Zwijmelen op Zaterdag: Keep on Smiling

Voor iedereen die in zwaar weer zit. 

Of gewoon een minder dagje heeft. 
Of gewoon even baalt. 
(En ook een beetje voor mezelluf). 
Een liedje om je erdoorheen te helpen. 

Ik hoorde het van de week op de radio. 
Voor het eerst. Het is toch al een oud liedje. Jaren 70. dus toch al gauw zo'n 30 jaar, eh... bijna 50 jaar oud :-). 
De band zei me ook niks. 
Maar de tekst deed me goed. 
En het mondharmonicaatje ook. 

En ik me natuurlijk af vragen wat een Wet Willie is. 
Ik leg het uit met een plaatje :-).

(Afbeelding van www.moron.com)



Well you say you got the blues,
Got holes in both of your shoes,
Feelin' alone and confused,
You got to keep on smilin', keep on smilin'

Yeah, you're about to go insane,
Cause your womans playing games
And she says that you're to blame,
You got to keep on smilin', keep on smilin'

Keep on smilin' through the rain, laughin' at the pain
Rollin with the changes til the sun comes out again
Keep on smilin' through the rain, laughin' at the pain
Rollin with the changes, singin' this refrain

Singin' in a honky tonk cafe,
Nobody's hearin' what you play,
they're too busy drinkin' anyway,
You got to keep on smilin', keep on smilin'

You say you found a peace of land
Gonna change from city boy to country man
Try to build your life with your hands
You got to keep on smilin', keep on smilin'

Keep on smilin' through the rain, laughin' at the pain
Rollin with the changes til the sun comes out again
Keep on smilin' through the rain, laughin' at the pain
Rollin with the changes, singin' this refrain

you're just hangin' out in a local bar,
And you're wonderin' who the hell you are
Are you a bum or are you a star?

Keep on smilin' through the rain, laughin' at the pain
Rollin with the changes til the sun comes out again
Keep on smilin' through the rain, laughin' at the pain
Rollin with the changes, singin' this refrain

Songwriters: Jack Virgil Jr. Hall / James Robert Hall / John David A

Zwijmelen op Zaterdag: Rollercoaster

Op deze week is maar 1 liedje van toepassing...
Het prachtige nieuwe nummer van Danny Vera. Vanaf de eerste gitaarklanken geraakt.
Iedere keer als ik in de auto zat kwam het voorbij. En dat was fijn, want het is zo mooi.
Deze live-versie van Radio2 kwam enorm binnen.
En thuis wel 20 keer op repeat gehad...

Here we go
On this rollercoaster life we know
With those crazy heighs and real deep lows
I really don't know why
And I will go
To the farthest place on earth I know
I can travel all the roads, you see
'Cause I know you there with me
You don't have to slow me down
'Cause I will always be around
I will find my way back home
Where magnolia grows, where magnolia grows
But I guess you know
Why I do what I do and where I go
I try to fill an empty space inside
But I can't do that without you
You're even with me in my dreams
I see us sail the seven seas
I will try to find my way
You're always there tomorrow, you're always there tomorrow
Here we go
On this rollercoaster life we know
With those crazy heighs and real deep lows
I really don't know why
And I will go
To the farthest place on earth I know
I can travel all the roads you see
'Cause I know you there with me
You don't have to slow me down
'Cause I will always be around
I will find my way back home
Where magnolia grows, where magnolia grows
Here we go
On this rollercoaster life we know
With those crazy heighs and real deep lows
I really don't know why
And I will go
To the farthest place on earth I know
I can travel all the roads you see
'Cause I know you there with me
Here we go
On this rollercoaster life we know
I can travel all the roads you see
'Cause I know you there with me
'Cause I know
Oh I know
You're there with me

De erfenis (WE-300)

‘De foto is goed’ zegt de dokter. Géén zichtbare afwijkingen, dus een goed bericht.’
Een zucht van verlichting.
‘Een diepe zucht!’ constateert de dokter. ‘Wat is er? Heb je klachten?’
Stella zit bij de dokter vanwege haar jaarlijkse ‘APK-tje’. Borstfoto en controle.
Met een bibber in haar stem vertelt ze: ‘Ja… sinds een week of twee voel ik iets. Het is klein. Vaag. Soms steekt het. Dus ja… een goede foto is een opluchting.’

Samen doorlopen ze de familiegeschiedenis. Zijn er veranderingen binnen de familie?
Ruim twintig jaar geleden 3 jonge zussen met borst- of eierstokkanker. Haar moeder en 2 tantes. Genetisch onderzoek bracht destijds niets aan het licht. Nu is het bewaarde bloed van haar overleden moeder en tante opnieuw onderzocht. Opnieuw geen erfelijke afwijkingen. De familie is groot. Oma kwam uit een gezin van 11. Haar moeder was met 11 thuis. Hoe kan het dat 3 jonge zussen getroffen zijn en dat de rest gezond is? Het blijft gissen.

‘Kom’, zegt de dokter, ‘we gaan kijken wat ik voel’. Ze voelt twee knobbeltjes.
De geruststellende woorden van de dokter gelooft ze maar deels.
‘Kanker in de borst doet vaak geen pijn.’ O, nee? Maar bij haar moeder begon het wel met een pijnlijk knobbeltje. ‘Het ligt los in het weefsel. Het voelt glad. Dus dat is gunstig. Ik denk dat het cystes zijn. Ik zie dat je niet gerustgesteld bent. We gaan een echo maken. Maar het is vandaag erg druk op de röntgenafdeling, dus helaas moet je daar volgende week voor terugkomen.’

Stella merkt dat haar handen weer naar de knobbeltjes gaan. Ze zitten er nog. Ze denkt aan de dokters geruststellende woorden. Ze denkt aan haar moeder. Haar verstand gelooft het. Haar gevoel niet. Nog twee nachtjes slapen. Dan is de echo. Dan weet ze meer.

Dit is een We-300. Een schrijfuitdaging van Plato: Schrijf een verhaal in exact 300 woorden over een woord. Het woord mag niet in het verhaal voorkomen. Het woord van deze We-300 is ‘Klieren’.
Wil je meedoen/meer lezen? Kijk dan bij Plato.

Zwijmelen op Zaterdag: Evelyne

Vorige week zaterdag heb ik met mijn Puberella genoten van Bastille in het Sportpaleis in Antwerpen. 

De avond bestond voornamelijk uit wachten. Maar het was het wachten waard. 
Wat me vooral (weer) opviel was dat de Belgen zo'n beschaafd concertvolk zijn. 
Geen duw en trekpartijen. Alles gaat gewoon gemoedelijk. 
Bij Billie Eilish in Utrecht een paar weken terug kregen we van de Puberella berichten over paniekaanvallen door gedrang en geplet. Achter haar vielen meisjes flauw. 
In Antwerpen ging dat anders hoor. We waren vroeg. Janneke wilde per sé een plekje voor aan het podium. Om 5 uur sloten we aan in de rij. We zochten, net als de rest, een plekje op de grond. Aten wat. Dronken wat. Om half 7 ging de zaal open. In groepjes van ongeveer 50 werden we de zaal binnengelaten. Er liep een rij van security-mensen voor ons, waar we achter moesten blijven. We mochten niet gaan rennen. Wat iedereen tot mijn stomme verbazing ook gewoon braaf niet deed. 

Ahhh... kijk ons nou <3 !

Voor het podium zocht iedereen weer een plekje op de grond. Als je even moest gaan plassen, of wat wilde gaan drinken, prima. Als je terugkwam werd je gewoon weer terug gelaten op je plekje. Niks opgestaan, plaats vergaan. 

Om half 9 pas begon het voorprogramma en pas tegen half 10 kwam Bastille het podium op. Het was een lange zit. Alles veur 't jong hè, zoals we dat hier in de Zuidwesthoek zeggen.
Bastille is niet de beste band op aarde, maar dankzij Janneke ken ik alle liedjes en het was heerlijk om te zien hoe ze genoot en losging! 
Ook op de terugweg naar de tram (er was 1 perron waar alle 3 de tramlijnen naar alle richtingen op aankwamen,dus een megarij) stond iedereen netjes op zijn beurt te wachten. Ik geloof niet dat we met dringen, duwen en trekken heel veel sneller thuis waren geweest. Dus... ook wat dat betreft was het een prima ervaring. 

O, en ik moet nog even vertellen van het optreden van de jongedame. 
Ze had van de week haar praktijkexamen muziek. 
Met haar klas deed ze verschillende nummers en we mochten komen kijken. 
Ik wist dat ik trots zou zijn die avond op mijn Puberella. Want ongeacht hoe ze er zou staan, ze deed het toch maar: optreden voor haar examen muziek. Met alle onzekerheden en twijfels die meisjes van 15 doorgaans hebben als er heel veel ogen en oren op haar gericht zijn. 
Maar zó trots? Jemig... ze kreeg de zaal muisstil met haar zelfgeschreven nummer: Zang en ukelele. De pianopartij: zo ontspannen, foutloos en trefzeker. Gitaar met haar vriendinnen: ze draait haar hand er niet voor om. Het plezier straalde eraf. Écht... trots als een aap met 7 lullen!
Ik heb helaas geen geluidsopname om te delen, maar wel een mooie foto. 
Het cijfer volgt nog. Maar van mij kreeg ze een dikke 10! 

Terug naar de Belgen. Een Vlaams liedje deze zwijmelzaterdag.
Ik hoorde deze week, laat op de avond een plezant liedje over 2 iets minder beschaafde, overspelige Belgen.
Ik had hem nog nooit gehoord. Zanger ( Bert de Coninck) was mij onbekend. Het is toch al een oud liedje uit de jaren '70. Maar het bleef hangen. Dus jullie mogen even meeluisteren.




En hahaha, op de site ondergewaardeerdeliedjes.ingewikkeld.net kwam ik een treffende observatie tegen die ik zelf ook al had zitten denken toen ik het liedje luisterde. Het is toch die Vlaamse tongval die het liedje ook licht erotsich maakt. Stel dat hij een Hagenees was geweest, Bertjûh de Kauning, dan was het sùikâh geworden. Klinkt toch iets minder lekkah,,,

Zwijmelen op Zaterdag: Warmth

9 maart.
We kijken al een poosje naar deze datum uit, de Puberella en ik.
We gaan Bastille zien vanavond!
Hoe gaaf is dat!
Oké, zijn vindt het vele malen toffer dan ik, Maar ik ga evengoed mee genieten hoor, van haar favoriete band.

Dus... Hier alvast een liedje om in de stemming te komen!