Ik wil over van alles schrijven.
Maar het lijkt me niet de moeite waard.
Toch vind ik het bij anderen juist fijn om te lezen, als het nergens over lijkt te gaan.
Gewoon, ontspannen. Een stukje over iets leuks, iets opvallends, iets moois... meer hoeft het niet te zijn.
Maar op de één of andere manier lijkt het bij mij er allemaal niet toe te doen.
Ik wil over van alles schrijven.
Over mijn kinderen. Over hoe mooi het is dat ze zo wijs worden. Over hoe lastig het soms allemaal is. Over hoe ze soms niet lekker in hun vel zitten, en hoe moeilijk het is om hun daarbij te helpen.
Maar ze willen helemaal niet dat ik over ze klets. En zéker niet op plekken waar iedereen mee zou kunnen lezen.
Ik wil over van alles schrijven.
Op een tijdstip dat ik voel dat ik wil schrijven.
Maar de puber en de pré-puber eisen ook hun computertijd op. Laat maar... mama wacht wel.
En als het mijn beurt dan is, dan is de inspiratie weg. Of dan is het alweer ver over bedtijd heen.
Ik wil over van alles schrijven.
Leuke verhalen. Fantasie.
Mijn hoofd is vol. Geen grote zorgen. Maar ook geen rust. Soms lukt het. Maar veel vaker niet.
Ik wil over van alles schrijven.
Maar mijn leven lijkt om een paar dingen heen te cirkelen. De mensen weten het nu wel, denk ik. Ik hoef er niet meer over te schrijven. En sommige dingen weten ze ook niet. Die hou ik binnen mijn cirkel. Maar het cirkelt er wel rond. En het belemmert me om met mijn gedachten buiten mijn cirkel te gaan. Cryptisch? Nee. Gewoon. Dagelijkse zorgjes. Misschien toch ook wel wat grotere zorgen. Wat onzekerheden. Wat dingen waar ik juist niet over wil schrijven.
Dus dan gooi ik er op zaterdag een zwijmel uit. Plaats af en toe een losse kreet. Lees hier en daar eens bij een ander. En prakkiseer ik me suf over de WE-300, maar kom niet verder dan dat.
Het komt wel weer. Maar nu ik schrijf, merk ik dat ik het mis.
Wat is bloggen soms toch moeilijk.
zaterdag 10 mei 2014
vrijdag 9 mei 2014
Zwijmelen op zaterdag: Run
Moeders...
Ze liepen verweven door heel deze week.
De belangrijke en onvervangbare rol die je moeder speelt in je leven.
Het verdriet en alle gevoelens die je voor haar gevoeld hebt. Ze komen voorbij als je moeder overlijdt. Of als je weet dat het leven van je moeder niet zo lang meer duurt.
Eén vriendin heb ik de afgelopen week mogen steunen toen haar moeder overleed. Mogen klinkt raar in deze zin. Maar hierin zie ik ook een bevestiging van onze vriendschap als ze laat weten dat ze me nodig heeft. En dat vind ik dan ook weer een soort van mooi.
Een andere vriendin en haar moeder zijn stapelgek op elkaar. Ze willen elkaar niet kwijt, maar weten dat ze langzaam afscheid moeten nemen. Los moeten laten, en vast willen houden... Het is bijna onmogelijk.
Ik moest veel denken aan mijn schoonmoeder deze week. Zij pakt de draad nu, na het overlijden van haar dochter, mijn schoonzus Annemiek, zo ontzettend goed op. De regenboog is met Annemiek verbonden. En ze was een beetje teleurgesteld. Iedereen liep te strooien met regenbogen, en zijn had er in 8 maanden tijd nog niet één gezien. En afgelopen woensdag was ze er. Een prachtige regenboog zag ze vanuit haar tuin. En diezelfde middag kwam ze zelfs drie keer voorbij.
De aankomende moederdag. Kadootjes verstopt. Maar ook achteloos achtergelaten op het nachtkastje van Mr. C. Ik moet me al twee weken bedwingen om niet te kijken wat erin zit. Maar zondag ook weer het missen van mijn eigen moeder. En ja... het allermoeilijkste zal deze dag voor mijn neefje en nichtje zijn. Wat zal het missen met moederdag weer rauw bij hun binnendreunen.
Vorige week zijn er op heel veel plaatsen acties geweest voor een moeder die niets liever wil dan er gewoon nog heel lang te kunnen zijn voor haar zoon *klik*. Met mijn buren en mijn gezin zijn we dagen in touw geweest om te kunnen helpen. Het klinkt als een simpele wens. Maar het leven is niet simpel. Verre van dat.
Het nummer dat ik vandaag plaats in de zwijmel is voor haar.
Ze deelde vorige week dit nummer via haar facebook-account.
Met moeders heeft het nummer niet direct te maken.
Maar wel met iemand die aan iemand de liefde verklaart terwijl ze afscheid nemen.
En dat heeft dan ook weer met al die moeders, dochters en zonen te maken die deze week in mijn gedachten en om mij heen waren.
Run, van Snow Patrol.
Ze liepen verweven door heel deze week.
De belangrijke en onvervangbare rol die je moeder speelt in je leven.
Het verdriet en alle gevoelens die je voor haar gevoeld hebt. Ze komen voorbij als je moeder overlijdt. Of als je weet dat het leven van je moeder niet zo lang meer duurt.
Eén vriendin heb ik de afgelopen week mogen steunen toen haar moeder overleed. Mogen klinkt raar in deze zin. Maar hierin zie ik ook een bevestiging van onze vriendschap als ze laat weten dat ze me nodig heeft. En dat vind ik dan ook weer een soort van mooi.
Een andere vriendin en haar moeder zijn stapelgek op elkaar. Ze willen elkaar niet kwijt, maar weten dat ze langzaam afscheid moeten nemen. Los moeten laten, en vast willen houden... Het is bijna onmogelijk.
Ik moest veel denken aan mijn schoonmoeder deze week. Zij pakt de draad nu, na het overlijden van haar dochter, mijn schoonzus Annemiek, zo ontzettend goed op. De regenboog is met Annemiek verbonden. En ze was een beetje teleurgesteld. Iedereen liep te strooien met regenbogen, en zijn had er in 8 maanden tijd nog niet één gezien. En afgelopen woensdag was ze er. Een prachtige regenboog zag ze vanuit haar tuin. En diezelfde middag kwam ze zelfs drie keer voorbij.
De aankomende moederdag. Kadootjes verstopt. Maar ook achteloos achtergelaten op het nachtkastje van Mr. C. Ik moet me al twee weken bedwingen om niet te kijken wat erin zit. Maar zondag ook weer het missen van mijn eigen moeder. En ja... het allermoeilijkste zal deze dag voor mijn neefje en nichtje zijn. Wat zal het missen met moederdag weer rauw bij hun binnendreunen.
Vorige week zijn er op heel veel plaatsen acties geweest voor een moeder die niets liever wil dan er gewoon nog heel lang te kunnen zijn voor haar zoon *klik*. Met mijn buren en mijn gezin zijn we dagen in touw geweest om te kunnen helpen. Het klinkt als een simpele wens. Maar het leven is niet simpel. Verre van dat.
Het nummer dat ik vandaag plaats in de zwijmel is voor haar.
Ze deelde vorige week dit nummer via haar facebook-account.
Met moeders heeft het nummer niet direct te maken.
Maar wel met iemand die aan iemand de liefde verklaart terwijl ze afscheid nemen.
En dat heeft dan ook weer met al die moeders, dochters en zonen te maken die deze week in mijn gedachten en om mij heen waren.
Run, van Snow Patrol.
woensdag 7 mei 2014
De verdubbeldame
De Verdubbeldame is leuk . Je kan een actie, een goede daad bij haar aanmelden, zij deelt deze actie vervolgens op haar blog, doet een poosje hetzelfde om de actie te verdubbelen en beschrijft vervolgens haar ervaringen in haar blog.
Zo wordt de wereld steeds een beetje mooier .
Dus meldde ik me bij haar voor No Presents No Glory: Mijn 'facebookwinkeltje' waar ik spullen verkoop voor No Guts No Glory. Via haar oproep werden er verschillende items gedoneerd. En ze beloofde zelf ook iets te maken. Vorige week lag er een pakketje in de brievenbus. Een doosje geluksmagneetjes van de verdubbeldame. Met een prachtige fleurige kaart.
'Trekt het geluk naar je toe' staat er op. Natuurlijk een prima kadootje om thuis op voorraad te hebben. Er is altijd wel iemand die je een portie geluk toe kan sturen. Ze zijn voor minimaal €2,50 per stuk te koop. En het bedrag gaat natuurlijk naar No Guts No Glory.
Lees hier het blog dat ze erover schreef!
http://verdubbeldame.blogspot.nl/2014/05/de-verdubbeldame-doneert-iets.html
Heel erg bedankt, verdubbeldame!
O, en als jullie toch bij haar kijken: Zondag organiseert ze een verdubbel-doe-dag in Rotterdam. Superleuke acties!
Hier lees je er alles over: http://verdubbeldame.blogspot.nl/2014/04/het-verdubbeldag-programma-online.html
Heel erg bedankt, verdubbeldame!
O, en als jullie toch bij haar kijken: Zondag organiseert ze een verdubbel-doe-dag in Rotterdam. Superleuke acties!
Hier lees je er alles over: http://verdubbeldame.blogspot.nl/2014/04/het-verdubbeldag-programma-online.html
zaterdag 19 april 2014
Zwijmelen op zaterdag: Hurts
Pasen. Het feest van nieuw leven.
Hoe ironisch en vooral ook hoe verdrietig is het als met Pasen je gedachten ieder jaar terug gaan naar het moment dat je zoon, je broer, of je vriend ervoor had gekozen om niet meer verder te willen leven.
Het leven deed A. teveel zeer.
Lichamelijke pijn en hartzeer. Een verbroken relatie. Teveel donkere gedachten. Het was teveel.
Ik stond iets verder van A. af, dan mijn naasten. Maar het aanzien van de schrik, de onmacht, het schuldgevoel, het verdriet bij hen... het was hartverscheurend.
Op de begrafenis was ik vooral geraakt door het nummer dat zijn ex-vrouw voor hem liet horen:
Seems like it was yesterday
When I saw your face
You told me how proud you were,
But I walked away
If only I knew what I know today...
Hoe ironisch en vooral ook hoe verdrietig is het als met Pasen je gedachten ieder jaar terug gaan naar het moment dat je zoon, je broer, of je vriend ervoor had gekozen om niet meer verder te willen leven.
Het leven deed A. teveel zeer.
Lichamelijke pijn en hartzeer. Een verbroken relatie. Teveel donkere gedachten. Het was teveel.
Ik stond iets verder van A. af, dan mijn naasten. Maar het aanzien van de schrik, de onmacht, het schuldgevoel, het verdriet bij hen... het was hartverscheurend.
Op de begrafenis was ik vooral geraakt door het nummer dat zijn ex-vrouw voor hem liet horen:
Seems like it was yesterday
When I saw your face
You told me how proud you were,
But I walked away
If only I knew what I know today...
Het lijkt een onmogelijke taak om mee verder te moeten in je leven...
Ieder jaar met Pasen zoek ik het nummer even op.
Ik weet niet of ik er wat mee wil zeggen naar A. toe.
Ik kende hem niet zo goed.
Misschien wil ik alleen maar even laten weten dat ik aan hem denk, en dat ik hoop dat hij zijn pijn hier op aarde achter heeft kunnen laten.
vrijdag 4 april 2014
Zwijmelen op zaterdag: 9 to 5
Bergen om Zoom lijkt wel lamgeslagen.
Het massaontslag bij één van de grootste werkgevers in de regio, Philip Morris, treft iedereen.
Direct of indirect.
1230 man staan er in oktober op straat.
De gevolgeffecten worden geschat op uiteindelijk mogelijk meer dan 4000 mensen.
Het effect zal niet alleen te merken zijn bij de directe toeleveranciers, de schoonmakers, de catering en de transportdiensten. Het treft de hele stad. De bakker die er wekelijks een aantal taarten bracht, de bloemiste die de jubilarisboeketjes verzorgde, de sportschool die een contract voor de werknemers had lopen. Hele gezinnen die minder te besteden hebben. Niet alleen in de winkels, maar ook bij bijvoorbeeld een tandarts.
Het stemt me somber. Direct treft het me niet. Maar een aantal buren in mijn straat wel. En een aantal collega's van mij ook. Ik vind het een drama voor de stad. Voor heel de regio.
En wat nu, als zoiets nu ook met, ik noem maar een zijstraat, een bedrijf als Sabic zal gebeuren? Een grote internationale fabriek hier net over de stadsgrenzen. Hoppa... gooi ze maar op een grote hoop bij alle andere werklozen.
Ook wij hebben er in directe zin kennis mee gemaakt dat het hebben van een baan geen vanzelfsprekendheid is. Ik maakte er vanmorgen met een patiënt nog een grapje over. Hij kwam voor de derde keer deze week de praktijk binnen. Hij groette me, en zei: verrassend... u hier? Ik zei, ja, en ik grapte erachteraan dat dat vandaag de dag in Bergen op Zoom niet voor iedereen een gegeven zou zijn om een dag later weer op dezelfde plek aan te werk te kunnen zijn.
En natuurlijk. We balen allemaal wel eens, als we liever leukere dingen willen doen, of als we niet zo lekker in ons vel zitten, dat we moeten werken. Maar eigenlijk is het gewoon heel fijn als je elke dag normaal naar je werk kan gaan. Daarom sluit ik af, met een liedje met een lekker vrolijke klank, ondanks de vraagtekens die de tekst bij de vrolijkheid zet.
Het massaontslag bij één van de grootste werkgevers in de regio, Philip Morris, treft iedereen.
Direct of indirect.
1230 man staan er in oktober op straat.
De gevolgeffecten worden geschat op uiteindelijk mogelijk meer dan 4000 mensen.
Het effect zal niet alleen te merken zijn bij de directe toeleveranciers, de schoonmakers, de catering en de transportdiensten. Het treft de hele stad. De bakker die er wekelijks een aantal taarten bracht, de bloemiste die de jubilarisboeketjes verzorgde, de sportschool die een contract voor de werknemers had lopen. Hele gezinnen die minder te besteden hebben. Niet alleen in de winkels, maar ook bij bijvoorbeeld een tandarts.
Het stemt me somber. Direct treft het me niet. Maar een aantal buren in mijn straat wel. En een aantal collega's van mij ook. Ik vind het een drama voor de stad. Voor heel de regio.
En wat nu, als zoiets nu ook met, ik noem maar een zijstraat, een bedrijf als Sabic zal gebeuren? Een grote internationale fabriek hier net over de stadsgrenzen. Hoppa... gooi ze maar op een grote hoop bij alle andere werklozen.
Ook wij hebben er in directe zin kennis mee gemaakt dat het hebben van een baan geen vanzelfsprekendheid is. Ik maakte er vanmorgen met een patiënt nog een grapje over. Hij kwam voor de derde keer deze week de praktijk binnen. Hij groette me, en zei: verrassend... u hier? Ik zei, ja, en ik grapte erachteraan dat dat vandaag de dag in Bergen op Zoom niet voor iedereen een gegeven zou zijn om een dag later weer op dezelfde plek aan te werk te kunnen zijn.
En natuurlijk. We balen allemaal wel eens, als we liever leukere dingen willen doen, of als we niet zo lekker in ons vel zitten, dat we moeten werken. Maar eigenlijk is het gewoon heel fijn als je elke dag normaal naar je werk kan gaan. Daarom sluit ik af, met een liedje met een lekker vrolijke klank, ondanks de vraagtekens die de tekst bij de vrolijkheid zet.
Abonneren op:
Posts (Atom)