konden goede doelen zich aanmelden, en No guts No Glory  vroeg massaal om aandacht. Het idee was dat zij de tattoo, het anker en de letters,  zouden gaan plaatsen tegen een minimale donatie van 20 euro. Ze besloten om de opbrengsten te gaan verdelen over No Guts No Glory en Stichting Droomdag.

Het liep storm. Sinds het begin van de actie, een kleine 2 maanden geleden zijn er 3 tattooshops aangehaakt. In Rotterdam en Baarle Nassau. En een webwinkel besloot t-shirts te gaan verkopen met hetzelfde anker met de FDKK-letters.

In totaal zijn er nu meer dan 200 ankers en letters geplaatst en is er tot nu toe een bedrag van meer dan €12.000,- binnengebracht! Hoe mooi is dat!

Dus... gezien het feit dat ik er al 15 jaar van baal dat ik mijn moeder mis. Gezien het feit dat ik er werkelijk niet over na kan denken dat Annemiek haar kinderen niet zou kunnen geven wat ieder kind van een ouder zou moeten kunnen krijgen....Gezien er een plekje vrij was in de agenda van de shop.... was het tijd voor actie.

Zo kwam het dat er , met dank aan The Wretched Tattoo  sinds vanmiddag voor de rest van mijn leven een FDKK-anker op mijn linker voet staat. Dat iedereen in  het vervolg weet hoe ik erover denk.

Janneke schrok overigens wel toen ze hoorde dat 't een echte was: "Mama! Weet je wel dat je die er nooit maar af kan wassen?!!!"

P.S.: op alle namen van winkels en doelen kan geklikt worden. Zo kom je direct bij de juiste informatie als je meer wilt weten.

maandag 15 juli 2013

6 minuten

Vlak voor de vakantie begon moest Jip een spreekbeurt houden.
Ik had nog ergens onthouden dat het in de laatste week was, en ik vroeg er zo tussen neus en lippen door eens naar wanneer het nou eigenlijk was en hoe het er voor stond.

O, zei Jip... het is morgen, en nee, ik heb nog niks op papier, en ik improviseer wel wat.

Oké... ook falen hoort bij de lessen des levens dacht ik. En loslaten ook. Dus we zullen wel zien.

Meneer kwam, improviseerde en overwon. Met een 8 kwam hij weer thuis.

Vorige week meldde ik me aan bij een radiorubriek. In '30 seconds of fame' kon je je verhaal doen en je doel of actie promoten.
Nooit meer aan gedacht. Tot vanmorgen de telefoon ging.
'Goedemorgen mevrouw C. Met Radio Decibel. U bent over 6 minuten in de uitzending en dan heeft u 30 seconden om te vertellen over uw schoonzus Annemiek en No Guts No Glory.

WTF!!! Over 6 minuten!!! Met een volle balie en een roodgloeiende telefoon op een maandagmorgen op een tandartspraktijk? Oké.... gaan we doen. Maar ik MOET improviseren.

Collega's ingelicht. Websites opgezocht. Directeur gebeld. Kernwoorden opgeschreven. Alles met trillende handen.

6 minuten later ging de telefoon. Mevrouw Coli. U bent in de uitzending. Uw 30 seconden gaan nu in!

Ik was nog niet klaar met de inleiding of de bel klonk alweer. De 30 seconden waren voorbij. Maar gelukkig mocht ik nog 3 minuten verder praten. En alles ratelde er zo ontzettend flitsend uit! Ik stond gewoon van mezelf te kijken.

Wat hebben we hiervan geleerd:

- Als je je aanmeldt bij een radioprogramma, zorg dan dat je je voorbereidende werk hebt gedaan, dit voorkomt heel veel stress.
- Als je niet weet wie er belt op je privé-gsm op je werk, neem dan niet op want het kan zomaar de radio zijn.
- Als je bevlogen bent met een onderwerp (zie ook Jip en zijn spreekbeurt) dan heb je geen voorbereiding nodig.

Ik heb er geen cijfer voor gekregen, maar deze dame, die al ging blozen en stotteren bij een spreekbeurt, die al een drempel over moet om bij een werkoverleg met meer dan 10 personen het woord te nemen, die heeft zomaar even flitsend heel Nederland toegesproken op de radio!

Heeft iemand me gehoord? Of heb ik voor niks in de ruimte zitten lullen?

Zodra ik een audiolink heb zal ik hem plaatsen.

donderdag 16 mei 2013

Likes nodig

Ik ga hier eens even ordinair om 'likes' bedelen.

Op facebook welteverstaan.

Vorige week kwam er een actie voorbij.
De 'Futurum-shop' deelt 3x duizend euro uit aan iemand met een sportieve activiteit voor een goed doel.

Dus ik dacht...we lopen voor No Guts No Glory mee met de Dam tot Dam loop. Ik meld ons aan.
Met mij waren er nog meer lopers voor No Guts No Glory die meededen aan deze oproep. Van alle goede doelen zijn er 10 geselecteerd, en No Guts No Glory was er daar één van! Degenen die aanstaande maandag de meeste likes hebben ontvangen krijgen 1000 euro.

Waarom wil ik dat NGNO wint? Simpelweg omdat zij met dat geld o.a. de behandelingen voor mijn schoonzus gaan betalen. Deze 1000 euro is dan gauw verdiend.

Kom ik bij de moeilijkheid van dit verhaal... eigenlijk zou er geen verliezer moeten zijn... ik gun alle goede doelen hun 1000 euro. Ze hebben het allemaal even hard nodig.
Maar.... ik zou het wel heel erg tof vinden als NGNG de meeste stemmen krijgt.


Egbert van NGNG is een beginnersgroepje gestart die hij klaar gaat stomen voor de 4 Mijl bij de Dam tot Damloop. Ook mijn schoonzus en ik zullen die 4 mijl meelopen. Intussen hebben 40 deelnemers zich gemeld: In Den Haag, Amsterdam en Den Bosch wordt hard getraind om dit te kunnen volbrengen.


Hoe kun je ons helpen:

1.Log in op je facebookaccount.
2. ga naar de volgende link: https://www.facebook.com/Futurumshop
3. Like de foto van deelnemer 7 (Magda Rijs).
4. Deel de link op je eigen account.
5. Roep daarbij je vrienden op om ook deelnemer 7 te liken en dit te delen op hun tijdlijn.
6. Ga vervolgens naar je twitteraccount, en deel link.
7. Zeg tegen je volgers dat ze ook de foto van deelnemer 7 via facebook moeten liken.

We staan, as we speak, op een mooie tweede plaats. Maar het is een bloedstollende nek aan nek race.
Hoe mooi zal het zijn als ik maandag kan zeggen dat 'we' hebben gewonnen?

Mochten er nog mensen zijn die denken... waar gaat dit allemaal over?
hier nogmaals de link naar het Blog van schoonzus Annemiek: http://www.onvermijdelijkavontuur.blogspot.nl/


zaterdag 4 mei 2013

twiedeltwiedeltwiedeltwiet

Eindelijk weer tijd voor wat freubelprojectjes.

Omdat we niet op vakantie gaan, vind ik het leuk om de kinderen af en toe iets extra's te geven. Liefst iets waar ik ze ook even een paar uur zoet mee kan houden.

Gisteren waren we even in de hobbywinkel voor nieuwe stofvoorraad voor het zelfmaak project van het 'Onvermijdelijk Avontuur' .
*** klik ***

Janneke wilde ook een knutselwerkje uitzoeken.
En hoe fijn is het, dat ook voor dit soort dingen weer tijd is, nu ik wat minder hoef te trainen.

Ze heeft gekozen voor een vogelhuisje en boekbinderslijm (zelf wel even het koppelteken op de juiste plaats zetten, anders zie je plaatjes voor je van hele andere vieze substanties! ).
Boekbinderslijm heeft de eigenschap transparant op te drogen. Handig voor onvaste kinderhandjes en te grote kwasten.
Wat restjes stof en lintjes uit mamma's lappenmand maakten het pakket compleet.


En na een paar uurtjes hard werken was dit het resultaat:


Superleuk!

Ik ben druk bezig geweest met naaien.
Een schattig schortje, voor een forummaatje van me. De opbrengsten gaan in de behandelpot voor mijn schoonzus.



En ik moet nog 22 paar pannenlappen (dat zijn 44 stuks! ) naaien voor de Lions Club.

Model: Klassiek


En de verfijnde versie van de 'Mannenlap' voor de kleine handen van mijn baas.


Zo zorgen we ervoor dat we ons geen moment hoeven te vervelen.
Heerlijk weer, dat gefreubel!





zaterdag 20 april 2013

zwijmelen op zaterdag: we are the champions

Oké... nog één of twee marathonblogjes en dan hou ik erover op.

Laat me nog heel even in de overwinningsroes zitten. Volgende week land ik gewoon weer op d'aarde.

En hoe voorspelbaar, deze zwijmel, maar deze zwijmel geeft wel aardig het gevoel van afgelopen week weer.

Luister naar het liedje en kijk nog eens naar deze prachtige, dappere vrouw! Trots op mijn schoonzus!
Na een jaar van operaties, chemo, een heel behandeltraject sloot ze een rotjaar af met een glorieuze 10 kilometer in Rotterdam!


No Guts, No Glory!

We are the champions, van Queen... wie kent hem niet...




dinsdag 16 april 2013

media-aandacht

Ik sta niet zo heel graag in de belangstelling.
Al zou je de laatste tijd anders denken.

Het feit dat iedereen me ineens 'kanjer' noemt voelt ook een beetje raar... Ik heb gewoon gedaan wat ik beloofd had. En ja, daar wel een beetje voor afgezien.

Maar... dit is allemaal voor Annemiek.
En daarvoor doe ik graag een paar stapjes buiten mijn comfortzone.

Het gewonnen spandoek van de RET (linksonder):
"Annemiek, pak je knapzak en maak van deze 10 km een onvermijdelijk avontuur"!



Gisteren, 15 april in het AD:

Met goede ogen kun je het, als je op de foto klikt, vast lezen!


En in dezelfde krant ook deze prachtige finishfoto van mijn schoonzus.


Geweldig... kippevel!

En dit is een fotogenomen door mijn buurvrouw, vanaf de tv. Tijdens het interview met TVRijnmond na de finish.



hier de link naar het filmpje
ff de tweede pakken van 17:18 - 19:53
op 126 minuten zie je mij finishen, op 140 minuten het interview met mijn schoonzus!

En ja... er kan geen aandacht genoeg voor zijn! Daarom deel ik het ook nog maar een keertje hier.



maandag 15 april 2013

Ik heb ze gelopen... álle 42 kilometers!!!

De hamvraag... heeft ze het gered?

Ja, ze heeft het gered!
En wat was het een mooie marathon!
Gevlogen, gezwoegd, genoten, afgezien. Gejankt en gelachen. Alles tegelijk.

Zaterdagavond ben ik heel vroeg mijn bedje in gekropen. Uitzonderlijk voor mij. En nog uitzonderlijker was dat ik gewoon bijna een hele nacht rustig heb geslapen. Eén keer werd ik wakker... door de bekende 'alles gaat mis vóór de start-droom': startbewijs vergeten, verkeerde schoenen bij me, metro rijdt niet naar Rotterdam, etc.

Om 7 uur stond ik rustig op en om een uur of 8 reden we weg richting Capelle om vandaar uit met de metro verder te reizen. Janneke nog een kus en een knuffel gegeven, zij was bij vrienden, en we zouden haar in de stad weer tegenkomen. We kwamen keurig ruim voor tijd bij de beurs aan. Nog even plassen, startnummer opspelden, gordeltje met flesjes omdoen, smartphone klaarzetten met muziek en runkeeper, wat laagjes warme kleding uit, wat eten en wat drinken, en op naar startvak G. Hélemaal achteraan.

Daar aangekomen had ik het even moeilijk. Nog een laatste kus aan Mr.C. Nog even wat traantjes wegpinken, het was toch wel heel spannend. Zou ik Annemiek, mijn lieve schoonzus voor wie ik deze marathon liep, hier over een uur of vijf in mijn armen kunnen sluiten?

En verdomd... ik moest weer plassen. Ik had de start gevisualiseerd als een kippenvelmoment: Lee Towers op de toren, het kanonschot... Vanaf de fontein op het Hofplein had ik echter maar een vaag idee van wat er in de verte gebeurde. Na het kanonschot duurde het nog lang voordat er beweging kwam in startvak G. Tijd zat om achteraan te sluiten in de rij voor de Dixie.

Een Dixie. Dát is pas een onvermijdelijk avontuur! Mijn hemel. Als sinds ik als puber de festivals afstruinde heb ik altijd mijn best gedaan die Dixies te vermijden. Met het idee dat ik nog wel meer af zou moeten zien vandaag, heb ik ook deze stap maar genomen. Ik was ruim op tijd klaar om rustig wandelend mijn startpositie achteraan weer in te nemen.

Een minuut of 6 ná het startschot kwamen we pas de startstreep over. Het tempo zat er gelijk goed in. Na een paar honderd meter gegil aan de zijlijn: Mama!!!! Daar stond ze, mijn Prulleke... ze zou gedurende de wedstrijd, klein als ze is, zo ongeveer mijn grootste steun en toeverlaat zijn.

De Zwaan over naar Zuid. Kippenvel! Al die lopers voor je te zien op die prachtige brug! Daar besefte ik pas echt goed dat ik gewoon wel eventjes de Marathon van Rotterdam aan het lopen was! Het tempo lag iets te hoog. Net boven de 9 km per uur. Maar langzamer lopen lukte gewoon niet in die massa.

Bij de Kuip ontmoette ik de eerste bekende supporters. Mijn lieve buurtjes van vroeger. Geweldig. Ze hebben géén idee hoeveel steun het geeft dat ze daar staan!

Vervolgens een lang stuk door Zuid, waar niet zo heel veel gebeurde. Ik was in gedachten bij Annemiek, die op dit moment, aangemoedigd door Mr.C. vanaf de tribune, met gewonnen spandoek, de 10 kilometer liep. De Bikkel. En verdraaid... daar stond R. lans de lijn. Mijn vriendin/oudcollega! Mooi man!

Ik had een vermoeden dat Janneke met onze vrienden bij metrostation Slinge zou staan. De sliert supporters werd al dunner, ik gaf de moed al op, toen ze ineens daar stond. Hand in hand hebben we een stukje samen gelopen. Gewapend met haar energie en een fles water kon ik met nieuwe moed de strijd weer aan!



Het tempo was intussen wat teruggezakt naar 8.9 km per uur. Daar maakte ik me wel wat zorgen over... ik zat nog maar kort in de wedstrijd. Met 17 km liep ineens iedereen om me heen te wandelen. Géén idee waarom. Het gaf me echter moed. Ik was er nog lang niet aan toe.

25 kilometer. Laan op zuid. Een blonde vrouw stak haar hand op en riep me iets toe. Ik kon haar niet verstaan. We pakten elkaars hand beet. En toen ik weer voorbij was bedacht ik me dat dat Dorethée (mede-blogger) moet zijn geweest. Grappig, ik ken haar niet, ik ken haar wel. Ze was een fijne supporter de afgelopen maanden en ik vind het een bijzondere ontmoeting. Maar het kan ook zomaar zo zijn dat het iemand anders was...

Weer de brug over naar het centrum. Om me heen wandelde bijna iedereen naar boven. Ik weigerde nog te lopen. Daarvoor was het nog te vroeg in de strijd.  Ergens tussen de 27 en 30 kilometer zou Mr.C. langs de lijn staan. En jawel... net na 27 kilometer, toen ik me na een waterpost een wandelingetje gunde, stond hij daar. Weer met een extra flesje water. Ze waren nodig. Het was warm.

Door de heksenketel in de stad, over de Blaak (gezellig feestje daar!) kwam ik ineens schoonzusje G. tegen. Ik wist geeneens dat ze er was. Geweldig! En een paar honderd meter verder één van mijn lievelingscollega's van mijn 'oude' bieb! Het gaf weer even vleugels voor komende kilometers. Zei ik vleugels? Ietwat moed... dat is een betere omschrijving. Ik ging het toch wel een beetje zwaar krijgen. Maar ik wist dat bij 32 kilometer mijn trainer H. en loopmaatje P. op me zouden wachten om me de laatste 10 kilometer erdoorheen te loodsen. Dat was mijn eerste focus. En al die tijd had ik het beeld voor me, van Annemiek die bij de finish zou wachten.

Maar voordat ik daar was was het nog even lastig. Het Kralingse Bos. Ik had geen benul meer van tijd. Ik had geen benul meer van hoe ver. Ik wilde maar 1 ding, en dat was wandelen. Even heb ik eraan toegegeven. Hoe blij was ik toen ik H. en P. in de verte zag staan! Met illegaal gesjoemelde startnummers op hun buik! Geweldig!



Ze namen niet alleen mijn gordel, mijn telefoon, maar ook de regie over. Ze praatten me moed in naar het volgende punt. De laatste 10 kilometer hakten we in stukjes. 37 kilometer. Daar zou mijn broer staan, met zijn vriendin en mijn zus. En vanaf daar per kilometer een stukje dichter naar de Coolsingel. Een luid gejoel in de verte! Daar stonden ze in de bocht! Ik kreeg ineens moed om een paar meter extra te maken door de buitenbocht om ze een knuffel te geven. Wat waren ze trots dat ik het tot zover had gebracht.

37 kilometer. Dan is het laatste stuk nog maar een stukkie. Ik zou het zomaar kunnen gaan halen. Terug naar het feestgedruis op de Blaak. Een kilometer verder weer mijn Prulleke langs de kant. Wat een feest!

Na iedere kilometer mocht ik van mijn begeleiders 200 meter lopen als beloning. Dan was de kilometer nog maar 800 meter lang. 2 rondjes op de atletiekbaan... dat moet haalbaar zijn. Vanaf de Blaak draagt het publiek je naar de Coolsingel. Iedereen lijkt je te kennen en spreekt je persoonlijk aan. Iedereen lijkt je vriend te zijn. Ik ging dit halen. Ik ging naar Annemiek op de finishlijn! Dit had ik zo vaak voor me gezien op de eenzame koude trainingen... ik ging het gewoon redden.

Rechtsaf de Coolsingel op. Mijn begeleiders nog steeds naast me. Klappend en het publiek opzwepend. Potverdorie... ik liep hier gewoon op de Coolsingel. Ik was er! Bijna!!! Loop maar lekker langzaam, zei P., des te langer kun je ervan genieten. Nog 100 meter... schoonzus G. duwt een megagrote ballon in mijn hand. Mén... wat is een ballon dan zwaar... maar veel te mooi om niet te dragen!


Nog 50 meter. Nog 25... Een hand van de burgermeester, de medaille... ja... dat hoort er ook bij...
(doe maar even klikken op de foto's voor een groter beeld en let vooral even op de high five die P. en H. aan elkaar geven! Mooi!).



Maar daarachter.... daar staat Annemiek. Met haar roze knapzakje als een baken in de lucht!


Tijdswaarneming? Totaal gemist. Ik was er. Bij Annemiek. Huilend en lachend tegelijk in haar armen. Hier heb ik het allemaal voor gedaan. En het is me iedere stap meer dan waard geweest!



We hebben nog minutenlang euforisch bij de finish staan juichen en knuffelen. Zo'n verbondenheid, zo'n gevoel van samenzijn en samen strijden. Zo'n gevoel van vreugde met alles wat we deze maanden bereikt hebben! Verdriet om alles wat gebeurd is. Juichend naar onze liefsten aan de andere kant van het hek. Links en rechts lieve vrienden om ons heen. Met H. en P. in een groepsknuffel 'you'll never walk alone' gezongen, nee gebruld. En even naar boven gezwaaid, naar Maatje, Kleine Jantje en Japie, die als apen zo trots naar beneden hebben zitten kijken.

Er volgde nog een hysterisch interview met TVRijnmond. Ik heb de beelden teruggezien. Er wordt een moeilijk verhaal verteld. Het verhaal van Annemiek. En ik sta er bij met een glimlach die ik gewoon niet meer van mijn smoel af krijg!


En totaal onbelangrijk maar iedereen wil het weten: 5 uur 2 minuten en 28 seconden heb ik erover gedaan!
Met dank aan alle familie en lieve vrienden, oud collega's langs de lijn. Zonder supporters geen Marathon!

O, en ook leuk...  *** hier*** kun je het verlag lezen van mijn schoonzus. Zo mooi als zij kan ik het niet vertellen hoor...

Enne... ik ga het toch nog even zeggen. Het doel was het Onvermijdelijk Avontuur van Annemiek steunen.
Je kunt het 'Onvermijdelijk Avontuur' steunen en volgen door het 'liken' van  onze facebookpagina. En als je daar toch bent... 'Like' dan ook gelijk even de facebookpagina van NoGutsNoGlory... de stichting die Annemiek gaat steunen voor betaling van haar behandelingen!




maandag 8 april 2013

Onvermijdelijk Avontuur op TV Rijnmond

Vanavond ieder uur in de nieuwsuitzending op TV Rijnmond:
Annemiek

Kun je hem op tv niet ontvangen?

Kijk dan op deze link mee.

http://www.rijnmond.nl/nieuws/08-04-2013/kankerpatient-loopt-marathon-om-geld-voor-behandeling

Dappere dodo... die schoonzus van mij.

Ik krijg net door dat ik bij de finish de pineut ben...

zondag 7 april 2013

Zoveel leuke dingetjes op mijn pad

Ik word zo blij van alle leuke dingetjes die voorbijgekomen zijn deze week.

Het begon natuurlijk met de krantenberichten over het 'onvermijdelijk avontuur' (zie eerdere berichten onder het label 'onvermijdelijk avontuur' op mijn blog).

En ja... de olievlek waar ik het eerder over had, die die verspreidt zich.

Bijna overal waar ik kom, word ik aangesproken op mijn actie. En da's mooi. Vooral als het gedeeld wordt. En nog mooier als er ook gedoneerd wordt!

De woensdag na pasen stond er, een beetje schuchter, een jongen voor mijn balie. Hij kwam voor een behandeling naar de tandarts. Hij had een envelopje in zijn hand. 'Die moest ik van mijn moeder aan u geven, ze las het in de krant, en wilde graag helpen'. Nou... dan staat het kippevel wel even op mijn rug hoor.

Gevolgd door een officemanager die de artikelen midden in de gang op een schildersezel heeft gehangen, zodat niemand kan zeggen dat ze het niet hebben gezien :-)

Gevolgd door een drukker die kaartjes heeft gedrukt ter promotie van de actie op de 'ladiesnight'.

Gevolgd door mijn trainer die me spontaan omhelst en spontaan aanbiedt om in Rotterdam de laatste 10 kilometer met me mee te lopen. Hij wist van het hoe en waarom, waarom ik de marathon liep, maar na het lezen van de berichten in de krant vóelde hij ook waar het om ging.

Gevolgd door een 'briefing' van de ladiesnight waarop bekend werd gemaakt dat de opbrengsten van de loterij die die avond wordt gehouden, ten goede komen aan het onvermijdelijk avontuur.

Gevolgd door spontane donaties uit mijn loopgroep, en natuurlijk duizend succes-wensen.

Gevolgd door een medeloper uit de zaterdagochtendgroep die mij zachtjes influistert dat hij aan de school waar hij werkt heeft gevraagd om bij een goede doelen-actie ook aan mijn doel te denken. Er is nog niets beloofd, maar het is natuurlijk geweldig dat hij het vraagt!

Gevolgd door een man van de wielerclub die met 39 clubgenoten koffie kwam drinken op de sportschool waar ik vanmorgen moest werken. Hij gaf me enthousiast een hand en riep: hé, u ken ik, uit de krant! Hij vroeg me of ik iets paraat had, zodat hij het door kon geven aan clubgenoten. Hij las mijn sponsorbrief, zette me midden in de kring (help!), kondigde de actie aan en vroeg of alle mannen de komende week even op de clubwebsite wilden kijken, dan zou hij de actie daar geplaatst hebben. En of ze vooral zijn voorbeeld tot doneren wilden volgen.

Gevolgd door een paar jongetjes die me tijdens het trainingsrondje rond de plas aan kwamen moedigen: 'U bent toch de moeder van Janneke... nou... succes dan hoor... volgende week!'

Gevolgd door een heerlijk loopje in korte mouwen en korte broek, met de zon in mijn gezicht. De zon en de warmte waar ik de hele lange koude winter uren en uren achter elkaar naar verlangd heb.

Gevolgd door nog een heleboel leuke dingen, waar ik nu geen tijd meer voor heb om te noemen, omdat het bedtijd is.

En herinneren jullie je het blogje shine nog? lees het nog maar eens. Dit is precies wat ik bedoel!

maandag 1 april 2013

paginagroot, knalrood

Niet te missen, dit artikel in het westbrabantse huis aan huis magazine 'Uw Regio'.


(Klik gerust op het artikel, voor groter formaat! )

zondag 31 maart 2013

met m'n kop in de krant


In het kader van alles voor het goede doel, en gesteund door alle positieve reacties tot nu toe, durfde ik het ook aan om de media te benaderen. Er staat een prachtig artikel in de plaatselijke bode!

Best trots... op wat we inmiddels hebben bereikt voor het onvermijdelijk avontuur.
 (Klik op de foto om de tekst beter te kunnen lezen)

maandag 25 maart 2013

Girlpower!

Dit bericht is speciaal voor degenen die hier komen via pinterest.

Je bent hier waarschijnlijk gekomen door te klikken op één van onze mooie pannenlappen, babydoekjes, vlaggenslingers of andere mooie zelfgemaakte producten.

Alle producten die op de pinterestpagina van het 'onvermijdelijk avontuur staan' zijn te koop.
En alle opbrengsten komen rechtstreeks ten goede aan de behandelingen van Annemiek.

Annemiek is mijn prachtige schoonzus:



Een lang verhaal in een paar zinnen?
Vorig jaar heeft ze na 2 chemo's te horen gekregen dat ze een ongeneeslijke vorm van kanker heeft.
Zij heeft zich niet bij deze diagnose neergelegd en is een behandeltraject begonnen in Duitsland.
Ze heeft veel baat bij deze behandelingen, maar krijgt deze niet vergoed. Daar is veel geld voor nodig. Ze noemt de weg die ze nu moet bewandelen een 'onvermijdelijk avontuur'.

Op haar blog kun je er meer over lezen: http://onvermijdelijkavontuur.blogspot.nl/
(Echt even buurten hoor op haar blog, ze schrijft prachtig! Hilarisch, met een lach en een traan.)

Er zijn tal van initiatieven ontstaan om Annemiek aan geld te helpen voor haar behandelingen.

Zo heb ik in mijn omgeving allemaal vrouwen gevraagd om iets te geven, wat ze zelf gemaakt hebben. De dames van de naaiclub, de knutselclub van mijn vriendin, mijn buurvrouw, mijn lieve medemoeders die ik ken via internet. Mooi om te merken hoe mensen, die Annemiek niet eens kennen, en die mij soms niet eens kennen, hun krachten bundelen om ons te helpen! Alles wat zij gemaakt hebben staat dus op deze pagina, en is te koop.





Vrijdag 12 april staan wij met een stand op de ladiesnight bij Fitness Palace in Bergen op Zoom. Daar kun je alles uitgebreid komen bewonderen.

Wil je meer weten over prijzen of mogelijkheden: stuur dan een mailtje naar onvermijdelijkavontuur@gmail.com

O, en voor degenen die we weg niet linksom maar rechtsom nemen: leuk dat jullie op mijn blog zijn komen lezen. Nieuwsgierig geworden naar alles wat we gemaakt hebben?

Klik hier voor de pinterestpagina: http://pinterest.com/onvermavontuur/

Het onvermijdelijk avontuur is ook te volgen op facebook en twitter!
twitter
facebook




woensdag 13 maart 2013

shine


In de aanloop naar de marathon, tijdens het uitvoeren van de sponsoractie, gebeuren er insprirerende dingen.

Ik ben niet zo heel sterk in 'in de belangstelling staan'.
Ik heb me op mijn bruiloft bijvoorbeeld, met een beetje hulp van mijn moeder, mooi onder de 'de openingsdans' uit weten te manoeuvreren. 
Een toespraak houden in het openbaar? Mwah... iets inbrengen op een werkoverleg is al hoog genoeg gegrepen. 
Bloggen... het duurde even voordat ik het leuk vond in plaats van spannend... wat zullen mensen er wel niet van vinden?

En nu, met dit hele marathon verhaal... heb ik continu het gevoel dat alle ogen op mij zijn gericht. Op de trainingen wil iedereen weten hoe de duurlopen gaan. Ik moet overal aandacht vragen voor het  'goede doel, alias Annemiek' en straks verschijn ik ook nog met mijn kop in de krant.
Mensen vinden het 'goed' van me, of vinden het 'knap'. En ik weet eigenlijk niet altijd even goed hoe ik hiermee om moet gaan. I run for a cause, not fot applause...

Mijn schoonzus Annemiek wees me erop in haar blog. 'In de anders zo ingetogen Natasja blijkt zomaar een PR-vrouw verborgen te zitten.' 

Komt natuurlijk ook een stukje prestatiedruk bij kijken. En die druk wordt, met nog maar een maand te gaan, en met meer ogen op me gericht, hoger en hoger. Het gaat er wel nog steeds meer en meer naar uitzien dat mijn lijf in staat is om het te halen, maar toch... stel je voor dat iets niet lukt, terwijl iedereen naar je kijkt.

En dan ook de vraag... wat als het allemaal wel lukt? Hoe groot kan dit worden?
In een mailwisseling wisselden Annemiek en ik hierover van gedachten.

'Geen last van faalangst, maar ook niet meer van slaagangst.
Met bescheiden blijven dienen we de wereld niet.' 

Dat schreef Annemiek vandaag aan mij.
En daarbij plaatste ze een stukje tekst van Nelson Mandela. De woorden die hij sprak bij zijn inauguratie:

We are all meant to shine

Our deepest fear is not that we are inadequate.
Our deepest fear is that we are powerful beyond measure.
It is our light, not our darkness, that most frightens us.
We ask ourselves, who am I to be brilliant, gorgeous, talented, and fabulous?
Actually, who are you not to be?
You are a child of God.
You playing small doesn't serve the world.
There's nothing enlightened about shrinking
so that other people won't feel insecure around you.
We are all meant to shine, as children do.
We are born to make manifest the glory of God that is within us.
It's not just in some of us, it's in everyone.
And as we let our own light shine,
we unconsciously give other people permission to do the same.
As we are liberated from our own fear.
Our presence automatically liberates others.

Mooi hè?
There's nothing enlightened about shrinking
We are all meant to shine, as children do

Vinden kinderen niet alles geweldig wat ze doen. Kijk eens, mama, hoe knap? Of kijk eens papa, hoe mooi? En ze laten zich zonder zich daarbij ongemakkelijk te voelen de hemel in prijzen. Luistert er iemand niet, of wordt er niet gekeken naar hoe knap ze iets doen? Ze roepen net zolang om aandacht tot ze het krijgen. 

Zonder grootheidswaanzin, en zonder mezelf te plaatsen op een level naast Mandela (betrapt... daar duik ik alweer weg in bescheidenheid) laat ik me gewoon maar inspireren door de woorden van Mandela en Annemiek.

Laat ik gewoon maar niet bang zijn, bescheidenheid dient de wereld niet. Als ik mijn licht laat schijnen, geef ik onbewust toestemming aan andere mensen om hetzelfde te doen. En dat is écht waar... ik kan daar intussen genoeg mooie voorbeelden van geven. Laat ik er maar gewoon voor zorgen dat dit gedeelte een succes gaat worden. Zonder angst voor wat ik niet zou kunnen. Zonder angst voor alles wat hieruit volgt.

Dus... ik mail nog een krant, mail zuidwest-tv, laat me fotograferen in mijn hardloopoutfit, ga morgen nog eens leuren voor een beetje hulp hier of daar, en ik geef mensen om me heen de kans om met ons mee te schijnen!



07-04-2013 naschrift: ik heb onbedoeld een beetje gelogen. De tekst is niet van Mandela, maar van iemand anders. Neemt niet weg dat hij mooi genoeg is om gedeeld te worden. Maar hier ** klik** lees je de waarheid.


donderdag 7 maart 2013

Vrouwen voor een vrouw

Een poosje geleden ben ik dus begonnen met de sponsoractie voor mijn schoonzus.
Ik geloof niet dat iemand het gemist heeft, maar vooruit... hier is de link *klik* nog een keer...

Ik kan wel even vertellen dat de marathon nog niet gelopen is, maar dat de sponsoractie nu al een succes is.

Naast alle trainingen ben ik ook aan de slag gegaan met een zijpaadje.

Ik heb in mijn netwerk bij vriendinnen, kennissen, mijn moederforum, mijn naaiclub allemaal vrouwen gevraagd om zelf iets te maken. Vrijdagavond 12 april sta ik op een ladiesnight bij de sportschool *klik* om mijn actie voor mijn schoonzus te promoten. De spullen wil ik dan gaan verkopen, en alle opbrengsten gaan rechtstreeks in de pot voor de behandelingen voor Annemiek.

Ook hier waren de reacties weer overweldigend. Ik kan wel zes kramen vullen op de ladiesnight.

Zo was er de knutselclub van mijn lieve vriendin Kleine Tas. Kleine Tas heet eigenlijk ook Natasja. Ze is een kopje kleiner dan mij, maar dat uit zich slechts in lengte, en om onderscheid te maken werden wij vroeger Kleine Tas en Grote Tas genoemd. Het grappige is... haar kinderen kennen me niet anders als Grote Tas. 'Grote Tas, wil je ook wat drinken' wordt er dan gevraagd. En ik hoor niet eens hoe raar dat klinkt.

Kleine Tas dus. Haar knutselclub zat niet stil:




Mooi gemaakt hè?
En hoe bijzonder, dat vrouwen die mij niet kennen, die mijn schoonzusje niet kennen, dit zomaar voor haar willen doen? 
Dus... Dit en nog veel meer te koop op 12 april op de Ladiesnight bij Fitness Palace.

Wat er dan nog meer is? Daarover in een volgend blogje :-)

Enne... omdat we intussen heel goed zijn geworden in het Leuren met Leed,  zullen hier ook weer acties op volgen. Maar daarover later meer.

Vanavond probeer ik een keertje op tijd naar bed te gaan. Morgen heb ik een heel spannend interview. Een echte journaliste voor een huis aan huis magazine komt mij interviewen over dit sponsorproject. Hoe spannend is dat! 




dinsdag 12 februari 2013

Waarom het hier zo stil is?

Goed gezien... ja... 't Is een beetje stil op mijn blog.
Soms een we-300-tje, op zaterdag een zwijmeltje... meer zit er momenteel niet in de vingers.

Ik ben druk. Druk met lopen, druk met regelen, druk met , ja... ook een beetje carnavallen en feestvieren.

Wat er zoal te vieren viel?
De verjaardag van mijn schoonzus bijvoorbeeld.
Op de plek van waar ze behandeld wordt, hebben we het leven gevierd, en heeft ze laten zien waar ze hoop en heil vindt. Mooi!

Hoe hebben we dat gevierd?
Met vrienden en familie en een evengroot aantal flessen wijn.'

Hoe ik dat combineerde met de marathon training?
Dit was eigenlijk niet te doen.
Op het moment dat mijn sister in  crime opperde dat het misschien het beste idee zou zijn als we alvast in onze hardloopkleren zouden gaan slapen, dat scheelde immers weer drempels en excuses de volgende morgen, had ik er echt een hard hoofd in dat we daadwerkelijk een rondje rond de plas zouden lopen.

Wat? Of dat nog gelukt is?!!
Jawel. Twee rondjes zelfs! Ook mijn marathonmaatje/c.q. sister in crime was van de partij. Samen met Mr. C! Wat een motivatie hè?




En... de andere dagen? Alleen maar leut?
Zeker wel. We hebben natuurlijk even gedweild in de stad, maar maandagochtend moest ik gewoon weer gaan lopen. 26 kilometers heb ik eruit weten te persen.





Of ik moe was? 
Heeft een tampon een touwtje, zou mijn broer zeggen! Best wel! Maar na een nacht goed slapen was de vermoeidheid weer goed uit de benen. Teken dat het lijf goed in  conditie is. En alle spieren, pezen en gewrichten voelen nog lekker soepel aan.

Wat zeg je? De rest van de dag op de bank gehangen?
Nee... project 'onvermijdelijke pannenlap' moet vervolgd worden.
Ik licht alvast een tipje van de sluier op. Wie wil er nou niet zo'n 'onvermijdelijke pannenlap?'




Wordt vervolgd dus :-) Tot gauw!




donderdag 7 februari 2013

donderdag 31 januari 2013