Eigenlijk kan ik gewoon een copy-paste doen van mijn vakantieblogje van vorig jaar.
En het jaar daarvoor... en het jaar daarvoor...
Zelfde plek, zelfde gezelschap, zelfde activiteiten...
En man wat was het heerlijk.
In mijn vorige blogje schreef ik dat ik de foto's van ons privéstrandje aan de Rijn zou laten zien.
Dat was wel anders dan vorig jaar... Vorig jaar was het hoog water, en was er helemaal geen strand. Dit jaar lag het strandje er weer prachtig bij.
Het ligt een beetje verborgen aan de rand van een hoge weg. Vanaf het fietspad kun je het net zien liggen, maar het gros van de mensen fiets er voorbij zonder dat ze het zien. Vanuit de auto zie je het helemaal niet liggen.
Om er te komen moet je halsbrekende toeren uithalen. Door het hek langs het fietspad, langs een laddertje naar beneden, klauteren over rotsen... en dat met tassen vol frisdrank, eten, boeken, waterspeelgoed, een ligstoel en een parasol. Maar als je daar eenmaal bent... je waant je in het paradijs.
Doordat het zo verborgen ligt komt er bijna niemand. In ons hoofd zijn we dan ook gewoon de eigenaar van ons mooie paradijsje langs de Rijn.
Janneke had hier haar luxe waterspeeltje meegenomen. Haar GoPro camera met waterdichte behuizing. Vanaf haar telefoon kan ze de GoPro besturen en kijken wat ze filmt. Zo leuk...
D'overkant...
Zwemmen is er ten strengste verboden. De Rijn is op deze plek heel smal en de stroming heel sterk. Als de waterpolitie langs komt varen roepen we heel hard: Podzilei (in plaats van Polizei) en dan vliegt het hele spul de kant op.
En ja... ze hebben pokon gehad. Ze schieten zo enorm de lengte in....
Op de achtergrond staat het huis dat ik ooit samen met mijn zus ( die er ook altijd bij is als we op vakantie zijn) wil kopen.
Allebei een eigen vleugel. Maar eigenlijk ligt het te dicht bij de trein en aan de verkeerde kant van de Rijn dus het is er nog niet van gekomen :-).
En als de kinderen zoet zijn... is moeders ook zoet. In mijn favoriete houding. Kijk maar naar mijn profielfoto rechtsboven op mijn blogpagina...
Echt... meer als dit hebben we niet nodig in de vakantie.
Dan de zwijmel.
Ieder jaar als we op vakantie zijn dan is er aan de overkant van de camping, bovenop de Lorey, een Tattoo.
En daar zijn ook altijd 'doedelzakkers'. En ik hou ervan, van doedelzakkers.
Naast het geijkte 'waarheen lijdt de weg' en 'Scotland the Brave' was er dit jaar een nieuw geluid te horen. The Red Hot Chili Pipers. Zij zetten het bagpipen in een stoer jasje.
Nummers als we will rock you van Queen, Thunder van AC/DC, maar ook Snow Patrol, Avici en Coldplay kwamen voorbij.
Wat hebben we het weer goed gehad de afgelopen weken.
We waren, zoals we eigenlijk de afgelopen jaren gewend zijn, met mijn zus en haar gezin gaan kamperen in Sankt Goar, aan de Rijn in Duitsland.
En man, man... we hadden het echt goed.
We hebben genoten van het mooie weer, van elkaar, van de rust, van de gezelligheid, van elkaars kinderen, van lekker eten (vooral de pizza's in ons favoriete restaurant, zie foto boven mijn blog), van veel te veel glazen wijn en Aperol.
We hebben gelachen. We hebben gehuild bij het afscheid en innig gehoopt dat het niet de laatste keer was dat we samen daar vakantie vierden.
De kinderen worden groter en willen misschien wat anders.
We hebben nu een zomerhuisje op Goeree. Is het wijs om dan de caravan te houden?
Willen we de vakanties in Duitsland wel opgeven?
Ik heb zo intens genoten van ons 'privé-strandje' aan de Rijn.
De foto's staan op Jannekes laptop en daar kan ik nu niet bij.
Hierover later dus meer.
Stapels en stapels boeken heb ik gelezen.
Hele nachten heb ik lezend doorgehaald op de momenten dat ik mijn hoofd niet rustig kreeg en maar bleef malen. Want juist dat schijn ik in de vakanties 's nachts meer en meer te doen, dat malen. Geen probleem. Juist in de vakantie weet ik dat ik overdag slaap in kan halen en lig ik 'redelijk ontspannen' wakker. Over de boeken later ook meer.
De zwijmel dan...
I See Fire van Ed Sheeran. En wel hierom:
Een bekend fenomeen aan de Rijn in Duitsland is Rhein in Flammen.
Een drukbezocht spektakel waar we veel over hadden gehoord, maar wat we nog nooit hadden bezocht in onze vakanties. Iets met vuurwerk en bootjes en duizenden bezoekers. En het laatste weekend van onze vakantie zou dat in Koblenz zijn.
Dit jaar werkte de camping mee en konden we met de bus vanaf de camping heen en terug.
Eenvoudiger kon niet zou je denken...
Maar met het instappen kon ik op mijn vingers al natellen dat het fout zou gaan. Wij hadden een briefje waarop stond dat we met 3 personen waren. Maar we waren met 4. Mr.C, Jip, Janneke en ik. Onze dochter was onder de 13 dus die hoefde niet te betalen. Dus die stond niet op het briefje. Maar ze was wel mee. En zo waren er nog een paar niet geregistreerde koters aan boord. 52 personen in totaal. Een volle bus.
Goed... ik was niet van de organisatie dus ik bemoeide me er niet mee. Maar meldde wel even aan de chauffeur dat het aantal op het briefje niet klopte en dat was geen probleem.
Onderweg zagen we rijen en rijen toeringcars klaar staan die naar Koblenz moesten.
In Koblenz aangekomen stonden er op de toegangsweg kilometers bussen geparkeerd. De chauffeur zette ons af in het centrum en sommeerde ons om op de terugweg binnen 3 kwartier na afloop van het vuurwerk naar de lange toegangsweg te lopen, want 'daar ergens' zou hij staan wachten en na 3 kwartier zou hij vertrekken. Niet echt heel duidelijk dus.
We moesten nog een uur of 3 wachten voor het vuurwerk eindelijk begon. Er hing een lekker sfeertje op de kade. Veel volk, veel bandjes, mensen met kleedjes, flessen wijn en picknickmanden... helemaal goed. Maar niet voor onze snel overprikkelde Jip. Dat werd nog een hele uitdaging. Het voordeel van een kade langs een rivier is dat je met je rug naar de drukte kan staan en met je neus naar het kabbelende water. Zo hebben we hem gelukkig een paar uur lang weten te vermaken.
En ja... het vuurwerk zelf... Grandioos.
Overal op het water verlichte rondvaartbootjes. De burcht boven de stad waarop het vuurwerk afgeschoten werd was prachtig verlicht. Het vuurwerk werd afgestoken op maat van de muziek. Het was wel écht een spektakel.
Toen de terugweg...
Na een wandeling van ruim een half uur kwamen we uiteindelijk op de toegangsweg de bus tegen. We stapten allemaal in en reden weg. Alle 52 mensen. Dachten we...
Na ongeveer een kwartier rijden parkeerde de bus ineens langs de weg. Wat bleek: de buschauffeur was mogelijk een aantal mensen vergeten mee terug te nemen.
Hoe het is gegaan is, is nu nog steeds niet duidelijk, maar ergens tussen de kilometerslange toegangsweg en het centrum zouden nog 3 mensen moeten staan die met onze bus mee terug zouden moeten. En of we die mensen misten... dat wisten we ook niet zeker.
Precies ja... er waren 3 niet geregistreerde kinderen aan boord ( want die hoefden niet te betalen) dus de chauffeur dacht dat we compleet waren. Ik zei het toch toch dat het fout zou gaan???
Dus de bus maakte rechtsomkeert om in het centrum van Koblenz 3 mensen te gaan zoeken, die mogelijk niet eens 'vermist' waren...
Wonder boven wonder hebben we tussen de 25.000 bezoekers de 3 achterblijvers kunnen vinden.
Puntje bij paaltje waren we om 18.30 uur vanaf de camping vertrokken en waren we om half drie 's nachts weer thuis... en dat voor een half uurtje vuurwerk...
Zucht...
Jip zei na afloop dat het gelijk de laatste keer was dat hij op vakantie met de bus ergens heen ging... en als hij dat zegt... dan is het ook gelijk de laatste keer geweest.
Eén van de nummers waarop ze het vuurwerk afstaken was dus I See Fire van Ed Sheeran. En dat liedje raakte me. Juist in combinatie met het vuurwerk. Dus vandaar dat die deze week in de zwijmel staat.
Klik hier** voor een youtubeje als je meer wil zien van het vuurwerk.
Het was zover...
De laatste dag basisschool voor Janneke.
Janneke heeft een topjaar gehad.
Ze had een 'meneer' voor de klas staan die de gave had om de klas, die als groep jarenlang problemen heeft gehad, tot één geheel te smeden.
Altijd enthousiast. Altijd zin. Altijd blij.
Het gekke is... Jip had deze meester ook. En ik heb het altijd al gezegd. Een leerjaar valt of staat niet alleen met degene die voor de klas staat, maar vooral ook met het gegeven of diegene bij jou kind de juiste snaar weet te raken. Bij Jip was dat duidelijk niet het geval. De meester kon niet omgaan met de gebruiksaanwijzing van Jip. Jip kon niet overweg met de joviale grapjes en de lamaarwaaienhouding van de meester. Het werd een drama-jaar.
Bij Janneke wist ik vanaf dag één dat het goed ging komen.
De laatste weken basisschool. Ook voor haar moeder een grote stap nu de laatste uitvliegt naar het voortgezet ondewijs.
Er was schoolkamp waar ik tot drie weken naderhand precies nul foto's van voorbij zag komen... ze mochten immers hun telefoontjes niet mee nemen.
Er was een musical waarbij ze de sterren van de hemel speelden.
Er was voor iedere leerling een mooie woordje en een oorkonde achteraf.
Er was de traditionele poortjesoptocht. Van kleuter tot groep 7 stonden de kinderen twee aan twee op het schoolplein en moesten de schoolverlaters onder hun poortje doorkruipen. De school is één van de grootste scholen van Nederland dus je snapt dat het een hele toer was.
Op het einde van het poortje werden de kinderen door de leraar het schoolplein af gejonast.
De leraar was gek van muziek. Op het einde van de musical ging heel de klas uit zijn dak op een door hem gekozen nummer. Een nummer van een punkband uit het begin van de jaren '70 nota bene. De Ramones. Ik kende het niet, maar ik vond het direct een vet nummer!
Op de einddisco was goed te zien dat de klas zich één voelde als groep. De disco werd gehouden met een aantal groepen 8 tegelijk. Toen dit nummer werd gedraaid zocht groep 8D elkaar op en gingen ze allemaal om de meester heen staan spingen. Het was bijna een magisch moment. Ik zal het in ieder geval nooit vergeten... mijn nog altijd kleine prulleke springend en dansend en blij tussen al haar klasgenoten en vriendinnetjes...
Ze heeft er zin in om naar haar nieuwe school te gaan.
Het viel me de afgelopen weken op dat ze, tussen al haar klasgenootjes in, met haar 11 jaar, nog écht een grietje is om te zien. Een meisje tussen allemaal meiden die al dametjes aan het worden zijn.
Ik geef het nog een paar maanden. Dan zal ik op een middag zien dat mijn meisje ook als dametje aan komt fietsen, haar fiets in de garage gooit, haar rugzakt op de grond laat zakken en wat te drinken uit de koelkast pakt.
Dat is de naam die stichting No Guts No Glory heeft gegeven aan de campagne waarmee ze willen laten zien dat het mogelijk is om zonder budget maar met veel positiviteit èn muziek aandacht te vragen voor een goed doel.
Het eerste nummer dat voor No Guts No Glory werd gemaakt, Live van Tiger Pilots *klik* stond binnen een dag op 1 in de downloadcharts.
Afgelopen maandag werd No Music No Glory 2 gelanceerd.
Onvervalste rap dit keer.
Engel beschrijft het verhaal van Willem die ondanks alle tegenslagen al jaren dapper strijd levert tegen kanker.
Het mooie is dat je deze plaat via Spotify en Itunes voor €0,99 kunt downloaden en dat alle opbrengsten naar stichting No Guts No Glory gaan.
Het geld wordt volledig besteed aan onverzekerde kankerbehandelingen.
En volledig durf ik hier zwart op wit te zeggen omdat ik weet dat deze stichting draait op vrijwilligers, omdat ik weet dat er geen reclamebudget is en omdat ik weet dat zelfs de directeur een salaris ontvangt van precies €0,00 voor het werk dat ze met hart en ziel voor deze stichting doet.
Dat rap niet echt mijn genre is dat doet er niet toe in deze zwijmel.
Ik vind het zo ontzettend tof dat er nu wéér mensen zijn die van de bank af komen. Die niet bij de pakken neer gaan zitten, maar die zich inzetten om mensen een kans te geven op een langer leven of op een betere kwaliteit van leven. Geld mag wat mij betreft nooit een reden zijn om iemand die kans te ontnemen.
Willem...
Een song recht uit het hart.
Hier *klik* kun je precies lezen hoe en waar je Willem kunt Downloaden en No Guts No Glory kunt steunen.
Meer zwijmelen/meezwijmelen? Klik bij Marja! http://rammelaars2.blogspot.nl/
Het blijft een beetje raar en leeg voelen als we in het zomerhuisje zijn.
Het huisje dat we na het overlijden van mijn schoonmoeder in ons schoot geworpen kregen blijft haar huisje. Het duurt lang voordat het eigen wordt.
Als eerste is er de geur. De geur van nicotine. Sigaretten.
Het wordt minder. Maar het blijft.
Gelukkig hebben we continu ramen en deuren open als we er zijn.
De meubeltjes. Alles staat er al zolang ik er kom.
Sommige dingen hangen al sinds de jaren 70 aan dezelfde spijker.
Ik wil opruimen. Ik wil het eigen maken. Maar ik kan niet te snel.
Mr.C. geeft me regelmatig een subtiele hint dat ik gas terug moet nemen.
En ach... ik heb ook de tijd.
Maar beetje bij beetje ruim ik wat op.
En vorige week deden we onze eerste aankoop.
Voor het toch al kleine keukentje stond een enorme logge eettafel met 4 loodzware stoelen.
Een icoon uit de jaren 80.
Op marktplaats kwamen we dit leukertje tegen. Iets minder ouderwets, ik gok op eind jaren 90, maar met een gezellige landelijke sfeer. Eigenlijk precies passend bij een vakantiehuisje vonden we.
En wat dacht je... op nog geen 5 km afstand van onze stek.
We haalden hem op bij een gezin met een praatgrage kleuter en we kregen een zak nieuwe aardappelen op de koop toe. Een paar uur later genoten we van een heerlijk maal, helemaal in ons nopjes met de nieuwe eethoek. Grinnikend constateerden we dat het, gezien de christelijke namen van de praatgrage kleuter en zijn broertje, waarschijnlijk de eerste keer was dat er aan de tafel werd gegeten zonder dat er gebeden werd. We kwamen tot de conclusie dat we ook zonder gebed niet minder dankbaar voor het eten waren.
Rechts in de hoek verving ik de aangebrande pannenlappen voor een zelfgemaakt gezellig setje :-).
De volgende stap: de logge eikenhouten kast vervangen voor iets lichters. Mocht iemand nog iemand weten die nou nèt op zoek is naar zo'n exemplaar...
Zucht... hoe kom je ervan af.
De muziek van vandaag: I don't wanna change you van Damian Rice.
Mooie clip. Mooi liedje.
Omdat we hem dit weekend niet gaan zien op Rock Werchter vanwege een verjarende Jip. Maar dat i ook leuk, een jarige puber!
Mooie tegenstelling bij mijn drang-om-te-veranderen-blogje.
