kuuk'ns kiek'n

Een poosje terug vertelde mijn collega dat haar ouders thuis een kippenboerderij hebben.
Zo'n echte mega-stal met zo'n 25.000 kippen, die in 6 weken klaargestoomd worden tot hun eindbestemming. Megastal??? In mijn ogen is dat mega ja, maar eigenlijk is het nog de kleinste kippenstal van Nederland.

Natuurlijk ontstond er gelijk een discussie over plofkippen, biologische kippen, overmatig antibioticum, etc. Mijn collega nodigde ons uit om eens bij haar thuis te komen kijken. Dan kon haar vader ons een rondleiding geven en vertellen hoe het er bij hun aan toe gaat.

Vorige week was het zover. Ze hadden een lading eieren gekregen en die zouden 6 december uit zijn. Dat was wel het leukste moment om langs te komen.

En ja... al die kuikentjes, een leven van 6 weken, voordat ze op een schaaltje met een folietje over hun buikje in de supermarkt liggen, ze waren schattig, en ik vond het maar een raar idee.

Zielig? Ja, een beetje wel, maar ik had een nog zieliger idee bij plofkippen. Ze hadden best veel ruimte. Maar scharrelen in het vrije veld is weer een ander verhaal. In kippenfarm land was dit best nog een 'kippenvriendelijke' boerderij. De kuikentjes worden in het ei aangeleverd (scheelt stress), ze krijgen direct eten en drinken (dat schijnt niet overal zo te zijn, daar dit niet strikt noodzakelijk is), en er wordt geen anti-biotica gegeven (vertelde de kippenboer).

En om ook maar eens een 'knuppel in het hoender kippen-hok te gooien...':  de boer vertelde dat ook een biologische kip niet zaligmakend is. Omdat een biologische kip er langer over doet om slachtrijp te worden, moet hij ook langer gevoerd worden, meer voer krijgen, moet er langer gestookt worden om het kippetje warm te houden, en daardoor is zijn ' voetafdruk' op de aarde ook vele malen groter dan die van een gewoon kippetje. Hij omschreef het, qua energieverbruik, als de Hummer onder de kippen. Tja... ik heb werkelijk nog nooit op die manier over kippen nagedacht.

Nou ja, ik moet afgaan op wat ik hoor en zie. De discussie zal nog blijven, ik weet er nog steeds niet genoeg vanaf om alles te kunnen onderbouwen. Ik blijf tevreden met mijn 'vlees hoeft echt niet iedere dag- regel', zodat ik regelmatig een kippetje of een ander diertje spaar, biologisch of niet.

En verder... rest me nog de foto's te laten zien met een hoog schattigheidsgehalte.

Voor Jip was 't een hele overwinning toen hij eenmaal een kuikentje vast had!

kuikentjes scheppen :-)

zwijmelen op zaterdag: Last Christmas

Jawel, jawel... Sint heeft zijn hielen gelicht, dus hij mag weer:

Je zou denken... na al die jaren kun je hem niet meer horen, maar het blijft dé kerstplaat voor mij.

O... wat was ik vroeger verliefd op Sjors. En wat was ik jaloers op die vrouwen.

En wat staat zo'n kerst mijlenver weg van mijn kerst.

Het liefst blijf ik in makkelijke kleren rondlopen, slaap lekker uit, doe een duurloopje om wat calorieën te verbranden, kook wat lekkers, maar toch niet te ingewikkeld, heb mijn broertje op bezoek, die zich naadloos voegt in ons luie schema... Ook heerlijk... ik kan niet wachten tot het zover is!


Klik hier als je meer wilt zwijmelen bij de wekelijkse rubriek bij Marja.

mooi filmpje

Kijk, luister en geniet....

gat

Altijd als ik ergens een gat in heb, bijvoorbeeld in mijn handschoen, dan hoor ik in gedachten de stem van mijn moeder: 'da's beter als een handschoen in je gat'. En zelf had ze dan de grootste lol :-).

Meestal betekent de opmerking: ' ik heb een gat in mijn handschoen (bijvoorbeeld)' de vraag : 'zou je mijn handschoen (bijvoorbeeld) willen maken?'

Ik heb nu een gat die zijn nut bewezen heeft.

Tijdens het hardlopen kon ik moeiteloos mijn iPhone bedienen.
Zonder koude handen te krijgen kon ik ik mijn touchscreen bedienen om van muziek naar camera te gaan en weer terug. Ik denk dat ik het maar zo laat :-)

Iridescent

Ik ben bezig met een Groot Plan.
Een plan voor mijn schoonzus.
De details, die vertel ik later, maar ik kan hier wel alvast vertellen dat het plan volharding vergt.

Vandaag had ik op een bepaald moment het gevoel dat er krachten gebundeld werden om mij te steunen in mijn plan. Ik begon met slechte zin aan mijn hardlooprondje. Stijve rug, zware benen, koud, regenachtig weer. Een koude wind recht op mijn giechel. Het liefst keerde ik weer om om in een lekker warm bad te gaan zitten.

Bij de plas aangekomen verscheen er een prachtige regenboog. De regenboog is sinds een paar maanden het lijntje dat Jip met zijn tante bindt en komt vaak naar voren in bijvoorbeeld een kadootje dat ze elkaar geven, of als er een tekening wordt gemaakt. Dit ontstond toen Jip zijn tante toevallig een keer een liedje liet horen dat op dat moment zo ontzettend goed haar gevoel weergaf. En ja... de titel van dat liedje? Iridescent.... regenboogkleurig. Zei ik toevallig? Toeval bestaat niet.

Bij de plas aangekomen stond daar dus die mooie regenboog. En heel mijn training lang (die was langer dan een paar minuten :-) ) heeft die regenboog daar gestaan. En ik had écht het gevoel dat mijn moeder en mijn schoonvader daarboven dat tafereeltje hebben zitten bedenken en schilderen om mij op deze morgen aan te moedigen. Om me te ondersteunen in de gedachte dat ik mijn doel alleen maar kan bereiken door volharding en volhouden. Ik voelde me op dat moment zo bemoedigd, aangemoedigd en verbonden. Ik werd er blij en verdrietig van tegelijkertijd.

Op een bepaald ogenblik leek de regenboog op tientallen meters voor mij de grond te raken. De pot met goud leek binnen handbereik. Maar iedere keer als ik dichterbij kwam, schoof ook de regenboog een stukje achteruit. Die pot met goud die gaat er komen. Op het einde van het doel. Het was nu nog te vroeg...

Kijk, hoe mooi het was...

klik op de foto voor een vergroting

En de verloren gegane fotomaaktijd heb ik op het einde van het rondje er weer keurig achteraan geplakt.