Ik had het er een paar weken geleden al over.
Nummers die me nooit wat zeiden raken me ineens. Soms door slechts een enkele zin.
Zij stuurde mij dit nummer om me te laten weten dat ik erop kan vertrouwen, dat zij, met haar gezin, het schip zal zijn dat dat onze lijven veilig naar de kust zal brengen.
Voor de nabije toekomst liet ze me weten, dat ze -wáár ze dit jaar met de feestdagen ook zal zijn- wil dat ik ben waar zij is, als blijkt dat ik alleen zal zijn met kerst of oud en nieuw. Ik hoef niet bang te zijn dat zij ook maar één seconde de gedachte zal hebben: "Jezes... wat heb ik me nou weer op de hals gehaald... ik heb Natas uitgenodigd!!!" Ze vraagt het niet uit beleefdheid... Bij haar ben ik nooit het vijfde wiel aan de wagen.
Zo lief...
Deze week was ik getuige van nog zo'n schip dat ervoor zorgt dat ze met elkaar de kust veilig bereiken.
Ik was bij de uitvaart van de vader van mijn liefste vriendin.
En hoe verdrietig het ook was... het was tegelijk ook zo mooi om te zien. Hoe liefdevol haar moeder sprak over haar vader, hoe ze met haar broer samen afscheid nam, hoe haar zoon vasthield en steun had aan de trouw en het vertrouwen van zijn opa, hoe haar twee zoons er voor elkaar waren ondanks dat ze elkaar niet alle dagen even lief vinden... Ze waren er voor elkaar. Het was een stevig schip.
Het raakte me.
Dus Kleine Tas... ik denk je goed te kennen, maar ik heb geen idee of je dit nummer waardeert.
Je hebt me vaker verrast met je keuze voor muziek, dus misschien vind je het wel mooi nu je er ook een keer met andere oren naar luistert.
En lieve zus.. Ik weet dat ik heel goed zelf kan varen. Maar jouw vangnet maakt de baren, die vast en zeker woelig gaan, zijn een stuk minder eng. Bedankt voor dit liedje. Ik heb er vaak naar geluisterd de afgelopen weken.