De 'Vastenavend' is weer voorbij.
Het leven 'beneden de sloot' gaat weer zijn normale gang.
Ik ben dit jaar volledig in de leut gedoken.
Ik had wat ochtenden vrij genomen om mijn roes uit te slapen en gelukkig kreeg ik een bedje aangeboden in Bergen op Zoom, want nu ik verhuisd ben kan ik niet zomaar meer op de fiets naar huis als ik wat drankjes op heb. Er gaat tegenwoordig wat planning aan vooraf.
Ik ben het feest gaan omarmen. De creativiteit. De geweldige sfeer in de stad. De verhalen, legendes, die bij de Bergse Vastenavend horen. De tradtities. De eigen liedjes, die iedereen in de stad meezingt, maar die je in geen enkele andere stad hoort.
We kleden ons in beginsel allemaal hetzelfde, met ons gordijntje, hoedje, rode zakdoek, bontjas en de dweil op de kont. Maar toch geeft iedereen er zijn eigen creatieve slinger aan. Rangen en standen verdwijnen.
Behalve de Prins, Steketee, de Nar en de Grootste Boer zijn we is in de stad een paar dagen allemaal elkaars gelijke.
En dat brengt me bij een liedje van een hele andere orde.
Aerials van System Of a Down, van het album Toxicity.
Het album staat al weken op repeat in mijn auto.
Ik hou van de afwisseling in de liedjes van SOAD. Soms heel erg staccato, afgewisseld met hele melodieuze stukken. En ik vind de zangkunsten van zanger Serj Tankian geweldig.
(Mocht er iemand een ticket overhebben voor het optreden in Düsseldorf deze zomer... kies mij!)
Aerials is een wat melodieuzer nummer. Het gaat erover (zegt men) dat men vaak denkt dat we individuen zijn, maar dat we onze eigen identiteit kunnen verliezen en precies als alle anderen worden.
En was dat nou net niet wat er met de Vastenavend gebeurde? Dat we ons allemaal hetzelfde kleedden waardoor we allemaal elkaars gelijke werden?
Mocht je mee willen zwijmelen? Plaats dan je link in de comments.
