Zwijmelen op zaterdag: Clocks

Ik zwijmel op zaterdag nog even na over vrijdag.

Er is weinig lekkerder dan met een bootje een dagje op het water heen en weer te tuffen, vinden wij.
En het was er een prachtige dag voor!

Wat hebben we genoten, met elkaar, en ook van elkaar.
Het is gewoon fijn om een dagje met elkaar op pad te zijn, en blij te zijn met het cluppie man en kinderen dat ik om me heen heb.

De Biesbosch, daar waren we al eens geweest, maar dan aan in Dordrechtse hoek.
Vandaag was het startpunt Drimmelen. Vandaaruit gingen we een andere hoek van de Biesbosch verkennen.

Jip genoot van de rust en de wind in zijn haren.

Janneke genoot van de aandacht.

Mr.C. genoot van alles.

En ik genoot van het buiten zijn, de zon en de liefde om me heen.

Het is heel handig dat je een kaart mee krijgt. Daarop staat namelijk precies waar je wel en niet kan varen. En als je dan ook nog eens de kaart kan lezen... . Waar geen foto's van zijn: van moederdevrouw die tot haar dijen in het water staat om het vastgelopen bootje weer vlot te duwen. Jammer hè. Dat zijn de leukste!

Na de heerlijke dag heb ik nog even met mijn ogen dicht en 'oortjes' in de oren, nagenoten in de tuin. De Hemelse Honderd was op Radio 3. Van de top-albums werden steeds twee nummers gedraaid. Heerlijk als je gezinsleden begrijpen dat je op zo'n moment niets liever wil als even rustig blijven liggen. En nog lekkerder als ze snappen dat je niet naar binnen wil om te eten, maar dat ze gewoon een bordje pizza op schoot komen brengen.

De Hemelse Honderd dus. Met Coldplay, Radiohead, U2, Nirvana en Pearl Jam in de top 5. Wild zwijmelen heet dat :-). 

Volgens mij heb ik nog nooit een zwijmel van Coldplay geplaatst. Ik zwijmel met Clocks. Omdat het zo'n lekker vlot tempo heeft. En omdat je er zo lekker los op kunt gaan op de spinningfiets.

Verdubbelen in het kwadraat

Een poosje terug schreef ik over de Verdubbeldame.

Wat doet de verdubbeldame? Zij vraagt om goede daden. Die daden gaat zij dan verdubbelen door zelf ook die goede daad te doen.

Zo meldde ik in december mijn actie No Presents No Glory aan.
Dat is mijn 'webwinkeltje' waar ik spullen verkoop voor No Guts No Glory.

Zij blogde en deelde mijn actie er lustig op los en vroeg mensen om iets te doneren voor No Presents No Glory, of om daar iets te kopen.

Daar was J. Zij doneerde een paar prachtige zelfgehaakte mutsen.

De verdubbeldame beloofde om ook zelf iets te maken voor No Presents No Glory.

Ze heeft een doos vol 'geluksmagneetjes'  naar me toe gestuurd.

Toen was er een lieve dame bij mij op naailes. Er lag stof bij haar op zolder. Al jaren wachtend op een bestemming. Of ik er niet iets moois van wist te maken voor No Presents No Glory. Natuurlijk wist ik daar wat moois van te maken.

Een meelezer van het blog van de verdubbeldame kwam kijken in mijn facebookwinkeltje. Ze had wel interesse in een setje pannenlappen. Dus ik dacht... als ik toch aan het knippen ben, dan maak ik gelijk een extra setje. Heb ik weer wat op voorraad. 

Ik vroeg haar welke ze wilde hebben. De linker of de rechter set.

Och zei ze... doe ze allebei maar. En doe er gelijk een paar van die geluksmagneetjes bij.

En zo verdubbelen we er met zijn allen lekker op los. En weet je wat ik nou het leuke vind? Niet alleen het goede doel dat we ermee steunen. Dat de begunstigde van No Guts No Glory nu weer geld in de pot heeft voor haar behandelingen tegen kanker die zij niet vergoed krijgt, dat is natuurlijk heel mooi. Maar wat bijna net zo mooi is, is dat ik hier zo blij van word, dat we dit met elkaar mogelijk maken!

Zwijmelen op Zaterdag: Hand vol Vrienden

De afgelopen weken ben ik zo af en toe op zoek gegaan naar het antwoord op de vraag: hoeveel mensen kent een mens gemiddeld nou eigenlijk?

De vraag riep gelijk al nieuwe vragen op.
Wat is kennen? Iemands gezicht kennen? Iemands naam kennen? Weten van wie die d'r eentje is? Weten wat hij doet? En mensen die je gekend hebt maar nooit meer ziet? Horen die er ook bij? Of mensen die je kent, maar die jou niet kennen? Of zit kennen in meer? Wanneer ken je iemand goed genoeg om hem te kennen?

Ik ben er maar mee gestopt.
De vraag is niet te beantwoorden.
Maak maar eens een lijstje met iedereen die je kent.
Klanten van mijn werk, collega's, sportclub, mensen van vroeger van school, buren, familie, vrienden, vrienden van vrienden, buren van vrienden, kinderen uit de klassen van mijn kinderen. Mens... ik word niet goed.

Stomtoevallig (of niet ;-) ) was ik op zoek naar de zwijmel van vandaag.
Ik had 'een hand vol vrienden' in mijn hoofd van Gerard van Maasakkers.
En hij vroeg zich hetzelfde af:

Hoeveul mensen zou ik kennen
Wijdterweg of dichterbij
Geen idee, ik heb ze nooit geteld
Mer 't moeten er hul wa zijn
En waor ligt de grens van kennen
Bij da ge weet hoe ze heten
Of da ge weet van wie ze 'r ene
Ik zou 't echt nie weten

Hij komt in hetzelfde liedje eigenlijk ook met een mooi antwoord:

Een handvol vrienden,

Meer hoeft dat niet te zijn

Veur het stikken van het lachen

Veur het stillen van de pijn.

Ik zoek niet meer verder...

Meer zwijmelen? Kijk bij Marja!

Passeren is passé

Soms ben je net een beetje beter in iets dan de gemiddelde mens,  zeg maar.
Ik kan een hoop dingen niet. Ik ben niet overdreven intelligent. Ik kan niet goed rekenen. Ik hoor in niets tot de top.

Maar ik kan wel heel makkelijk best wel hard fietsen. Niet dat je er wat aan hebt. Maar toch.

Ik zou niet zomaar een tour wegrijden of een colletje een paar keer op een dag fluitend beklimmen. Zo goed ben ik nou ook weer niet. Of nou ja... wie weet. Misschien zou ik dat ook wel kunnen.Ik heb het nog nooit geprobeerd.

Maar eigenlijk is het mijn hele leven al zo geweest dat ik bijna nooit werd ingehaald als ik fietste. Ik was altijd degene die inhaalde. Dat was vroeger zo, toen ik naar school fietste. En dat is nog steeds zo. En zo stiekem voor mezelf was ik daar best een beetje trots op.

Tot een paar maanden geleden. Toen werd ik ineens ingehaald. Door een dame met keurig gekapt haar. En hoge hakjes. En zonder inspanningsblosjes op de wangen.
Moeiteloos, met een flink tempo.
Ik probeerde nog aan te haken maar zat binnen een paar meter tegen het verzuringsniveau aan.
Kansloos.

De laatste weken gebeurde het me steeds vaker. Mooiweerfietsers. Dames en heren op leeftijd. Dames en heren waar ik qua postuur 3 keer in pas. No way dat die met zoveel gemak zoveel sneller kunnen fietsen als ik.

Nou ja... jullie snappen het al. Onder de kinderzitjes, fietstassen en bagagedragers zitten dus accuutjes verborgen.

En niet dat ik het nou zo ontzettend vervelend vind ofzo. Het is gewoon vreemd dat ik ingehaald word in een tempo dat ik met geen mogelijkheid kan bijhouden. Dat is alles. Ik vind het niet erg. Ik ben alleen maar niet neer degene die inhaalt. De rollen zijn omgedraaid. Dat is alles. Ik vind het écht niet erg. Heus niet.

Hmmm.... maar stiekem wacht ik af. En kan ik me nu al verkneukelen.
Er komt een tijd waarin blijkt dat, net als bij de telefoontjes, de elektrische tandenborstels en alle e-dingen waar we gebruik van maken, de accu's toch niet zo heel lang mee gaan. En dat de afstand die overbrugd kan worden steeds kleiner wordt. En dat al die makkelijke trappers halverwege, liefst op het moment dat ze mij inhalen, ineens geen gebruik meer kunnen maken van hun e-power. En dan zal ik ze eens laten zien hoe je keurig rechtop, ogenschijnlijk zonder inspanning, maar met blosjes op de wangen en een klein zweetdruppeltje op de rug, in kan halen op een tempo dat eigenlijk gewoon niet bij te benen is.

Ik kan niet wachten....

Zwijmelen op zaterdag: Come as you are

Van de week trof ik bij thuiskomst Jip aan achter de computer.
Niks bijzonders. Koptelefoon op. Minecraft spelend.

Zijn opmerking verraste me.
Mam, zei hij, die muziek van Nirvana... dat is écht vette muziek.
Ah... hij zat ondertussen muziek te luisteren op Youtube.
Ik vroeg hem waar hij naar luisterde.
Nevermind, mama, dat is écht een mooi album.

Dit is weer zo'n dingetje dat vanzelf op zijn plek komt.
Ik hoef niet te sturen. Hij hoort wat ik mooi vind. En daar waar hij nooit enige blijk van waardering heeft laten merken ( Mahàààm.. doe die muziek nou zachter, ik krijg oorpijn... Hij is altijd al erg gevoelig op zijn oren geweest..) komt het nu vanzelf op zijn pootjes terecht.
Ik heb het al vaker gemeld hoe leuk ik het vind dat hij de stevigere muziek opzoekt, en ook teruggrijpt naar muziek uit andere decennia. Maakt niet uit. De jaren '70, '80, '90,'00. Hij pikt de klassiekers eruit en taalt niet naar wat hip en wat hot is.

Dus... nou zit ik in dubio.
In juni is Rock Werchter. Ik ga vooral voor Pearl Jam. Als Jip de muziek van Nirvana kan waarderen zegt mijn gevoel dat hij ook rijp is voor een vet concert van Pearl Jam. Ik zit alleen met het gebeuren eromheen. De reis ernaartoe. Het wachten. De drukte op een festivalterrein. Zoveel mensen. En de herrie. Een kwartiertje kermis is voor Jip al genoeg om volledig overprikkeld te raken. En nee... op Werchter is er geen escape. Ik kan niet zeggen: als je het zat bent, dan hoef je het maar te zeggen, dan gaan we naar huis. Het gaat gewoon niet gebeuren dat ik Pearl Jam mis omdat Jip naar huis wil. Maar om zoiets samen met Jip te kunnen beleven? Dat lijkt me wel heel gaaf!

Dus... ik denk er nog een maandje over na.
Het lijkt me ook heerlijk om met Mr. C. weer eens een keertje ouderwets te festivallen.

Omdat het toch in de zwijmelrubriek valt kies ik voor een wat rustigere unplugged versie.
Een legendarisch optreden waar ik graag naar kijk!