scheiden

Met afgewend hoofd gooi ik de emmer leeg. Wat is dat toch een goor klusje, dat GFT-emmertje leeggooien. Ik adem oppervlakkig  door mijn mond en doe een stap achteruit. Pardoes valt het plastic zakje ook in de GFT-container. Het ligt te diep. Ik ga hem er écht niet uitvissen!

Hoe gaat het nou verder met deze lading compost? Wordt hij afgekeurd? Krijgt iemand nou straks allemaal plastic fliepertjes in zijn tuin? Of zijn daar ‘mannetjes’ voor, die alle plastic rommel eruit vissen?

Overigens…. Ik zou er beter gewoon geen zakje bij moeten gebruiken.  Zonde van dat plastic zakje; die is te vies om te verzamelen in de plasticbak en die gaat rechtsreeks de grijze container in. En géén  zakje gebruiken en steeds dat vieze emmertje soppen? Nee, dat gaat me te ver.

Moet je nou zien wat een milieustraat het is geworden hier. Rest, GFT, papier, lege pet-flessen, glas, chemisch... En nu is daar ook het plastic bij. Gelukkig worden de containers binnenkort vervangen voor een kleiner formaat. Had ik niet beter grotere kunnen houden? Stel dat we volgend jaar per kéér gaan betalen in plaats van per gewicht… dan snij ik mooi mezelf in de vingers.

En wat is nou eigenlijk beter? Een papieren melkpak weggooien? Of een plastic  fles laten recyclen? Ja, je melkpak omspoelen en bij het oud papier doen... maar ik blijf niet bezig. En dan dat schuldgevoel als ik eens een jampotje bij het restafval doe. Moet ik die glazen potjes eigenlijk omspoelen?  Vragen, vragen… en schuldgevoelens…. het valt niet mee, al dat ge-recycle.

En wat ik met de resten van mijn wietplantage doe? Ik weet eigenlijk niet hoe dat hoort. Daar staat niks over in de afvalgids. Ik breng het maar naar een afgelegen plek in het bos… ik zie dat iedereen dat doet ;-).

WE-300 is een schrijfoefening/uitdaging van Plato: Schrijf een verhaal/blog van exact 300 woorden over een bepaald woord, maar gebruik dat woord niet in de tekst. Dit keer was het woord: scheiden. Meer lezen/meedoen? http://platoonline.wordpress.com/

betrapt

De combi 9-jarige dochter en iphone zorgt vaak voor leuke verrassingen.

Regelmatig gaat Janneke met mijn iphone aan de haal kom ik foto's tegen van de wereld zoals zij hem ziet.

het nieuwe nagellakje, dat zo goed bij haar smoothie past

de voeten in mama's hoge hakken

een mooie tekening

zelfportretjes, gek (oeps, dit gaat ze niet leuk vinden) , cool, boos, zo neutraal mogelijk, blij, close-up....

foto's van verkleedpartijen met vriendinnetjes

foto's van Jip

of deze... ook van Jip ??? wel heel cool

of in het ergste geval... een foto van haar moeder, die in slaap viel terwijl ze samen The Voice keken....

Zucht....

Hoeveel strafpunten zal ik haar hiervoor geven? 

capriolen

Gisteren had ik met een paar moeders ( 40+ ers) en een paar meiden (leeftijd van 9 tot 14 jaar) een uitje naar een uitvoering van de Spaanse Rijschool uit Wenen in Rotterdam. En het was LEUK! Leuk om met een paar meiden op stap te zijn en leuk om de mooie uitvoering te zien. En het was ook wel een sprongetje voorwaarts hoor. Een sprongetje in het gedrag van mijn 9-jarige Janneke als ze met een paar pubers op stap is.

De reis met de Metro erheen was alleen al hilarisch.... Dit provinciaaltje wordt weleens neerbuigend bekeken , maar weet toevallig wel even te vertellen hoe het allemaal werkt met die OV-kaarten en de randstadrail. Niet dat dat nou allemaal even vlekkeloos verloopt... maar oh, oh... wat is het grappig als je met groep dames op stap bent die het allemaal maar half snappen.

Voor aanvang konden we nog net even winkelen op Zuidplein. Janneke rende alsof ze niet anders gewend is achter de meiden aan de roltrap op op zoek naar de vetste kinderkleding. Ze is geslaagd voor een prachtig kerstjurkje. Zonder het gevaar te zien (dat ik wel zie... this is Rotterdèm, mèn...) ging ze alleen met de meiden macDo.nalds binnen om een ijsje te scoren.
En ja, sommige dingen blijven leuk om te doen. Met zijn allen gierend van het lachen jezelf in een pasfotohokje proppen en dan een foto maken. Dat was 20 jaar geleden al zo, dat is nu zo, en dat zal over 20 jaar misschien nog leuk zijn. Vroeger kostte dat een paar gulden. Nu maken de slimmerds zelf een foto met een mobiel. De moeders sloegen even over... bang dat het hokje uit zijn voegen zou barsten.

Maar waar kwamen we ook alweer voor? De Spaanse Rijschool natuurlijk. Slechts één keer in de 5 jaar in Nederland te zien, en de meiden verheugden zich er al op sinds maart.

Het was mooi en vooral ook heel leerzaam.
Het was goed dat ik met een paar 'kenners' op pad was, want een hoop dingen ontgingen me gewoon. Het is bijvoorbeeld heel knap om een paard om de paar passen van been te laten wisselen. Of om een paard in galop te laten gaan, terwijl het tempo niet versnelt. Ik had niet eens door dat het een galop was, zegmaar... of de beenwisseling ontging me totaal.

Wat heb ik allemaal geleerd?

Als iemand zegt: wat heeft dat paard een mooi behang, dan bedoelt hij de manen en de staart, en eventueel de sokken. Met name als je een Fries paard bent (die deden het voorprogramma, prachtig!) is het een compliment als iemand tegen je zegt dat je een mooi behangetje hebt. Het is me nog nooit eerder opgevallen dat (bijna?) alle Friese paarden van die mooie lange manen hebben!

Kijk wat een mooi behang! 

Wat ik bijvoorbeeld nog niet wist, is dat de Lippizaners bruin geboren worden. Met een jaar of 9 hebben ze hun eigenlijke witte kleur. Sommige Lippizaners blijven bruin. Die worden dan ingezet als mascotte.

Ik heb nog nooit stilgestaan bij de term 'capriolen'. Het wordt weleens tegen me gezegd dat ik weer mooie capriolen uithaal, meestal bij een onhandige actie, maar gisteren werd er ook aangekondigd dat de paarden ook een capriool zouden doen. En het werd gebracht alsof het het summum van de paardensprongen was. 

Bij een capriool staat het paard op zijn achterste benen, en op zijn hoogste punt slaat hij uit met zijn achterste benen. En ja... het zag er echt heel mooi uit! De term betekent letterlijk geitensprong, en is oorspronkelijk een sprong die een paard doet als hij door een belager wordt aangevallen. 

Hieronder zie je een Levade: Het paard balanceert op zijn achterste benen. 

En bij een Courbette komt het paard hierbij ook nog eens los van de grond: 

Nou ja, ik ben in één keer helemaal bijgepraat over de Hoge Rijkunst, over werken vanuit de hand, over een dubbele teugel die wordt gebruikt bij dressuur (ja, al vaker dressuur op tv gezien, maar ook die dubbele teugel was me ook nog niet eerder opgevallen), over werken boven de grond, over werken met de lange teugel, noem het maar en ik weet het ;-).

Om half 12 stonden we weer op de Metro te wachten, en ver na éénen was ik met een slapend klein meisje van nog maar 9 jaar op de achterbank weer thuis. Vanmorgen vertelde dat ze weet waar ze haar spreekbeurt over gaat houden :-).

De foto's heb ik geplukt van het internet, maar mijn nichtje heeft zelf foto's gemaakt. Zodra deze op het www staan, ga ik ze vervangen.

ik wil even iets delen

Tim Ribberink dus...
Hij heeft het leven achter zich gelaten omdat hij zijn hele leven bespot, getreiterd, gepest en buitengesloten is.
Ik ken hem niet. En meestal raken berichten over mensen die ik niet ken me niet heel erg diep.
Maar hier moest ik gisteren gewoon om huilen.

Zijn ouders hebben ervoor gekozen om met naam en toenaam te benoemen wat er aan de hand was. En op facebook/twitter is de discussie in volle gang.

En ja... dingen die je op jezelf of op je naasten betrekt, die raken je nou eenmaal meer.
En ik kan alleen maar hopen dat Jip nooit meer door dit soort dingen beschadigd zal worden.

Hoe erg moet het zijn om dagelijks naar een plek (school, werk) te moeten waar je je niet veilig voelt? Hoe erg moet het zijn als je op ieder willekeurig moment vernederd kan worden? Hoe erg moet het zijn om niets goed te kunnen doen? Als je altijd de verkeerde kleren draagt, als alles wat je zegt belachelijk wordt gemaakt, als je wordt uitgelachen bij alles wat je doet? Of als het niet je kleding is, maar iets dat bij je hoort?  Je haarkleur, de stand van je benen of de grootte van je oren...

Maar ook als het pesten minder zichtbaar is... Hoe erg moet het zijn als je altijd wordt buitengesloten, als je nooit wordt uitgenodigd om ergens aan mee te doen? Of ook erg... als je gewoon niet gezien wordt door de rest van de groep?

Hoe fijn is het dan om een veilige haven te hebben? Je huis bijvoorbeeld. Maar ook thuis houdt het pesten niet op. Op de computer, via hyves, twitter, facebook, gaat het pesten tegenwoordig gewoon door, en kan het zomaar zo zijn dat je 24 uur per dag, óók in je veilige haven, geconfronteerd wordt met vernederingen. Hoe erg is het als je je zelfs thuis niet meer veilig kan voelen?

Bij Jip heb ik maandenlang zijn zware gang naar school en zijn tegenzin gezien. Hoe dapper is hij geweest dat hij iedere dag toch maar ging? Hoe miskend moet hij zich gevoeld hebben dat zelfs de meester niet zag wat er gaande was? Hoe eenzaam zal hij geweest zijn als er in de pauze niemand met hem wilde spelen?

Vragen waarbij ik alleen maar naar het antwoord kan gissen. Waar ik me vanalles bij kan voorstellen, maar hoe het echt van binnen voelt? Ik hoop het antwoord nooit te weten.

Voor Jip hebben we het tij kunnen keren. En ik hoop echt dat dit NOOIT, NOOIT, NOOIT meer gaat gebeuren.

En voor Tim is het te laat.
Het enige wat we kunnen doen is dit delen. Delen, zodat er meer aandacht komt voor de schade die pestgedrag kan aanrichten. Delen, zodat er meer aandacht is voor wat pestgedrag nu eigenlijk is. Overal. Op school, op het werk, op de sportclub, op de vereniging, op stageplaatsen...
Delen zodat dit pestgedrag stopt. Delen,  zodat we allemaal gaan nadenken over hoe we elkaar, ook de mensen die net een beetje uit de pas lopen, niet helemaal stoer zijn, kwetsbaar zijn of zich net een beetje onhandig gedragen, gewoon, normaal kunnen respecteren. Delen, zodat we hier ook naar gaan handelen!





Uit de nieuwsberichten heb ik begrepen dat de ouders overdonderd zijn door de storm van reacties die het bericht heeft losgemaakt. En ja, door dit te plaatsen draag ik er ook toe bij, hoe klein mijn kring ook is. Ik kan alleen maar hopen dat ze het oké vinden. Dat de aandacht die het krijgt deze verschrikkelijke gebeurtenis misschien een heel klein beetje zinlozer maakt... 

de schaal van het universum

Hoe klein is nou eigenlijk het kleinste deeltje dat bestaat?
En hoe klein is dat nou eigenlijk ten opzichte van het allergrootste dat bestaat?
Wat is het grootste ding op aarde?
En hoe groot is het grootste ding op aarde ooit door mensenhanden gemaakt?



Vanmorgen belandde ik op de volgende site:

http://htwins.net/scale2/ 

Al scrollend vlieg je van groot naar klein en terug.
Echt heel gaaf gedaan.

Enne... mij was het ontgaan, maar Jip zag het direct:
Kijk eens op de site hoe groot de virtuele wereld van Minecraft is!
64.000 kilometer! En dat terwijl onze aarde slechts een diameter heeft van 12.700 kilometer.
Ik vrees dat Jip voorlopig nog niet is uitgespeeld.

Wij zijn natuurlijk fan van de e-coli-bacteriën. En die zijn ongeveer net zo groot als een chromosoom of een rode bloedcel. Informatie waar je in het dagelijks leven niet zo heel veel aan hebt, maar wat ik wel leuk vind om te weten.
En dan nog zijn de afstanden zo groot, of juist zo klein, dat ik me er geen voorstelling bij kan maken.

Ik wens jullie veel scroll-plezier!