Overuren

Gisteren vloog er met een rotgang ineens een grote witte tissue de blauwe regen in.

Na mijn eerste verbazing zag ik dat er aan de tissue een merel hing. Dat betekende vast een nestje!

En jawel... tijdens mijn dagelijkse kijk-eens-hoe-mooi-alles-groeit-en-bloeit-rondje door mijn tuin spotte ik zojuist het nest. Onze merel is een echte out-of-the-box-denker. Ze heeft niet alleen een grote tissue gebruikt als ondergrond voor zijn nestje, op de foto zie je ook nog net het vierkante uiteinde van een tie-ripje.  

Een nestje in je tuin is niet heel bijzonder, maar ik vind het wel heel erg leuk. 2 jaar geleden is de tuin helemaal op de schop gegaan en de beplanting is nog lang niet volgroeid. De blauwe regen is het enige overblijfsel van de vorige tuin.

Toen ik zwanger was van Jip hadden we ook een merelnestje in de tuin. Bovenop de pergola, verstopt in de bruidsluier had het stel zich gevestigd. Boven het nestje was ons balkon, en aan het balkon grensde onze slaapkamer.

Toen ik hoogzwanger was maakte ik overuren. Ik was vaak wakker, en het was 's morgens vroeg vaak een lawaai van jewelste. Het ge-kra-kra-kra van eksters die wel trek hadden in een vers mereleitje, of een mals mereljonkie. Vader en moedermerel die hoog op het dak hun schelle alarmroep lieten horen. En dan schommelde ik met mijn dikke buik mijn bed maar weer uit om vanaf het balkon de eksters weg te jagen. Met ons drieën, papamerel, mamamerel en ik lukte het toen een poos om de eksters op afstand te houden. Totdat we een weekje naar de camping gingen.... Ik heb nog even overwogen of ik de buurvrouw zou vragen om de waakdienst van me over te nemen, maar ik vreesde dat ik uitgelachen zou om mijn te sterk aangewakkerde moedergevoelens. Ja... je zou je kindjes maar aangevallen zien worden door vogels die vele malen groter zijn dan jou. Vogels met hele enge scherpe snavels. Ik moest er niet aan denken...

Het nestje heeft onze kampeerweek niet overleefd.

Gisteren heb ik de eerste eksters alweer gehoord. Ik vrees dat ik de komende weken weer veel nachtelijke overuren zal moeten draaien...

Vastloper

Vandaag werd maar weer eens duidelijk hoeveel moeite Jip heeft met zijn schoolwerk.
Het begon met het huiswerk dat ik tegenkwam: toevallig sloeg ik zijn bijlesmap open.
 '24 mei t/m 31 mei: Tafels oefenen, usb- stick procentensommen oefenen.'
31 mei.... da's overmorgen, rekende ik snel uit... als ik niks had gezien, dan had Jip er ook niks aan gedaan. Leuk voor die bijlesleraar, die stopt er tijd en energie in, maar er wordt vervolgens niks mee gedaan.

De tafels: Jip wist er best veel niet. Jammer, maar daarvoor oefenen we juist, was mijn commentaar. Het frustratiepunt was al bereikt. Boos, mokkend, stampvoetend liep hij naar zijn kamer. Kind boos, moeder boos... niet leuk allemaal :-(
Vervelend... de tafels zijn groep 5-werk. En hij kan ze nog niet opdreunen. Inmiddels zijn ze in groep 7 volop bezig met breuken en procentsommen. En dat gaat lastig zonder tafels.

Toch maar de USB-stick in de computer geplugd. Jip was weer afgekoeld en wilde gelukkig verder.
'Op elk plaatje zie je een tegelveld. Hoeveel procent van het tegelveld is gekleurd? '
En daar ging het al mis. Eén deel van het tegelveld was blauw. En het andere deel was geel, of groen, of paars of roze. Ik legde uit dat het om de niet-blauwe tegels ging. Dat ging 3 sommen goed, en bij de 4e som was het ene deel blauw gekleurd, net als bij de vorige sommen, en het andere deel was donkerblauw. Ook hier raakte Jip het weer kwijt... waarom was nou opeens alles blauw? Kwam nog bij dat de sommen gezellig versierd waren met poppetjes en andere afleidende figuurtjes... waardoor ook dit een niet-zelfstandig-leermomentje werd.

Over 3 weken moet zijn werkstuk af zijn. Het formulier waarop staat hoe hij het moet maken en waar het aan moet voldoen slingert al een maand lang overal en nergens door het huis. Hier ligt zijn boek, daar ligt zijn voorwoord... Het lukt gewoon niet om het boeltje bij elkaar te bewaren. Vorige week gaf ik de opdracht: 'begin nou vanavond aan de werkstuk en schrijf je voorwoord op een a-viertje'. De volgende dag lag er een papiertje op tafel waar met grote letters VOORWOORD op stond. Niks meer, niks minder. Hij had mijn opdracht keurig uitgevoerd, ik kon er niks van zeggen :-)

Hij houdt het werkstuk over Queen. Ook een onderwerp waar moeilijk informatie over te vinden is op kindernivo. Feiten, die kent hij wel. Maar nu nog die feiten overzichtelijk, in hoofdstukjes verdeeld, en in een verhaal aaneengebreid uit je toetsenbord zien te rammelen. Da's andere koek. Het worden intensieve weken. Dat staat vast. Het vorige werkstuk hebben we uiteindelijk min of meer gedicteerd :-(. De leerkracht weet ervan. Maar ja, een half werkstuk in moeten leveren is ook weer zoiets...

Nou ja... de nieuwe aanvraag voor de rugzak is vandaag ondertekend en wel de deur uit gegaan. De andere oplossing lijkt nabij, maar zolang nog niet alle partijen van alles op de hoogte zijn, ga ik hier nog niets zeggen. Ik blijf het alleen heel jammer vinden dat zo'n lief manneke al zolang tobt en dat het zolang moet duren voordat gezien wordt dat het niet gaat... Duimen jullie intussen allemaal mee voor een goed oordeel van de indicatiecommissie?

Zwaanetta

Afgelopen weekend hebben we heerlijk gekampeerd.
Janneke had al snel aansluiting gevonden met een paar meisjes en ze kwam terug met het verhaal dat er een tam zwanenbabietje was.
De broertjes en de zusjes waren doodgepikt door de kraaien, en hij was gered.
Het leek me een sterk verhaal, maar het bleek juist te zijn.
De zwaan kwam van een kinderboerderij en de de mensen van de kinderboerderij hadden het zwaantje inderdaad weggehaald van het nest, omdat hij anders ook de kraaien niet zou overleven.
En nu moest de zwaan dus ook mee kamperen.

De zwaan wordt nu liefdevol opgevoed door het gezin. Hij loopt gezellig achter hun aan, eet gras uit hun hand, de hond laat het zwaantje liefdevol is zijn warme holletje tussen zijn voorpootjes slapen. En als de kinderen gaan zwemmen, gaat de zwaan gezellig mee het water in. Ze hebben hem 'Zwaanetta' genoemd :-) . Gezien de naam denk ik toch dat ik hem haar moet noemen.

Janneke had duidelijk de tijd van haar leven :-). Wie kan er nou dinsdag op school vertellen dat ze een zwanenkuiken heeft mogen verzorgen?

leerzaam avondje (vervolg)

En dan nu het vervolg van mijn leerzame stapavondje *klik*: de toelichting op punt 2 t/m 7

Als de jeugd-van-tegenwoordig zegt zich aan te kleden om uit te gaan, dan wordt bedoeld dat ze zoveel mogelijk NIET aandoen.

Tja... zo warm was het nou ook weer niet. Lange-broek-en-jasjes-weer. Maar je loopt echt niet underdressed in een niemendalletje dat reikt tot net over je onderbroek string. Lieve Janneke... Je mag over een paar jaar best een avondje stappen, maar ik stuur je vader op 50 meter achter je aan, en je mag best met je vriendinnen of je vriendje op stap, maar ik stuur je dan nog liever in een burka.

 Mijn broer mag best op zoek naar een nieuwe vrouw, maar die mag hij niet halen op het stadshuisplein in Rotterdam

Zie hierboven. De kans dat mijn broer een meisje zoekt in Rotterdam is redelijk aanwezig. Maar jeetje, jeetje, wat een herreketerreken lopen daar rond. Oké... ik mag niet iedereen over één kam scheren, maar er liepen erbij...

 

Neem extra zakgeld mee om de entree te betalen om het café binnen te komen

Een kroegentocht is er tegenwoordig niet meer bij. Althans... dat wordt een dure aangelegenheid. De gemiddelde entree voor een bar is tegenwoordig 7 euro. En daar zit dan nog geeneens een gratis consumptie bij. Maar wel gratis gebruik van toilet en garderobe, zei het meisje dat ons naarbinnen lokte uitnodigend. Ja... je moet ergens reclame voor maken.... Tja... en als het dan ergens niet zo gezellig is, dan bedenk je je wel twee keer voordat je weer een deurtje verder gaat. Dan ben je sowieso al 7 euro lichter.

 

Een behoorlijk cohort aan agenten en politie te paard behoort op sommige plekken tot het normale straatbeeld tijdens een avondje stappen

Naast alle beveiligingsmannen die bij iedere ingang staan, en naast alle 'poortjes' waar je door naar binnen moet, loopt er dus ook nogeens een heel cohort aan agenten op straat. Moet ook wel. Want de poortjes gaan bij iedereen af, maar niemand wordt gefouilleerd. Wel zo veilig dus. En niemand kijkt ervan op. Maar het geeft mij nou niet echt het idee van 'wat een gezellig sfeertje hangt hier'.
Overigens ken ik in ons schone Bergen maar 1 tent waar een uitsmijter voor staat. Daar werd ik laatst ook gewoon geweigerd. Geen idee waarom. Was vast niet omdat ik er zo gevaarlijk uitzag. De rest van de kroegen mag ik overal gewoon naar binnen.

 

Wijn en cocktails zijn geen goede combi

Geen toelichting. Dit wist ik al toen ik 16 was. En dat is nogsteeds zo als je 40 bent. Dat moet je gewoon niet meer willen proberen. (Ik had dit kopje eigenlijk: 'je ontbijt smaakt de eerste keer lekkerder dan de tweede keer' willen noemen, maar dat was to much info.)

Ik ben blij dat mijn kinderen over een paar jaar het centrum van een kleine tot middelgrote stad in het vredige Brabant tot vaste stapbasis zullen hebben

Tsja... ik vind het nogal wat. Jochies van amper 15 jaar, onbeheerd in de metro, al die meiden in hun niemendalletjes, al die beveiliging, al die agenten, alles... de sfeer zo totaal anders als een gemiddelde zaterdagavond bij ons in de stad. Noem me een provinciaaltje, noem me oud, noem me een muts die na 5 jaar provincie niks meer gewend is... Natuurlijk, overal kan vanalles gebeuren... Maar ik vind het Bergse uitgaansleven voor mijn kinderen over een paar jaar toch een prettiger idee. (O, nee.... Antwerpen ligt hier 'om de hoek' ... mijn god, gaan ze naar het buitenland!)

Zo. Dit waren mijn observatiepunten van een avondje los. Klinkt alsof het niet zo was, maar ik heb me die avond verder prima vermaakt. Volgende keer gewoon weer een bruin café waar je elkaar gewoon kan verstaan. En voor de rest: What happens at the party, stays at the party ;-)

En ach, kijk nou... al googelend naar een plaatje kwam ik deze tegen... wat een andere wereld...

Leerzaam avondje

De leermomenten van een avondje stappen:

1. Je mag gerust reizen op een geleende persoonlijke OV-kaart, zolang je maar hebt ingecheckt.
2. Als de jeugd-van-tegenwoordig zich tegenwoordig aankleed om uit te gaan, dan wordt bedoeld dat ze zoveel mogelijk NIET aandoen.
3. Mijn broer mag best op zoek naar een nieuwe vrouw, maar die mag hij niet halen op het stadshuisplein in Rotterdam
4. Neem extra zakgeld mee om de entree te betalen om het café binnen te komen.
5. Een behoorlijk cohort aan agenten en politie te paard behoort op sommige plekken tot het normale straatbeeld tijdens een avondje stappen.
6. Wijn en cocktails zijn geen goede combi.
7. Ik ben blij dat mijn kinderen over een paar jaar het centrum van een kleine tot middelgrote stad in het vredige Brabant tot vaste stapbasis zullen hebben.

 

Toelichting:

Je mag gerust reizen op een geleende persoonlijke OV-kaart, zolang je maar hebt ingecheckt.

Dat mag dus. Maar niet op een kaart van je broertje van 12.

Wij gingen een avondje stappen in Rotterdam. Al bij het plannen van de avond struikelden we over het eerste probleem. De OV-kaart. Die hadden we nog niet. Aanvragen duurt een paar dagen. Een dagpas kost een euro of zeven, en voor een ritje wat aanzienlijk goedkoper zou zijn vonden we dat toch wat duur. Gelukkig had mijn collega nog 2 pasjes te leen. Eén algemene, en één persoonlijke. Ik kreeg het al warm bij het idee dat ik met een pasje waarvan ik niet zeker wist of het toegestaan was, in de metro moest gaan zitten, maar, zo verzekerde mijn vriendin me... ze had in heel haar Rotterdamse leven nog nooit controle gehad. Ik was er toch niet gerust op. De eerste en de laatste keer dat ik als puber bewust grijs reed was ook de enige keer dat ik controle kreeg, en toen kwam ik ermee weg omdat ze me geloofden op mijn mooie groene ogen.

Thuis had ik voor de zekerheid al voor de spiegel geoefend om met een stalen gezicht de naam en de geboortedatum van het pasje te zeggen, en daarachteraan dat ik pas 23 was, dat ik vorige week jarig was geweest ( kijk maar, daar staat het, 15 mei) en dat je niet zou zeggen dat ik nogmaar 23 was, want de meesten schatten me ouder. Ik geloofde zelf niet dat ik ermee weg zou komen.

Wij stapten dus de metro in. En jawel... bij de tweede halte: een heel team controleurs, vergezeld door het halve Rotterdamse politiecorps. Klotsende oksels. De één na de ander werd de metro uitgestuurd. Eén reed op het pasje van zijn broertje van 12, en die mocht ook niet verder reizen. Zie je, daar heb je het al, dacht ik... ze kijken er wel naar of de pas persoonlijk is. En o, jee... ik had ook nogeens mijn id-pasje uit mijn portemonnee gehaald... dat werd een dubbele boete. Langzaam maar zeker kwamen ze dichterbij. Met mijn allerstaalste gezicht gaf ik het pasje. De controleur hield hem voor de scanner ennnnn..... een groen lampje. Ik mocht verder reizen.

Nooit, maar dan ook nooit meer dat ik zoiets ga doen... 1 keer in mijn leven parkeer ik mijn auto waar het niet het niet mag, gelijk een bon. Zal ik ooit mijn telefoon pakken in mijn auto terwijl ik rij.... ik zal gelijk de sjaak zijn.

Met deze anti-cimax eindigt ook mijn blog voor vandaag. Jammer hè? De volgende punten licht ik toe in deel twee.