daar zit ik dan

Daar zit ik dan.
Achter mijn mijn scherm. Of eigenlijk ervoor.
Met een lege blog-site voor me.

Ik heb besloten om hier te gaan bloggen.
Hyves voldeed niet meer. Waarom? Ik weet het niet. Op Facebook kon ik de juiste plek niet vinden. Dus het was een beetje stil de laatste tijd. Ik heb al klachten gekregen...

Het was echter niet stil in mij.
Binnen in mij borrelt en bruist de inspiratie. En om te voorkomen dat wat borrelt en bruist gaat gisten, moet ik het af en toe laten stromen. En daarom zit ik hier nu.

Zo kom ik gelijk bij de naam van mijn blog. Want hoe eenvoudig beginnen ook is (je gaat naar http://www.blogspot.com/, klikt op de button 'aan de slag' ), zo lastig is de titel. Op het tweede veldje wordt je blogtitel al gevraagd... daar zit je dan met je genomen besluit...

'Wat borrelt en wat bruist moet stromen'... Ik zie daarbij een bron voor me, waar helder water uit stroomt. En soms, als het niet vanzelf naar boven komt, dan kan een pomp daarbij helpen.

Het is lang geleden dat ik 'Pumpke' ben genoemd. Een heel enkel keertje laat mijn vader die naam nog weleens vallen. En dan wordt het een beetje prikkerig achter mijn ogen.
'Pumpke' was eigenlijk voorbehouden aan mijn moeder. Als kind, maar ook als twintiger, was 'Pumkpe' altijd haar koosnaam voor mij.
Omdat zij ook altijd goed met woorden/rijmen/schrijven was, omdat ik nog alle dagen graag aan haar denk en omdat het dus ook weer terugslaat op die bron en die pomp, heb ik in een paar tellen besloten dat 'Pumpke' het dan maar worden moest.
Liever had ik wat flitsenders bedacht. Pumpke klinkt zo... eh... ja? Zo lief? Zo Brabants? Ook dat past dan ook wel weer bij me eigenlijk.
Mocht ik het nog willen veranderen, ik weet niet of het kan. Ik moet het allemaal nog uitvogelen. En daarbij... het gaat vooral om de inhoud.

Verwacht geen analyses van de stand van zaken in de wereld, verwacht geen heldere opinies over het nieuws. Verwacht gewoon een gezellig verhaaltje over dingen die me opvallen of bezighouden in mijn  dagelijkse leventje, dat overigens ook niet erg opwindend is. Soms een heel verhaal, soms een paar regels, soms alleen een plaatje met commentaar. Klinkt veelbelovend hè?

 Zo.
Dit was de eerste.
Ik voel mijn hoofd al wat leger worden.
En om het mezelf makkelijk te maken zal ik deze site eerst volstorten met 'oude publicaties ;-) "
Ik hoop gauw tijd te vinden voor de rest. In de vakantie, op het werk, met de kinderen... ik heb voldoende inspiratie liggen...

liefde is.... vriendschap

Ook in vriendschap kan er zoiets zijn als ‘liefde op het eerste gezicht’.
In de brugklas kwam ik bij toeval, ik weet nog de plek en het lokaal, naast haar te zitten. We merkten direct dat we moesten lachen om dezelfde dingen, we maakten dezelfde grappen en deden dat dan ook het hele lesuur door. Nogsteeds ligt er op zolder een doos met briefjes en tekeningen met commentaren op vanalles wat we hadden meegemaakt of op alles wat ons op dat moment opviel. Zo eens in de paar jaar, meestal bij een verhuizing of verbouwing, komt het kistje weer te voorschijn en moet ik weer net zo hard lachen als vroeger, als ik al die onzin weer zie.  En meestal kan ik me nog precies herinneren over wie of wat die onzin ging.

We werden hartsvriendinnen. We deden alles samen, maakten de eerste verliefdheden mee (ze had grote broers, en vaak een huis vol vrienden), gingen samen uit, ik mocht mee op vakantie, zij ging met mij mee en ik logeerde er (in mijn herinnering) bijna ieder weekend. Haar moeder had het woord ‘zoete inval’ zelf uitgevonden. Niks was te gek. Ook mijn eigenaardigheden niet. En haar vader… die was er… aanwezig op de achtergrond, scharrelend rond zijn huisje dat hij zelf had gebouwd. En hij schikte zich - denk ik… misschien is er een strijd gestreden die ik helemaal niet in de gaten had, als puber heb je blinde vlekken genoeg- , stilletjes glimlachend, in het lot dat hij een vrouw had, die het altijd maar goed vond dat al dat jongvolk altijd maar over de vloer kwam.
Nachten hebben we er doorgebracht… met een afzakkertje op  de bank na het stappen, en een laatste sigaretje, en nog één, en nog éen… Vaak gingen we pas slapen als de vogeltjes begonnen te fluiten. Maar het kwam ook voor dat we pas naar bed gingen als ‘Theo en Thea’ op zondagmorgen waren geweest.

Door al dat gestap en verliefdheden kwam er van leren niet veel terecht. Ik ging naar de Havo, zij bleef op het VWO. We verloren elkaar een beetje uit het oog. Zij ging studeren. Ik de verpleging in. We zagen elkaar nooit meer. Tot ik met Mike ging samenwonen in Rotterdam. In de supermarkt liep een meisje voor me met net zulk wit haar als zij. Dat kon er maar eentje zijn. Ze bleek een paar straten achter me te wonen. Ik was blij dat ik haar weer gevonden had. Niet dat we toen de vriendschap weer oppakten als voorheen… daarvoor lagen onze levens toen misschien te ver uiteen. Maar we hebben wel beloofd om elkaar nooit meer uit het oog te verliezen.

Jaren later, toen onze levens weer wat meer parallel liepen, bleek dat de basis die we vroeger hadden gelegd, er altijd is gebleven. Terugkijkend op de vriendschap heeft zij me ooit eens verteld dat ik haar eerste ‘echte’ vriendin was. Iemand die haar nam zoals ze was, zonder bijbedoelingen of kwaad te willen. (Hoe zou iemand haar ooit kwaad hebben willen doen, vroeg ik me af ???) Terugkijkend heb ik maar weinig vriendinnen gehad, bij wie ik me zó thuis heb gevoeld, en bij wie ik zo enorm mezelf kon zijn.

We zien elkaar niet vaak. We hebben allebei een druk leven. Maar we zijn altijd bij elkaar ‘getuige’ geweest bij alle belangrijke dingen in het leven. Als het niet lukt om elkaar te zien, dan spreken we per mail een datum en een tijdstip af, waarop we elkaar uitgebreid gaan bellen. In december hebben we voor het laatst geprobeerd een date te maken. Dat is niet gelukt. Al scharrelend rond zijn huisje, was haar vader onwel gewroden. Haar vader bleek plotseling ernstig ziek, en sindsdien volgden er eigenlijk alleen maar slechte berichten. Tot het laatste bericht, afgelopen zondag, op vaderdag... Haar lieve vader, die stille, glimlachende man, die het allemaal maar best vond dat ik daar zo’n beetje deel uit liep te maken van het gezin, die lieve man, is overleden. Morgen gaan we hem begraven.

En omdat ik haar zo goed ken, omdat ik weet hoe lief ze haar vader vond ( dat bleek wel uit hoe boos ze als puber op hem kon zijn), omdat ik weet hoe warm en hecht het gezinnetje was,  omdat ik weet hoe belangrijk ze elkaar vonden, denk ik ook te weten hoeveel verdriet mijn vriendinnetje zal hebben, en hoe erg ze haar vader, de opa van haar kindjes, zal gaan missen.

Het enige wat ik kan doen is er morgen voor haar zijn, om haar na te staan bij dit moeilijke laatste moment… omdat ik weet hoe fijn het is wanneer je dit soort momenten met je vrienden kan delen….

bettie akkumaai ?

Na bijna 4 jaar Bergen mag ik toch wel zeggen dat ik aardig ingeburgerd ben in het Berregse. 4 jaar.... ik weet nog goed dat we op google een lijntje over de lijn rotterdam/antwerpen legden en dan in gingen zoomen (wat een toepasselijk woord :-) ) via google om te kijken hoe de ligging van het huis was, en of de omgeving wel leuk was.

Soms was het plaatje heel leuk, maar dan het dorp... lang leve google... we lazen al gauw dat we er in PVV-dorp Sintwillebrord er niet tussen zouden komen.
Heerle ( Heerlen? dat ligt in Limburg... het dorp dat hier vlakbij ligt heet Herrel !) had leuke huizen, maar bleek ons toch iets te dorps. Stampersgat... de naam alleen al. Zo vielen ook Klutsdorp, Lepelstraat en Helwijk alleen op de naam al af.

Bij Bergen op Zoom zoomden (woordgrapje :-) ) we in op de Bergse plaat. Zo kwam het dat Mike de open huizenroute langsging, alvast een voorselectie maakte, en tijdens het pinksterweekend daarna ben ik bij zijn eerste keus gaan kijken. Binnen 2 dagen hadden we een huis erbij... en zo geschiedde.

Intussen kan ik het Bergs aardig volgen. Ik weet dat als we met de loopgroep lopen tot ' 't ekkertje ginterwijd' , dat dan het hekje daar in de verte wordt bedoeld. En als mijn manager zegt dat klanten gelijk moeten betalen, omdat ik er anders alleen maar 'dol mee krijg', dan moet ik voorkomen dat ik er problemen mee krijg.
De vastenavend, dat is niet de avond waarop er gevast wordt... nee, dat duurt een dag of 4. Dat valt toevallig altijd gelijk met het carnaval ;-). De dag waarop de vastenavond valt, dat is 'Asselewoensdag'.

Als iemand zegt dat hij uit 'Smerdiek' komt, dan weet ik inmiddels dat hij helemaal uit Sint-maartensdijk is komen rijden. En als ze vragen: 'bendebenukt?!' dan vragen ze niet of ik een goeie beurt heb gehad, maar de bedoelen ze: 'ben je nou helemaal betoeterd?'Wanneer mensen bezorgd vragen : 'wat doet'r op?' Dan weet ik dat ik moet vertellen wat er aan de hand is.
En op naailes weet ik intussen dat ik vrienden maak als ik thee ga halen op het moment dat er geroepen wordt dat ze 'niemeer kenne tuffe van de dorst'.

Toch gebeurt het nogweleens dat ik tijdens een gesprek een glazige blik in mijn ogen krijg, omdat ik het niet helemaal kan volgen. Een loopmaatje van me vroeg laatst in het bos aan iemand: 'bettie akkumaai? '  Misschien dat je de vertaling beter kan maken als ik erbij vertel dat we in het bos liepen en dat we een schattig hondje met zijn baasje tegenkwamen.

Vanmorgen vertelde mijn loopmaatje dat hij maar weinig tijd had gehad om te hardlopen de afgelopen tijd. Zijn moeder lag in het ziekenhuis, hij moest haar huis opknappen, en in zijn eigen huis had hij een 'koefles' laten plaatsen. Ik daag jullie uit om zonder google te raden wat hij voor zijn huis heeft aangeschaft :-)

oei...

Enige tijd geleden ben ik met Jip naar de huisarts geweest. Aanleiding hiervoor was eigenlijk die knappe man van de tv, die zo goed met honden om kan gaan. (Nee... ik bedoel niet Martin Gaus, maar die andere).
Jip is namelijk altijd ontzettend bang voor honden geweest. Maar sinds die mooie man op tv is, en Jip de technieken om honden te benaderen heeft toegepast, en ook gezien heeft dat het werkt, gaat het dus een stuk beter tussen Jip en loslopende honden.
Nu hadden we bedacht dat zoiets ook wel zou kunnen helpen om Jip te helpen om zijn angst voor spinnen en krabben onder controle te krijgen. Dus wij naar de huisarts, met de vraag of hier een goeie psych of een ander soort -loog voor te vinden zou zijn die Jip hiermee zou kunnen helpen. Dat vond de huisarts niet zo'n goed idee, hij vond dat we maar weer eens terug moesten gaan naar het GGZ. En dat vond ik dan weer niet zo'n goed idee, maar goed.... aldus geschiedde.
Van het GGZ kregen wij een hele vragenlijst toegestuurd. 1 voor de juf, en 1 voor ons. Die vragenlijst trekken ze dan door de computer en vervolgens komt daar dan een grafiek uitrollen. En daar waar wij dachten dat het allemaal wel ging en hoopten dat de problemen slechts verbeterpuntjes waren, zei onze begeleider (dezelfde man als twee jaar geleden) dat hij eigenlijk wel heel erg schrok van wat de grafiek liet zien.
Onder de 2 lijnen is normaal, tussen de 2 lijnen behoeft aandacht, en boven de 2 lijnen noemde hij 'klinisch'als in de zin van heeft echt aandacht en begeleiding nodig, is echt afwijkend van de norm. Tja... er stonden 2 puntjes onder de lijn, 2 ertussen, en een stuk of 6 puntjes ver boven de lijnen. Zowel op onze grafiek, als op de grafiek van de juf. En daar schrokken wij dan ook wel weer van.
De begeleider had niet het idee dat de angst een op zichzelf staand iets is. Hij heeft het idee dat het een uiting is van een langdurige overprikkeling doordat er, met name op school en in het sociale leven, eigenlijk toch wel heel veel van hem gevraagd wordt. Jips concentratieproblemen nemen toe, ook misschien hierdoor, en ook al aan het begin van de week, en dat is ook heel zorgelijk en lastig.
Wat doen we nu?
Dinsdag brengt onze begeleider hem in het teamoverleg.
We gaan overwegen of we Jip moeten herdiagnostiseren. De wereld van de psychiatrie staat ook niet stil, en er zijn onder het parapluutje 'autisme' weer nieuwe onderverdelingen gemaakt om bepaalde vormen van autisme in onder te kunnen verdelen. Vraag is wat je ermee opschiet... zal het nou echt zoveel uitmaken of er een geel of een rood stickertje op zit?
We gaan overwegen of we medicijnen moeten gaan gebruiken om de concentratiestoornissen tegen te gaan, maar ook daar zitten haken en ogen aan.
We gaan kijken of Jip in aanmerking komt voor cognitieve gedragstherapie voor zijn angsten.
Dus nu draaien de radartjes weer in mijn hoofd, en lang leve google... ik ben weer heel wat wijzer geworden, maar ik heb ook weer een heleboel vragen. Ik ben blij dat de molen weer in gang is gezet, en ik hoop heel erg dat Jarno over een poosje weer wat blijer en meer ontspannen in het leven staat. En ondertussen blijft hij natuurlijk mijn heerlijke, lieve manneke, die ik eigenlijk gewoon net zoveel vrolijkheid en blijheid gun, als er bij Josha gewoon vanzelluf uitkomt...
Zo.... ik heb de boel weer even op een rijtje gezet en samengevat. Ik deel het met jullie, zijn jullie ook weer op de hoogte. Als je tot hier bent gekomen... bedankt voor je aandacht :-)

moederdag

'Hoe voelt het' vroeg Janneke van de week, 'om moederdag te hebben?'
Ze was er maar druk mee de kleine meid.
Al weken lang verdwenen er tekeningen, knutsels, briefjes en frutsels onder de linnenkast in de huiskamer. De vaste verstopplaats voor al uw moeder- en vaderdagkado's.
Hoe voelt dat? Ik heb gezegd dat het net zo leuk voelt als jarig zijn, maar dan nog leuker, want je bent apetrots omdat je zulke lieve kinderen hebt.
'Ja', zei Janneke, 'maar jarig zijn is toch veel leuker? Want dan krijg je veel meer kadootjes, en dan komt iedereen op visite, en dan is er taart enzo'. Nou, ik kan je vertellen... geef mij maar moederdag :-p
Om half 10 (op moederdag hoor je uit te slapen) hoorde ik gestommel op de trap. En een hoop gefluister. Jip en Janneke kwamen boven met een stapel kadootjes. Jip had een heerlijke coctail gemaakt van zout en geraspte kleurkrijt, met hardgeworden waspoeder als topping. Parapluutje erin, rietje erbij... Proost! En zoals alleen hij dat kan zeggen (hij heeft een scherpe neus,  is altijd de eerste die iets ruikt, die me complimenteert met de lekkere geur in huis als ik de badkamer heb  gesopt, of de vloer heb geboend): 'het was zo leuk om de maken, mam, de hele klas rook zo lekker naar zeep" :-).
Vervolgens was Janneke aan de beurt. Wel 5 kado's. Ik sta er goed op bij haar :-) Ze had een mooie ketting gekleid, die maar nèt over mijn hoofd ging. 'Wat heb je die toch keurig op maat gemaakt!, hij past precies!' En ze droeg er een zelfbedacht gedicht bij voor. ' Mama, heb je gezien met wat voor mooie letters ik die heb geprint?' Handgeschreven versjes... daar doen we anno 2011 niet meer aan.
Daarna vond Jip dat het M.ikes beurt was om een moederdagkado te geven. Helaas... M.ike zei dat hij niets had, omdat ik zijn moeder niet was. Jip was helemaal verontwaardigd, dook onder het bed (de vaste plek waar altijd de verjaardagksdootjes liggen) en constateerde dat M.ike toch écht de waarheid sprak: 'maar dat kan écht niet hoor! Het is toch moederdag????!!!!!'
En ja, bij moederdag hoor dan ook een uitgebreid ontbijt. En daarna gingen we weer over tot de orde van de dag.
Ik herinner me met moederdag altijd nog de zin van een versje dat ik voordroeg aan mijn moeder: 'Weest u maar lekker lui vandaag, want u verwennen doen wij graag. '  (weest u... hoe seventies wil je het hebben?)  Dat verwend worden, dat lukt altijd wel, maar dat lui zijn op moederdag... da's natuurlijk een utopie: de was, de strijk, het koken.... dat gaat natuurlijk gewoon door. En er was vandaag ook weer gewoon het houtwerk dat geschilderd moest worden. Maar de middag heb ik lekker door kunnen brengen op het strand. Want hoe je het ook went of keert... Bij moederdag voel ik weer eventjes dat ik mijn moeder niet meer heb. Maar vandaag voelde ik ook dat het zo zijn voordeel kan hebben. Geen 'verplichte' rit naar moeder toe, maar lekker  zonnebaden op het strand. (Schoonmoeder is volgende week met haar verjaardag aan de beurt)

Zo voelt moederdag dus. Trots zijn, genieten, je geliefd voelen, verwend worden, een tikje missen, en daarna weer over tot de orde van de dag!