minpuntje ;-)

'je moet hier je kind bij je houden'

Als je nou zo'n leuke fout maakt, dan is het toch helemaal niet erg om 'maar' een 9+ te halen in plaats van een 10 !!!

Met dank aan Janneke voor de inspiratie van vandaag.

7 december 1977

Natasja, jouw aard,
is kalm en bedaard,
Lijkt daarin het meest op je Paatje.

Je bent zacht en lief,
en heel creatief,
Zeg heb je dat van je Maatje?

Je bent vlug van begrip,
Kent dingen in een wip,
Denkt over dingen diep na

Een evenwichtig kind,
die haar weg heus wel vindt,
Maar is nu nog graag thuis bij Mama.

Wat een lief gedichtje hè?
Dit schreef mijn moeder op 7 december 1977 in mijn Poeziealbum.
Ik was toen nog geen 6 jaar.

En weet je wat ik nou zo bijzonder vind?
Dat ze mij, klein als ik was, zo goed heeft weten te typeren. Dat ze al die (eigenlijk best wel mooie) eigenschappen toen al zag en wist te benoemen.

De afgelopen jaren heb ik in mijn werksfeer best wel wat gesprekken gehad over mijn functioneren en altijd kwamen juist die eigenschappen, die zij op die decemberdag in 1977 benoemde, naar voren: Je bent zo kalm, je bent zo rustig. Je bent zo evenwichtig, we kunnen van je op aan. Je zegt nooit zoveel, maar als je wat zegt, dan snijdt het hout, je mag best wat meer inbrengen op vergaderingen, want je hebt altijd goede punten. Je pakt het zo lekker snel op, je hebt het snel door. Je gaat niet op 1 spoor, je bent creatief in het bedenken van oplossingen.  Dat soort dingen :-)

Zal ze me nu zo goed gekend hebben? Of zal dat gedichtje zich in mijn hoofd verankerd hebben en ben ik ernaar gaan leven?

Het gedichtje gaat alleen maar over mijn mooie eigenschappen. Ik heb er even een paar tussencoupletjes bijgemaakt:

Je bent verlegen en stil,
Zegt vaak niet wat je wil,
Zit het liefst in een hoekje weggedoken

Je hebt heel veel talent
kan veel meer dan je denkt
zeg kom jij eens uit je schulpje gekropen!

Als het zo is dat ik naar het gedichtje ben gaan leven, dan had ik gehoopt dat ze deze regels erbij had gezet. Misschien was ik die laatste regels dan ook wel na gaan leven.

Ja... het is een beetje de rode draad van de laatste weken. Ik blijf maar hangen in waar ik me veilig bij voel. Ik durf mijn nek niet uit te steken. Heel menselijk, heel normaal, maar bij vlagen zit het me wel een beetje dwars.

Ondertussen zou ik best de proef op de som willen nemen of ik dat trucje bij mijn eigen kinderen kan herhalen: In een paar regels hun specifieke eigenschappen benoemen, en dan over 35 jaar kijken of het typeert hoe zij zijn. Wordt wellicht vervolgd :-)

Een kinderschoen is snel gevuld... of niet?

Vanmorgen werden de schoenen weer gechecked op inhoud. Zou er wederom een kadootje in gestopt zijn? Helaas... Moedersint had het te druk gehad voor shoppen. De chocoladeletter was al gegeven. Janneke was voor het slapengaan heel brutaal geweest. Een sultana konden ze krijgen... volgende keer weer beter. Handig, konden ze de sultana gelijk in hun schooltas stoppen om mee te nemen. Klaar.

Terwijl ze op de bank hun boterhammetjes zaten te eten hoorde ik vanuit de keuken de volgende discussie:
Janneke: Er zit een kadootje in de schoen.
Jip: Nee hoor, het is geen kadootje.
Janneke: Jawel, het is wel een kadootje.
Jip: Vind je het leuk of lekker?
Janneke: Ja
Jip: Is het een verrassing?
Janneke: Ja
Jip: Kan je er iemand jaloers mee maken?
Janneke: Nou het is maar een sultana hoor, nee dus.
Jip: Dan is het ook geen kadootje.

Nou ja... Dat is dus een manier waarop ik werkelijk nog nooit naar een kadootje heb gekeken. 'kun je er iemand jaloers mee maken?' Ik kreeg daar wel even een heel wrang gevoel bij. Natuurlijk is het leuk om iets te hebben en misschien is het ook wel leuk om iets te hebben wat een ander niet heeft. Maar om nou te zeggen dat het leuk is om een ander jaloers te maken met een kadootje? En om nou kadootjes te classificeren onder de noemer 'kun je er iemand jaloers mee maken?' Dat lijkt me niet zo'n heel goed idee.

Ik heb dit even moeten laten bezinken. Want ergens snap ik zijn gedachtengang. De gedachtengang van een kind. Maar het komt wel een beetje verwend en niet zo heel erg aardig op me over. Ik moet er nog even over nadenken hoe ik ga verwoorden waarom ik dit niet leuk vind. En ik vraag me ook erg af waar hij dit vandaan heeft. Want ik kan me niet voorstellen dat hij dit zelf heeft bedacht.

De schoenen staan ook vanavond weer voor de kachel. Laarzen welteverstaan... daar past veel in :-/
Ik bedenk me ineens dat is ze eigenlijk nog moet vullen. Smoeltjes met taaismaak en chokobolletjes. En daar kan ik dan wel jaloers op worden: teveel suiker, teveel vet... dat past op het moment niet in mijn dieet.
Groen zal ik zien, als ze morgenochtend die koekjes in hun mond stoppen.

een hoofd vol plannen

Na weken tekenen, klussen en procastineergedrag begint het project 'toilet beneden' enige vorm te krijgen. Tarzan kan meer dan aan lianen zwaaien en op zijn borst roffelen: hij kan ook klussen! De nieuwe tegels zitten aan de muur, het verlaagde plafond is geplaatst, inclusief de inbouwspotjes. Nu 'alleen nog' de vloertegels, de wasbak en de pot ophangen. Als het voor de kerst klaar is, ben ik al heel blij!

ff checke of het niet te krap wordt

Tijd om te dromen over het volgende project.
Ik wil heel graag op de zolder gaan slapen. Dat is een hele mooie lichte ruimte. Gezellig ook, met een schuin aflopend dak. Vanaf de zolder stap je op een groot dakterras. Wat is er nou lekkerder om je bed uit te rollen, om op je dakterras de frisse ochtendlucht naar binnen te kunnen zuigen terwijl je controleert of links de Binnenschelde en rechts het Markiezaatsmeer nog niet zijn leeggelopen terwijl je sliep? Ik zie het helemaal voor me!

Er is 1 nadeel aan de zolder: Het kan er behoorlijk warm worden en je kan er geen ramen tegenoverelkaar open zetten om door te laten waaien. (Oja, en nog een nadeel: hij staat best wel vol met rommel.)
Gisteren had ik ineens een pling-moment! Ik wil een buitenbed! Gewoon een robuust houten frame, met hemel, zodat ik er een goede klamboe over kan spannen. Dan kan ik heerlijk op mijn dakterras gaan slapen. Voorwaarde is wel dat het systeem binnen 3 minuten op te ruimen/op te hangen is. Er zitten nogwal wat spinnen onder de overkapping... dus ik kan de boel daar niet laten hangen.  Gelukkig ben ik best handig met stof en naald en draad, dus daar zullen best uitvoerbare ideeën over komen.

Dus dan lig ik in mijn bed... en dan gaan de radertjes draaien. Ik wil dit, ik wil dat, kan het zus, kan het zo? En dan gaan er zomaar uren en uren voorbij voordat ik slaap val. Nou ja, gelukkig is het weekend en kon ik 's morgens nog even wat slaap inhalen. Op internet heb ik intussen al allerlei ideetjes gevonden. Ik kan niet wachten tot het volgende project! Laat mij maar dingen bedenken. Dan hou ik gelijk Tarzan van de straat! Of moet ik zeggen: uit de lianen?

kijk, zoiets bedoel ik, maar dan met een stevige bodem. Hij mag best hangen aan stevige kettingen!

en wat dacht je van zo'n boekenkast ipv traphekje?

daar sta ik dan, met mijn weke moederhart

Eigenlijk neem ik vandaag een beetje afscheid van een fase. De fase van het geloven in Sinterklaas. Hoe het nu precies bij Janneke zit, dat weet ik niet, maar ze heeft er zo haar eigen ideeen over. Ze weet dat de papa's en de mama's de kadootjes geven. En ook dat de papa's en de mama's de schoentjes vullen. Maar op de vraag waarom er dan een boot vol Pieten kwam, antwoordde ze dat er toch Pieten moesten zijn om te controleren of er geen schoentjes waren overgeslagen. En hoe zat het dan met de Sint vanmiddag, vroeg ik? Was dat wel echt dan? Janneke zei dat dat de TV-Sint was. 'Die komt af en toe alleen nog maar opdraven bij een intochtje ofzo. Of als er eens iets is georganiseerd. Maar verder niet. Verder zijn het gewoon verklede mensen.'
Maar ja... als hij dan op zijn paardje voorbij komt rijden, dan is het ineens wel weer heel erg echt.

Tot een paar jaar geleden had ik het niet zo op intochten. Zoals bekend is Jip nogal angstig van aard. Jaren hebben we het geprobeerd, zo'n intocht. Blauwbekkend van de kou stonden we aan de waterkant. Nog voordat de Sint aan wal kwam keerden we alweer huiswaards met een overprikkeld mannetje achterop de fiets. Jip heeft zichzelf goed leren kennen. Toen ik vandaag vroeg of hij nog zin had om mee te gaan antwoordde hij kort en bondig: 'nee, teveel prikkels'.

fotootje van vorig jaar, om te laten zien hoe leuk het eruit ziet

Sinds we in Bergen wonen word ik écht blij van intochten. De sint komt aangevaren door de sluizen. Op een paar meter afstand komt een boot vol met Pieten voorbijvaren. Vervolgens komt hij in de haven aan wal. Het is een hele happening. De eerste keer dat we dit in Bergen zagen waren we echt onder de indruk: dweilbands, een heuse reclame-karavaan, versierde wagens.... we hadden het idee dat de Bergenaren weer blij waren dat de hele carnavals-poppenkast alvast weer even van stal gehaald mocht worden.





Op de fiets naar Sinterklaas: wat wonen we hier toch mooi... ik hoop dat het nooit went en dat ik er nog heel lang van kan genieten!

Vandaag ben ik dus waarschijnlijk voor het laatst naar de intocht geweest.
De rit ernaartoe was al geweldig met dit mooie weer.
Ook een rare gewaarwording dat er mensen zonder jas aan de Sint welkom staan te heten.
Janneke weigerde om vooraan te gaan staan. Voelde ze zich misschien toch te groot? Voelde ze zich mischien toch een beetje bang? Ik weet het niet. Maar toen de Sint voorbijkwam was mijn paardenmeisje toch vooral geïnteresserd in zijn paard.

Ja, ik stond daar een beetje met een week hart... de laatste keer met mijn meisje bij de intocht van de Sint...
Het is ook altijd zo'n oerhollands gebeuren. Ook dat stemt me zo weemoedig , op de één of andere manier... Ik zal wat plaatjes bijvoegen... kunnen jullie meegenieten.



kijk wat leuk, met gansjes!



'mama, Piet heeft het paard verkeerd vast, hij moet de teugel beetpakken en niet bij zijn bit!'



dat meisje achteraan moet ook een pepernoot krijgen

zo zie je ze toch niet in het Westen