Vandaag zwijmel ik met een terugblik op een stukje Pieterpad.
Afgelopen weekend heb ik weer 3 etappes gelopen, van Millingen aan de Rijn tot Vierlingsbeek.
Vandaag doe ik verslag van de etappe Millingen aan de Rijn tot Groesbeek. (20 km).
Omdat ik onverwachts een verlofdag op kon nemen, ben ik er weer lekker een lang weekend op uit geweest.
Gelukkig was daar gelijk een terras voor een koffie en een plas, dus mijn etappe begon goed.
Het was weer een mooie route. Heel anders weer dan alle etappes die hiervoor waren.
Eerst nog een stukje door het rivieren gebied. Ik pakte een stukje Duitsland mee. Het dorp Zyfflich is van oudsher een net iets hoger gelegen gebied wat nooit overstroomde. Heel bijzonder daar vond ik de ooievaar die midden op het grasveld op zijn gemakje eten aan het zoeken was.
Opvallend waren de enorm grote (en duits aandoende) terphoeves.
Veel donkere luchten gezien.\
Maar pas tegen 2 uur, toen ik bij de stuwwal, bij de Duivelsberg was, werd het echt donker. Het rommelde in de verte. Ik was al begonnen aan de klim, en ik vond het toch wat eng om door te gaan. Weer beneden aangekomen trof ik een groep van zo'n 10 Pieterpatters die het wel aan durfden om naar boven te gaan. Het voelde veilig genoeg om daarbij aan te haken.
 |
| start van de klim op de Duivelsberg |
Boven op de Duivelsberg werd het zwart. En op het moment dat het echt losbarstte stonden we net op het terras bij het pannekoekenhuis onder de parasol. Echt hartelijk werden we niet ontvangen. De uitbater stond in paniek te roepen dat alles vol was. Zelfs een plekje voor 1 persoon was er niet. Ik vroeg of ik dan wel even mocht schuilen. Dat mocht. Als ik maar niet in de weg zou staan
.
Nou ja zeg... ik liet me echt niet het bos in sturen en al staande in een hoekje van het terras werd ik door 2 andere Pieterpatters uitgenodigd aan hun tafeltje. Lopen met een rugzak schept toch een band
.Helemaal droog werd het niet meer volgens de radar dus ik besloot de rugzak af te dekken met een regenhoes en ik ben lekker in mijn blote armen door de regen verder gewandeld. Het was zalig. Het bos was leeg. Ik kwam niemand meer tegen. Mijn gedachtes konden zijn waar ze wezen wilden 
.
.
\ |
| agge mar leuth et |
De paden waren intussen veranderd in beekjes, en toen ik het bos uit kwam begon zowaar de zon weer te schijnen.
Helaas... op het einde toch een pijltje gemist waardoor ik van het pad af de alternatieve route naar Groesbeek moest nemen.
Wat opviel: maïs. Heel veel maïs. Ik deed een spelletje 'zoek de mooiste Jet' (Die van de Freggels
).
Veel distels. Veel zoet geurende schermbloemen. Prachtig glooiende heuvels. Een kalf die door zijn moeder ondergescheten werd terwijl hij stond te drinken.
Even overwoog ik om de boel de boel te laten en een paar maanden door te lopen naar Santiago.
Op de camping in Groesbeek kon ik ook tussen 2 buien door de tent opzetten (oooohhh... ik moest youtube er even bij pakken, ik wist toch ineens niet meer hoe ik de tent op moest zetten
).
De camping is prachtig gelegen boven op de stuwwal.
Ik heb heel luxe binnen mijn, uit de vriezer getrokken, aspergesoepje opgwarmd op een echt fornuis en droog op de verranda het lekker op kunnen eten. Ik ben hiermee 1 koelelement armer
.
Groesbeek wordt de komende dagen mijn thuisbasis. Morgen zijn de voorspellingen nog redelijk. Dan loop ik Gennep-Vierlingsbeek. Ik sla dus even een etappe over. Maandag geven ze veel regen af. Dan loop ik de wat kortere etappe Groesbeek-Gennep. Ik ga sowieso maandag lopen en dan kijk ik wel voor dinsdag. Als ik genoeg regen heb gezien dan ga ik naar huis. En als ik het dinsdag nog steeds leuk vind loop ik een 4e etappe. Dan eindig in Swolgen, net boven Venlo.
En het liedje?
Ik liep toch deze Pieterpadetappes met mijn hoofd nog steeds een beetje in een roze wolk.
Verliefd zijn is een heerlijke verslaving.
Wil je mee zwijmelen?
Plaats dan hier je link!
