Vanmorgen was Jip druk bezig zijn zakgeld te tellen.
Hij was vastbesloten om samen met papa vuurwerk uit te gaan zoeken.
En daar waar iedere ouder toch zijn twijfels heeft... 'zou je dat nou wel doen, is dat niet zonde van je geld, zal je wel voorzichtig zijn' .... hebben wij hem alleen maar aangemoedigd. Zelfs een zetje richting auto gegeven. M.ike is met hem naar de Bergse Dumphal gereden voor een mooi pakketje, en apetrots pakte Jarno één voor één zijn veelbelovende pakketjes uit de plastic zak.
En ja, ik heb ook mijn twijfels hoor. Ik hou helemaal niet van vuurwerk.
Maar voor Jip vind ik het eigenlijk wel een Grote Sprong Voorwaarts. Dus spreek ik ook mijn waarschuwingen uit, maar daar hou ik het dan bij.
Al van baby af aan is hij bang voor harde geluiden. Stofzuigen met Jip in de kamer mondde steevast uit in een grote krijspartij. Als Noenoe op tv kwam (de stofzuiger bij de teletubbies) vloog Jarno achter de bank.
Nog ff gauw een boodschapje halen op oudjaarsdag? No way.... denk maar niet dat hij één voet buiten de deur zette.
Gelukkig vierden we oud en nieuw altijd aan d'overkant. Hij hoefde dus niet ver. En zo zat ik, jaar na jaar, om klokslag 12 uur met een doodsbang jongetje op de bank. Ver weggestopt onder een deken. Mijn handen over zijn oren gevouwen, en o wee als ik voorover boog voor nog een slokje bubbels, of om even te zappen. Dieptepunt was wel het jaar dat Ronny Tober (???) kwam zingen in een Schlagerfestival, en ik niet bij de zapper kon....
Gelukkig is het in de loop van de jaren wel beter gegaan. Vorig jaar heeft Jip een poos voor het raam gekeken, en is hij met zijn vingers in zijn oren even buiten geweest. En nu zal hij zelf dus rotjes af gaan steken. Met de sigaar van papa.
Fijn dus, om te merken dat ook hierin hij een gewoon jongetje van 10 zal zijn. Hoewel... de avond is nog niet om...
Grote kans dat papa met zijn vriend tot diep in de nacht zich door een pak van 180 Chinese Knallers moeten werken.
Dan neem ik intussen nog een slok bubbels, en zap ik vrolijk verder...naar Paul de Leeuw ofzo?
Voor iedereen: WEES VOORZICHTIG, KIJK UIT, DOE GEEN DINGEN DIE IK OOK NIET ZOU DOEN, EEN HEEL FIJN UITEINDE EN VOORAL EEN HEEL GOED BEGIN VOOR 2011 !!!!
HAPPY NEW YEAR
vrijdag 31 december 2010
zaterdag 27 november 2010
Ik wil jullie even een link laten zien.
Over een jongetje dat uitlegt wat autisme voor hem inhoudt.
Vooral de vergelijking tussen de auto's en de trein vind ik heel treffend. Hij schrijft: gewone mensen zijn een beetje als auto's. Die kunnen overal heen gaan, zelfs van de weg af. Mensen met autisme kun je vergelijken met een trein: ze zitten op een bepaald spoor, en ze kunnen alleen dat spoor blijven volgen. Maar ze kunnen wel leren om nieuwe sporen aan te leggen.
Nou, ik hoop dat jullie allemaal even de moeite nemen om de link te openen.
Hoe meer begrip er in de wereld voor autisten is, hoe makkelijker de wereld voor hen wordt!
http://www.depenalslotgenoot.nl/doc/pdf/Kay%20Zwiers%20-%20Hallo%20ik%20ben%20Kay_24007.pdf
Over een jongetje dat uitlegt wat autisme voor hem inhoudt.
Vooral de vergelijking tussen de auto's en de trein vind ik heel treffend. Hij schrijft: gewone mensen zijn een beetje als auto's. Die kunnen overal heen gaan, zelfs van de weg af. Mensen met autisme kun je vergelijken met een trein: ze zitten op een bepaald spoor, en ze kunnen alleen dat spoor blijven volgen. Maar ze kunnen wel leren om nieuwe sporen aan te leggen.
Nou, ik hoop dat jullie allemaal even de moeite nemen om de link te openen.
Hoe meer begrip er in de wereld voor autisten is, hoe makkelijker de wereld voor hen wordt!
http://www.depenalslotgenoot.nl/doc/pdf/Kay%20Zwiers%20-%20Hallo%20ik%20ben%20Kay_24007.pdf
dinsdag 12 oktober 2010
komt een agent aan de balie....
...nog net niet met gillende sirenes aangereden, maar wel de politiebus pontificaal voor de ingang midden op de straat geparkeerd.
Of hij een afspraak kan maken met de tandarts, want de vulling van zijn voortand is eruit :tooth:..
Inderdaad ... Daar hoef je geen tandarts voor te zijn om dat te kunnen zien
Dus ik vraag die meneer naar zijn naam en geboortedatum, en ik constateer dat ik 10 minuten geleden ben gebeld door een vrouw met dezelfde naam die dezelfde klacht had. Die vrouw had ik een afspraak gegeven voor later op die ochtend. Dus ik vraag voorzichtig na bij oom agent (voorzichtig... want je moet altijd uitkijken met welke informatie je weggeeft aan mensen) of misschien zijn vrouw al heeft gebeld, om een afspraak te regelen. Hij weet het niet, want hij moest ook even bellen van haar, maar hij vraagt het wel even na bij haar.
En het is juist, zij had net ook gebeld, maar dat was voor haarzelf en nu moeten we een afspraak maken voor hem dus. Dusssss... ik plan meneer voor morgen in de agenda. Ik wilde nog een leuke opmerking maken over een botsing in een wilde stoeipartij , gezien het feit dat ze allebei een vulling aan de voortanden kwijt waren, maar hij onderbrak me met de volgende vraag: 'Kunnen we die vulling dan ook op mijn vrouws naam zetten, want ik zit met de verzekering aan mijn taks, en mijn vrouw krijgt het nog vergoed.' Ik keek hem mijn mijn meest naïeve blik aan en zei: 'Nee, meneer, dat kunnen we niet doen, dit is een probleem in uw mond, en dat kunnen we niet zomaar bij uw vrouw wegschrijven'. Hij keek terug met een blik van 'doe niet zo moeilijk' en hij voegde ook diezelfde opmerking daaraan toe. 'Waarom nou niet? Da’s toch een kleine moeite?' Ik antwoordde dat we dan niet eerlijk bezig zouden zijn, en de boel op zouden lichten, en ik was nog aan het bedenken hoe ik op een nette manier iets kon zeggen over zijn opmerking in combinatie met zijn blauwe pak, maar na de klacht van afgelopen vrijdag durfde ik niet zoveel meer.
Hij mompelde nog iets over: nou, we zien morgen wel wat we daar nog aan kunnen doen, draaide zich om, liep weg, en trapte, nog net niet met gillende sirenes, zijn gaspedaal hard in.
En op de vraag wie er nou later op de ochtend in de praktijk verscheen: dat was inderdaad zijn vrouw. Zonder vulling in haar voortand. En ook hij zal zich morgen wel weer melden… mijn collega’s zijn inmiddels gewaarschuwd, voor de frauderende agent!
Of hij een afspraak kan maken met de tandarts, want de vulling van zijn voortand is eruit :tooth:..
Inderdaad ... Daar hoef je geen tandarts voor te zijn om dat te kunnen zien
Dus ik vraag die meneer naar zijn naam en geboortedatum, en ik constateer dat ik 10 minuten geleden ben gebeld door een vrouw met dezelfde naam die dezelfde klacht had. Die vrouw had ik een afspraak gegeven voor later op die ochtend. Dus ik vraag voorzichtig na bij oom agent (voorzichtig... want je moet altijd uitkijken met welke informatie je weggeeft aan mensen) of misschien zijn vrouw al heeft gebeld, om een afspraak te regelen. Hij weet het niet, want hij moest ook even bellen van haar, maar hij vraagt het wel even na bij haar.
En het is juist, zij had net ook gebeld, maar dat was voor haarzelf en nu moeten we een afspraak maken voor hem dus. Dusssss... ik plan meneer voor morgen in de agenda. Ik wilde nog een leuke opmerking maken over een botsing in een wilde stoeipartij , gezien het feit dat ze allebei een vulling aan de voortanden kwijt waren, maar hij onderbrak me met de volgende vraag: 'Kunnen we die vulling dan ook op mijn vrouws naam zetten, want ik zit met de verzekering aan mijn taks, en mijn vrouw krijgt het nog vergoed.' Ik keek hem mijn mijn meest naïeve blik aan en zei: 'Nee, meneer, dat kunnen we niet doen, dit is een probleem in uw mond, en dat kunnen we niet zomaar bij uw vrouw wegschrijven'. Hij keek terug met een blik van 'doe niet zo moeilijk' en hij voegde ook diezelfde opmerking daaraan toe. 'Waarom nou niet? Da’s toch een kleine moeite?' Ik antwoordde dat we dan niet eerlijk bezig zouden zijn, en de boel op zouden lichten, en ik was nog aan het bedenken hoe ik op een nette manier iets kon zeggen over zijn opmerking in combinatie met zijn blauwe pak, maar na de klacht van afgelopen vrijdag durfde ik niet zoveel meer.
Hij mompelde nog iets over: nou, we zien morgen wel wat we daar nog aan kunnen doen, draaide zich om, liep weg, en trapte, nog net niet met gillende sirenes, zijn gaspedaal hard in.
En op de vraag wie er nou later op de ochtend in de praktijk verscheen: dat was inderdaad zijn vrouw. Zonder vulling in haar voortand. En ook hij zal zich morgen wel weer melden… mijn collega’s zijn inmiddels gewaarschuwd, voor de frauderende agent!
donderdag 30 september 2010
uit de categorie 'vreemde voorvallen in de praktijk'
Vandaag hadden we een intake voor een nieuwe patient. Ik vind dat altijd leuke afspraken. Je wilt de praktijk en jezelf dan toch altijd van de beste kant laten zien, en het is leuk wanneer het dan ook loopt zoals het hoort te lopen.
Het is ook altijd wel weer spannend. Wie haal je in huis. Wat haal je in huis? Zijn ze trouw aan hun afspraken? Trouw met betalen? Zijn ze aardig? Zijn het azijnpissers? En vooral ook... kunnen ze met de gebruiksaanwijzing van de tandarts overweg?
De meneer van vandaag sprak slecht nederlands. Het maken van zijn afspraak was al met enige moeite gegaan. Zijn eerste afspraak had hij al verstek laten gaan. Vinden we niet leuk, kost tijd en geld, maar kan gebeuren. Vandaag verscheen hij keurig op tijd. Verzekeringspasje gecontroleerd, id kaartje geverifieerd, telefoonnummers toegevoegd; hij kon de kamer in.
Mijn collega-assistente was helemaal gecharmeerd van de man. Ik hoorde haar in de kantine tegen een andere collega zeggen: 'zag je dat? Wat een schatje die man was ?' In de kamer werd het een en ander besproken, foto's gemaakt, en er werd duidelijk uitgelegd wat kosten ervan waren, en wat de kosten voor de vervolgbehandeling zouden zijn. De man was jaren niet bij een tandarts geweest, maar het was allemaal geen probleem.
Terug bij mij aan de balie hebben we 3 vervolgafspraken ingepland. Bij het overhandigen van de nota klopte hij op al zijn zakken, 'op zoek naar zijn portemonnee', en zei dat hij even naar de auto moest om zijn pasje te halen.
Het vervolg kun je wel raden... meneer 'het schatje' vertrok met de noorderzon en is niet meer teruggekomen om te betalen.
En ik moest aan de ene kant hard lachen. Vooral ook omdat een andere patient in de wachtkamer het al aan zag komen. Zij zag dat meneer op zijn broekzak klopte waar een dikke portemonnee in zat. En dat zag ik niet omdat de balie ervoor zat. En ze wist nou niet of ze het tegen me moest zeggen of niet. Maar toen we elkaar aankeken zeiden we allebei tegelijk: 'die komt mooi niet meer terug' en we schoten allebei in de lach.
En dan ben ik ook weer boos hè... dat er mensen zijn die zo ongegeneerd de boel in de maling lopen te nemen.
Nou ja... de wereld heeft rare kostgangers, maar dat zorgt ook wel weer voor lekker een beetje leven in de brouwerij.
Het is ook altijd wel weer spannend. Wie haal je in huis. Wat haal je in huis? Zijn ze trouw aan hun afspraken? Trouw met betalen? Zijn ze aardig? Zijn het azijnpissers? En vooral ook... kunnen ze met de gebruiksaanwijzing van de tandarts overweg?
De meneer van vandaag sprak slecht nederlands. Het maken van zijn afspraak was al met enige moeite gegaan. Zijn eerste afspraak had hij al verstek laten gaan. Vinden we niet leuk, kost tijd en geld, maar kan gebeuren. Vandaag verscheen hij keurig op tijd. Verzekeringspasje gecontroleerd, id kaartje geverifieerd, telefoonnummers toegevoegd; hij kon de kamer in.
Mijn collega-assistente was helemaal gecharmeerd van de man. Ik hoorde haar in de kantine tegen een andere collega zeggen: 'zag je dat? Wat een schatje die man was ?' In de kamer werd het een en ander besproken, foto's gemaakt, en er werd duidelijk uitgelegd wat kosten ervan waren, en wat de kosten voor de vervolgbehandeling zouden zijn. De man was jaren niet bij een tandarts geweest, maar het was allemaal geen probleem.
Terug bij mij aan de balie hebben we 3 vervolgafspraken ingepland. Bij het overhandigen van de nota klopte hij op al zijn zakken, 'op zoek naar zijn portemonnee', en zei dat hij even naar de auto moest om zijn pasje te halen.
Het vervolg kun je wel raden... meneer 'het schatje' vertrok met de noorderzon en is niet meer teruggekomen om te betalen.
En ik moest aan de ene kant hard lachen. Vooral ook omdat een andere patient in de wachtkamer het al aan zag komen. Zij zag dat meneer op zijn broekzak klopte waar een dikke portemonnee in zat. En dat zag ik niet omdat de balie ervoor zat. En ze wist nou niet of ze het tegen me moest zeggen of niet. Maar toen we elkaar aankeken zeiden we allebei tegelijk: 'die komt mooi niet meer terug' en we schoten allebei in de lach.
En dan ben ik ook weer boos hè... dat er mensen zijn die zo ongegeneerd de boel in de maling lopen te nemen.
Nou ja... de wereld heeft rare kostgangers, maar dat zorgt ook wel weer voor lekker een beetje leven in de brouwerij.
zondag 20 juni 2010
dikke tranen (over partijtjes)
Dikke tranen en een berg frustratie vanavond voor het eten bij Jip.
Wat was er gebeurd? Hij had een kwartje zien vallen. Namelijk dat Janneke toch wel heel vaak voor een partijtje wordt uitgenodigd en hij nooit.
Janneke heeft de afgelopen weken bijna wekelijks een partijtje. En vanmiddag werd ze ook nog eens, naast het partijtje, bij haar klasgenootje op de echte verjaardag uitgenodigd. Compleet met taart en ijs. En hoe gaat dat dan als Josha thuiskomt: 'Jip.... ik heb lekker taart op en ijssss ....' En het toontje waarop het gezegd wordt, dat kan ik hier niet opschrijven, maar dat kun je er zelf vast wel bij bedenken.
Jip is sinds het begin van het schooljaar nog maar één keer uitgenodigd op een partijtje. En toen vond hij het nog te spannend ook, waardoor hij met buikpijn en hoofdpijn voortijdig weer werd thuisgebracht.
En gelukkig had hij er tot voor kort geen idee van dat er een wereld van partijtjes en uitnodigingen en kom- ik-bij -jou-dan-mag-jij-bij-mij-komen bestaat. Hier op school geldt gelukkig een uitnodigingen- uitdeelverbod (leuke voor galgje). Die moeten via de brievenbus gebracht worden en iedereen houdt zich daar prima aan. En tot voor kort had hij daar dus geen weet van. Totdat hij zag dat zijn zusje wekelijks naar een partijtje ging. En totdat hij weer na moest gaan denken over zijn eigen partijtje.... 2 vriendjes wil hij uitnodigen... en zijn nichtje en neefje.... en dan houdt het op. Dikke tranen dus, toen Josha met het ijs nog om haar toet vanavond thuis kwam.
Ik heb hem uitgelegd dat het ook niet eerlijk is, maar dat je er nu eenmaal niks aan kunt veranderen. Dat hij nu eenmaal wat moeilijker met de kinderen in de klas kan spelen, en dat je daardoor minder vriendjes hebt. En dat dat bij Janneke wel heel makkelijk gaat. En dat dat ook niet eerlijk is. Ik heb hem uitgelegd dat we al beloofd hadden dat we een keer extra iets leuks gaan doen en dat Janneke dan niet mee mag. Maar ook dat is volgens Jip niet de oplossing... Janneke moet de volgende keren maar gewoon een paar keer overslaan.
Het zal de laatste tegenslag nog wel niet zijn... En hij zal er ook vast niet aan wennen. Maar sneu vind ik het wel :-(
Wat was er gebeurd? Hij had een kwartje zien vallen. Namelijk dat Janneke toch wel heel vaak voor een partijtje wordt uitgenodigd en hij nooit.
Janneke heeft de afgelopen weken bijna wekelijks een partijtje. En vanmiddag werd ze ook nog eens, naast het partijtje, bij haar klasgenootje op de echte verjaardag uitgenodigd. Compleet met taart en ijs. En hoe gaat dat dan als Josha thuiskomt: 'Jip.... ik heb lekker taart op en ijssss ....' En het toontje waarop het gezegd wordt, dat kan ik hier niet opschrijven, maar dat kun je er zelf vast wel bij bedenken.
Jip is sinds het begin van het schooljaar nog maar één keer uitgenodigd op een partijtje. En toen vond hij het nog te spannend ook, waardoor hij met buikpijn en hoofdpijn voortijdig weer werd thuisgebracht.
En gelukkig had hij er tot voor kort geen idee van dat er een wereld van partijtjes en uitnodigingen en kom- ik-bij -jou-dan-mag-jij-bij-mij-komen bestaat. Hier op school geldt gelukkig een uitnodigingen- uitdeelverbod (leuke voor galgje). Die moeten via de brievenbus gebracht worden en iedereen houdt zich daar prima aan. En tot voor kort had hij daar dus geen weet van. Totdat hij zag dat zijn zusje wekelijks naar een partijtje ging. En totdat hij weer na moest gaan denken over zijn eigen partijtje.... 2 vriendjes wil hij uitnodigen... en zijn nichtje en neefje.... en dan houdt het op. Dikke tranen dus, toen Josha met het ijs nog om haar toet vanavond thuis kwam.
Ik heb hem uitgelegd dat het ook niet eerlijk is, maar dat je er nu eenmaal niks aan kunt veranderen. Dat hij nu eenmaal wat moeilijker met de kinderen in de klas kan spelen, en dat je daardoor minder vriendjes hebt. En dat dat bij Janneke wel heel makkelijk gaat. En dat dat ook niet eerlijk is. Ik heb hem uitgelegd dat we al beloofd hadden dat we een keer extra iets leuks gaan doen en dat Janneke dan niet mee mag. Maar ook dat is volgens Jip niet de oplossing... Janneke moet de volgende keren maar gewoon een paar keer overslaan.
Het zal de laatste tegenslag nog wel niet zijn... En hij zal er ook vast niet aan wennen. Maar sneu vind ik het wel :-(
Abonneren op:
Posts (Atom)