Een liefdesliedje van U2: All I want is you.
In mijn ogen (oké... oren dan) één van de meest ondergewaardeerde nummers van U2. Want jemig... wat vind ik dit een prachtig nummer!
Ze zeggen dat hij het nummer voor zijn vrouw schreef. Stel je voor als zó de liefde aan je word verklaard... Je leven zou klaar zijn.
Het verbaast me dat niemand het ooit eerder in deze zwijmelrubriek geplaatst heeft!
Ik moet ook eerlijk zeggen... hij was bij mij ook even van de radar verdwenen.
Er is bij dit nummer een prachtige clip gemaakt, die zich afspeelt in een circussetting.
Maar de clips die ik kon vinden op Youtube worden allemaal voor het einde afgebroken. Dat geeft kortsluiting in mijn hoofd dus die plaats ik niet. Maar ik heb hier wel een linkje naar een Vimeo.
Ik raad je aan deze even af te spelen. Het is een beetje een verwarrend filmpje... want wacht... wie ging er nou eigenlijk dood?
En als je halverwege denkt: mwah... niet mijn ding... niet afhaken hoor! Scroll dan even door naar het einde. Want het outro is echt episch!
En voor wie mee wil zingen, de tekst:
You say you want
Diamonds on a ring of gold
You say you want
Your story to remain untold
But all the promises we make
From the cradle to the grave
When all I want is you
You say you'll give me A highway with no-one on it
Treasure, just to look upon it
All the riches in the night
Like a Bad Out of Hell van Meat Loaf is één van mijn favoriete albums.
Het is een beetje tussen Kunst en Kitsch denk ik.
Aan de ene kant briljant. Maar ook zo over de top.
Maar maakt niet uit. Ik geniet ervan.
Als puber draaide ik hem vaak onderweg naar school. Ik had het album op cassette, voor in mijn walkman. Heerlijke lange bombastische nummers. En nog neem ik het album weleens mee, als ik een end moet rijden. En hij is het mooist als je hem van voor tot achter afspeelt. Want o, wat zingt dit album lekker mee. En wat zingt het lekker als niemand je hoort!
Als zo lang als ik weet woonden ze op het hoekje op de eerste etage van ons flatgebouw. Mijn buurman en buurvrouw. Het waren aardige, lieve mensen. Mensen die voor ons onder de noemer 'deftig' vielen. De buurvrouw had een mooie dubbele naam. Als ze over de galerij voorbij liepen dan waren ze altijd keurig gekleed. De buurvrouw altijd op hoge hakken, keurig in de make-up, haren in de plooi en een bontjas aan. De buurman maakte zijn outfit compleet met een hoed. Maar die bontjas en hoed kan ik er ook in mijn herinneringen bij verzonnen hebben. Geen idee of ze die ook echt droegen. (Eén van mijn vroegste jeugdherinneringen is dat ik 'buurvrouwtje' speelde en deed alsof ik op de hoge hakken van mijn moeder de trappen in het trappenhuis af moest lopen.)
Ik kwam ze ook nooit ergens anders tegen als bij ons op de galerij of in het portiek. Ik zag ze nooit wandelen of fietsen. In het winkelcentrum of in de buurtsuper kwam ik ze nooit tegen. Ik heb altijd gedacht dat ze hun boodschappen deden in van die Haagse Delicatessenzaakjes in de binnenstad. Geen idee of dat waar is.
Maar als ik ze zag waren ze altijd samen.
We kwamen er vaak over de vloer, mijn zus en ik. Mijn buurvrouw was dol op ons.
Als de buurvrouw aan het koken was gingen we altijd even kletsen op de galerij waar mijn zusje en ik aan het spelen waren, bij haar open keukenraam. We kregen dan altijd een 'schuimpje'. De buurvrouw vertelde me niet zo heel lang geleden dat ik altijd om een 'zuigje' kwam vragen :-).
Bij haar konden we proeven aan een luxe die we bij ons thuis en trouwens nergens in onze familie of kringen kenden. De bel had een elegante 'ding-dong' in plaats van een allesdoordringende 'tring'. Er lag hoogpolig, zacht tapijt van gang tot woonkamer, waar je voeten een paar centimeter in wegzonken. Als we binnenkwamen werden onze jassen aangenomen en niet zomaar aan een haakje op de kapstok gehangen, maar werden zorgvuldig aan een knaapje in de kast opgeborgen. In de woonkamer stond een enorme vleugel (waar we als kind best op mochten spelen, als we het maar met één vingertje tegelijk deden), een wand vol met boeken, en op het laatste stukje muur dat nog over was hing een prachtig schilderij met engeltjes in een enorme gouden lijst. Ondanks dat hun huis hetzelfde was als het onze, maar dan in spiegelbeeld, leek het een compleet andere wereld. Er waren dingen die wij thuis niet hadden. Een video-recorder. Een kleurentelevisie.
Ik herinner me nog goed de woensdagmiddagen waarop mijn zus en ik werden uitgenodigd om film te kijken. Er was thee uit prachtige porseleinen kop en schotels. Echte thee die eventjes moest trekken en door een zeefje ingeschonken werd, niet van die Pickwickzakjes zoals we thuis hadden. De suikerklontjes werden aangereikt met een zilveren suikerklontentang. Er stonden twee kristallen schaaltjes klaar met wel drie soorten Mars-repen, smarties en chips. En er was priklimonade. En natuurlijk de film. Ik herinner me Bambi, Sneeuwwitje, en toen we wat ouder werden Annie en E.T.
De buurvrouw had een groot hart. Ze had altijd verhalen over haar adoptiekinderen in Sri-Lanka. En ze zorgde altijd voor de zwerfkatjes rondom onze flat. Er was een takelsysteem met alu-bakjes vanaf haar balkon naar de struiken beneden.
Toen ik een jaar of 8 was zag ze in mij een talent dat ik zelf nooit heb gezien. Ze vond dat ik aanleg had voor pianospelen. Ze voorzag een grote carrière voor mij op een conservatorium. Jarenlang heeft ze mij pianoles gegeven. De carrière is er echter nooit gekomen. Haar klassieke smaak ging steeds minder matchen met wat ik wilde leren. Alles wat ik aandroeg vond zij vreselijk slecht gecomponeerd. Ik begon steeds minder mijn lessen te oefenen. Wat dat betreft hield ik haar niet voor de gek, ze woonde immers naast ons. Op een gegeven ogenblik ben ik ermee gestopt. Ik voel me daar nog wel eens schuldig over. De piano is wel mijn hele leven lang meeverhuisd. Ik speelde zelf amper meer piano, maar had de hoop dat mijn kinderen er ooit muziek op zouden maken. En dat is uitgekomen. En daar ben ik mijn buurvrouw dan weer dankbaar voor.
Toen ik niet meer naast hun woonde heb ik ze nog maar weinig gezien. We hebben wel altijd contact gehouden. Ze waren op onze bruiloft. De buurvrouw was altijd heel belangstellend naar mijn leven, en naar mijn gezin. Ik ben met mijn kinderen ooit één keer op bezoek geweest. Ze waren niet ouder dan 4 en 7 denk ik, maar ze weten het zich nu nog te herinneren, het had indruk gemaakt. De buurvrouw was de laatste met wie ik een echte correspondentie had: lange epistels op papieren brieven over de post en enveloppen met stickertjes versierd.
Vorig jaar wilden mijn zus en ik weer eens een bezoekje plannen. Het kwam niet goed uit vertelde de buurvrouw, omdat haar man erg ziek was. We hoopten allemaal dat het vaarwater wat rustiger zou worden en dat het er in de loop van het jaar nog eens van zou komen. Haar man werd echter zieker en zieker en in de laatste brief in juni vertelde ze me dat ze zelf erg moe was en veel pijn had. De artsen hielden het op stress van de zorgen om, en het zorgen voor haar man. Een bezoekje zat er voorlopig nog niet in. Ik begon te vrezen dat we haar voor het eerst weer op de begrafenis van haar man zouden zien.
Vorige week droomde ik dat de buurman in zijn rolstoel naar me toe kwam rijden. Hij probeerde wat te zeggen, maar ik weet niet wat. Ik schrok wakker. Bang dat dit een slecht voorteken zou zijn. Ik nam me voor om deze week nog een kaartje te sturen om ze te laten weten dat ik vaak aan hun dacht.
Woensdag kwam ik uit mijn werk en er lag een envelop op tafel met een grijze rand. Op de kaart stond in grote letters de naam van mijn buurvrouw. Mijn ogen zochten snel de rest van de tekst af... ergens móest toch staan dat ze vertelde dat haar man was overleden? Maar nee... het stond er niet.
Ik was compleet in shock. Er stond toch echt dat mijn buurvrouw was overleden... Zomaar ineens, zonder aankondiging...
En nu, een paar dagen later, ben ik nog steeds in shock en verdrietig. Ik zal aan het idee moeten wennen dat ze er niet meer is. Iemand die altijd een deel van mijn leven is geweest. Het eerste deel van mijn leven heel dichtbij, het tweede deel op afstand. Ze was iemand die ons van nabij op heeft zien groeien en ze had ook veel herinneringen aan mijn moeder, over wie ze altijd heel liefdevol sprak. Ik heb het gevoel gehad dat we nog altijd een lijntje samen hadden, wat een beetje werd bevestigd door de droom die ik vorige week had. Ik hoop dat dat lijntje over de grens van dood en leven blijft bestaan.
En de muziek in deze zwijmel? Eigenlijk zou ik nu een zwaar klassiek stuk moeten kiezen. Daar hield ze van. Maar ik ben daar, ondanks haar pianolessen en alles wat ze me liet horen, nooit zo in thuis geraakt.
Ik heb gekozen voor een nummer van Paul Simon, uitgevoerd met violen, dwarsfluit, cello en nogmeer van die klassieke instrumenten. Ik hoop dat ze deze muziek niet slecht gecomponeerd vindt en dat ze het kan waarderen.
Mijn 14-jarige heeft op dit moment 2 'muzieken' waar ze altijd naar luistert. Bastille en Billie Eilish.
Al maanden zaten we te wachten op bericht dat de Amerikaanse zangeres Nederland aan zou doen en van de week was het dan zo ver: In februari komt ze naar Utrecht. Voor de kaarten voor Bastille piesten we een paar maanden geleden naast de pot. Maar voor Billie is het vandaag gelukt! In Tivoli-Vredenburg in een kleine zaal.
We hadden mazzel. Twee kaarten waren in de pocket en toen ik een minuut later het verzoek kreeg om voor een vriendin een 3e kaartje te kopen was het concert al uitverkocht.
Janneke is lyrisch over Billie Eilish. En zelf ben ik er nog niet helemaal uit wat ik ervan vindt. Ze is nog maar 16... 16! Hoe kan dat. In de clip die ik vandaag in de Zwijmel zet was ze nog maar 14!!! Het is een prachtige meid om te zien met een bijzondere eigen stijl. Maar als je de foto's op haar Insta bekijkt (@wherearetheavocados), dan zie je vaak een slome, onverschillige blik en dan krijg ik de indruk dat ze een enorme attitude heeft. (En waarom altijd die tong buitenboord?) Terwijl ze op het podium naar de fans toe en in interviews echt heel leuk is. De muziek vind ik mooi. Maar na een paar liedjes ben ik weer hard toe aan wat anders. Ik weet niet of ik er plezier aan beleef om een uur lang naar 'dat gehijg' (sorry Janneke) te luisteren. Maar op het podium is ze energieker dan de liedjes doen vermoeden. En ja... bij Bastille trok ik in mijn eentje de gemiddelde leeftijd behoorlijk omhoog. Ik vrees dat dat bij Billie Eilish niet anders zal zijn...
Ik zit nog in dubio. Meegaan... Of mijn kaartje verpatsen aan een vriendin van Janneke. Er is vast iemand die er meer plezier aan beleeft dan ik. Maar ik ga het vast wel leuk vinden. En om nou een zondagavond een paar uur tijd te doden in Utrecht... ik zie dat ook niet zo zitten. En ik vermoed echt wel dat het een veelbelovend artiest is waar we echt nog heel veel van gaan horen. Hoe leuk is het om over 20 jaar te zeggen: weet je nog... dat we haar vroeger zagen in die kleine zal in Tivoli? Alleen daarvoor al vind ik het leuk om mee te gaan. En natuurlijk om Janneke te zien genieten.
Dus... Wie heeft er nog een gouden tip voor op een winterse zondagavond in Utrecht? Misschien dat dan mijn keuze wat makkelijker wordt...
Eén van de hoogtepunten van de afgelopen vakantie was het zien van zeevonk.
Zeevonk is een bacterie die zich onder de juiste omstandigheden (warm weer, weinig wind, kalm water) ontwikkelt in zee. Als het donker is zie je het fluoriserend oplichten als het water beweegt. Ook als je we op het zand liepen lichtten onze voetstappen op. Het was net een Avatar-wereld. Supergaaf om dit te zien.
De eerste keer dat ik het zag was ik echt lyrisch. Tot huilen aan toe... zo mooi vond ik het.
Uren en uren hebben we nachten achter elkaar in de Noordzee lopen spetteren. We konden er geen genoeg van krijgen. Het werd een soort vakantieritueel. Na het eten en de koffie met een borrel wachten tot het donker was en dan hop, op de fiets naar het strand om te kijken of er zeevonk te zien was. We hebben het zelf helaas niet op camera vast kunnen leggen maar hier een filmpje (geplukt van Youtube) zodat je kan zien hoe tof het is.
Echt... mocht het volgend jaar weer zijn (je kan op twitter @ZeevonkAlert volgen voor meldingen) gaat dat zien hoor! Het is echt magisch! Deze zomer waren er meldingen langs heel de kust. Van Zeeland tot de Wadden.
Dus... vandaag een liedje over vonken: Sparks van Coldplay.
Een echte zwijmel...
