een stal vol oliebollen

Soms heb je van die acties waarbij je van tevoren denkt: leuk, maar eigenlijk is het gekkenwerk.
Gisteren had ik er zo één.

Ik was door tante L. uitgenodigd om deel te nemen aan de jaarlijkse oliebollenbakkerij.  Familieactiviteiten staan gelijk aan een hoop lol en een hoop gezelligheid. Dus eigenlijk had ik daar wel zin in. Maar om daarvoor nou bij elkaar 3eneenhalfuur met de auto op en neer te gaan rijden.... Dat was eigenlijk best een goed idee ;-)

Tante L. had haar kaasstal omgebouwd tot oliebollenbakkerij. Onder leiding van Meesteroliebollenbakker ome J. werden er kilo's deeg, appelen, rozijnen en liters olie omgebouwd tot oliebollen. Om 9 uur werd het startsein gegeven. Met 2 logés en 2 eigen kinderen die pas na 'Home Alone 3' wilden gaan slapen, en anderhalf uur reistijd, was 9 uur een echte mission impossible. Rond koffietijd haakten we aan. Handig.... dan konden we gelijk de eerste baksels keuren. Bij binnenkomst was het dan ook al behoorlijk mistig in de kaasstal van tante L. Met een stuk of 4 frituurpannen vol oliebollenvet gaat dat vanzelf.

Zoals verwacht was het dan ook beregezellig. Samen wat maken schept een band. En hoe meer je samen maakt, hoe groter de band wordt. Schalen en schalen vol met oliebollen, flappen en beignets heb ik voorbij zien komen. Met de radio op de top 2000, een stal vol ooms, tantes, nichten, neven en een zus, soep, koffie en broodjes, heb je niet in de gaten dat het eigenlijk best hard werken is. De kinderen hebben tussen de ruzietjes door heerlijk gespeeld op de boerderie en kwamen zo af en toe even binnenlopen voor een slokje limo, een worstenbroodje of om de kâhwe klâwhe op te warmen (dat bekt altijd zo lekker, in plat haags).

hard werken hoor, dat oliebollenbakken :-)

Voor iemand die nog nooit een oliebol gebakken had was het ook best een leerzaam dagje.
Ik weet nu dat:
- het helemaal niet gek is om voor het uitsteken van appelbeignets pvc moffen te gebuiken.
- dat die dingen moffen heten

pvc mof van 100 mm

- dat rijstijd wat anders is dan reistijd
- dat deeg niet onafgedekt in een koude stal rijst, maar dat je dat even binnen in de vensterbank in het zonnetje moet zetten onder een doekje
- dat je bladerdeeg niet onbeperkt kan kneden en rollen, althans... het kan wel, maar het wordt er niet lekkerder op. 2 keer is max.
- dat je de deeg wel goed moet uitrollen, anders wordt ome J. boos omdat de beignets dan never nooit nie gaar worden
- dat gewone koopmansmix met een extra schep kaneel, gist, rozijnen en appels prima oliebollen geven
- dat de soep van tante M. niet zo zout gegeten dient te worden als hij wordt opgediend (heerlijk!)
- dat het best de moeit waard is om voor een schaaltje oliebollen van brabant naar het groene hart te rijden
- dat je van deeg rollen dikke tieten krijgt


(Dat laatste is nog niet gestaafd... straks even flashen bij Mr. C... kijken of hij nóg meer dan anders onder de indruk is... ik hèb me daar een partij staan rollen gisteren....)

Na de afwas stond er een heerlijk warm glas gluhwein klaar. Mét een schaal oliebollen natuurlijk.

Ik zeg volgend jaar weer!

gekke zussie... zoveel oliebollen, en dan precies in de mijn willen happen.

(Mocht er iemand zijn die er bezwaar tegen heeft om met zijn hoofd op het wereldwijdeweb te staan, laat het dan even weten in een reactie of via de mail, dan haal ik de foto gelijk weg)

mobiele brigade

Het begon op 1e kerstdag met een bericht over een gratis app.
Mijn zus zat al weken te pushen dat het zo handig was als ik whatsapp zou installeren op mijn iphone. Gelijk had ze, dan konden we gratis berichten versturen, en fotootjes, en onzin, en onbelangrijke dingen waar we eigenlijk helemaal niet op zitten te wachten. Ik had het al eens geprobeerd, maar met het invullen van het wachtwoord voor betaling liep ik vast... ik was het wachtwoord kwijt. Het nieuwe wachtwoord opvragen werd te ingewikkeld. Had ik geen zin in. Gisteren was het dus gratis te downloaden, en het was leuk. Tijdens het kerstdiner waren mijn zus en ik toch een beetje bij elkaar. De foto's van de gerechten werden gewhapped, en voorzien van commentaar weer teruggestuurd.

Mijn broer kwam bij ons logeren met kerst. Ook hij plukte ook de whatsapp gratis uit de lucht en whappde vrolijk mee. Samen waren we ook nog eens verwikkeld in een enorme wordfeud. Mijn broer kon het niet aanzien dat ik achter de computer plaatsnam om een app op mijn telefoon te zetten en met wat gegoogle en gechoochel met wachtwoorden lukte het mij ook om zonder computer via het draadloze netwerk apps voor facebook en blogger op de telefoon te zetten. Die kerstavond facebookten, whatsappden, laptopten en wordfeudeten we er vrolijk op los.

Mr. C. voelde zich nu toch een beetje buitengesloten. Hij bezit een oude illegale versie van zijn telefoon en is daardoor al jaren buitengesloten van alle apps die het leven zo gezellig bleken te maken. Broerlief startte zijn laptop, googelde wat naar een oplossing en vond een programma waarmee hij ook de telefoon van Mr. C. app-loadable kon maken.

Achter de computer merkte hij dat ons netwerk wel heul erg traag was. Ook dat kon hij niet aanzien, en na wat gestoei met laptop en vaste pc's draaide alles weer snel. Nu we toch bezig waren.... kon hij misschien ook even mijn muziekbibliotheek op mijn I-phone zetten? Dat werkte anders als bij mijn Ipod-shuffle en ik had nog geen zin gehad om me erin te verdiepen hoe het wel moest. Ook dat was in een poep en een zucht gebeurd. En dan misschien ook even mijn I-phone connecten aan mijn  Parrot in mijn auto? Helaas... het moet nog even uitgevogeled worden hoe dat moet; mijn Iphone kreeg hij niet aan mijn Parrot geconnect.

Nouja, het eindigde ermee dat de mobiele eenheid moest vechten om het oplaadsnoertje. Met al die connecties op het draadloze netwerk gaan de batterijen wel heel snel leeg. Jip dacht daarvoor de oplossing te hebben. Misschien konden we een app downloaden die ervoor zorgt dat de batterij wat langer meegaat?
Leuk bedacht Jip. Helaas. Lijkt me een leuk project voor de toekomst.

Nu nog wil ik nog een app gedownloaded zien te krijgen die de mij vertelt hoe ik al die nieuwe woorden moet spellen. Want hoe makkelijk alles ook is in het gebruik, die spelling van die woorden blijft een struikelblok.




de snijplank-app: ook handig bij het bereiden van het kerstdiner!



Kerstmis.com

Kerst 2011staat in het teken van verbondenheid . Dankzij nerdiebroertje waren wij tijdens het kerstdiner via whatsapp verbonden met zus en zwager . En kan ik jullie nu ook via mijn iPhone berichten over ons kerstdiner. Mr.C is over het een en ander minder gecharmeerd.

28 engeltjes

Vanavond sloot groepklas 5d de kerstviering af met een lied.
Ze hadden zelf vast niet door hoe mooi en hoe waar de tekst was.


Als ik dan 28 kinderstemmetjes hoor zingen, dan wordt mijn moederhartje week en biggelen de tranen over mijn wangen...

Wie zingt kan niet dicteren
Wie lacht schreeuwt geen bevel
Wie danst kan niet marcheren
Maar vertellen kan hij wel...

laat het weten:
het verhaal van vrede is
het geloof in hoop en liefde
is het licht in duisternis

(geschreven door de muziekmeester himself)

En wat ik dan zo gek vind... ik ben de enige bij wie je het ziet, maar ik hoor altijd dat iedereen hetzelfde voelt.
Ik roep gewoon hierbij alle watjes op om voortaan gewoon je tranen te laten stromen.

een krijgertje

Die boom... die het kwam er maar niet dit jaar.
Geen zin om ervoor op pad te gaan. Geen fut om ervoor op pad te gaan. Te nat om ervoor op pad te gaan. Kortom... het kwam er niet van.
Tarzan had al besloten dat we hem maar een jaartje over zouden slaan. Janneke was het daar niet mee eens. Jip vond het allemaal wel best, er lagen immers al kerstslingers met lampjes. En ik.... het zat me eigenlijk gewoon niet lekker. Iedere keer als ik langs de kesrtboomstandaard in de garage liep voelde ik een verwijtende blik: 'wordt het niet eens tijd, mevrouw?'
Bovendien... het optuigen en weer aftuigen van de boom zou me twee keer een dagdeel kosten. Vóór 4 januari moet het weer opgeruimd zijn, want dan staat de gemeente klaar om hem weer mee te nemen. Ook daar had ik helemaal geen zin in. En toch.... zat het me nog steeds niet lekker.

Vanmorgen was ik druk met boodschappen. Dat gaat bij mij altijd in etappes. Bij de A.ldi is het kerstbrood het lekkerst, bij de A.ppie hebben ze net dat ene essentiële ingrediënt voor in een gerecht, bij de N.etto hebben ze heerlijke zeevruchten in de diepvries... ik was er maar druk mee vandaag.

Nadat ik bij de A.ppie met 2 medewerksters 3 keer de winkel was doorgelopen voor mijn onmisbare ingredient (citroengras voor in de wortel-gembersoep... klinkt niet zo heel lekker hè, maar is het wel!) zag ik bij het afrekenen aan de kassa dat een mevrouw net een bordje ophing: Gratis meenemen: kerstboom. Er waren er 20 teveel geleverd. Die zou ze aan de straatstenen nog niet kwijt raken. Keurig klein formaatje, opgerold in een rolladenetje, pastte zo in mijn karretje en op de achterbank van de auto. Nou ja... ik lijk dan wel niet op een straatsteen, maar als hij dan toch zo in mijn schoot geworpen wordt.... doe dan maar...

En zo geschiedde het dat er met kerst in het jaar 2011 toch een kerstboom bij de familie C. in huis stond.

Nou ja, ik ben er toch maar mee in mijn nopjes :-)

En hé, het is niet de mooiste boom ooit, maar voor een krijgertje lang niet gek!