smokkelpiet

De surprises zijn af. Precies op tijd.
Morgen moet ze, inclusief gedicht van minimaal 4 (Jip) of minimaal 8 (Janneke) regels mee naar school.

Jip is niet zo'n knutselaar. Ideeën zat hoor, maar het loopt vast op de planning en de uitvoering.

Vorig jaar kreeg zijn zusje een prachtig paard. En dat paard stond een jaar lang geduldig op zijn beurt te wachten tot hij weer van stal mocht. Stofdoekje erover, de tabbert even fatsoeneren, kadootje in zijn kont (ja... dûh, het paard zijn kont, niet die van de Sint), gedichtje erbij van exact 4 regels, en Jip was klaar. Zonder stress en op tijd. En ja... het schiet zijn doel volledig voorbij, maar het was eerlijk gezegd wel eventjes goed zo.

Janneke maakte dit jaar voor het eerst een surprise. Helemaal zelfstandig ging dat nog niet. Met een minimum aan middelen (4 a-viertjes, een oude doos, 4 touwtjes en 4 paperclips, en de geweldige schuimblokken) en niet al te veel tijd en inspanning is ook haar surprise vanavond afgekomen. Een brug met ongelijke leggers. Inclusief gedicht van exact 8 regels.

Nou ja... ik ben blij dat ze niet op allerlei clubjes zitten. 1 surprise is genoeg. 't Is de bedoeling dat de kinderen het zelf regelen, maar ik vind het toch altijd weer een heel gedoe. Het grote surpriseboek gaat weer een jaartje dicht.

Zwijmelen op zaterdag: Love is all aroud

Ohhhhh... nou ben ik gisteren helemaal vergeten om mijn bijdrage te leveren voor de rubriek 'zwijmelen op zaterdag' van Marja *klik*.
Als ik het nou op zondag doe... dan is dat toch niet verboden???

Mijn zwijmelnummer , met stip op 1, is zonder twijfel 'Love is all around' van Wetwetwet.
Eigenlijk had ik niet zo heel veel met dit nummer, totdat Mr. C. het suggereerde als binnenkomer op het stadhuis bij ons huwelijk. En ja.... bijna geen toepasselijker nummer als dit.


I feel it in my fingers 
I feel it in my toes 
Love is all around me 
And so the feeling grows 

It's written on the wind 
It's everywhere I go, 
So if you really love me 
Come on and let it show 



Superzoetsappig, maar 'Let it show'! Dat is wat we wilden op onze trouwdag! 

En ja... ik kan een lang verhaal vertellen over onze trouwdag. Als je er even voor wil gaan zitten dan wil ik het wel vertellen.

Begin 1998 besloten Mr.C. en ik te trouwen. Het huwelijk wilden we vieren in Cromlix House in Schotland. Hoe romantisch....

En ja.... het bleek te mooi om waar te zijn. 

Eind juni kwam mijn moeder terug van haar vakantie, met helse pijnen. Een paar dagen later vertelde ze dat ze uitzaaiingen had van kanker door heel haar lijf. Niets meer aan te doen. En daar zat ik, met mijn trouwjurk, en een gepland huwelijk in Schotland dat zij nevernooitniet ging redden.

Mr.C. en ik besloten om zo snel mogelijk te trouwen. De dag na het slechte nieuws cancelden we de schotlandplannen en maakten we een afspraak op het stadhuis voor ondertrouw. Daar hoorden we dat we wettelijk gezien nog 14 dagen moesten wachten tot we mochten trouwen. En dan de vrees dat mijn moeder dat niet ging redden...

En toen werden er door vrienden, vage kennissen, familieleden zulke mooie krachten gebundeld... de één zorgde voor de bloemen, de ander voor een filmverslag, weer een ander voor een auto, vrienden namen vrij om een trouwpak te gaan shoppen voor Mr.C, een oom bood zijn partyschip aan voor het feest... echt geweldig! Dát te kunnen voelen op die dag.... dat was onvergetelijk.

Met spanning wachtten we de 14 dagen af. Mijn moeder werd zieker en zieker. 

Ze gaf mij haar trouwring, en vroeg ons of we ervoor zouden voelen om die als trouwring in ons huwelijk te gaan dragen. We hebben daar geen seconde over hoeven twijfelen.

Uiteindelijk was het dan toch 4 augustus. Mijn moeder was erbij! Het was een mooie dag, vol liefde, vol belofte, maar we waren ons ook zo bewust van haar afscheid. Alles wat ons lief was was om ons heen, en alles wat ons lief was nam afscheid van haar. Ook haar ouders, schoonouders, broers, zussen... wat moet dat onnoemelijk zwaar voor haar zijn geweest.

4 augustus was de laatste dag dat ze uit bed is geweest. Twee weken later overleed ze.

De trouwring draag ik al 13 jaar met trots. Twee namen en twee data staan erin. De naam van mijn vader, en de naam van mijn man. De twee belangrijkste mannen in mijn leven. S.... 08-07-1970 en M... 04-08-1998. En reken maar dat die ring me steun heeft gegeven op de wat moeilijkere momentjes.

Het nummer van Wetwetwet staat als beginnummer op mijn Ipod. 

En het klinkt misschien gek... ik weet niet hoe ik moet bidden, maar ik denk dat dit nummer bijna voelt als een gebed. Als ik dan op een stille zondagmorgen lekker buiten loop, en als ik dan dit nummer hoor... dan ben ik zo dankbaar voor alles wat ik heb. Voor Mr. C., voor mijn kindjes, voor alles wat we de afgelopen 13 jaar hebben bereikt, voor mijn lijf, dat gezond genoeg is om te kúnnen hardlopen, voor de support die ik krijg van mijn gezin, dat ze me de gelegenheid geven om te gaan, dat mijn omstandigheden zo zijn dát het allemaal kan.... dat dus...

En zo zwijmel ik dan weg... totdat het volgende nummer me weer wakker schudt.

Kaalslag

Op een mooie herfstdag, een paar weken geleden, kwamen er met grof geschut een paar graafmachines de straat in rijden. Binnen een paar uur hadden ze, over een lengte van ongeveer 50 meter, alle bosjes uit de grond gerukt. De bomen mochten blijven staan.

Een paar weken lang wachtten de buurtbewoners geduldig op de nieuwe beplanting. Die zou er immers vast wel komen. Maar er kwam maar niets. Sterker nog... er werden geeneens mannetjes langs gestuurd die de omgeploegde grond weer netjes vlak kwamen leggen.

De derde week verscheen er een mannetje met een wagen met een paar kuub grond. De buurvrouw heeft dat mannetje toen aan zijn jasje getrokken om te vragen wat nou eigenlijk de bedoeling was. Nou... niks dus eigenlijk.  Er wordt gras gezaaid, en dat wordt af en toe gemaaid.

De oppergroenvoorziener kwam later langs en belde aan (bij de buurvrouw). Hij vertelde dat het onderhoud van de struiken en planten te duur is. Tussen nu en 2014 zal in fases het hele parkje één grote grasvlakte worden. In heel de stad zullen op verschillende plekken de groenvoorzieningen verdwijnen.

Beetje jammer dat we hierover niet waren ingelicht.
En ook een beetje jammer dat we met de buurt niet de mogelijkheid gekregen hebben om hier zelf oplossingen voor te vinden.

Inmiddels heeft de hele buurt zijn handtekening gezet onder een brief aan de burgemeester (van de buurvrouw). De buurvrouw is inmiddels doorgedrongen tot de krant en de burgemeester. Ik hoop dat ze ons zullen horen.

Vanavond trof ik Jip huilend aan in bed. Hele dikke tranen, en ontzettend boos. Boos, omdat alle struiken weggehaald zullen worden. Ik heb hem uit bed gehaald, en gezegd dat hij beter iets kon doen met zijn boosheid. Afleiding zoeken, of slaan op zijn boksbal. Maar daar had hij geen zin in. We besloten dat hij beter een brief kon schrijven aan de burgemeester.
En zo geschiedde:


Boose Brief!!!!!!

Hallo burgemeester van b... .

Ik ben Jip.

En ik ben BOOS verdrietig en ik wil niet dat u ons groen weg haalt.

Alles gaat om geld echt alles niks om natuur kinderen enz.

Wat is belangrijker natuur en kinderen en ouders of geld

Ik schrijf dit omdat je heel veel natuur weg haalt zometeen is er geen verstop plaats meer

Geen vliegen voor spinnen en vogels waarom? omdat u veel groen weg haalt

Kom op alles echt alles draait om geld

Wat u moet doen is het groen terug plaatsen

Zo word het veel mooiër hier zometeen zitten er kinderen ziek tuis om dat ze niet

Kunnen spelen sorry hoor maar dit is gekkenwerk plaats het groen terug alstublieft

Doe het doe het voor mij voor vrienden foor vogels spinnen en kinderen dit is wat ik moest zeggen tegen u

 Groeten van Jip

Uit een mail (van de buurvrouw) hebben we het mailadres van de burgemeester gepikt. De brief van Jip ligt morgen klaar in zijn postvakje.

Ik zal de voor en na foto's eens laten zien. Dan zullen jullie zijn boosheid begrijpen....

Zo was het:

herfst 2011

En zo is het geworden, ook de grote dennenbomen zullen binnenkort verdwijnen:

herfst 2012

Wat zonde hè?

Autistische SinterklaaS

In de herhaling...

Ik heb hem al eerder geblogd, maar ik kon hem op mijn blogspot niet terugvinden, dus hij mag nog een keer.

Ook Sinterklaas blijkt flink wat autistische trekjes te hebben!

(Klik op de foto om hem te vergroten.)

De H is van.....

Jip zat vanavond met zijn vader naar "The Big Bang Theory" te kijken. 
Hoe moet ik het omschrijven... The Big Bang Theory is een grappige tv-serie, met nerdy-personen en nerdy grapjes. Ik keek vanavond met een half oog mee. 

De setting was als volgt:

Howard en Bernadette liggen in bed en bespreken met elkaar welk onderzoek ze gaat doen bij haar nieuwe werkgever.
Bernadette zegt: 'ik heb gekozen voor onderzoek naar voortijdige ejaculatie-problemen'. 
Howard glimlacht een beetje ongemakkelijk en vraagt: 'Waarom?'

Bernadette zegt: ' Ik kon kiezen tussen onderzoek naar voortijdige ejaculatie-problemen, of hartkwalen. Maar omdat we geen van beiden last hebben van hartkwalen, heb ik gekozen voor onderzoek naar voortijdige ejaculatie-problemen'.

Na een paar seconden nadenken hoor ik Jip vragen: "Papa, wat zijn eigenlijk hartkwalen? "

Haha.... dat ik nou nèt die vraag even niet verwachtte! Lang geleden dat ik zo hard heb moeten lachen. 
Jip heeft vanavond geschiedenis geschreven en kan deze terugverwachten bij zijn levensloop op zijn bruiloft: 
" De H is van hartkwalen...'' 



Overigens bleef het een half uurtje later verdacht stil toen ik een tweede vraag verwachtte:
We keken inmiddels naar een ander programma, en er was een presentator op zoek naar een oma, die mee wilde doen aan een Granny-Gang-Bang (ja, waar kijken we naar, zo op de vroege vrijdagavond ??? ).
Toen verwachtte ik van Jip de vraag: "Papa, wat is eigenlijk een granny?" ... Maar die vraag die kwam niet :-)