Ouderwetsche krullebol

Getipt door een vriendin: maak gewoon eens krullen met ouderwetsche papillotten.

Restjes stof genoeg in huis om repen van te knippen.

Haar nat maken, lapje in lok draaien, vastknopen...

Dan moet je er nog even een nachje overslapen...

En klaar zijn uw krullen!

Overwinnen (we-300)

Kromgebogen hing ze over het hek. Ze hapte naar adem. Branderige longen, opkomend maagzuur, vlekken voor de ogen.  Ze keek omhoog en zag het glunderende koppie van haar kind. Rode koontjes, twinkeltjes in zijn ogen, als altijd springend om haar heen. Zijn medaille hing al om zijn nek. ‘Kom mama, dan gaan de jouwe ook halen’.  En weg was hij weer. Energie voor tien! Ze zakte  weer voorover, in innige omhelzing met het dranghek.

Dit was een regelrechte nederlaag.  Duizend miezerige metertjes op de kidsrun en  er finaal uitgelopen worden door je zoon. Ze nam een besluit. Volgend jaar… dan zou ze hier weer staan. Maar dan trots en met opgeheven hoofd. Net zo moe, maar niet kapot. Een jaar lang om te komen van één naar vijf hele kilometers.

De eerste trainingen vielen tegen. Ze vroeg zich af of ze het ooit ging redden. Waarom leek iedereen dit leuk te vinden? Ging  ze het ooit leuk vinden? Dit was toch wel rete-zwaar. Regen, wind, blessures, zichzelf… alles kwam ze tegen. Haar i-pod was haar coach, trouwe vriend in moeilijke tijden. Maar uiteindelijk was dat moment daar. Ze merkte dat ze zich beter voelde als ze had gelopen, dat ze uit ging kijken naar de volgende training. Ze voelde de beroemde adrenalinekick. Zelfs op vakantie gingen haar loopschoenen mee. Wie had dat ooit gedacht?

En nu staat het hier zwart op wit. Renate ten Cate. Startnummer 6251 op de City-Pier-City-loop. Die vijf hele kilometers gaat ze lopen!  Ze ziet een glorieuze finish voor zich... Ze zal zich door die kilometers heen ploegen. De laatste zware meters…  Haar kinderen moedigen haar aan . De tijd is van geen belang.  Die vijfduizendste  meter, die telt! Ze passeert hem trots, fier en rechtop. En samen met haar zoontje zal ze haar medaille ophalen.

We-300 is een schrijfoefening/uitdaging van Plato: Schrijf een verhaal/blog van exact 300 woorden over een bepaald woord, maar gebruik dat woord niet in de tekst. Dit keer was het woord: overwinnen.
Meer lezen/meedoen?http://platoonline.wordpress.com

Boksbal

Zo. Er mag geramt worden.

Vorige week was er vanalles aan de hand. Oorzaak was te zoeken onder het kopje weerbaarheid/klasgenootjes/school.
Omdat het een en ander toch wel indruk op Jip had gemaakt mocht ik met hem mee naar zij peut om het een en ander te bespreken. Hij had al eerder verteld dat hij het daar zo fijn vond omdat hij daar af en toe even op de boksbal mag rammen. Vrijdag liet hij even een demonstratie zien. En ik zag dat het hem goed deed. Ik wist niet dat hij het in zich had.

Omdat Jip de laatste tijd toch vaak boos uit school komt, en zijn boosheid maar moeilijk kwijt kan, zochten we naar een oplossing. Eén van de oplossingen waar hij zelf mee kwam was: ik wil een boksbal.

Voor een prikkie via marktplaats hebben we iemand anders van zijn overtollige boksbal af geholpen, en nu staat hij bij ons te wachten tot er weer iemand langs loopt om er op los te beuken. Want ja, dat bleek wel gisteren, het is bijna onmogelijk om er langs te lopen zonder er een hengst op te verkopen.

Kwetterbosje

Na mijn werk loop ik altijd met de post naar de brievenbus aan de overkant van het veldje.

Soms met de kinderen, soms alleen.

Naast de brievenbus staat het 'Kwetterbosje'.

Het is er altijd een kabaal van jewelste.

Het lijkt of er wel 100 musjes allemaal tegelijk willen vertellen wat ze die dag hebben beleefd.

We kijken dan altijd goed of we ze zien zitten.

Maar we zien ze nooit.

We vroegen ons zelfs af of ze er geen boxjes in hadden opgehangen.

Net zoals in de efteling, dat er van die vogelgeluidjes uitkomen.

Sinds gisteren weten we dat het geen boxjes met vogelgeluidjes waren.

Het bosje is weg.

De vogeltjes zijn ook weg.

En we horen geen gekwetter meer.

Jammer, het zal wel weer aangroeien.

Maar het was altijd zo'n lekker terugkerend momentje aan het einde van de dag.

(Zal Wordfeud het woord 'kwetterbosje' goedkeuren?)

zomaar een zondag

Links van me het Markiezaatsmeer. Witte schuimkoppen op de grijze plas. De zon schijnt fel. De wind vol op kop.

Rechts van me daagt een heuvel me uit.



hoe komen die blaadjes nou toch ineens aan de bomen???



Killing in the name of, van Rage against de Machine knalt keihard door de oortjes.

Deze vrouw... zachtmoedig? Klopt. Maar af en toe mag het 16-jarige rebelse meisje nog weer even wakker worden. Na de training mag ze weer gaan slapen, en wakker worden als ik het nodig vind. Ik voel me weer even als herboren als ik de plas en de heuvel achter me laat en ben het lamlendige en grieperige gevoel van van de week helemaal kwijt.

Als toetje neem ik een warme douche. Kennen jullie de talasoscrub van Collistar? Dat is echt het allerlekkerste douchespullie ever. Een scrub, met een mentholachtig luchtje, dat je huid doet tintelen. Maar er zit ook olie in, waardoor je huid heerlijk zacht gaat aanvoelen. Na het douchen nog even smeren met de boycrème... en ik voel me weer helemaal het dametje. Er is één nadeel aan dat spul... de prijs... voor een potje scrub en een potje crème ben ik bijna 80 euro kwijt.

Nog even meegenieten van de muziek? Zet de speakers maar voluit!
Wees gewaarschuwd voor een vreselijke bak met herrie en agressie!