Ik zag de bui al hangen: 12 maart het eindexamen voor mijn coupeuse opleiding... ik ga stress krijgen. Er moet een gala jurk af zijn en de tekenopdrachten moeten ingeleverd zijn.
Dus eind vorig jaar leek het me verstandig om ruim voor de deadline een vakantie in te plannen en dat pakte goed uit.
In de kerstvakantie zat ik nog huilend met mijn docent te appen: ik zag als een berg tegen al het moeten op, na alles wat ik het afgelopen jaar al heb moeten doen.
Zodanig dat het me verlamde en dat ik vervolgens gewoon dagenlang niks deed. Dus ik vroeg of ik ook een deelexamen kon doen. En dat mocht.
Maar kennelijk gaf die wetenschap dat het kon zodanig rust dat ik toch zachtjesaan ging beginnen. Langzaam maar zeker kwam ik in de juiste flow. Totdat ik dus deze vakantieweek kon gaan knallen. Ik heb deze week een dagenlang met die jurk in handen gezeten en die jurk is nu dus gewoon bijna af hè? Hij wordt zo tof! Ik kon wel huilen toen ik hem op de pop hing om het voorlopige resultaat te bekijken!
Ik moet nog maar 3 tekeningen inleveren, dus dat ga ik ook gewoon redden voor 12 maart. De week voor 12 maart heb ik vrij voor nood. Voor als er toch nog dingen over moeten. En om alles nog eens door te nemen, en lekker uitgerust aan het examen te beginnen.
Dus... dit weekend wil ik twee tekeningen af hebben. Dinsdag de laatste. Donderdag nog even passen en verder aan mijn jurk... echt... niemand maakt me nog wat. (Tenzij corona... dat blijf ik wel een beetje spannend vinden dat die op het laatste moment nog roet in het eten gaat gooien, want wie is er momenteel nou niet besmet... maar ik ben van plan om ook die lekker buiten de deur te houden!)
O, en de foto's volgen pas als hij af is, die houden jullie tegoed!
Het verhaal heeft niks te maken met het liedje. Maar Moonlight Shadow had ik al heel lang niet meer gehoord en bracht me direct terug naar de tijd dat ik een jaar of 11-12 was... dus vandaar dat hij vandaag een plekje krijgt in de zwijmel.
Klik hier als het liedje niet laadt op je telefoon.
Meatloaf is dood. Ik ben in shock...
Als later, als ik dood ben, de balans van mijn leven wordt opgemaakt en ze turven welk album ik het meest gedraaid heb, dan staat 'bat out of hell' misschien wel op 1, maar zéker in de top 3.
Als puber had ik dit album op een lichtgrijs cassettebandje in mijn walkman zitten en ik draaide het heel vaak onderweg naar school. Mijn klasgenoten vonden het maar rare muziek. Ik denk dat ze er nu anders over zullen denken. Ik denk dat ze er nog niet rijp voor waren :-).
Ik heb overigens geen idee hoe ik aan het cassettebandje kwam. Ik denk dat ik het via mijn zus van mijn zwager heb ingepikt. Ik weet wel dat, toen ik eindelijk had gespaard voor een eigen stereotoren, dat dit één van de eerste cd's was die ik kocht.
En als er geturfd wordt welk album ik het vaakst keihard in de auto meegebruld heb samen met mijn zoon: dan staat deze echt op 1.
Ik ben Meatloaf dankbaar. Dat zijn muziek mijn leven heel vaak net wet fijner heeft gemaakt. Van zingen word ik vrolijk. En op feestjes zit de sfeer er altijd lekker in als 'Paradise by the dashboardlight' word gedraaid. Afgezaagd, maar toch ook altijd weer leuk. O... ik snak intussen weer naar een feestje waar op de halve kliek vraagt: "Do you love me forever???" En de ander helft brult: "Let me sleep on it, baby, baby let me sleep on it".
Het raakt me altijd als artiesten van wie de muziek al heel lang bij me is, overlijden. Memento Marvin Lee Aday
Wil je ook een liedje plaatsen? Plaats dan hier je link.