Zwijmelen op zaterdag: I don't now how to love him

Vorige week kwamen er stuiterende berichten voorbij van mijn vriendin Kleine Tas.

Ze was naar de Musical Jesus Christ Superstar geweest en ze was werkelijk lyrisch over de musical en vooral over de vertolking van Ted Neeley als Jezus. 

De film werd uitgebracht in 1973, toen ik 1 jaar was. 

Nu, 43 jaar later speelt Ted Neeley nog steeds de rol van Jesus in de Musical Jesus Christ Superstar. 

Geen spatader veranderd toch?

Als ik mijn vriendin moet geloven doet hij nog altijd een aardig partijtje zang op het toneel.

Ik was dus een beetje teleurgesteld dat dit mij ontgaan was, en dat er alleen nog voorstellingen in Groningen en Amsterdam zouden zijn. Dat is mij toch iets te ver weg.

En paar dagen na de lyrische berichten van Kleine Tas zat ik te borrelen met mijn loopgroepje en  JCS kwam ter sprake. Er waren nog meer meiden die wilden gaan en wat bleek... er waren nog kaarten verkrijgbaar voor de voorstelling in Antwerpen. Zo gezegd zo geboekt... Zondag zit ik dus bij Jesus Christ Superstar!!!

De hele week ben ik al in de ban van de film. Om er toch maar even in te komen heb ik de film in etappes teruggeken op Youtube, en ik had echt een bizarre throw back in time ervaring. Ik zag mezelf zitten in de flat waar we woonden toen ik nog een klein meisje was. Ik herkende alle muziek. Ook van de delen die ik nog niet eerder in de film had gezien. (Ik zag het altijd te laat, en viel pas altijd halverwege de film binnen.) Ik rook zelfs de geur weer van het huis waar we toen woonden!
Bij navraag bleek dat mijn moeder de LP met de filmmuziek had en dat ze het inderdaad vaak draaide. Grappig om te zien hoe het geheugen werkt en hoe de laadjes open gaan.

Van dit nummer word ik altijd erg droevig. Mijn moeder had het gekozen om te draaien op haar uitvaart. Het is zo prachtig en gevoelig gezongen.

Ik heb ook maar even het bijbelverhaal weer terug gelezen. Ik zal het ongetwijfeld jaarlijks voorbij hebben horen komen in mijn jeugd, als we naar de kerk gingen, maar het lukte me daar nooit zo goed om te luisteren. De grote lijnen heb ik onthouden, maar de details waren toch nog even nuttig om terug te lezen.

Ik vind het overigens wel raar hoor, dat ik zo gewend ben aan de afbeelding van Jezus aan het kruis. Je gaat toch niet overal een afbeelding van een stervende man hangen? Dat is toch akelig om tegenaan te kijken? Toch heb ik het als kind nooit met afkeer bekeken bij ons thuis, of bij mijn opa en oma in huis, of in de kerk. Kennelijk vond ik de beeltenis van een stervende man aan een kruis zo normaal dat ik er geen gevoelens van afschuw bij had.
En ik vraag me altijd af... Stel nou dat hij was opgehangen aan een galg? Hadden we dan overal in kerken en in huizen galgen neergezet met een bungelende Jezus aan een touwtje? Dat lijkt me dan wel weer een akelig gezicht.

Nou ja... het verhaal blijft natuurlijk verschrikkelijk. Maar ik heb wel heel veel zin om zondag naar Jezus Christ superstar te gaan!

Volgende week in de zwijmel kom ik er ongetwijfeld op terug.


Noot voor Marja: De zangeres is Yvonne Elliman.

Meer zwijmelen/meezwijmelen: Kijk bij Marja.

Zwijmelen op Zaterdag: Pompeii

Hoe leuk is het om de droom van je dochter uit te laten komen?
Hoe fijn is het als de omstandigheden zo zijn dat het gewoon kan?

Bastille, de band waar mijn dochter fan van is, was in November voor een optreden in Amsterdam.
Maar ja... voordat je vanuit de Zuidwesthoek in Amsterdam bent en weer terug... En tja... de beste plaatsen waren al uitverkocht... We hebben het maar voorbij laten gaan.
Maar teleurgesteld was ze wel.

Nu hebben we hier in de Zuidwesthoek nog wel altijd Antwerpen als alternatief.
En laten er daar voor het concert in februari nog veldkaarten beschikbaar zijn!
Dus van de week besloot ik dat haar droom maar waarheid moest worden:  We gaan samen naar Bastille!

Ik hoop dat ik het leuk ga vinden. Ik ken de band niet zo goed. Ik weet niet hoe ze live zijn, maar na enig onderzoek blijk ik toch wel veel liedjes mee te kunnen zingen waarvan ik niet wist dat ze van Bastille waren. We gaan het zien...

Janneke werd bijna hysterisch toen ze hoorde dat we gaan!

Maar ik krijg een beetje de kriebels hoor. Ik bedoel... Antwerpen is dichterbij dan Amsterdam. Met 25 kilometer zit je er zo. Maar het is wel Het Buitenland, hè?

Sowieso ga ik met het openbaar vervoer.
Bij navraag bij een collega bleek dat het simpelst.
Want de bus die voor mijn huis stopt brengt me naar het station, dan pak ik de bus naar Putte, op de grens, en dan wacht ik 5 minuten op de bus naar Antwerpen.
Op mijn concertticket kan ik dan het laatste stukje metro van de Kinepolis naar het Sportpaleis nemen. En Mr.C. is zo lief om ons in de avond weer op te halen.

Moet goed komen.

Mocht je even niet weten wie Bastille is...
Dit nummer kennen de meesten vast wel van de radio.
Ik heb gekozen voor een mooie acoustische versie.

(Overigens... terwijl ik dit stukje tik draait Youtube verder met allemaal artiesten 'Acoustic, Live in Paris'. Er komen heel wat pareltjes voorbij!)

Zwijmelen op Zaterdag: You have been loved

Toen David Bowie en Prince eerder dit jaar overleden vroeg ik het me af: Hoe zal het voelen als er iemand overlijdt van wie je echt je hele leven fan bent geweest?
Iemand van wie de muziek verbonden is met alle fases in je leven.
De muziek als troost, vreugde, uitlaatklep, of muziek die je keer op keer gebruikte als uitdaging op je lange duurlopen...

Sinds een paar dagen weet ik hoe het voelt.
Ik was in eerste instantie in shock.
Het internet afspeuren... is het geen hoax? Welke kanalen bevestigen het bericht?
De volgende dag, toen ik wakker werd, voelde ik me verdrietiger dan ik me redelijkerwijs zou moeten voelen om het overlijden van iemand die je niet echt kent en die van jouw bestaan totaal geen weet heeft.
Het voelde echt een beetje als rouwen.

Al sinds de eerste hits van Wham! was ik fan van George Michael.
Posters van zijn hoofd hingen levensgroot boven mijn bed en bureau.
Hele gesprekken heb ik in gedachten gevoerd met dat hoofd.
Vriendjes wisten dat ze de strijd met George aan moesten gaan.
Ze deden er altijd een beetje lacherig over voor mijn liefde voor George Michael.
Ze konden me plagen met 'Sjors Boomschors' wat ze wilden,  maar ik wist wel beter. Deze liefde was echt :-) !

Later, toen hij solo ging, ben ik zijn muziek alleen maar meer gaan waarderen.
Eén keer heb ik hem live gezien.
Ik weet nog goed dat ik op de radio hoorde dat hij in Ahoy op zou treden. Dat was destijds met de metro nog geen halfuurtje van mijn huis af.
Maar ja. Uitverkocht natuurlijk.
Ik nam de gok om via Marktplaats kaartjes te kopen.
Ik belde iemand in de buurt en die moest lachen om mijn telefoontje. Ze had ze nog geen minuut geleden op Marktplaats gezet en ze was blij dat ze eraf was, want haar man was ziek geworden.

Ik heb bijna helemaal vooraan gestaan en ademloos staan kijken en luisteren.
Wat was hij echt! Wat was hij mooi! Wat een prachtige show! Wat een goede muziekanten!
En vooral die stem! Alles noten waren loepzuiver.
Het was een optreden dat me altijd bij zal blijven.

En nu is hij er dus niet meer. Er zal nooit meer nieuwe muziek van hem komen.
En ik vraag me vooral af hoe zijn leven geweest moet zijn... De jarenlange ontkenning van zijn geaardheid. Een leven vol drugs... Hoe eenzaam of hoe geliefd zal hij geweest zijn?

In 2016 zijn veel grootheden heen gegaan.
Ook veel niet bekende grootheden.
Mensen die in al hun eenvoud groots waren voor de mensen om hen heen.
Het nummer You have been loved past wel bij mijn verdrietige stemming van deze week.
Verdrietig ook, na het afscheid van een man gisteravond, die door zijn gezin, familie en vrienden ontzettend geliefd was. Ook aan hem een ode bij het plaatsen van dit mooie lied.

Zwijmelen op zaterdag: Outta Step & Ill at ease

Afgelopen donderdag ging ik met mijn zoon op pad.
Ik haalde hem op van zijn werk om naar het poppodium in onze stad te gaan.
(Wat klinkt dat groot en volwassen hè... 'ik haalde hem op van zijn werk' :-) ).
We gingen naar een voor ons onbekende band waarover we goede verhalen hadden gehoord.
Natuurlijk hadden we wat youtubejes beluisterd en wat we hoorden stond ons wel aan.
Drie jonge gasten met een gitaar, een Hammond-orgeltje en een drumstel.
Lekker stevige jaren '70 muziek.
Beetje Pink Floyd-Doors-Eagles-achtige invloeden. Leuk!

Zelf was ik aangenaam verrast door dit optreden.
De zanger schat ik op niet ouder dan 25, zijn broer, de drummer nog maar 22 las ik net, maar toch viert de band volgend jaar hun 10-jarig bestaan.
Al kijkende en luisterende concludeerde ik voor mezelf dat ze best een groter podium dan dit verdienden. Achteraf bleek die conclusie te kloppen. Ze hebben al op grotere podia opgetreden. Pink Pop, Down the Rabbithole,  maar ook in het buitenland.
En ja die zanger.... Als ik 20 jaar jonger had geweest, dan had ik daar denk ik best een crush op gehad! Wat een leukertje! Met zo'n jongen mag mijn dochter wel mee thuis komen over een paar jaar. Maar ja, ze houdt niet van jongens met lang haar.

We hebben een hele leuke avond gehad.
Ik vind het superleuk dat ik eindelijk weer iemand heb die ervan houdt om naar optredens te gaan. Ik vind dat zelf altijd heel erg leuk, maar ik heb eigenlijk heel lang niemand in de buurt gehad die daar ook van houdt, dus ik hoop eigenlijk dat hij nog lang met zijn moeder op pad wil gaan.
Ik heb natuurlijk altijd nog de troef in handen dat ik voor de kaartjes betaal :-).
Zoon Jip had een klasgenootje getipt en samen stonden ze vooraan voor het podium helemaal op te gaan in de muziek. Zo leuk om dit op een afstandje te bekijken!

Ik plaats een wat rustiger nummer, omdat dit toch een zwijmelrubriek blijft.
In deze clip is de band uitgebreid met wat extra muziekanten.

Zwijmelen op zaterdag: Can't stand loosing you

Afgelopen donderdag tijdens het eten koken ging de deurbel.
Altijd een onhandig moment.
Meestal is het de postbode die een pakketje af komt geven voor mijn koopzieke buurvrouw :-).
Ik zette de gaspitjes laag een liep in het schemerdonker door de gang naar de voordeur.

Dat moment waarop je hart stil staat en dat je in één seconde weet dat er dikke shit is!
Ik zag zwaailichten voor de deur!

Mijn dochter had een uurtje eerder geappt dat ze rond half 6, tegen etenstijd, vanaf haar vriendinnetje vandaan naar huis zou fietsen. Het was al donker.
Dit was vast de politie die aanbelde om te zeggen dat ze een ongeluk had gehad.

In de tweede seconde zag ik wat er aan de hand was.
Mijn hart begon weer te kloppen en bonkte in mijn keel...
Mijn dochter had aangebeld. Ze was met de zaklamp op haar telefoon aan het spelen en stond met het knipperlicht door het raampje in de deur naar binnen te schijnen.

Dat was alles...
Niks aan de hand dus.
Maar echt... zo wordt je dus in 3 seconden 10 jaar ouder...
En besef je weer wat een zegen het is als je met je hele cluppie compleet aan tafel zit.