zwijmelen op zaterdag: You're beautiful

De telefoontjes... het weet wat hier in huis.

We raken er meer en meer mee vergroeid.

Ik kan mijn kinderen hierin niks verbieden. Ik ben zelf een slecht voorbeeld.

Janneke heeft haar eigen smartphone. Maar de mijne is net iets sneller.

's Morgens doet ze vaak een rondje 'Instagram' met haar klasgenootjes op mijn telefoon. Dat is een 'app' waarmee ze foto's kunnen delen. En waar ze ook elkaars foto's kunnen 'liken'. 

Zo af en toe doe ik een rondje foto's verwijderen, omdat mijn telefoon gauw vol raakt. Meestal als ik ergens op een sportlesje op de kinderen zit te wachten ofzo. En dan kom ik naast een hoop rommelfoto's ook weleens wat pareltjes tegen.

Selfies. Gemaakt door Janneke. Van zichzelf uiteraard. En stiekem hebben ze een plekje in mijn 'album' gevonden. Ze laten me altijd even glimlachen. En ze laten mijn trots groeien. En ze vindt zichzelf ook zo mooi, blijkt uit de onderschriften op Instagram! Heerlijk, dat ze dat kan vinden van zichzelf! Hoe lang zal dat nog duren? 

Als ik al die foto's op een rijtje zie, dan is het net een barbie-pop... steeds een andere stijl :-)

En terwijl ik blogde, kwam ook de zwijmel in me op. 

You're beautiful van James Blunt. Want bij dit liedje denk ik altijd aan hoe mooi mijn prulleke is. Van binnen én van buiten!

Het stemsysteem van het filmhuis

Een paar keer per jaar bezoek ik hier in mijn woonplaats de bioscoop.
Soms één van de Disney-kaskrakers met de kinderen of een andere kinderfilm.
Een hele enkele keer is er een film die ik samen met Mr. C. wil zien. Of hij met mij.
En soms laat ik me verrassen door een film waarvan ik niet weet waar het over zal gaan in het Filmhuis.

Ik vind dat we een leuk bioscoopje hebben.
Er hangt een beetje een huiskamerachtig sfeertje.
Kleine zaaltjes, je komt er altijd dezelfde medewerkers tegen, en volgens mij als je er langer en vaker rondloopt ook altijd dezelfde bezoekers. Een hele andere sfeer als de megabios in Antwerpen bijvoorbeeld.

De eerste keer dat ik er kwam, kwam er iemand de zaal binnenlopen die wat ging vertellen. Een toelichting over de film, de regisseur, het verhaal, de acteurs. Gewoon, zo uit het losse polsje, zonder microfoon. En iedereen luisterde aandachtig. Ik weet niet of het normaal is bij filmhuizen, maar nu ik hier in mijn woonplaats vaker ben geweest, heb ik geleerd dat dat zo hoort. Bij ons dus.

En wat ook verschilt bij het 'normale' publiek: iedereen blijft netjes zitten tot de hele film is afgelopen. Tot en met de aftiteling.

Het allerleukste vind ik het beoordelingskaartje. Dat krijg je bij aankomst in handen gedrukt.
Zo simpel. En zo handig.
Geen gedoe met ingewikkelde stemkastjes, dure sms-jes, websites bezoeken en win-een-prijs-voor-je-stem-maar-dan-willen-we-wel-eerst-alles-van-je-weten.

Aan het einde van de film (dus na de aftiteling :-) ) maak je een scheurtje in het vakje 'wat je ervan vond' en geef je  het briefje terug aan de meneer of mevrouw die de film bij aanvang is komen toelichten. Van de films met de beste beoordelingen wordt dan overwogen om ze terug te laten komen in het filmhuis.

De film van gisteravond (Elle s'en Va, met Cathérine Deneuve) kreeg van mij dus een zeer goed. Evenals het gezelschap waarin ik me bevond.

Ik zeg: voor herhaling vatbaar. Geen idee naar welke film ik toe wil. Maar ik laat me graag verrassen.

Zwijmelen op zaterdag: another 45 miles

Hij mag niet in mijn lijstje ontbreken.
Another 45 miles van Gorden Earring.

Een CD van hun gaat steevast mee op vakantie.
Omdat het van die heerlijke onderweg muziek is.
Ook om mee te zingen.
Gelukkig zitten de raampjes dicht.

schortje gepimpt

Mijn nichtje wordt bijna vier.
En er stond eigenlijk niet zo heel veel op haar verlanglijstje.
Met de feestdagen achter de rug kan ik me ook zo voorstellen dat eigenlijk alles er al is.

Maar als we dan tóch iets wilden geven... ze is fan van Minnie Mouse.

Dus nu liep ik van de week de Zeeman binnen. Vanwege de goedkope breispullen.
En daar hing dit schortje:

Mwah... wel aardig. Het is Minnie Mouse. En het was een paar maten te groot. Het miste nog wat.

Ik nam hem toch mee. En onderweg naar huis begon de inspiratie al te borrelen. 

Ik maakte een ommetje naar de fourniturenwinkel en nog een dag later was dit het resultaat:

Van de stof die ik over had, en een restlapje maakte ik een setje mini-ovenwantjes.

Ik ben helemaal in mijn nopjes.

Ik hoop mijn nichtje straks ook!

Zwijmelen op zaterdag: Parachutes

Vorige week waren jullie snel klaar bij mij.
Ik had geen tijd, of eigenlijk geen rust en geen inspiratie voor een zwijmel.

Vandaag zijn jullie ook snel klaar.
Ik heb een plaatje van 47 seconden.

In al zijn eenvoud prachtig.

Ik ben benieuwd of het net zo mooi was geweest als het langer was geweest.