6 minuten

Vlak voor de vakantie begon moest Jip een spreekbeurt houden.
Ik had nog ergens onthouden dat het in de laatste week was, en ik vroeg er zo tussen neus en lippen door eens naar wanneer het nou eigenlijk was en hoe het er voor stond.

O, zei Jip... het is morgen, en nee, ik heb nog niks op papier, en ik improviseer wel wat.

Oké... ook falen hoort bij de lessen des levens dacht ik. En loslaten ook. Dus we zullen wel zien.

Meneer kwam, improviseerde en overwon. Met een 8 kwam hij weer thuis.

Vorige week meldde ik me aan bij een radiorubriek. In '30 seconds of fame' kon je je verhaal doen en je doel of actie promoten.
Nooit meer aan gedacht. Tot vanmorgen de telefoon ging.
'Goedemorgen mevrouw C. Met Radio Decibel. U bent over 6 minuten in de uitzending en dan heeft u 30 seconden om te vertellen over uw schoonzus Annemiek en No Guts No Glory.

WTF!!! Over 6 minuten!!! Met een volle balie en een roodgloeiende telefoon op een maandagmorgen op een tandartspraktijk? Oké.... gaan we doen. Maar ik MOET improviseren.

Collega's ingelicht. Websites opgezocht. Directeur gebeld. Kernwoorden opgeschreven. Alles met trillende handen.

6 minuten later ging de telefoon. Mevrouw Coli. U bent in de uitzending. Uw 30 seconden gaan nu in!

Ik was nog niet klaar met de inleiding of de bel klonk alweer. De 30 seconden waren voorbij. Maar gelukkig mocht ik nog 3 minuten verder praten. En alles ratelde er zo ontzettend flitsend uit! Ik stond gewoon van mezelf te kijken.

Wat hebben we hiervan geleerd:

- Als je je aanmeldt bij een radioprogramma, zorg dan dat je je voorbereidende werk hebt gedaan, dit voorkomt heel veel stress.
- Als je niet weet wie er belt op je privé-gsm op je werk, neem dan niet op want het kan zomaar de radio zijn.
- Als je bevlogen bent met een onderwerp (zie ook Jip en zijn spreekbeurt) dan heb je geen voorbereiding nodig.

Ik heb er geen cijfer voor gekregen, maar deze dame, die al ging blozen en stotteren bij een spreekbeurt, die al een drempel over moet om bij een werkoverleg met meer dan 10 personen het woord te nemen, die heeft zomaar even flitsend heel Nederland toegesproken op de radio!

Heeft iemand me gehoord? Of heb ik voor niks in de ruimte zitten lullen?

Zodra ik een audiolink heb zal ik hem plaatsen.

zwijmelen op zaterdag: wish you were here

Afgelopen week schreef Ellen van de stichting No Guts No Glory een blog:  http://datmeisjevan.tumblr.com/

No Guts No Glory zorgt ervoor dat mensen met kanker, die hun niet behandelingen vergoed krijgen, deze behandelingen toch kunnen doen. Mijn schoonzus Annemiek is begunstigde van deze stichting.

Hart van Nederland was onder de indruk van dit blog en wil aandacht besteden aan het werk van deze stichting en laten zien waarom actie nú nodig is.

Vandaag hebben Ellen en Annemiek en interview, en vanavond om 22.30 uur wordt het uitgezonden.

Een nummer voor Ellen vandaag.
Het is vandaag twee jaar geleden dat haar broer Sander overleed. Haar broer, voor wie No Guts No Glory zijn lijfspreuk was. Haar broer die wilde dat deze stichting bleef bestaan en ook voor andere mensen mogelijk maakt wat hij kon doen. Voor Ellen, die dagelijks bloed zweet en tranen vecht om geld binnen te halen voor behandelingen. En juist vandaag komt voor de stichting op landelijke televisie. Hoe moeilijk moet dat zijn voor haar!

En voor iedereen die iemand mist.

Wish you were here van Pink Floyd:

Enne.... allemaal kijken hè vanavond, om 22.30 uur bij Hart van Nederland en anders via uitzending genist!

zwijmelen op zaterdag: club tropicana

O, mijn hemel...
Soms blijkt iets wat ik vroeger erg leuk vond, 30 (!!!!) jaar later wel heel erg fout te zijn.
Zucht.....
30 jaar.

Vooruit.
My guilty pleasure...

Omdat het er weer weer voor is.
En omdat ik het echt een heerlijk vrolijk zomers plaatje vind.
En omdat ik Ome Sjors zo grappig vind. Met de wetenschap van nu... hoe hij naar de vrouwtjes kijkt :-).

Club Tropicana dus... van Wham!

Zwijmelen op zaterdag: I would stay

Het lijstje is vol.
Ieder jaar dat ik een fotootje bijplaatste dacht ik er even over na waar we zouden staan, waar Jip zou staan,  als het lijstje met 12 jaar vol zou zijn.

Natuurlijk loopt het anders dan je denkt. Het is allemaal niet te voorspellen.

13 wordt Jip deze week.
Zijn schoolkamp is achter de rug.
Knuffel mee verplicht voor iedereen, stond er op de inpaklijst, zodat niemand het van elkaar raar zou vinden.
De knuffel gaf hem niet voldoende geborgenheid.
Al vóórdat ze naar bed toegingen had Jip besloten dat hij naar huis wilde.
En dat was mooi. Grenzen aangeven is een punt waar dit jaar goed aan gesleuteld is door Jip.
Dus wij zeggen: missie geslaagd.
En als dan ook nog eens de juf er helemaal niet moeilijk over doet, dan wordt het toch een geslaagd kamp.
Laat in de avond haalden we hem op. Voor dag en dauw brachten we Jip weer terug.

Volgdende week de schoolverlatersavond. En dan veel nieuwe stappen op een nieuwe school.

Zucht....

Ik moest denken aan de zomer waarin ik met mijn kleine Jipje vaak op de bank zat om te voeden.
Vaak zat ik daarbij wat muziek te kijken.

'I would stay' van Krezip kwam steeds voorbij. En altijd brengt dit liedje me terug naar die momenten.

Wat vond ik die Jacqueline, de zangeres, stoer. Met haar 18 jaar zo stralend op een podium op Pinkpop.

En dat is eigenlijk wat ik Jip het liefst mee zou willen geven. Hij hoeft niet voor een paar duizend man op te treden. Maar lieverd: Heb de Guts om boven jezelf uit te stijgen en doe dingen waar je passie ligt. Dan komt het helemaal goed.

Versgemaaid gras

“ ‘t Is lekker op het terras. Voel je je goed genoeg om buiten te zitten?”

Hij sms-te terug: “ Is goed lieverd. Zit al in de stoel.  Zie je zo. “

Hij rolde alvast naar de centrale hal. Heerlijk, dat hij weer wat mobieler was. Hij had dat bed intussen wel gezien. 

Daar stond ze te wachten. Zijn meissie, zijn houvast, zijn rots in de branding. Dagelijks stipt, van drie tot zes. En als het nodig was langer. Nog niet eerder had hij zoveel van haar gehouden als nu. Het was lang geleden dat hij zo goed had beseft dat hij goud in handen had.

Het voelde lekker buiten. De zon. Licht briesje.

De prikkels kwamen onverwachts sterk binnen. Fel licht. Geroezemoes. Mensen om hem heen. Het werd hem snel teveel. Het gesprek kon hij al niet meer volgen. Geritsel in de bomen. Gierende sirenes kwamen voorbij. Waar gingen die heen? Wat troffen ze aan? Zou degene waarvoor ze reden er net zo aan toe zijn als hij? Misschien wel erger?

Een grasmaaier kwam voorbij. Versgemaaid gras. In een seconde kwamen de beelden weer als stilstaande foto’s voorbij. En alles wat hij daarbij voelde. De klap. De pijn. Zijn toegetakelde been.  Zijn benauwende helm. Prikkende grassprieten in zijn nek. Paniek in de ogen van zijn maten. Bellen. Sirenes.  Zijn maat die een infuus hoog hield.  Het droge tjoptjoptjop van de traumaheli die aan kwam vliegen over het net gemaaide weiland. Zwart….

Een aai over zijn rug bracht hem weer terug naar het hier en nu. Hij wist dat hij dit moest doorstaan om verder te kunnen komen.

Hij legde zijn neus in het vertrouwde kuiltje in haar nek en snoof nog eens diep.  Dat rook naar troost…

“Het is genoeg geweest zo, lieverd… breng je me weer naar boven?”

WE-300 is een schrijfoefening/uitdaging van Plato: Schrijf een verhaal/blog van exact 300 woorden over een bepaald woord, maar gebruik dat woord niet in de tekst. Dit keer was het woord: geuren. Meer lezen/meedoen? http://platoonline.wordpress.com/