komt een agent aan de balie....

...nog net niet met gillende sirenes aangereden, maar wel de politiebus pontificaal voor de ingang midden op de straat geparkeerd.
Of hij een afspraak kan maken met de tandarts, want de vulling van zijn voortand is eruit :tooth:..
Inderdaad ... Daar hoef je geen tandarts voor te zijn om dat te kunnen zien
Dus ik vraag die meneer naar zijn naam en geboortedatum, en ik constateer dat ik 10 minuten geleden ben gebeld door een vrouw met dezelfde naam die dezelfde klacht had. Die vrouw had ik een afspraak gegeven voor later op die ochtend. Dus ik vraag voorzichtig na bij oom agent (voorzichtig... want je moet altijd uitkijken met welke informatie je weggeeft aan mensen) of misschien zijn vrouw al heeft gebeld, om een afspraak te regelen. Hij weet het niet, want hij moest ook even bellen van haar, maar hij vraagt het wel even na bij haar.
En het is juist, zij had net ook gebeld, maar dat was voor haarzelf  en nu moeten we een afspraak maken voor hem dus. Dusssss... ik plan meneer voor morgen in de agenda. Ik wilde nog een leuke opmerking maken over een botsing in een wilde stoeipartij ,  gezien het feit dat ze allebei een vulling aan de voortanden kwijt waren, maar hij onderbrak me met de volgende vraag: 'Kunnen we die vulling dan ook op mijn vrouws naam zetten, want ik zit met de verzekering aan mijn taks, en mijn vrouw krijgt het nog vergoed.' Ik keek hem mijn mijn meest naïeve blik aan en zei: 'Nee, meneer, dat kunnen we niet doen, dit is een probleem in uw mond, en dat kunnen we niet zomaar bij uw vrouw wegschrijven'. Hij keek terug met een blik van 'doe niet zo moeilijk' en hij voegde ook diezelfde opmerking daaraan toe. 'Waarom nou niet? Da’s toch een kleine moeite?' Ik antwoordde dat we dan niet eerlijk bezig zouden zijn, en de boel op zouden lichten, en ik was nog aan het bedenken hoe ik op een nette manier iets kon zeggen over zijn opmerking in combinatie met zijn blauwe pak, maar na de klacht van afgelopen vrijdag durfde ik niet zoveel meer.
Hij mompelde nog iets over: nou, we zien morgen wel wat we daar nog aan kunnen doen, draaide zich om, liep weg, en trapte, nog net niet met gillende sirenes, zijn gaspedaal hard in.
En op de vraag wie er nou later op de ochtend in de praktijk verscheen: dat was inderdaad zijn vrouw. Zonder vulling in haar voortand. En ook hij zal zich morgen wel weer melden… mijn collega’s zijn inmiddels gewaarschuwd, voor de frauderende agent!

uit de categorie 'vreemde voorvallen in de praktijk'

Vandaag hadden we een intake voor een nieuwe patient. Ik vind dat altijd leuke afspraken. Je wilt de praktijk en jezelf dan toch altijd van de beste kant laten zien, en het is leuk wanneer het dan ook loopt zoals het hoort te lopen.
Het is ook altijd wel weer spannend. Wie haal je in huis. Wat haal je in huis? Zijn ze trouw aan hun afspraken? Trouw met betalen? Zijn ze aardig? Zijn het azijnpissers? En vooral ook... kunnen ze met de gebruiksaanwijzing van de tandarts overweg?
De meneer van vandaag sprak slecht nederlands. Het maken van zijn afspraak was al met enige moeite gegaan. Zijn eerste afspraak had hij al verstek laten gaan. Vinden we niet leuk, kost tijd en geld, maar kan gebeuren. Vandaag verscheen hij keurig op tijd. Verzekeringspasje gecontroleerd, id kaartje geverifieerd, telefoonnummers toegevoegd; hij kon de kamer in.
Mijn collega-assistente was helemaal gecharmeerd van de man. Ik hoorde haar in de kantine tegen een andere collega zeggen: 'zag je dat? Wat een schatje die man was ?' In de kamer werd het een en ander besproken, foto's gemaakt, en er werd duidelijk uitgelegd wat  kosten ervan waren, en wat de kosten voor de vervolgbehandeling zouden zijn. De man was jaren niet bij een tandarts geweest, maar het was allemaal geen probleem.
Terug bij mij aan de balie hebben we 3 vervolgafspraken ingepland. Bij het overhandigen van de nota klopte hij op al zijn zakken, 'op zoek naar zijn portemonnee', en zei dat hij even naar de auto moest om zijn pasje te halen.
Het vervolg kun je wel raden... meneer 'het schatje' vertrok met de noorderzon en is niet meer teruggekomen om te betalen.
En ik moest aan de ene kant hard lachen. Vooral ook omdat een andere patient in de wachtkamer het al aan zag komen. Zij zag dat meneer op zijn broekzak klopte waar een dikke portemonnee in zat. En dat zag ik niet omdat de balie ervoor zat. En ze wist nou niet of ze het tegen me moest zeggen of niet. Maar toen we elkaar aankeken zeiden we allebei tegelijk: 'die komt mooi niet meer terug' en we schoten allebei in de lach.
En dan ben ik ook weer boos hè... dat er mensen zijn die zo ongegeneerd de boel in de maling lopen te nemen.
Nou ja... de wereld heeft rare kostgangers, maar dat zorgt ook wel weer voor lekker een beetje leven in de brouwerij.

dikke tranen (over partijtjes)

Dikke tranen en een berg frustratie vanavond voor het eten bij Jip.
Wat was er gebeurd? Hij had een kwartje zien vallen. Namelijk dat Janneke toch wel heel vaak voor een partijtje wordt uitgenodigd en hij nooit.
Janneke heeft de afgelopen weken bijna wekelijks een partijtje. En vanmiddag werd ze ook nog eens, naast het partijtje, bij haar klasgenootje op de echte verjaardag uitgenodigd. Compleet met taart en ijs. En hoe gaat dat dan als Josha thuiskomt: 'Jip.... ik heb lekker taart op en ijssss ....' En het toontje waarop het gezegd wordt, dat kan ik hier niet opschrijven, maar dat kun je er zelf vast wel bij bedenken.
Jip is sinds het begin van het schooljaar nog maar één keer uitgenodigd op een partijtje. En toen vond hij het nog te spannend ook, waardoor hij met buikpijn en hoofdpijn voortijdig weer werd thuisgebracht.
En gelukkig had hij er tot voor kort geen idee van dat er een wereld van partijtjes en uitnodigingen en kom- ik-bij -jou-dan-mag-jij-bij-mij-komen bestaat. Hier op school geldt gelukkig een uitnodigingen- uitdeelverbod (leuke voor galgje). Die moeten via de brievenbus gebracht worden en iedereen houdt zich daar prima aan. En tot voor kort had hij daar dus geen weet van. Totdat hij zag dat zijn zusje wekelijks naar een partijtje ging. En totdat hij weer na moest gaan denken over zijn eigen partijtje.... 2 vriendjes wil hij uitnodigen... en zijn nichtje en neefje.... en dan houdt het op. Dikke tranen dus, toen Josha met het ijs nog om haar toet vanavond thuis kwam.
Ik heb hem uitgelegd dat het ook niet eerlijk is, maar dat je er nu eenmaal niks aan kunt veranderen. Dat hij nu eenmaal wat moeilijker met de kinderen in de klas kan spelen, en dat je daardoor minder vriendjes hebt. En dat dat bij Janneke wel heel makkelijk gaat. En dat dat ook niet eerlijk is. Ik heb hem uitgelegd dat we al beloofd hadden dat we een keer extra iets leuks gaan doen en dat Janneke dan niet mee mag. Maar ook dat is volgens Jip niet de oplossing... Janneke moet de volgende keren maar gewoon een paar keer overslaan.
Het zal de laatste tegenslag nog wel niet zijn... En hij zal er ook vast niet aan wennen. Maar sneu vind ik het wel :-(

het gemiste optreden en ... vooral de weg ernaartoe

Zucht....
Vorige week kwam Janneke thuis met een briefje. Ze zouden een soort X-factor-actig iets doen op school. Ze had bedacht dat ze mee zou doen met vriendinnetje D. Dus ik heb haar gezegd: regel het maar, maak maar een afspraakje dat je gaat oefenen, en zeg het maar tegen de juf dat je meedoet. Chipz zou het worden.... Verder niks meer van gehoord.
Ik had me voorgenomen om die moeder nog even te contacten over hoe of wat, maar in een volgepropt pinksterweekend was ik het weer helemaal vergeten. Tot dinsdagmorgen. Toen schoot het weer te binnen. Josha vroeg of ik het cd-tje al gevonden had. cd-tje.... cd-tje..... welk cd-tje..... O, het Chipz cd-tje....
Op de vraag of ze geoefend had zei Janneke dat ze 2 keer had geoefend tijdens de overblijf. Ik vroeg op welk liedje: Janneke zei: misschien het eerste liedje of het tweede liedje ofzo.... Lekker vaag.
Ik zie tegen Janneke: weet je wat, we cancelen de boel wel, ik zeg wel tegen de juf dat het niet gelukt is en dat er geen optreden is van jou. Zo gezegd zo gedaan... dat kon ik ook weer van mijn lijstje schrappen.
Tussen de middag komt de juf naar me toe: Jaha.... over dat optreden.... D. zou ook meedoen, en die was toch wel heel erg teleursteld....
Shit... teleurgestelde kindertjes dat valt niet helemaal goed bij mij. Zo kwam het dat ik beloofde om het allemaal nog te regelen. Tussen de middag heb ik de moeder van D. nog gebeld. Die was helemaal verbaasd, zij had D. er nog niet één keer over gehoord. Afgesproken dat ze vanmiddag zouden gaan oefenen.
Terwijl de kinderen op school zaten ben ik aan de slag gegaan. Liedje, choreografietje..... shit... ik kán geeneens dansen. Om te beginnen was de cd zoek. Alle hoesjes die ik kon vinden opengetrokken... geen chpiz cd. Uiteindelijk vond ik het hoesje... en je raadt het al... zonder de betreffende schijf erin. Ruim drie kwartier later had ik alle speelgoedkisten/boekenkasten/lades op zijn kop gehad en gelukkig met resultaat. Nu nog het dansje. De hele middag zitten youtuben om uit te vinden hoe men tegenwoordig danst op muziek van chipz. Tegen de tijd dat ze uit school kwamen had ik een aardig idee. Ging helemaal goed komen. We hadden de hele middag om te oefenen!

Not!!!!!!

Jip moest naar de Ortho. We waren pas om half 5 thuis.... bleef er 3 kwartier over. Janneke wilde een ander liedje. Janneke wilde buitenspelen met haar waterpistool. Janneke wilde op haar kamer spelen. Janneke wilde alles, behalve het dansje oefenen. Uiteindelijk heb ik bij D. het dansje erin gestampt. En Janneke heeft mokkend op de bank gezeten. En D. beloofde me dat ze het ook wel alleen wilde doen als Janneke geen zin had morgen.
Hoe het afliep? Geen idee. Ik heb verdorie geeneens kunnen kijken. Ik moest werken. Als ik Janneke moet geloven dan heeft ze op het podium gestaan. En toen ik vroeg hoe ze danste, deed ze wonder boven wonder keurig het bedachte choreografietje na. Gelukkig zou de moeder van D. het filmen en foto's maken.

Wat heb ik hier nou van geleerd?

Misschien dat het toch wel handig is om dingen te plannen en te overleggen... dat meisjes van 6 dat natuurlijk helemaal nog niet zelf kunnen... en dat dat door een moeder begeleid moet worden.
Maar misschien moet ik hier eigenlijk vooral van leren dat ik het los moet laten... en moet laten gaan als ze inspanning van de kinderen er zelf ook niet is....
Zucht.... ik ben er nu nog moe van.....

zo romantisch die @#$%-sneeuw

Er ligt een vers pak sneeuw. Een jonge, frisse moeder heeft na een ochtend hard werken zin om haar kinderen te verrassen met iets leuks. Ze pakt de fotocamera, een rugzak met drinken en een liga, en met ferme pas wandelt ze met de slee naar school. Daar komen de kindjes juichend naar buiten: Mama, wat een verrassing !!! We gaan met de slee!
In het volgende shot staat de moeder met 2 ravottende kinderen bovenop de heuvel. De kinderen zijn niet te stuiten, en glijen supersnel van de berg naar beneden. Het is er gezellig, er staan nog meer moeders van school, en de kinderen spelen met hun klasgenootjes. De kinderen genieten van het meegenomen pakje drinken, van de liga, en moeder maakt mooie foto’s.
Shot 3: Er staat een flinke pan met zuurkool op tafel, en een lekkere dampende rookworst!
De kinderen schuiven met rode wangetjes uitgehongerd aan. Na al dat spelen hebben ze reuzenhonger  en ze vragen om nog een extra portie. 'Wat heb je toch weer lekker gekookt mama! En zo gezond!'
Tot zover de Unox- reclame…. Althans… zo zou een romantische reclame eruit kunnen zien.
Of een fotoreportage in de Libelle….
De gelijkenis met de werkelijkheid houdt op bij het pak sneeuw, en de moeder. Maar die is niet meer zo fris en fruitig na een ochtend op de praktijk.
Helemaal voorbereid met slee, en camera en drinken komt ze aan op school. Leuk, dacht ze, de kinderen hebben vast zin om te sleeen na school!
Als de kinderen de klas uit komen begint het gemopper.' Waarom ben je niet met de auto? Mijn handschoenen zijn nog nat…. Mijn tenen worden koud…. Ik kan mijn liga niet goed vasthouden met mijn wanten aan…. Als ik geen wanten aanheb worden mijn vingers zo koud…. '

Op de berg aangekomen is bij kind 1 het gemopper overgegaan in onbedaarlijk huilen. Alles is fout, en ze wil naar huihuihuissss!!! Kind 2 is lekker aan het spelen. En die wil nog niet naar huis!  Het is eigenlijk best nog wel een takke-end lopen naar huis, en dat is NIET leuk met een jankend kind op de slee. Thuisgekomen is het humeur van moeder tot ver onder het 0-punt gedaald. De volgende huilpartij dient zich aan, omdat Kind 1 warme chocomelk wil, en ze moeten het stellen met een mager kopje thee. Deze moeder is niet tot in de puntjes voorbereid…. De moeder moet gauw aan de slag om zuurkool te koken. Voor de zekerheid staat er een pot appelmoes klaar… de kinderen zullen het toch wel weer niet lusten.
Ze zal… misschien als ze nog zin heeft vandaag… de foto’s nog even plaatsen… Maar misschien ook niet… Ze heeft het eigenlijk wel gehad voor vandaag…