ijs in worstvorm

Ik heb een beetje heimwee vandaag. Heimwee naar mijn jeugd. Heimwee naar het veilige gezinnetje van vroeger. Heimwee naar mijn kleine broertje, naar mijn zus, naar mijn lieve, sterke papa, maar mijn lieve, zachte mama. Zo'n heimweegevoel, dat ik er gewoon bijna een beetje emotioneel van ben.

Tijdens de lunchpauze stuitte ik heel toevallig op een link. Ons oude vakantiehuis staat te koop. Ik denk dat ik een jaar of 10 was dat we er de laatste vakantie hebben gevierd. En hoeveel jaar we er geweest zijn? Voor mijn gevoel mijn hele jeugd, iedere zomer, 6 zonnige weken lang. Maar mijn verstand zegt dat een jaar of 3 en steeds een week of  3 beter klopt. En dat het vast ook weleens regende.

En wat is nou het leukste aan een link op funda? Juist ja... even binnenkijken!
'Bladerend' (wat is daar het nieuwe woord voor? Door foto's bladeren doe ik al jaren niet meer) door de foto's op de site kwamen de herinneringen boven drijven. En de geur! Bijzonder hoe die ineens voorbij komt drijven. Ik heb eigenlijk alleen maar fijne herinneringen aan die plek. Het was een oude boerderij, met zeeeën van ruimte om te spelen.

Natuurlijk kwamen eerst de hoogtepunten voorbij en de momenten die zijn vastgelegd op foto: Familie die kwam logeren. Een oom die voor het eerst van zijn leven in een ligbad ging. Bij het leeglopen van het bad overstroomde de beerput... dat klusje moest geklaard worden. Puntje bij paaltje is hij nog nooit zo vies geweest als na dat bad.
Mijn zus die ging vissen met een werphengel en prompt zichzelf aan de haak sloeg. Met haak en al is ze naar de dokter vervoerd.
Mijn vader die sla had geoogst in de moestuin. In de sloot, met zijn grote lijf op een klein vlotje, spoelde hij het ergste vuil eraf. Gevolg: Met zijn kropje ging hij kopje onder.
Mijn vader die op de vaart ging zeilen in een optimistje. Heen ging wel, maar terug.... wat hebben mijn zus en ik staan huilen aan de waterkant, bang dat hij nooit meer terug zou komen...
Ik weet nog goed dat ik op een dag in de stal aan het spelen was. Vanuit het kolenhok hoorde ik kleine piepjes. Toen ik ging kijken waar dat geluid vandaan kwam droeg moederpoes net haar nest met jonge katjes naar buiten. Wat hebben we genoten die zomer, van dat kleinepoezennest!
Ik herinner me de twee grote witte villa's op de hoek. In één ervan woonde een klein, vriendelijk oud vrouwtje met 2 grijze vlechten over haar hoofd. En hoe vreemd vond ik het dat zij ons uitnodigde in haar huis om eens rond te kijken. Het stond er vol met prullaria. Eigenlijk ben ik er net pas achtergekomen dat het in de jaren '70 een antiekwinkeltje is geweest :-)

Later kwamen de details. De spinnen in de wastafel. De bbq die de stal ingedragen werd als het ging regenen. De spinnen in de kano's. IJs in worstvorm. De spinnen die mijn zus in mijn nek probeerde te gooien. De stank van de bokjes. De spinnen waar mijn zus me zogenaamd mee achternaliep. Een gigantisch net met maiskolven, waar we iedere avond de kippetjes mee voerden. De oorwurmen onder de voordeur. Aalbesjes met suiker. De vochtige kelder die vol zat met spinnen. Forten bouwen op het strandje aan de IJssel. De slakkenrace op de muur van de stal. De 'Heksenwilg' in het bos. Boterhammen met beertjespasta op hoge krukken aan de bar in de grote leefkeuken. Ja... op een paar langpotige details na was het geweldig daar.

Maar wat vooral blijft hangen is het gevoel. Hoe fijn het daar was. Hoe fijn het was om daar te kunnen zijn. Hoe fijn het is om alleen maar warme herinneringen op te kunnen halen aan een lieve, sterke vader, een lieve zachte moeder, een lief klein broertje, en een lieve zus als speelkameraadje. (En ook hier zal de herinnering anders gekleurd zijn dan de waarheid: als mijn moeder haar versie zou beschrijven kwamen er ongetwijfeld momenten naar boven waarop mijn zus en ik met ons eeuwige gekibbel het bloed onder haar nagels vandaan haalden.)

Nu, 30 jaar later, is het huis 'volledig verbouwd en aangepast aan de eisen van de moderne tijd' zoals de makelaar het zou kunnen omschrijven. Gelukkig is het bedrag wat ervoor wordt gevraagd ver voorbij onze dromen. Ik hoef het dus niet eens te overwegen... Maar ach.. dromen mag... 10 kamers, waarvan 4 slaapkamers, 2 badkamers, een grote stal die verbouwd kan worden... als ik mijn broer en mijn zus nou eens zo gek zou krijgen...? Samen komen we vast een heel eind. Dromen mag... en dat heb ik vandaag naar hartelust gedaan!

Jupiter

Wist u dat....

... Jupiter vanavond zo gunstig belicht is door onze maan dat je vanavond, zelfs met een gewone verrekijker een aantal van zijn manen kunt zien?
Cool hè?
Ik heb het net ff gechecked (ben gek op dat soort sterredingetjes) en het klopt. Ik zag er 1 zeker, de 2e dacht ik te zien, de 3e zou je moeten kunnen zien ;-) En dat onder het licht van een lantarenpaal.

Vind je het nu te laat, of denk je morgen bij het lezen van dit bericht: shit, daar komt ze nu pas mee? Bij helder weer kun je het morgen ook nog zien.

(wwweetje: weer wat wijzer!)

de 'teringding'

Van de week sprak ik iemand en die vertelde over een 'teringding' dat werd bespeeld in het koor van zijn vrouw. Althans, dat verstond ik. Het bleek te gaan over een 'Theremin'. Laat ik daar nou werkelijk nog nooit van gehoord hebben.

Daar moest ik natuurlijk het mijne van weten. Onderzoek leert dat het een kruising is tussen luchtgitaar spelen op een piano, een zingende zaag, een operazangeres en de voorloper van de synthesizer. Ik grapte al dat hij vast en zeker was uitgevonden door meneer Theremin... en dat was juist :-).
Nou ja... Youtube staat er vol mee. Het meeste is het beluisteren niet waard: kattengejengel. Maar hier zien we de uitvinder zelf aan het werk.

Een voorbeeld van waar het wel aardig klinkt is ' Good Vibrations' van the Beach Boys. Het hoge keukenmeidengegil in dat nummer is afkomstig van de Theremin.

Ik vond het helemaal passen in het psychedelische eind jaren 60/begin jaren 70 sfeertje. En jawel... ik had het nummer al zo vaak gehoord, maar nooit geweten... in één van mijn favoriete Pink Floyd-nummers:  'Echoes' wordt ook de Theremin gebruikt... hoe kon het ook anders...

Mocht je interesse zijn gewekt: voor nog geen honderd dollar kun je in Australië een zelfbouwpakketje bestellen.

En dat vind ik nou het leuke aan heel dat internetgebeuren hè... er staat zoveel op wat ik kan leren... nietmachines, thereminnen... er gaat een wereld voor me open!

(www-tje: weer wat wijzer)

motivatie

Dit is een blog waarvan ik niet weet hoe ik de juiste toon moet zetten. Ik weet niet hoe ik het ga omschrijven zonder te verzanden in een klaagzang. Of zonder de indruk te geven dat ik complimentjes nodig heb. Ik wil gewoon beschrijven hoe bijzonder ik het vond wat er vorige week gebeurde. Hoe alles samenkwam tot een punt waarop het ineens weer even lukte. Ik ga een poging doen...

Ik had een beetje gebrek aan motivatie. Ik was moe. Voelde me slap, dik en lusteloos en ongemotiveerd. Ik cirkelde rond in negatieve gedachtes. Het gekke aan de hele situatie is, ik heb eigenlijk geeneens een probleem, gelukkig maar. Hooguit een luxe-probleem. Maar toch vond ik wat ik doe niet goed genoeg. Ik had juist problemen met de negatieve gedachtes die ik had over het niet behalen van mijn doelen.

Met Tarzan had ik er een gesprekje over. Ik vroeg hem, als hij ergens mee zat, hoe vaak op een dag hij daar dan negatieve gedachtes over had. 'Best wel vaak' was zijn antwoord. Ik zei: 'maar hoe vaak is vaak? Is dat 10 keer op een dag, is dat 50 keer, of 100 keer'? 'Nee', zei Tarzan, 'een keer of 3 per dag'. Toen viel bij mij langzaam het kwartje dat als je ergens zeker honderd keer per dag een negatieve gedachte over hebt, dat je dan best wel een probleem hebt.

Dinsdag was de dag waarop alles samenkwam. Mijn vriendin belde en het gesprek kwam op door haar behaalde doelen en mijn gebrek aan motivatie. Ik kreeg de nodige peptalk, ik kreeg de nodige motivatie. Daarna ben ik op internet gaan googelen, in de hoop dat ik wat externe motivatie kreeg. Do something today, your future self will thank you for! Dat was de slogan die ik tegenkwam en waar ik die dag mee aan de slag ging.
Op mijn geliefde moederforum vroeg ik om raad en ik kreeg de tip over een heel nuttig programma met de naam: 'Your future self'. Dat kon geen toeval zijn!

's Avonds reed ik na een training (die ik eigenlijk had willen skippen... het begon al te werken ;-) ) in de auto naar huis. Op de radio viel mijn oor op een tekst die mij drie keer werd toegeschreeuwd: So I'm breaking the habit, I'm breaking the habit, I'm breaking the habit, tonight!
Toen was het me duidelijk. Hier waren hogere machten aan het werk. Dit viel niet meer te ontkennen. Misschien zou mijn buurvrouw het uitleggen als stiekeme gebeden die verhoord werden. Misschien gaf mijn moeder me van boven een duwtje in de goede richting. Maar vanaf dit moment lukte het me weer om mijn doelen voor ogen te zien, en voelde ik weer de motivatie om mijn doelen te gaan halen. En ja... een week is te kort om te zeggen dat het weer gaat lukken maar ik heb me het afgelopen jaar maar weinig strijdlustiger gevoeld dan de afgelopen week.

Het nummer krijgt een ereplekje op mijn ipod :-) Op een minder moment kan ik hem er nog eens bij pakken :-)

wie sla zaait, zal sla oogsten...

... met een beetje mazzel dan.

Eind april ben ik, samen met de buuv, begonnen aan een moestuin op het dakterras.
Geïnspireerd door allerlei succesvolle berichten en foto's op het internet over een vierkante meter moestuin zijn we vol goede moed begonnen. Zij aan haar kant van het terras, ik aan de mijne.

Kilo's aarde heb ik 2 trappen opgesjouwd ( 8 zakken waren het , van ... hoeveel liter zit er in zo'n zak? Geen idee, ik weet wel dat ik het rete-zwaar vond).
Met engelengeduld heb ik voorgekweekt, overgeplant, gietertjes water naar boven gebracht... en wat is de oogst? 1 wortel, 2 radijzen, een paar goede tomaten (maar dat was een gekweekte plant van de intratuin, dus dat telt niet mee) en een paar paprika's (idem als de tomaten).

2 weken geleden zag ik tot mijn verbazing dat mijn chinese koolplantjes zo laat in het seizoen toch nog begonnen aan te slaan. Iedere dag ging ik even kijken, ik volgde de groei op de voet. Tot op een ochtend.... toen stonden er alleen nog maar een paar armetierige bladnerfjes omhoog. Onder de plant lagen 3 rupsen, met bolle buikjes tevreden opgerold hun roes uit te slapen. Dat werd dus ook geen chinese kool op het menu.

En nu, begin november, eindelijk: hoera! Een bijna doorgeschoten krop sla. De blaadjes voelen nog heerlijk mals aan, dus ik denk dat hij nog wel lekker is. En een paar cherry-tomaatjes. Of moet ik ze aalbes-tomaatjes noemen? Veel groter zijn ze niet. Ik vraag me eigenlijk wel af of het een krop sla is... hij ziet er zo raar en lang uit??!!

Vanmorgen zag ik dat de paprikaplanten die ik binnen had gezet onder de bladluis zaten. Exit paprikaplanten!

Alles bij elkaar genomen moet ik concluderen dat het project voor dit jaar is mislukt. De kosten wegen niet op tegen de baten. Ik heb een grote investering moeten doen voor een paar stukjes groente. Ik geef je natte zomer en de toch wel late start de schuld.

Volgend jaar ga ik nog één poging doen. Lukt het niet, dan stort ik het hele project vanaf het terras in een grote boog de kliko in.