dikke tranen (over partijtjes)

Dikke tranen en een berg frustratie vanavond voor het eten bij Jip.
Wat was er gebeurd? Hij had een kwartje zien vallen. Namelijk dat Janneke toch wel heel vaak voor een partijtje wordt uitgenodigd en hij nooit.
Janneke heeft de afgelopen weken bijna wekelijks een partijtje. En vanmiddag werd ze ook nog eens, naast het partijtje, bij haar klasgenootje op de echte verjaardag uitgenodigd. Compleet met taart en ijs. En hoe gaat dat dan als Josha thuiskomt: 'Jip.... ik heb lekker taart op en ijssss ....' En het toontje waarop het gezegd wordt, dat kan ik hier niet opschrijven, maar dat kun je er zelf vast wel bij bedenken.
Jip is sinds het begin van het schooljaar nog maar één keer uitgenodigd op een partijtje. En toen vond hij het nog te spannend ook, waardoor hij met buikpijn en hoofdpijn voortijdig weer werd thuisgebracht.
En gelukkig had hij er tot voor kort geen idee van dat er een wereld van partijtjes en uitnodigingen en kom- ik-bij -jou-dan-mag-jij-bij-mij-komen bestaat. Hier op school geldt gelukkig een uitnodigingen- uitdeelverbod (leuke voor galgje). Die moeten via de brievenbus gebracht worden en iedereen houdt zich daar prima aan. En tot voor kort had hij daar dus geen weet van. Totdat hij zag dat zijn zusje wekelijks naar een partijtje ging. En totdat hij weer na moest gaan denken over zijn eigen partijtje.... 2 vriendjes wil hij uitnodigen... en zijn nichtje en neefje.... en dan houdt het op. Dikke tranen dus, toen Josha met het ijs nog om haar toet vanavond thuis kwam.
Ik heb hem uitgelegd dat het ook niet eerlijk is, maar dat je er nu eenmaal niks aan kunt veranderen. Dat hij nu eenmaal wat moeilijker met de kinderen in de klas kan spelen, en dat je daardoor minder vriendjes hebt. En dat dat bij Janneke wel heel makkelijk gaat. En dat dat ook niet eerlijk is. Ik heb hem uitgelegd dat we al beloofd hadden dat we een keer extra iets leuks gaan doen en dat Janneke dan niet mee mag. Maar ook dat is volgens Jip niet de oplossing... Janneke moet de volgende keren maar gewoon een paar keer overslaan.
Het zal de laatste tegenslag nog wel niet zijn... En hij zal er ook vast niet aan wennen. Maar sneu vind ik het wel :-(

het gemiste optreden en ... vooral de weg ernaartoe

Zucht....
Vorige week kwam Janneke thuis met een briefje. Ze zouden een soort X-factor-actig iets doen op school. Ze had bedacht dat ze mee zou doen met vriendinnetje D. Dus ik heb haar gezegd: regel het maar, maak maar een afspraakje dat je gaat oefenen, en zeg het maar tegen de juf dat je meedoet. Chipz zou het worden.... Verder niks meer van gehoord.
Ik had me voorgenomen om die moeder nog even te contacten over hoe of wat, maar in een volgepropt pinksterweekend was ik het weer helemaal vergeten. Tot dinsdagmorgen. Toen schoot het weer te binnen. Josha vroeg of ik het cd-tje al gevonden had. cd-tje.... cd-tje..... welk cd-tje..... O, het Chipz cd-tje....
Op de vraag of ze geoefend had zei Janneke dat ze 2 keer had geoefend tijdens de overblijf. Ik vroeg op welk liedje: Janneke zei: misschien het eerste liedje of het tweede liedje ofzo.... Lekker vaag.
Ik zie tegen Janneke: weet je wat, we cancelen de boel wel, ik zeg wel tegen de juf dat het niet gelukt is en dat er geen optreden is van jou. Zo gezegd zo gedaan... dat kon ik ook weer van mijn lijstje schrappen.
Tussen de middag komt de juf naar me toe: Jaha.... over dat optreden.... D. zou ook meedoen, en die was toch wel heel erg teleursteld....
Shit... teleurgestelde kindertjes dat valt niet helemaal goed bij mij. Zo kwam het dat ik beloofde om het allemaal nog te regelen. Tussen de middag heb ik de moeder van D. nog gebeld. Die was helemaal verbaasd, zij had D. er nog niet één keer over gehoord. Afgesproken dat ze vanmiddag zouden gaan oefenen.
Terwijl de kinderen op school zaten ben ik aan de slag gegaan. Liedje, choreografietje..... shit... ik kán geeneens dansen. Om te beginnen was de cd zoek. Alle hoesjes die ik kon vinden opengetrokken... geen chpiz cd. Uiteindelijk vond ik het hoesje... en je raadt het al... zonder de betreffende schijf erin. Ruim drie kwartier later had ik alle speelgoedkisten/boekenkasten/lades op zijn kop gehad en gelukkig met resultaat. Nu nog het dansje. De hele middag zitten youtuben om uit te vinden hoe men tegenwoordig danst op muziek van chipz. Tegen de tijd dat ze uit school kwamen had ik een aardig idee. Ging helemaal goed komen. We hadden de hele middag om te oefenen!

Not!!!!!!

Jip moest naar de Ortho. We waren pas om half 5 thuis.... bleef er 3 kwartier over. Janneke wilde een ander liedje. Janneke wilde buitenspelen met haar waterpistool. Janneke wilde op haar kamer spelen. Janneke wilde alles, behalve het dansje oefenen. Uiteindelijk heb ik bij D. het dansje erin gestampt. En Janneke heeft mokkend op de bank gezeten. En D. beloofde me dat ze het ook wel alleen wilde doen als Janneke geen zin had morgen.
Hoe het afliep? Geen idee. Ik heb verdorie geeneens kunnen kijken. Ik moest werken. Als ik Janneke moet geloven dan heeft ze op het podium gestaan. En toen ik vroeg hoe ze danste, deed ze wonder boven wonder keurig het bedachte choreografietje na. Gelukkig zou de moeder van D. het filmen en foto's maken.

Wat heb ik hier nou van geleerd?

Misschien dat het toch wel handig is om dingen te plannen en te overleggen... dat meisjes van 6 dat natuurlijk helemaal nog niet zelf kunnen... en dat dat door een moeder begeleid moet worden.
Maar misschien moet ik hier eigenlijk vooral van leren dat ik het los moet laten... en moet laten gaan als ze inspanning van de kinderen er zelf ook niet is....
Zucht.... ik ben er nu nog moe van.....

zo romantisch die @#$%-sneeuw

Er ligt een vers pak sneeuw. Een jonge, frisse moeder heeft na een ochtend hard werken zin om haar kinderen te verrassen met iets leuks. Ze pakt de fotocamera, een rugzak met drinken en een liga, en met ferme pas wandelt ze met de slee naar school. Daar komen de kindjes juichend naar buiten: Mama, wat een verrassing !!! We gaan met de slee!
In het volgende shot staat de moeder met 2 ravottende kinderen bovenop de heuvel. De kinderen zijn niet te stuiten, en glijen supersnel van de berg naar beneden. Het is er gezellig, er staan nog meer moeders van school, en de kinderen spelen met hun klasgenootjes. De kinderen genieten van het meegenomen pakje drinken, van de liga, en moeder maakt mooie foto’s.
Shot 3: Er staat een flinke pan met zuurkool op tafel, en een lekkere dampende rookworst!
De kinderen schuiven met rode wangetjes uitgehongerd aan. Na al dat spelen hebben ze reuzenhonger  en ze vragen om nog een extra portie. 'Wat heb je toch weer lekker gekookt mama! En zo gezond!'
Tot zover de Unox- reclame…. Althans… zo zou een romantische reclame eruit kunnen zien.
Of een fotoreportage in de Libelle….
De gelijkenis met de werkelijkheid houdt op bij het pak sneeuw, en de moeder. Maar die is niet meer zo fris en fruitig na een ochtend op de praktijk.
Helemaal voorbereid met slee, en camera en drinken komt ze aan op school. Leuk, dacht ze, de kinderen hebben vast zin om te sleeen na school!
Als de kinderen de klas uit komen begint het gemopper.' Waarom ben je niet met de auto? Mijn handschoenen zijn nog nat…. Mijn tenen worden koud…. Ik kan mijn liga niet goed vasthouden met mijn wanten aan…. Als ik geen wanten aanheb worden mijn vingers zo koud…. '

Op de berg aangekomen is bij kind 1 het gemopper overgegaan in onbedaarlijk huilen. Alles is fout, en ze wil naar huihuihuissss!!! Kind 2 is lekker aan het spelen. En die wil nog niet naar huis!  Het is eigenlijk best nog wel een takke-end lopen naar huis, en dat is NIET leuk met een jankend kind op de slee. Thuisgekomen is het humeur van moeder tot ver onder het 0-punt gedaald. De volgende huilpartij dient zich aan, omdat Kind 1 warme chocomelk wil, en ze moeten het stellen met een mager kopje thee. Deze moeder is niet tot in de puntjes voorbereid…. De moeder moet gauw aan de slag om zuurkool te koken. Voor de zekerheid staat er een pot appelmoes klaar… de kinderen zullen het toch wel weer niet lusten.
Ze zal… misschien als ze nog zin heeft vandaag… de foto’s nog even plaatsen… Maar misschien ook niet… Ze heeft het eigenlijk wel gehad voor vandaag…

nieuwe berichten uit borst- en eierstokkenland

Vandaag ben ik weer voor de jaarlijkse APK in Rotterdam geweest. Ze hebben weer een mooie pannekoek van mijn borsten gemaakt, ik had ze extra mooi opgewreven zodat ze glommen voor de foto :-d, en alles is goedbevonden. Ik mag weer een jaartje mee.

En zoals vaak de dingen op één dag zo mooi samen kunnen vallen kreeg tante Nelly vandaag bericht uit het Antonie van Leeuwenhoek ziekenhuis in Amsterdam. Nadat bij haar wat gezien was op de foto, wat gelukkig goedaardig was, en nadat bij haar dochter een (gelukkig ook goedaardige cyste) op haar eierstok verwijderd was, zijn ze daar in Amsterdam toch nog eens rond de tafel gaan zitten. Ook met mijn verhaal erbij vonden ze het vreemd dat er nooit een genetische afwijking was aangetroffen in het bloed van mijn moeder en haar zusje. Maar het blijft wel steeds een beetje rommelen in de familie.

Uit dat gesprek is ook naar voren gekomen dat in 2005 het bloed van mijn moeder nogmaals met nieuwe technieken onderzocht is, en dat daar ook weer geen genetische afwijking in gevonden is. Toch fijn om te weten dat het daar allemaal niet in een hoekje ligt te verstoffen, maar dat er daadwerkelijk wat mee gedaan is. En ook fijn om nogmaals bevestigd te krijgen dat het genetisch materiaal oké is.
Toch bleven ze het vreemd vinden.

Nu hebben ze in Amsterdam besloten dat ze in Delft het weefsel van mijn moeder van haar eerste operatie (da's volgens mij alweer zo''n dikke 20 jaar geleden) op gaan vragen en dat nogmaals gaan onderzoeken. Als daar niks uit komt, dan hebben ze er echt alles aan gedaan om de onderste steen boven te krijgen. Al met al zal het pas augustus worden voordat we daar wat van horen. Geeft niks. Ik vind het een 'fijne' gedachte.

En toch moest ik ook wel even slikken hoor. Sowieso moet ik nog steeds emoties wegslikken als ik denk aan de tijd van die eerste operatie en alles wat er daarna volgde. En het idee dat ze hebben zitten 'klooien' met de resten van mijn moeder, dat vind ik ook maar raar. Maar het is fijn dat het kan. En fijn dat er toen ook zo goed vooruit gedacht is. Juist omdat wij het advies krijgen om preventief dingen te laten verwijderen zorgt dat er ook voor dat het puzzeltje niet meer compleet wordt. Je weet immers nooit wat er met mijn eierstokken of met die van mijn tantes had gebeurt over een paar jaar, ze zitten er immers niet meer. En omdat het verwijderen van de eierstokken ook de kans op borstkanker reduceert, wordt ook dat stukje van de puzzel niet meer compleet. We moeten dus niet denken dat met Janneke of L.ynn of N.ic alles over is als wij verder niks meer krijgen.
Nou ja.... dat is pas van veel later zorg. Eerst maar weer eens afwachten wat ze er in agustus over te zeggen hebben.

het zijn niet de enge mannen in de bosjes

Het zijn helaas niet de enge mannen in de bosjes, waar we de kinderen altijd voor waarschuwen. En ook niet de enge mannen die je ineens de auto in trekken. Of de rare snuiters die vragen of je bij hun thuis naar een nestje jonge poesjes komt kijken. Peter R. de Vries vertelde het gisteravond nog op de tv. In veel gevallen wordt een misdrijf gepleegd door een bekende. Door een oom (wie heeft erg geen vieze Pietje in de familie?), door een leider van scouting (om maar eens een cliché te noemen), door een gymleraar (wij hadden er 1 die wel erg graag de meisjes onder de douche kietelde), door een zwemleraar ( hij hoeft niet uit Vught te komen) door een geestelijke (in grote getalen) of door een buurman (al dan niet in politiepak...).

En eigenlijk vind ik dat gewoon wel heel moeilijk. Want hier kun je je kinderen niet voor wapenen. De kinderen moeten , net als wij zelf, erop kunnen vertrouwen dat de mensen met wie ze te maken hebben, te vertrouwen zijn. Maar hoe wapen ik ze tegen zulke dingen, zonder ze bang te maken?

En nu ik erover nadenk, gebeurt er altijd wel iets, waardoor ik me af ga vragen of ik wel of niet goed bezig ben. En lijkt het alsof er een soort van waarschuwing komt. Zo hadden M.ike en ik enige tijd geleden de discussie of Jip wel of niet alleen naar school mocht vanaf de praktijk. Struikelpunt was een kruispunt waarop de situatie niet echt overzichtelijk was en om die reden besloten we om het niet te doen. Enige dagen daarna werd op dat punt de conciërge van de school doodgereden.

De laatste weken zijn M.ike en ik best wel eens voor een boodschapje weggeweest. Jip bleef dan met Janneke thuis, telefoontjes paraat... wat kon er mis gaan? We bleven tenslotte in de buurt. De instructie: de deur gaat niet op slot (ze moeten kunnen vluchten), als de bel gaat niet open doen, ook niet voor buren of vriendjes, en ook niet kijken wie er is. Niet de telefoon opnemen. Als er iets is, of als je twijfelt of er iets, dan bel je.  (dat laatste resulteerde in een leuk ingesproken berichtje van Jip: ‘Mama…. We hadden chocomelk gemaakt, maar toen gingen we kussens gooien, en ik gooide Jannekes beker om, maar wie moet het nou opruimen, want ik heb het gedaan, maar het was Jannekes beker.....')

Bij de eerste test ging het al fout. Toen ik aanbelde deed Janneke vrolijk de deur open: ‘Ja, maar mama, ik dacht gewoon dat jij het was’.... Zucht...

En nu kwam de waarschuwing via de tv... Milly had tegen haar moeder gezegd: bel zo ff terug, er staat iemand voor de deur (of woorden in die strekking).
Ook bij dit scenario maakte Peter R. een punt. Die mensen die kwaad willen, die zijn zo gehaaid, die lullen zich bij die kinderen echt wel naar binnen. Als volwassen mensen er al in trappen, hoe makkelijk moet dat dan bij kinderen gaan?

En dan weet ik het niet meer hè? Dan ga ik weer zo lopen twijfelen of ik ze alleen kan laten. En dan maak ik een risico analyse. Hoe groot is de kans dat? De kans is klein. Maar 1 van mijn forumgenootjes haar kind is slachtoffer geweest van de badmeester in Vught, en als ik hoor wat dat voor wonden heeft achtergelaten... daar zijn geen woorden voor... dat wil je koste wat kost voorkomen. Maar ik denk er geen moment over na om Janneke van zwemles te halen.

Het enige wat ik kan doen is zorgen dat ze weerbaar worden. Zorgen dat ze staan achter hetgeen wat ze doen en zeggen. Dat ze niet twijfelen over wat ze doen. Maar ook daar heb ik geen gebruiksaanwijzing voor klaarliggen. Ik kan ze nu een basis meegeven. Maar hoe pikken ze het op als ze ‘straks’ , over een paar jaar echt uit het zicht verdwijnen? Als ze halve nachten de hort op zijn, en ik er maar op moet vertrouwen dat ze daadwerkelijk zijn waar ze zeggen dat ze zijn? En dat ze doen wat ze zeggen dat ze doen. (Ik heb mezelf als voorbeeld...dus ik vertouw nergens op als het om pubers gaat:-$.)

En terwijl ik dit vannacht allemaal lag te overdenken schrok ik me lam van geklop op mijn schouder. (Ik slaap met oordoppen, dus ik hoor het nooit als de kinderen de slaapkamer binnen komen lopen). Het was Janneke. Ze voelde zich alleen, en vroeg of ze bij ons mocht komen liggen. En ik weet dat ik dan weer een nacht rot slaap, als ik daar ja op zeg. Maar op het moment dat ik ben gaan slapen met het bericht dat er ergens een vader en een moeder zijn die nooit meer met hun kind kunnen knuffelen, dan kan ik niet anders dan tegen mijn meisje zeggen dat ze lekker tussenin mag komen, en dan pak ik d’r nog maar eens lekker stevig vast, dan snuif ik nog eens diep aan haar haar en in haar nekje, en dan hoop ik maar dat er nooit, maar dan ook nooit... en verder durf ik eigenlijk niet eens te denken....