hij is af

Jannekes verjaardagskado is af.
Net op tijd.



zo wastie

 En dit is het geworden:

We hadden dus gezegd dat we hem op gingen knappen om weer te verkopen op marktplaats.
Tegen de opa en de oma van de buurtjes had ze gezegd dat papa en mama een grote streep op hun voorhoofd hebben. Ze hadden gelogen over haar bureau, want ze ging hem echt wel voor haar verjaardag krijgen :-)

Straks slepen we hem naar boven en ik hoop dat we hem, zonder haar wakker te maken, op haar kamer kunnen zetten. Dan doet ze morgen haar 8-jarige oogjes open en dan is ze het gelukkigste meisje van de wirot (zoals ze dat zelf altijd schrijft :-) )

Pavlovreactie

Hoe bestaat het. Twee van zulke prachtige dagen, en dan geen blog-inspiratie hebben. We hebben Jannekes 'grote-mensenfeest' gevierd. Lekker in de tuin met een clubje vrienden en broer. We ( lees Mike) hebben geklust aan de secretaire : http://tasja72.blogspot.com/2011/09/zondagmiddagtijdverdrijf.html. Overmorgen moet-ie af zijn. Dan moet-ie marktplaats op.  Ik heb gisteravond tot laat genoten van Nirvana op TV... 20 jaar terug in de tijd... toen mijn haren nog wild waren en toen ik er nog tegen kon om laat naar bed te gaan. Om kwart over 8 vanmorgen kreeg ik aandrang om te lopen. Genoten van een rustig duurloopje in het vroege zonnetje rond de plas. Daarna alle verbrandde caloriën er weer aan gegeten op een heerlijke bbq bij mijn nicht. Allemaal leuk, maar ik kan er geen blog van brouwen.

Zal ik nog eens een vakantieconceptje uitwerken? Het is er immers wel weer voor!

Op de foto in mijn avatar ben ik bezig aan mijn favoriete vakantieactiviteit. Liggen en lezen!

We gaan al zeker 20 jaar naar dezelfde plek op vakantie. Een enkel keertje wijken we uit naar een andere bestemming, maar het jaar daarop gaan we dan toch maar weer naar de oude vertrouwde stek. Op de camping is niet veel. Een heel klein speeltuintje. Een heel klein strandje in de Rijn. Je krijgt er ook geen zongarantie. Het uitzicht is er al 20 jaar hetzelfde, maar kennelijk zijn we nog niet uitgekeken. Er gebeurt niet veel. Maar er gebeurt de hele dag wel wat. Bootjes varen af en aan. Te vrolijke Amerikanen komen langsfietsen. Er worden busladingen Japanners-met-fototoestellen losgelaten. Twee keer per week komt 'de zonnebloem' voorbijvaren, en 2 keer per dag, om kwart over 1 en om kwart over 6 komt 'de Goethe' voorbij. Het voorbijvaren van de Goethe is op zich niets bijzonders. Het is een mooie boot, maar meer is het ook niet. Wat het bijzonder maakt, is de actie die hier gewoonlijk op volgt. Vaak bedenken we, als de Goethe voorbijvaart, dat het tijd is om aan het eten te gaan beginnen. Er treedt bijna een pavlov-reactie op: zodra de Goethe in aantocht is, begint de familie C. te kwijlen.

Gezien de richting die de Goethe op de foto opvaart, is deze foto rond kwart over 1 genomen.
Grote kans dat ik dus, binnen 10 minuten na het nemen van deze foto in mijn tas gedoken ben om een broodje te pakken. Grote kans ook dat ik ( ik kan het allemaal herleiden, omdat het de bijna de enige zonnige dag in de vakantie is geweest; hij staat in mijn geheugen gegrift...)  hier nog zorgeloos op droge handdoek lig. Grote kans dat ik nog niet wist dat ik even later angstige momenten zou beleven door een doelgerichte aanval van een wesp....

De wespen waren in de vakantie vrij agressief. Op de eerste dag stak er 1 in mijn been. Vanaf die dag zijn de wespen en ik geen vrienden geworden. Tijdens het eten van mijn broodje kroop er één op mijn bikinibroekje. Langzaam maar doelgericht zakte hij af richting lies. Ik durfde niet te bewegen. Van de zenuwen begon ik te lachen. Hij kroop nog verder naar beneden. En van de spanning moest ik nog harder lachen. Plotseling voelde ik een druppeltje lopen... De wesp was inmiddels een grondige inspectie begonnen op het randje van mijn lies/bikinibroek dus knijpen was geen optie. Als ik zou knijpen, zou ik de wesp fijnknijpen en dan zou hij me steken. Leek me geen fijne plek om gestoken te worden. Nou ja.... het verhaal eindigde als volgt: de wesp vloog weg en ik stond mijn natte handdoek uit te spoelen in de Rijn. De grootste lol was natuurlijk om te bedenken hoe het af zou lopen als ik wel gestoken zou zijn.... een leuk tafereeltje voor de voorbijgangers boven op de weg langs het strandje.

De mens is een gewoontedier, dus ook in de vakantie hechten we aan onze vaste gewoontes. Jullie kunnen je er vast wel wat bij voorstellen hoe we ontregeld raakten toen deze zomer plotseling het vaarverkeer werd stilgelegd. Geen Zonnebloem om te melden dat het weer dinsdag of donderdag was.... Geen Goethe die ons vertelde dat we moesten gaan eten.... maar daarover vertel ik een andere keer.

Wordt vervolgd....

twee razende tornado's

Zo! Ik kan mijn naam vanavond weer hooghouden, als Mevrouw Met Het Nette Huis.
Iedereen die hier af en toe eens op een verjaardag komt, ziet een redelijk schoon en opgeruimd huis.
En bij iedereen die een paar uur te vroeg zou komen, of die zich zou vergissen in de dag, zou ik hevig door de mand vallen.

Als een heuse werkploeg hebben Mike en ik vanmorgen een werkverdeling gemaakt: Ik ga trainen in het bos, jij gaat de soep maken, ik ruim binnen op en draai een was, jij maait het gras en spuit het terras (het lijkt wel een rijmpje :-) . Wie als eerste klaar is begint met de ramen zemen, en als laatste zetten we tuinspullen klaar. Zo gezegd, zo gedaan.... als razende tornado's zijn we door het huis gegaan. Tussendoor heb ik ook nog tijd gehad voor een eenvoudig taartje, een salade en de auto wassen. Nu ga ik douchen, want straks komt het bezoek. En dan moet ik natuurlijk ook weer de schijn wekken dat ik al de hele middag fris en fruitig in mijn zonnige jurkje op het terras heb zitten wachten tot ze eindelijk eens komen!

Haha, en dan ook nog eens tijd hebben voor een blog! Hoe doet ze het toch ;-) !!!

Bergen kan weer rustig slapen: de wurgslang is terecht!

Vandaag las ik in de krant dat de wurgslang, die in juli in het park is gesignaleerd, terecht is. Niet dat ik er wakker van heb gelegen... de eerdere berichtgeving hierover heb ik gelukkig gemist.
Het was een baasje van 'slechts' 4 meter. Dood en wel is hij gevonden aan de waterkant.
 Ik moet er niet aan denken dat ik op zondagmorgen, op mijn trainingsrondje door het park, oog in oog zou staan met deze kanjer. Ik zou ernstig gaan twijfelen aan mijn waarnemingsvermogen en vrezen dat mijn eerste dilerium een feit zou zijn.

Ooit heb ik oog in oog gestaan met een waterslang. Althans.... ik zag hem.... Ik weet niet of hij mij zag.
Op vakantie in Zwitserland kwam hij voorbijzwemmen. Ik was met Jip in het water. Hij was toen net een jaar of 3, en ik was hoogzwanger van Janneke. Toen het eindelijk tot me doordrong dat het toch écht een slang was die ik voorbij zag zwemmen, heb ik heel koelbloedig Jip op mijn heup genomen, heel koelbloedig gezegd dat het nu toch écht tijd was om naar de handdoekjes te gaan om wat te eten en te drinken. En met ijzige uiterlijke kalmte ben ik, zo snel mogelijk, naar de kant gelopen. Wat nog helemaal niet meeviel met mijn topzware buik en met blote voeten op kiezelstenen.
Hoewel we waarschijnlijk meer gevaar moesten vrezen van het zwanenpaar met jongen dat daar rondzwom, durfde ik na deze close encounter het water echt niet meer in.

Ik moet ineens denken aan de vakantie in Luxemburg. Daar kroop iets slangachtigs onder de tent.
Ik riep tegen Jip, die op tilt gaat voor alles wat kruipt en beweegt: 'snel, pak hem bij zijn staart'. En tot mijn stomme verbazing liep hij een seconde later met een slang in zijn hand voor mijn neus te zwaaien. Ik denk dat het een hazelworm is geweest ofzo. Ik ken ze allemaal niet bij naam en soort. De 4 meter haalde hij bij lange na niet.
Het bijbehorende fotomateriaal kan ik op de computer niet meer vinden... wat jammer nou. Ik denk dat dat ergens op een iphone staat.

Mocht iemand de hoop hebben dat de verdwenen snuffie of flappie nog een keer terecht zou komen, dan is die hoop hierbij voorgoed gevlogen.
En ik geloof vanaf nu ook een beetje meer dat de wolf op de veluwe echt gezien is!

a sisters hope

Over anderhalve week staat er dus een spinningmarathon in de agenda.
Daar kwam ik gisteren pas achter. Ja, ik wist wel dat hij eraan zat te komen, maar na de zomervakantie is hij in de agenda in mijn hoofd op 'ergens in oktober' blijven hangen. Ergens in oktober is dus over anderhalve week. Ik ben vanavond als een speer 2 vlieguren gaan draaien in de spinningles. Het is weken geleden dat ik had gefietst. Ik dacht... als ik nou de twee uur kan draaien en ik fiets van de week nog een paar keer, dan hou ik het volgende week zaterdag vast wel 6 uur vol. Op karakter en wilskracht....

We fietsen niet zomaar. We fietsen voor het goede doel.
Mijn collega van de sportschool, S.andra, loopt 60 kilometer voor 'a sisters hope'. Dat vind ik pas een prestatie!!!! Om mee te kunnen doen moet zij 1500 euro bij elkaar brengen. Het doel van ' a sisters hope' is geld bij elkaar brengen ten behoeve van borstkankeronderzoek. Je begrijpt.... dit is een doel, wat wel in mijn straatje ligt....

http://www.asistershope.nl/content/aboutevent.htm

Ik zou zeggen bekijk de website eventjes.

En mocht je je geroepen voelen om mij en daarmee mijn collega te sponsoren, dan hoor ik het graag!
Dat kan per verbrande calorie ( ik fiets er zo'n 500 à 600 in een uur weg), per gefietst uur, per vast bedrag of .... (vul zelf maar in, wees creatief.... er zit geen kilometerteller op de fiets en de fiets staat stil, dus de GPS zal ook weinig actie laten zien).

Wish me luck... het zal in ongetrainde toestand niet vanzelf gaan.

O ja... en stel.... stel dat je zegt ik wil meefietsen.... je kan ook fietsen in een team. Als je dan 6 mensen hebt, dan hoef je maar 1 uur te fietsen. Dat kan toch iedereen? 1 fiets kost 20 euro voor 6 uur. Koopie toch????